ลิขิตนางฟ้า กุหลาบสีเงิน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เอื้อมรักพรางใจ (ฉบับปรับปรุง)

ชื่อเรื่อง : เอื้อมรักพรางใจ (ฉบับปรับปรุง)

คำค้น : รักเศร้า แอบรัก เอื้อมรัก

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

จำนวนตอน : 31

คนเข้าชมเดือนนี้ : 52

คนเข้าชมทั้งหมด : 9,775

คะแนนถูกใจทั้งหมด : 49

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 24 มี.ค. 2561 17:21 น.

ยอดสนับสนุนเรื่อง
× 0
× 3,745
× 55,800
× 49
เริ่มติดตาม กดถูกใจนิยายเรื่องนี้
แชร์ :
บทนำ

 

 

เอื้อมรักพรางใจ

 

 

 

 

 

##

โดย

ลิขิตนางฟ้า

 

http://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/5.gif

 

 

 

 

...รักนั้นจะไม่ลอยหลุดมือหากได้ไขว่คว้าเอื้อม

ขอเธอนั้นอย่าชิงชังรังเกียจหัวใจดวงนี้เลย

 

...ความรักใช่เกิดขึ้นง่ายดายเขาเชื่อเช่นนั้น

อำพรางใจไว้หากไม่แน่ใจ เขาเคยเจ็บ

 

กฏเกณฑ์ในหัวใจส่วนลึกเลยบังเกิดขึ้น

 

 

#

 

#

 

จอมทัพ ปิติสกุล พิชัยดโช -จอม

หัวใจยังไม่พร้อมเปิดรับใคร 

แต่เธอ สาวน้อยริญา กำลังปั่นป่วนหัวใจเขา

 

 

#

 

#

 

ภูริชญา ภูวเดช- ริญา

 

สาวน้อยผู้ยึดมั่นในความรัก เธอรักเขา

ไม่ใช่ความเพ้อ หรือความหลง...มันคือรักฝังใจ

http://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/3.gif

 

 

 

#

 

 

 

 

 

            “พี่ผิดหวังในตัวเธอมาก ทำแบบนี้ทำไมกันชายหนุ่มพูดเสียงลอดไรฟันข่มอารมณ์ด้านมืดที่วิ่งวุ่นมากขึ้นเรื่อยๆ

          

  “ทำไม? แค่บอกว่ารักทำไมต้องผิดหวัง ทำไมต้องตะคอกด้วย”

           

ภูริชญาน้ำตาร่วงอาบแก้ม อยากวิ่งกลับเข้าห้องนอนปิดประตู ยกเลิกทุกอย่างที่น่าละอาย ยิ่งรับรู้ความเฉยเมย แตกต่างกับผู้ชายคนก่อนที่ทำเธอหลงรัก เธอยิ่งสับสนว่าเธอทำผิดแท้แน่นอนแล้วและจอมทัพคงเกลียดเธอ เขาคงผิดหวังจริงด้วยเธอคงจะบ้าไปแล้ว

        

    “ปล่อย

     

   เสียงขรึมดังอีกครั้ง ภูริชญาได้คิดว่าทำไมเขาถึงร้องให้เธอปล่อย เพราะนอกจากคำว่าไม่ต้องการ ร่างสูงกำลังอึดอัดเพราะเธอกำลังรัดเขาแน่น แต่เธอมีความสุขจังที่ได้กอดแบบนี้คงเพราะเธอรักเขา

        

    จอมทัพอารมณ์ร้อนพล่านเพราะทรวงอกนุ่มหยุ่นด้านหลังปลดมือเย็นชื้นด้วยเหงื่อออกด้วยตนเอง บีบแรงๆ เมื่อหญิงสาวรัดเขาแน่นตอนพยายามดึงมันออกจากช่วงเอว  ภูริชญาน้ำตาคลอเพราะความเจ็บแต่ไม่ยอมปล่อย จอมทัพไม่ออมแรงบีบมือบางกระชากออกจนได้

       

     “โอ้ย!!” คนโดนกระชากมือร้อง

      

      “เจ็บก็ดีเธอจะได้มีสติ พี่ขอสั่งอีกครั้งให้ไปนอนซะ ลืมทุกอย่างคืนนี้ให้หมด ทุกๆ อย่าง ไม่อย่างนั้นจะหาว่าพี่ใจร้ายไม่ได้

         

   “ทำไมคะ ทำไมต้องลืม ทำไมต้องสั่งให้ริญาลืมด้วยแววตาร้าวรานมองด้านหลังคนใจร้าย

      

      “ต้องให้พี่อธิบายหรือไง

       

     ภูริชญาก้มหน้ามือบางบีบชุดนอนช่วงเอวขย้ำแรงๆ เธอต้องการหาอะไรสักอย่างมาระบายความเครียด ความผิดหวังกับเรื่องโง่เขลาเบาปัญญาที่ทำขึ้น ใช่เธอจะไม่รู้ว่าเธอทำผิดแต่เธอไม่อยากยอมรับออกมาก็เท่านั้น อาจผิดที่ทำเรื่องน่ารังเกียจขึ้นแต่เธอไม่มีวันยอมรับว่าผิดที่เธอรักเขาจนหมดหัวใจ

         

   ร่างสูงก้าวเดินอีกครั้ง

         

 “พี่ใจร้าย ริญารักพี่นะ ริญาอาจจะไม่สวยเหมือนคนอื่นแต่มีรักให้พี่หมดหัวใจทำไม หรือพี่ยังไม่ลืมภรรยาของเพื่อน ยังคงรักของ ของคนอื่น อย่าลืมสิ เธอเป็นของคนอื่นไปแล้วนะ!” ภาวะความเครียดสาวน้อยจึงระบายสิ่งที่คิดมาตลอดเสียงดัง

         

   จอมทัพหมดความอดทน หันกลับมามองใบหน้าเปื้อนน้ำตาซึ่งอยู่ในชุดที่ทำให้ใจหวิวสั่น จอมทัพบังคับน้ำเสียงให้มั่นคงพูดขึ้นว่า เลิกยุ่งกับเรื่องของพี่ซะ ! เธอกำลังดูถูกพี่และที่สำคัญดูถูกตนเอง ทำให้ตนเองด้อยค่า เข้าใจหรือเปล่าและหากยังดื้อดึง จำไว้ ความเป็นพี่ น้อง และเพื่อน พี่จะไม่มีให้เธออีกเลย

         

   ทุกอย่างดังอื้อให้สมองตื้น เรื่องรักๆ เธอเป็นแบบนั้นจริงๆ เธอดูถูกตนเอง เธอมันน่าไม่อาย ภูริชญาตัวสั่น รู้สึกอายเมื่อจอมทัพมองเรือนร่างที่เด่นชัดของเธออย่างรังเกียจไร้แววเสน่หาอย่างที่บอยกี้พร่ำเพ้อให้ฟัง หญิงสาวหันหลังให้เขา ก้าวเดินทั้งที่ร่างของตัวเองกำลังสั่นเทา เธอทนไม่ได้ที่เห็นแววตาแบบนั้น เธอทนไม่ไหวจริงๆ

          

  ก่อนเข้าห้องตรงประตูเธอรวบรวมคำพูดอีกครั้ง มือข้างหนึ่งจับขอบตาที่เริ่มเจ็บ อีกข้างวางใกล้ริมฝีปากที่กำลังสั่นระริก อย่างน้อยเธอควรรักษาความรักของเธอไม่ให้สูญสลาย รักษาความใกล้ชิดให้เป็นเหมือนเก่า เธอไม่ต้องการให้เขาเกลียดเธอ

          

   ริญาขอขอโทษเรื่องที่พูด ฮือ แต่ริญาจะไม่เลิกรักพี่หรอกอย่าห้ามกันเลย ริญาแน่ใจในหัวใจตนเองค่ะ…” หัวใจดวงเล็กบีบคั้นตัวมันเอง น้ำตารินไหลจากอกที่บอบซ้ำ รินไหลอาบสองแก้ม ยิ่งเธอร้องไห้ทำให้การมองเห็นที่แย่อยู่แล้วเริ่มเลือนลางเธอจึงรีบเดินเข้าห้องหาผ้าสักผืนมาซับหน้าตาตนเอง

          

  จอมทัพเบือนสายตาไปให้พ้นจากร่างยั่วใจ ก่อนจะเดินออกจากบ้านใบหน้าแดงก่ำหันมองร่างบางอีกครั้ง

 

           

 ไม่มีคำพูดอื่นใดอีก ชายหนุ่มข่มใจ เดินกลับบ้านพัก ต้องการอากาศที่ช่วยให้ตัวเขานั้นหายใจคล่องขึ้นและเลิกคิดอกุศลกับคนรู้เท่าไม่ถึงการณ์ใจเย็นไว้ เย็นไว้

 

 

 

 

เครดิตภาพ กลูเกิล

ชอบไม่ชอบบอกกันบ้างนะเออ

 

ด้วยรัก 

ลิขิตนางฟ้า

 

 

 

 

ชื่อตอน
| 9 หน้า
| 16 หน้า
| 11 หน้า
| 8 หน้า
| 11 หน้า
| 17 หน้า × 500 , × 5
| 18 หน้า × 500 , × 5
| 37 หน้า × 500 , × 5
| 17 หน้า × 500 , × 5
| 17 หน้า × 400 , × 5
| 22 หน้า × 300 , × 5
| 18 หน้า × 300 , × 5
| 16 หน้า × 300 , × 5
| 18 หน้า × 300 , × 5
| 26 หน้า × 500 , × 5
| 17 หน้า × 300 , × 5
| 19 หน้า × 300 , × 5
| 15 หน้า × 300 , × 5
| 30 หน้า × 500 , × 5
| 16 หน้า × 300 , × 5
| 15 หน้า × 300 , × 5
| 19 หน้า × 300 , × 5
| 16 หน้า × 300 , × 5
| 17 หน้า × 400 , × 5
| 17 หน้า × 300 , × 5
| 19 หน้า × 300 , × 5
| 22 หน้า × 300 , × 5
| 21 หน้า × 300 , × 5
| 22 หน้า × 300 , × 5
| 33 หน้า × 500 , × 5
| 13 หน้า × 300 , × 5
แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น