ลมตะวันออก

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตำนานรักดวงใจสวรรค์

ชื่อเรื่อง : ตำนานรักดวงใจสวรรค์

คำค้น : ตำนานรักดวงใจสวรรค์ , รักโรเมนติค, จีน ,ย้อนยุค ,เทพ

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

จำนวนตอน : 8

คนเข้าชมเดือนนี้ : 164

คนเข้าชมทั้งหมด : 7,821

คะแนนถูกใจทั้งหมด : 52

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 06 มิ.ย. 2562 18:25 น.

ยอดสนับสนุนเรื่อง
× 0
× 0
× 0
× 52
เริ่มติดตาม กดถูกใจนิยายเรื่องนี้
แชร์ :
บทนำ

1

 

20 ปีก่อนหยกสยบอสูรผนึกประตูเชื่อมภพโลกกับภูมิปีศาจถูกทำลายแตกกระจายไปทั้งแปดทิศ ก่อให้เกิดกาลวิปริต เหล่าปีศาจออกทำร้ายผู้คน ฤดูแปรเปลี่ยน เง็กเซียนฮ่องเต้บัญชาให้เหล่าเทพเซียนออกตามหาหยกที่กระจายไปทั่วภพกลับคืนก่อนดาวทั้งแปดเรียงตัว ปรากฏการที่จะก่อให้พลังของปีศาจแข็งแกร่งจนเทพเซียนมิอาจต้าน เหล่าเทพเซียนตามหาจนพบขาดเพียงเสี้ยวหยก  พลังหยกชิ้นสุดท้ายเหมือนถูกบดบังตาทิพย์ เหลือเวลาเพียง13 วัน นักรบสวรรค์จัดทัพล้อมประตูภพพร้อมต่อกรเหล่าอสูร หากเสี้ยวหยกชิ้นสุดท้ายไม่ปรากฏ

ณ วังหลวง พระมเหสีเทียนเจี๋ย

สวรรคตหลังจากประสูติพระโอรส คืนหนึ่งพระโอรสนามหยางมิงเกิดประชวร หมอหลวงหมดปัญญาทางรักษา ฮ่องเต้รับสั่งให้ทหารองครักษ์ตามหาหมอที่เก่งสุดจากทิศตะวันออก หมอบูรพาทำการรักษาพระโอรสน้อยโดยปรุงยาเข้าตำหรับหยกห้าสี จากพระฉวีร้อนจัดกลับมลายหายเหมือนมิเคยเกิดขึ้น

ฮั่วหลานสตรีเทพผู้จุติจากอัคคี ผิวกายขาวซีด ดวงตาสีน้ำตาลอมแดงประดุจเปลวเพลิง ตัดกับเกศายาวดำสนิท ยืนเพ่งมองทอดเนตรทิพย์จากเนินเขา ดวงไฟหริบหรี่จากหมู่บ้านที่ล้อมรอบวังหลวงเริ่มดับทีละดวงจนมืดมิดมีเพียงแสงดาวในคืนเดือนมืดกับคบเพลิงรายล้อมวัง

“มันเลือนรางมาก ท่านเห็นเหมือนข้าไมท่านอิงจื้อ” เทพฮั่วหลานหันหลังไปหาบุรุษเทพรูปงามดวงตาเรียวได้รูปดั่งหงส์ ริมฝีปากบางแดงระเรื้อดังแต้มฉาด ยิ้มยะเยือกให้สตรีเทพ ดวงตาทอประกาย ไม่ทันได้กล่าวดันใดกายทั้งสองเลือนหาย

ภายในวังหลวงแห่งแคว้นซีเอี้ยน ตำหนักใหญ่น้อยมืดมิดมีเพียงตำหนักเคียงเมฆาที่ยังคงแสงไฟ เสียงทารกน้อยร้องแพรดเสียงดั่งแสบแก้วหู เทพทั้งสองไม่รีรอ ตามหาจนมาถึงจุดที่คาดว่ามันคือหยกห้าสี ภายในตำหนักประดับประดาวิจิตรระยิบของเครื่องเรือนสะท้อนแสงเทียนที่ส่องสว่างตามจุดวูบวาบตามการเคลื่อนผ่านของเทพ จนมาถึงตำแหน่งที่สัมผัสได้ของเสี้ยวหยกทารกน้อยดวงตาปิดสนิทหยาดน้ำตาปลิ่มเกาะขนตา เหล่านางสนมรับใช้พากันถวายบังคมแล้วลุกโขยกเขยงตัวออกไปจากห้องบรรทม ไม่มีผู้ใดสามารถมองเห็นการมาของเทพ แม่นมดวงตาอิดโรยพลอยหลับไปข้างกายโอรส

“ท่านอิงจื้อหากเรานำเสี้ยวหยกที่สถิตอยู่ในหทัยโอรสน้อยผู้นี้ออกมาเกรงว่าชีวิตน้อยคงดับสูญเช่นกัน”

“หากจำเป็นต้องแรกกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นจะเป็นการเสียสละที่ยิ่งใหญ่นัก”

“อาจจะเป็นการเสียสละที่ผู้มอบมิยินยอม” ฮั่วหลานขมวดคิ้ว

“ข้านึกได้มีอีกวิธีหนึ่งคือการสละดวงใจให้กับโอรสผู้นี้”

“เช่นนั้นข้าขอมอบดวงใจให้แก่โอรสแคว้น

ซีเอี้ยน เพื่อแรกกับเสี้ยวหยกห้าสี”

“ท่านคงมิรู้สิ่งที่จะตามมาการที่นำหัวใจของเทพให้กับมนุษย์ยิ่งพลังเทพสูงมากเท่าไรเท่ากับนำพลังส่วนหนึ่งไปประจุในร่างกายอันบอบบางซ้ำยังเป็นทารกอยู่ กายอาจจะรับไม่ไหวเท่ากับฆ่าคนเช่นกันผลอาจจะไม่ต่างกันมากนัก”

“ฉะนั้นหัวใจข้าย่อมใช้ได้ดีกว่าของท่านเพราะข้าอายุทิพย์และพลังด้อยกว่าอีกประการท่านกล่าวคำว่าอาจจะ แน่นอนว่าอาจจะเกิดหรือไม่ก็เป็นได้ไช่รึไม่”  ฮั่วหลานยิ้มมุมปาก

“ฮั่วหลานท่านคงรู้ผลที่ตามมาของตัวท่านเอง การที่เรานำเสี้ยวหยกออกมาจากหัวใจทารกน้อย...” ไม่ทันเอยจบเทพฮั่วหลานปลดปกเสื้อชุดสีขาวหม่นออกเผยให้เห็นผิวขาวซีดหัวไหล่โค้งมนดังคันธนู “ท่านต้องเป็นคนลงมือ” พูดพลางยิ้ม เทพอิงจื้อหลับตา ถอนหายใจตั้งแต่รู้จักนางมากว่าพันปีนางเป็นเทพผู้เด็ดเดียว ใจร้อนดั่งการกำเนิดของนาง หากนางตั้งสัตย์อันใดแล้วย่อมมิ   เปลี่ยนแปลง ฝ่ามือของบุรุษกดแนบไปยังอกข้างซ้ายของสตรีเทพมือเรียวยาวทะลุเข้าไปในกายทิพย์คว้าไปยังหทัยของนาง มือถอนออกจากกายกุมหทัยเต้นระริก เทพฮั่วหลานทรุดตัวลงกลับพื้น ยกมือห้ามมิให้เทพอิงจื้อช่วย “ท่านเร่งจบเรื่องนี้เทอญมิต้องห่วงข้า” นางเดินลมปราณไปทั่วกายการคงอยู่ของกายรูปนางบัดนี้จำเป็นต้องมีพลังวัตรที่แกร่งกล้าเท่านั้นหากนางเสียสิ่งใดไปกายทิพย์ของนางคงถึงคราวดับสูญ เทพอิงจื้อนำหัวใจของเทพฮั่วหลานผลึกกลับแทนที่หัวใจโอรสและได้ทำการสะกดพลังเทพที่อยู่ในหัวใจไว้เพื่อปกป้องทารกน้อยมิให้ได้รับอันตราย เหตุการณ์ครั้งนี้ทำให้เกิดปานแดงคล้ายดังเปลวเพลิงบนอกของโอรส เทพฮั่วหลานจ้องมองทารกน้อยมิปริกปากพูดอันใดดวงตาไร้แววดังเหม่อลอย มันเป็นผลจากการที่เทพนำดวงใจออกจากกายทิพย์เคยมีบันทึกหน้าหนึ่งเกี่ยวกับเทพผู้ซึ่งทอดดวงใจของตนเพื่อเข้าถึงการบรรลุธรรมขั้นสูงเนื่องจากเทพผู้นั้นมิอาจตัดจากวิบากกรรมที่มีร่วมกับหญิงมนุษย์โลกจึงนำดวงใจของตนโยนลงทะเลตงไห่ แม้ว่าจะสามารถตัดซึ่งกิเลสได้แต่ไม่สามารถบรรลุธรรมได้เช่นกันเพราะไม่มีแม้ความรู้สึกใดใดกับการมีตัวตน

เทพอิงจื้อนำพระหทัยของโอรสที่เปร่งแสงเก็บลงในถุงบรรจุพลังหยกห้าสี บุรุษเทพพยุงเทพฮั่วหลานเพื่อเคลื่อนกายธาตุไปยังประตูเชื่อมพิภพ นางปฏิเสธการเดินทาง “ข้าขอกลับตำหนักเพลิงตะวัน หลังจากนี้ข้าฝากท่านด้วย” ดวงตาหม่นสีหน้าเรียบเฉยไม่แสดงอาการใดใด เทพอิงจื้อรู้สึกผิดที่เสนอการเปลี่ยนหัวใจในครั้งนี้เขาควรควักหัวใจทารกในทันทีที่พบเสียมากกว่าแต่กระนั้นย่อมมีผู้เสียสละ เขาสาบานกับตนว่าจะปกป้องดูแลนางมิให้กายทิพย์นางต้องดับสูญ

การผนึกประตูเชื่อมพิภพสำเร็จก่อนดาวทั้งแปดเรียงตัว ทั้งสามภูมิภพกลับมาสมดุลอีกครั้ง ดวงอาทิตย์พลันเปลี่ยนเคลื่อนคล้อยตามกาล จันทราฉายส่องอาบฟ้า

ณ แคว้นซีเอี้ยน เกิดการก่อกระบถขึ้นในหวังหลวง ข่าวลือเกี่ยวกับพระโอรสแพร่กระจายออกไปว่ากษัตริย์ให้กำเนิดบุตรปีศาจที่จะทำลายเผาพลาญบ้านเรือน จากรอยปานเพลิงแดงบนอกข้างซ้ายของพระองค์ กระบถทำการเผาบ้านเรือนราษฎรและโยนความผิดให้พระองค์ แม่ทัพทหารคนสนิทจากทิศเหนือเป็นผู้ก่อกระบถคุมกำลังความไว้ใจคนผิดก่อให้เกิดการสูญเสียใหญ่หลวงนัก แคว้นซีเอี้ยนล้มสลายกษัตริย์ถูกประหาร พระโอรสน้อยหายสาบสูญ ไม่มีผู้ใดทราบชะตากรรมของพระองค์ ประกาศตามหาตัวพระโอรสในฐานะกระบถผู้พ่ายแพ้ถูกติดไปทั่วทุกมุมเมือง ผู้ใดพบเห็นเด็กชายที่มีปานเพลิงแดงบนอกสามารถฆ่าและนำมาขึ้นเงินได้ทันที

ตำหนักเพลิงตะวัน “ท่านฮั่วหลาน เทพอิงจื้อมาขอเข้าพบ” เทพรับใช้วัยเยาว์ก้มเล็กน้อยรอรับคำตอบ ชั่วครู่นางกล่าว “เชิญ” ความเฉยชาทำให้มิได้อยากพบหรือมิได้ไม่อยากพบผู้ใด หากแต่เทพอิงจื้อถ้าไม่มีติดกิจสวรรค์ย่อมมาพบนางเสมอแม้นางจะมิยินดียินร้ายเช่นแต่ก่อน

“ข้ามารออยู่ก่อนท่านจะเชื้อเชิญข้าแล้ว”บุรุษเทพยิ้มอ่อน

“ข้ามาครั้งนี้มีเรื่องจะแจ้งข่าว เกี่ยวกับแค้นซีเอี้ยน ตอนนี้เกิดกระบถแคว้นล้มสลาย”

“สรรพสิ่งมีแตกดับ บนโลกมนุษย์ นรก หรือสวรรค์ก็มิต่างกัน”  นางกล่าวอย่างเนิบ

“ไม่ผิด แต่โอรสน้อยนั้นหายตัวไปไม่ทราบชะตา” เทพอิงจื้อกล่าว

“โอรสน้อยนั้นยังมิเป็นไร หากเกิดอะไรขึ้นกับเขาข้าย่อมรู้สึก”

“เราควรตามหา หากหัวใจเทพตกอยู่ในมือมนุษย์หรือผู้ใดย่อมไม่เป็นผลดี”               “หากท่านประสงค์เช่นนั้นย่อมได้ แต่ข้าขอรอฟังสารจากท่าน”   เทพอิงจื้อเข้าใจนางแม้ว่านางจะเฉยชากับทุกสรรพสิ่งไม่ใช่แม้แต่มนุษย์โลก แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่เว้นเช่นกัน ก่อนเคยนึกถึงชีวิตของมนุษย์ที่อ่อนแอมาก่อนถึงขนาดสละดวงใจของตนให้กับมนุษย์โลก บัดนี้นางวางเฉยกับทุกสิ่งแม้กระทั้งตัวของนาง ข้าเองที่มีส่วนทำให้นางไร้ซึ่งดวงใจ

ชื่อตอน
2 7 หน้า
3 5 หน้า
4 3 หน้า
5 3 หน้า
6 แก้ไข 7 หน้า
7 7 หน้า
8 17 หน้า
9 7 หน้า
แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น