นักดองนิยาย

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

[Fic Reborn] Vongola no Yuki เกิดใหม่มาเป็นมาเฟีย

ชื่อเรื่อง : [Fic Reborn] Vongola no Yuki เกิดใหม่มาเป็นมาเฟีย

คำค้น : รีบอร์น ฮิบาริ สึนะ ฟราน วาเรีย วองโกเล่ มุคุโร่ โอโตเมะ ฮาเร็ม โอตาคุ การ์ตูน โชโจว KHR อนิเมะ สาววาย นางเอกตลก

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

จำนวนตอน : 25

คนเข้าชมเดือนนี้ : 1,012

คนเข้าชมทั้งหมด : 60,776

คะแนนถูกใจทั้งหมด : 315

ความคิดเห็น : 91

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ธ.ค. 2562 01:55 น.

ยอดสนับสนุนเรื่อง
× 10,900
× 0
× 0
× 315
เริ่มติดตาม กดถูกใจนิยายเรื่องนี้
แชร์ :
บทนำ

[Fic Reborn] Vongola no Yuki เกิดใหม่มาเป็นมาเฟีย 

บทนำ 

นี่อาจจะเป็นจุดจบของชีวิตฉันแล้วก็ได้ ภาพในหัวตอนนี้ฉันนึกอะไรไม่ออกเลย ถ้าฉันกำลังจะตายตอนนี้อย่างน้อยก็อยากจะเห็นหน้าตาท่านฮิบาริ ผู้เป็นเคะเมะในอุดมคติของฉันสักครั้ง...ขออ่านและดูรีบอร์น วนอีกสักรอบก็คงจะดี ก็เพราะฉันน่ะ...ชอบรีบอร์นที่สุดเลย! 

...แสงที่นำพาฉันไปตอนนี้ จะพาฉันไปที่นรกหรือสวรรค์กันแน่นะ ฉันไม่รู้อะไรเลย หากใช้กรรมเสร็จแล้ว หวังว่าเกิดใหม่เป็นคนที่เจ๋งกว่าชาตินี้นะ ก็ฉันในชาตินี้น่ะ...ไม่อยากเป็นคนแบบนั้นอีกแล้ว! 

อยากจะเก่งกว่านี้ อยากจะเป็นประโยชน์มากกว่านี้ แต่...ตอนนี้ ฉันกำลังจะตาย... 

แสงสว่างปลายทางนั่น คงถึงทางออกแล้วสินะ ไม่ว่าจะเป็นยังไงฉันคงต้องยอมรับ ฉันได้แต่หลับตาภาวนา น่าขำสิ้นดี แม้แต่ตอนกำลังจะตายในหัวของฉันก็มีแต่เรื่องรีบอร์น ก็แน่ล่ะสิ ชีวิตก่อนตายฉันก็เป็นแค่โอตาคุไร้ประโยชน์คนหนึ่งเท่านั้น ไม่! 

ไม่อยากเป็นอีกแล้ว!!! 

วูบ! 

ตุบ! 

ฉันรู้สึกถึงแรงกระแทกอย่างแรงระหว่างก้นฉันกับพื้น โอ๊ะ..โอ้ย ในนรกนี่มันเจ็บเหมือนโลกเลยสินะ 

“ก..กล้าม... ขาว...”นั่นคือภาพแรกที่ฉันเห็นตอนลืมตา ไล่ขึ้นไปดูสายตาที่คมราวกับเหยี่ยวเข้ากับใบหน้าจมูกและปาก ผมที่ดำสนิทมีหยดน้ำหยดปลอยๆที่ปลายเส้นผม ผ้าขนหนูที่พาดคอนั่น และผ้าขนหนูผืนเดียวที่ปิดท่อนล่าง อื้อหือออ...ท่านยมทูตในนรกต้องหล่อขนาดนี้เลยเหรอ 

“คุณเป็นใคร” 

หลังจากการประมวลผลความหล่อจากสมองไม่ถึงวินาทีของฉัน 

ฉันก็รู้สึกถึงสายตาที่จ้องมองฉันราวกับจะฆ่าให้ตาย 

ไม่ใช่แค่รู้สึกแล้วล่ะ ใช่เลย ท่านยมหยิบ...ทอนฟา!!! 

เฮ้ย! 

สมองไม่ประมวลผลอะไรทั้งนั้น มีแค่รีเฟล็กซ์แอคชั่น บอกว่าต้องเผ่นเดี๋ยวนี้ 

ฉันวิ่งออกจากห้องท่านยม ที่นี่ดูเหมือนบ้านทรงญี่ปุ่นโบราณที่กว้างขวางมาก ราวกับตำหนักจักรพรรดิ และเซ้นส์ฉันบอกว่าให้วิ่งตรงไป ฉันเห็นผู้ชายสี่ถึงห้าคนที่ทำทรงผมรีเจนท์ประหลาดๆ ยืนอยู่ระหว่างทางที่ฉันวิ่งผ่าน ดูพวกเขาจะอึ้งๆอยู่ แต่นี่แหละโอกาส ต้องหนีให้รอด! 

ตึกๆๆ เฮ้ย! 

ข้างหลังท่านยมวิ่งตามมาแล้ว 

>< 

จะรอดไหมเนี่ย! 

“ค..คุณเคียวครับ! ” 

พวกผู้ชายทรงผมรีเจนท์เรียกท่านยมด้วยเสียงที่อึ้งๆ 

พรวด!! 

ทางออก! 

ฉันเปิดประตูออกมาเจอสวนหน้าบ้าน มีพวกรีเจนท์สองคนยืนอยู่ที่ประตูทางออก 

“ เห!!! มาจากไหนเนี่ย! ”พวกเขาดูตกใจที่เห็นฉัน ฉันก็ตกใจเหมือนกัน 

“ขอโทษนะค้า ขอทางหน่อยค่า!”  >< 

ไม่รู้อะไรด้วยแล้ว ขอไปก่อนล่ะ ฉันวิ่งออกจากประตูบ้าน 

 

[ด้านฮิบาริ] 

“หลบ!”ฮิบาริที่วิ่งตามมา บอกลูกน้องที่กำลังยืนอึ้งๆขวางทางอยู่หน้าประตูบ้าน โดยปล่อยให้ผู้บุกรุกหนีไปได้ 

“ค...คุณเคียว...”ลูกน้องอึ้งยิ่งกว่าเดิม มันยิ่งทำให้ฮิบาริหงุดหงิด และกำลังจะใช้ทอนฟาฟาด 

“คุณเคียว!!เดี๋ยวก่อนครับ!” เสียงคุซาคาเบะ ที่วิ่งตามมาจากในบ้าน ฮิบาริหันไปมองด้วยสายตาราวกับจะฆ่าให้ตาย 

“จะ...ตามไปสภาพนั้นจริงเหรอครับ” 

คุซาคาเบะบอกพร้อมทำท่าเอามือบังและหลับตาปี๋ เพราะรู้ว่าอาจจะถูกฟาดด้วยทอนฟาก็เป็นได้ 

ฮิบาริที่อยู่ในสภาพผมเปียกและผ้าขนหนูห่อท่อนล่างแค่ผืนเดียว พอสังเกตตัวเองตอนนี้ก็คิดได้ และลดทอนฟาลง 

“เฮ้อ!” คุซาคาเบะถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่ไม่นานก็สังเกตถึงสายตาของฮิบาริ 

“ห..ให้คนของเราตามไปมั้ยครับ” คุซาคาเบะถามฮิบาริเสียงสั่นๆ 

“หึ” ฮิบาริไม่ตอบแค่สบถในลำคอและเดินเข้าบ้านไป 

ฮือออ! 

สภาพที่ฮิบาริเห็นเมื่อเข้ามาในบ้าน ลูกน้องของเขากำลังนั่งคุกเขาและร้องไห้ ด้านคุซาคาเบะที่เดินตามมาด้านหลังเมื่อเห็นสภาพนั้นก็เข้าใจและมีเสียงกระซิกๆร้องไห้เหมือนกัน ฮิบาริอึ้งและสงสัยกับสิ่งที่เห็น 

“พวกผมปลื้มใจจริงๆ ในที่สุดก็มีวันที่คุณเคียวโตเป็นหนุ่มเต็มตัวแล้ว ฮือ...” ลูกน้องคนหนึ่งกล่าวขึ้น 

“ช่างเป็นการกระทำที่สมในฐานะชายชาตรียิ่งนัก เกินคาดจริงๆครับ ฮือ...” ลูกน้องอีกคนหนึ่งกล่าว 

“ คุณท่านทั้งสองคงจะดีใจนะครับ ที่รู้ว่าคุณเคียวจะเป็นฝั่งเป็นฝาแล้ว ฮือ...” คุซาคาเบะกล่าวและปาดน้ำตาเช่นกัน 

คำพูดของลูกน้อง ทำให้ฮิบาริเข้าใจว่าพวกเขากำลังคิดว่า เขาฉุดผู้หญิงมาทำมิดีมิร้ายในบ้าน มันทำให้ฮิบาริหงุดหงิดถึงขีดสุด 

“พวก...ฮึ่ม..พวกแก!จะขย้ำให้เละ!”และแล้วก็เป็นไปตามคาด 

 

[ด้านเอมิ] 

แฮ่กๆ เหนื่อย หอบ นี่ฉันรอดแล้วหรือยังเนี่ย แต่ดูเหมือนจะไม่มีใครตามมาแล้วนะ พอสังเกตรอบตัวแล้วที่นี่ก็เหมือนโลกที่ฉันอยู่เลย ดูไม่เหมือนนรกที่ฉันจินตนาการไว้เลยนะ 

แต่ยังวางใจไม่ได้ก็ไอ้หมอนั่นน่ะน่ากลัวชะมัด แถมยังใช้ทอนฟาเหมือนท่านฮิอีก ไหนจะผู้ชายทรงผมรีเจนท์นั่นอีก ฉันคิดว่ามีแต่ลูกน้องท่านฮิซะอีกที่ทำผมทรงประหลาดนั่น ฮ่าๆๆๆ 

เฮือก! 

เหมือนฉันจะคิดอะไรบางอย่างได้ 

อย่าบอกนะว่า! 

ฉันมาอยู่โลกรีบอร์นแล้ว!!! 

 

_____________________________________________________________________ 

เริ่มเขียน : 1 มกราคม 2561 

แต่งจบ : 

ชื่อตอน
| 11 หน้า
| 11 หน้า
| 9 หน้า
| 10 หน้า
| 7 หน้า
| 8 หน้า
| 8 หน้า
| 10 หน้า
| 11 หน้า
| 14 หน้า
| 10 หน้า
| 12 หน้า
| 4 หน้า
| 14 หน้า
| 12 หน้า
| 14 หน้า
| 15 หน้า
| 15 หน้า
| 15 หน้า
| 9 หน้า
| 13 หน้า
| 18 หน้า
| 9 หน้า
| 9 หน้า
| 7 หน้า
แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น