กำลังง่วงนอน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อเรื่อง : หัวใจพาไป

คำค้น : ญ-ญ, หญิงรักหญิง, ยูริ, Yuri, หัวใจพาไป, ลีลาไม่ดี

หมวดหมู่ : นิยาย y

จำนวนตอน : 16

คนเข้าชมเดือนนี้ : 251

คนเข้าชมทั้งหมด : 49,264

คะแนนถูกใจทั้งหมด : 294

ความคิดเห็น : 83

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ต.ค. 2560 09:13 น.

ยอดสนับสนุนเรื่อง
× 0
× 0
× 0
× 294
เริ่มติดตาม กดถูกใจนิยายเรื่องนี้
แชร์ :
บทนำ

#

บทนำ

 

“คุณแม่คะ มิ้นท์จะขอเลื่อนวันเดินทางเป็นพรุ่งนี้เลยนะคะ”

เสียงเล็กบอกผู้เป็นแม่ผ่านโทรศัพท์มือถือ พยายามกดน้ำเสียงให้เรียบและเป็นปรกติที่สุดเพื่อปกปิดความอ่อนแอ

 

[“อะไรกันพรุ่งนี้เลยเหรอ ไหนบอกว่าจะไปเดือนหน้าพร้อมกันไงคะ ไปกระทันหันแบบนี้แม่ไปด้วยไม่ได้นะ แม่ติดงานอยู่”]

กันยารัฐต์ผู้เป็นแม่ตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงร้อนรนเป็นห่วงลูกสาวคนเล็ก ที่จู่ๆก็มาบอกว่าจะไปก่อนกำหนดโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย

 

“มิ้นท์เปลี่ยนใจแล้วค่ะคุณแม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ มิ้นท์ดูแลตัวเองได้”

 

[“แต่แม่ว่า...”]

 

“แค่นี้ก่อนนะคะคุณแม่ มิ้นท์จะไปจัดกระเป๋าแล้ว สวัสดีค่ะ”

มีนาเรศรีบตัดบทและวางสายทันทีอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน ไม่อยากให้มารดารู้ว่าเกิดอะไรและทำไมถึงตัดสินใจแบบนี้  ก่อนจะหันไปเจอกับร่างสูงที่เธอพยายามจะหลบหน้า

 

“มิ้นท์คะ...พี่อยากจะคุยด้วย”

ร่างสูงที่แอบมายืนอยู่นานแล้วแต่ไม่กล้าเข้าไปเผชิญหน้ากับร่างเล็กเพราะไม่รู้ว่าจะต้องทำตัวยังไง

 

“มิ้นท์ พี่ขอโทษนะคะ อย่าโกรธพี่เลยนะ”

หญิงสาวร่างสูงอ้อนวอนด้วยแววตาละห้อย จ้องมองร่างเล็กที่เดินผ่านหน้าเธอไปอย่างไม่สนใจที่จะฟัง

 

“มิ้นท์คะ พี่ขอโทษ ยกโทษให้พี่นะคะ เรื่องเมื่อคืน พี่...”

ร่างสูงกระอึกกระอักพูดไม่ออก คว้าข้อมือของคนตัวเล็กที่เอาแต่จะเดินหนีไม่พูดไม่จาแต่ก็ถูกสบัดมือออกอย่างไม่ไยดี มันกำลังทำให้เธอแทบจะเป็นบ้า

 

“มิ้นท์...ฟังพี่ก่อนได้ไหมคะ”

ร่างสูงรีบสวมกอดร่างเล็กจากข้างหลังเพื่อไม่ให้เดินหนี

 

“ปล่อย!! พี่ไม่ควรทำแบบนี้”  

ร่างเล็กบอกเสียงแข็ง พยายามดิ้นแกะมือของร่างสูงที่โอบกอดตนไว้แน่นจนรู้สึกอึดอัด

 

“ก็...น้องมิ้นท์ไม่ยอมคุยกับพี่นี่คะ พี่ต้องทำยังไงมิ้นท์ถึงจะให้อภัย พี่ขอโทษนะคะ ยกโทษให้พี่นะ”

ใบหน้าสวยซบลงบนไหล่ของร่างเล็กที่เริ่มจะสงบลงแล้ว

เธอไม่อยากให้มันเป็นแบบนี้เลย รู้สึกกังวนกลัวสาวน้อยตรงหน้าจะโกรธ จะเกลียด  จนไม่ยอมให้อภัย

 

"....."

 

“พี่รักมิ้นท์นะคะ อย่าเงียบกับพี่แบบนี้ได้ไหม พี่ขอโทษ”

ร่างสูงอ้อนวอนกล่าวคำขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่าหวังให้ร่างเล็กยอมให้อภัย

 

“เรื่องของเรามันเป็นไปไม่ได้ค่ะ เราควรจะหยุดตรงนี้”

มีนาเรศหันหน้าไปสบตาร่างสูงด้วยหัวใจที่ปวดร้าวและผิดหวัง

 

“ไม่ พี่ไม่ยอมให้มันจบแบบนี้ พี่จะ...”

ใบหน้าคมสวยเริ่มมีน้ำตาคลอ คำพูดย้ำเตือนของคนตรงหน้าช่างบีบหัวใจของตนเหลือเกิน

 

“ไม่ได้ค่ะ มิ้นท์ไม่ต้องการเห็นหน้าพี่อีก ขอให้มันจบแค่นี้ มิ้นท์จะลืมมันไป เรื่องเมื่อคืนนี้ไม่เคยเกิดขึ้น”

เสียงเล็กพูดตัดบททันทีโดยไม่คิดที่จะฟังอะไรอีกทั้งนั้น

 

“มิ้นท์คะ...ดีกันนะคะ”

ร่างสูงเอ่ยเสียงสั่นแทบจะล้มทั้งยืน พยายามส่งนิ้วก้อยง้อขอคืนดีอย่างหมดหนทางด้วยความหวังอันน้อยนิด

 

“ถ้าพี่เมษ์ไม่ฟังมิ้นท์จะเกลียด...”

มีนาเรศแข็งใจพูดออกไปเสียงสั่น พยายามห้ามน้ำตาแล้วแต่มันก็ไหลไม่หยุด ความเจ็บปวดทางกายมันไม่เจ็บเท่ากับหัวใจของเธอในตอนนี้

 

เธอไม่อยากอยู่ที่นี่อีกต่อไป ที่ๆเคยมีความทรงจำดีๆ มีแม่มียายและพี่สาวสองคน บ้านที่เธอไม่เคยคิดที่จะจากไปไหนไกล

แต่ด้วยความกลัว กลัวหัวใจตัวเองว่ามันจะไม่รู้จักผิดชอบชั่วดีและหวั่นไหวไปกับคนที่นั่งคุกเข่าร้องไห้อยู่ตรงหน้า

 

เธอจึงตัดสินใจเอาไว้แล้วว่าจะย้ายไปเรียนเมืองนอกเพื่อตัดใจ

 

มันเป็นวิธีที่ดีที่สุดสำหรับตนและผู้หญิงที่ได้ชื่อว่าเป็นพี่สาวทางสายเลือด

 

 

 

=====

ถ้า comeon-book ล้มนานไปก็คงต้องเอามาลงที่นี่ กำลังหัดใช้เวปนี้นะคะ

 

# ชื่อตอน
1
| 2 หน้า
2
| 20 หน้า
3
| 24 หน้า
4
| 20 หน้า
5
| 20 หน้า
6
| 30 หน้า
7
| 35 หน้า
8
| 52 หน้า
9
| 42 หน้า
10
| 42 หน้า
11
| 53 หน้า
12
| 44 หน้า
13
| 45 หน้า
14
| 46 หน้า
15
| 19 หน้า
16
| 21 หน้า
ความคิดเห็น