boy love

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เรื่อง........ ไซอิ๋ว ศึกรัก อมตะ ตอนที่ 1

ชื่อเรื่อง : เรื่อง........ ไซอิ๋ว ศึกรัก อมตะ ตอนที่ 1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

จำนวนตอน : 3

คนเข้าชมเดือนนี้ : 83

คนเข้าชมทั้งหมด : 5,684

คะแนนถูกใจทั้งหมด : 29

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 29 มิ.ย. 2560 19:21 น.

ยอดสนับสนุนเรื่อง
× 0
× 0
× 0
× 29
เริ่มติดตาม กดถูกใจนิยายเรื่องนี้
แชร์ :
บทนำ

.
.
.
.
“เด็กทรก คนนี้ ได้เกิดจาก ก้อนหิน วิเศษ ท่านต้องการรับเด็กคนนี้ไปเลี้ยงมั้ย?”
“ก็ดีเหมือนกัน หน้าตาก็แปลกดี งั้นข้าจะขอรับเด็กคนนี้ไว้”
ทุกสิ่งทุกอย่างที่ ท่านรับไป ท่านต้องดูแลมัน และให้เด็กคนนี้เติบโตขึ้นมาเป็นคนดีและมั่น สั่งสอนเขาให้ทำแต่เรื่องดี มอบวิชาการเรียนพร้อมความรู้แก่เขา ข้าหวังว่าสิ่งเหล่านี้ นายท่านคงจะทำดได้สินะ ท่านฮ่องเต้ แห่งสวรรค์ อู่เจียน.....
“แน่นอน ข้าทำได้อยู่แล้ว แล้วอีก20ปี ข้าจะพาเด็กคนนี้มาหาเจ้าอีก ข้าลาละ”
.
.
.
.
6ปีต่อมา......................
เพลิ้งงง!!!!!!!!!!!!
“เอาอีกแล้ว เจ้าลิงบ้า!! “
“ฮะ ฮะ แน่จริงก็จับข้าให้ได้จิ “
“ หนอย แนะ แก!!!!”
“เอะ อะ อะไรกันหนักหนา “
“ฮ่องเต้อู่เจียน ครับ เจ้าลิงบ้านี้ มันชนจนข้าเอามันไม่อยู่แล้ว แถมไม่ยอมเชื่อฟังที่ข้าพูดอีก ล้อเลียนข้าด้วย”
“อ่า..... หงอคง เจ้าอย่าดื้อ นักสิ.....”
“ทำไม....ถ้าข้าดื้อ ท่านจะไรมาฟาด ก้นข้าละ”
“หนอย แนะ ไอ้เจ้า เห้งเจียงี่เง่า!!! กล้ามา ต่อปาก ต่อคำ ฮ่องเต้ผู้ยิ่งใหญ่เลยเรอะ!!”
“พอเถอะ ต้าเชิง เจ้าไปดูแลเด็กๆที่โรงเรียนเถอะ ลิงตัวนี้ข้าจะจัดการเอง...”
“ขะ...ขอรับฮ่องเต้....หึ้ย รอดตัวไปนะแก”
ชายร่างโต รีบเดินหนีไปที่ห้องเรียนของเด็กๆเทพ แบบอารมณ์เสียสุดขีด....เห้งเจียน้อยทำหน้าทำตาล้อเลียนคนที่เดินหนี ก่อนจะมอง ฮ่องเต้แบบสนใจ มือหนาคว้ามือของลิงน้อง ก่อนจะจุงไปที่ห้องตำราลับ ชึ่งมีชายหนุ่ม นาม เซียน เซียน เป็นบุตรของฮ่องเต้ มีอายุ 26ปีเศษๆ เขาเป็นเทพนางฟ้าที่มีปีกติดตัวตลอดเวลา ถ้าไม่ได้ใช้งานเขาจะเก็บปีกในร่างกาย ร่างเขาสง่างาม ไม่ผอมแห้ง หรือ เป็นกระเทย....ร่างกายหนาและมีกล้ามกำลัง ดี เขาเป็นถึงนักรบเทพ มือหนึ่งในท่วนเทพชั้นนี้ทั้งหมด.......
“เจ้าพาข้ามาที่นี้ทำไม?”
“นี้ลิงน้อย ต่อจากนี้ไป ลูกชายของข้าจะเป็นสอนเจ้าเอง”
“จริงเหรอ?”
“อื่อ.......เอ้า เซียน เซียน ข้ามีเรื่องจะขอร้องเจ้า”
“ครับ เสด็จพ่อ......”
“ช่วยสอนวิชา ความรู้ให้เขาแทนข้าและครูทุกๆคนด้วยนะ เจ้าลิงนี้ ชื่อ ซุนหงอคง.....”
“สวัสดี ช้าชื่อ เซียน เซียน ข้าจะรับเจ้าเป็นลูกศิษย์ ก็แล้วกัน”
“....งั้น พ่อขอตัวไปทำงานต่อนะ มีฎีกา ต้องอ่าน ไปละ”
“ครับ.....”
“ข้าไม่ชอบเรียน”
“เอ้า......ถ้าเจ้าไม่ศึกษา แล้วเมื่อไรเจ้าจะได้เป็นเทพละ”
“เทพคืออะไร?”
“เทพ ก็เป็นแบบข้าไงละ....”
“ไม่เห็นจะเหมือนเลย ทุกๆคนบอกข้าว่า ข้าน่ะเหมือนลิง”
“.....ก็เจ้าเป็นลิงนี้”
“ก็ลิงไง...ตัวประหลาด ทุกคนเกรียดข้าที่ ชุกชน”
“เจ้าลูกลิงตัวน้อย ถ้าเจ้าเรียนหรือศึกษากับข้า เจ้าจะอาจจะเป็นเด็กที่ฉลาดกว่านี้ก็ได้นะ”
“ไม่เอา ข้าไม่เรียน”
เห้งเจียน้อย กระโดดห้อยไปตา ชั้นหนังสือทุกชั้น และชนได้ที่ แต่ เซียน เซียนกลับไม่โมโหแต่ยิ้มให้อย่างอ่อนโยน เขากับ ลิงน้อยค่อยๆปรับ นิสัยเข้าหากันไปเรื่อยๆ ใบหน้าสวยจับหนังสือมาอ่านให้เห้งเจียฟัง ใบหน้ายิ้มแย้มของเขา ส่งไปถึงจิตใจอันน้อยนิดของลูกลิง ทั้ง2สนิดกันอย่างรวดเร็วจนน่าตกใจ............
“ฮ่องเต้ คิดดีจริงๆที่เลือกให้ไอ้เห้งเจียนั่นไปเรียนกับบุตรของท่าน ดูนิ่งมีสมาธิดีนะขอรับ”
“ไม่หรอก.....ลูกชายข้าเดิมที่ก็เอาแต่ อ่านตำราและ สู้รบ ปล่อยให้เขาเลี้ยงเด็กมั้ง เขาจะได้ผ่อนคลายตนเองมั้ง”
“ขอรับ เห็นด้วยเป็นอย่างยิ่ง”
.
.
.
.
.
20ปีต่อมา.......................
วังดอกบัวบานสีทอง...................
“ท่านเซียน เซียน วันนี้ไปเดินบนโลกมนุษย์มา ข้าเก็บดอกไม้สีสวยมาให้ท่าน”
“ว้าว ขอบใจนะ หงอคง”
เสียงหวาน จับดอกชุน หลัน (ดอกกล้วยไม้จีน) มาดมเบาๆ เขามอง เจ้าลิงหนุ่มที่สวมผ้าคลุมสีแดง ที่เขาเย็บให้เป็นของขวัญวันเกิดอายุครบ20ปีแต่ถึงจะโตเป็นหนุ่มแล้ว นิสัยก็ดื้อ และชนเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน แต่เขามีพลังกำลังในต่อสู้มากกว่าขึ้น...........
“วันนี้ข้าจะทำตุ๋นปลาให้ทานนะ”
“เออ....วันนี้ข้าจะไปงานเลี้ยงของสหายน่ะขอรับ “
“อ้า เหรอ..... งั้นเอาไว้เป็นพรุ่งนี้ก็แล้วกันนะ”
“ท่าน....จะไปกับข้าด้วยมั้ย?”
“ไม่เอา....ข้าเกรียดงานเลี้ยงที่สุดเลย เจ้าก็รู้ มีแต่สุรา ยาเมา ไม่เอาด้วยหรอก”
“.......งั้น ข้าจะรีบกลับมานะ”
“ครับๆ”
สินคำพูด เห้งเจียหนุ่ม รีบกระโดดขึ้นชั้นหนังสือ แล้วหายไปในเมฆขาว สายตาของ เซียน เซียน มองกองฎีกา บนโต๊ะที่ต้องทำแทนท่านพ่อของตนเอง เดิมที่เขาเป็นคนไม่ค่อยชอบเที่ยว เป็นพวกธรรมมะ ธรรมโม รับรสพระธรรมมาก็เยอะ ตั้งแต่เด็กๆ พระโพธิ์ศักดิ์กวนอิม ก็เคนสอนมาว่าการดื่มสุรานั่นเป็นเรื่องที่บาปสำหรับคนที่ อยู่ในพระธรรมะ ถือศิลตลอด.......ทำใจลำบากแต่ก็อยากไปร่วมสนุกด้วย.......
หมับ!!!!!
“อ๊ะ!!!?”
“ท่านเซียน เซียน ข้าว่า ข้าจะไม่ไปแล้วดีกว่า”
“หงอคง โธ่ ตกใจหมด ทำไมมาเงียบๆแบบนะ.....แล้วทำไมถึงเปลี่ยนใจง่ายอะไรขนาดนั่น”
“ข้าไปกับพวกเพื่อนๆก็อาจจะสนุก แต่ปล่อยให้ท่านอยู่คนเดียว ก็สงสารแย่นะ”
“ฮะ ฮะ ข้าน่ะ ชินกับการอยู่คนเดียวอยู่แล้ว เจ้าไปเหอะ งานข้าเยอะ”
“ไม่เอา งั้นวันนี้ข้าจะพาท่านไปเที่ยวดูทะเลสาบ ฮุนเอินเอามั้ย”
“เอ๊ะ.....ไม่ไป”
“เอาน่า ท่านอาจจะชอบก็ได้นะ”
มือหนา ที่มีแต่ขนเต็ม คว้าไหล่ของ เซียน เซียน แล้วกอดติด อกแน่น เพื่อพาเหาะไปที่เมืองมนุษย์ ที่เขาไปไล่จับปีศาจบ่อยๆ เซียน เซียน ตกใจเล็กน้อย ก่อนจะคว้า กอดคออีกคนแน่น เส้นผมปลิวสวยไปตามแรงลม ก่อนจะถึงที่หมาย หงอคง ค่อยๆวางอีกคนลงเบาๆ เซียน เซียน ค่อยๆทรงตัวอยู่นิ่งๆ ให้นิ่งที่สุด สายตา กวาดมองไปทั่วทะเลสาบ กับพื้นทรายในยามราตรี .....มือหนาของเห้งเจีย กุมมืออีกคนแน่น ....
“มันสวยใช่มั้ยครับ?”
“อื่อ.....มันมองไม่ค่อยชัดเท่าไรน่ะ เพราะมันมืด”
“เขาเล่านกันว่า ทะเลสาบ ฮุนเอิน เป็นที่สาบานรัก ของพวกหนุ่มสาว”
“หา.....จริงเหรอ ทะเลสาบ ฮุนเอินนี้ ไม่ได้หมายถึง การค้นพบ รักแท้หรอกเหรอ”
“อันนั่นข้าก็ไม่รู้หรอก แต่ข้าจำได้จา การเล่าต่อๆกันมา ของชาวบ้าน”
“คิดยังไงถึงพาข้ามาที่นี้?”
“ก็เพราะ......”
“เพราะ.......”
“ไม่ขอตอบ...........”
“อ้าว........ วะ...หวา!!!!”
“ข้าว่าไปทางนั่นดีกว่า จะเห็นดวงดาว สวยสุดๆเลย”
“อะ...อื่อ....”
ร่างหนา โดนดึงไปตามแรงของ ลิงหนุ่ม พวก หิ่งห้อยเริ่มออกมา เต้นระบำกันแถวๆต้นไม้ใหญ่ และพวกแมลงปีก สีสวยๆ บินออกมารับแสงยามค่ำคืน มือหนาของ เซียน เซียน สัมพัสลงไปที่ทะเลสาบฮุนเอิน สายน้ำสะเทือนตามแรงของมือคนแตะ สีน้ำค่อยๆส่องแสงสวยออกมา เห็นพระจันทร์บนพื้นผิวน้ำ พวกหิ่งห้อย บินไปรวบตัวกันที่พื้นน้ำแล้วบินวนไปตามดอกไม้ จนดูสวยตา..........
“นี้ หงอคง ปกติเจ้าพาสาวๆที่เรียนด้วย มาเที่ยวมั้งหรือเปล่า”
“ไม่หรอก ส่วนมาก ข้าจะมาสงบอารมณ์ คนเดียว”
“แน่ใจ?”
“จริงๆนะครับ ข้าไม่เคยพาสาวใดมาที่นี้เลย นอกจากท่าน เซียน เซียน”
“สาวๆคงจะน้อยใจนะที่เจ้าไม่เคยพามาเห็นบรรยากาศแบบนี้เลย......สวยดีนะ”
“ท่านเองก็สวย”
“เอ๊ะ......เมื่อกี้ เจ้าพูดว่ายังไงนะ”
“เออ.....เปล่าครับ”
“นี้......ข้าชอบที่นี้ วันหลังพาข้าออกมาอีกนะ.....”
“………………..”
“ได้หรือเปล่า หงอคง”
“ฮ่า มาทุกๆวันก็ได้ครับ”
“ขอบใจนะที่พาข้ามาที่สวยๆแบบนี้.......ข้าชอบมากๆเลย”
ปากสวย ยิ้มให้เห้งเจีย จอมชน อย่างมีความสุข ร่างสวยเดินเท้าไปที่โคนหินขนาดใหญ่ ก่อนจะเหยียบขึ้นไป ทันใดนั่นเท้าเกินลื่นขึ่นมา จนสะดุจกัน หงอคง รีบกระโดดมารับตัวอีกคน ไม่ให้ตกน้ำไป มือหนารีบคว้าร่าง เซียน เซียน สะบัดตัวให้หลีก ห่างจาทะเลสาบ สายตาสวยเบิกกว้าง ตกใจสุดขีด ร่างหนาของ หงอคง กอดอีกคนไว้แน่น สร้อยรูป พระจันทร์สีทองของเซียน เซียนเผลอ หลุด ออกจากคอ ตกลงแม่น้ำไป ....
“สะ...สร้อยข้า!!!?”
“ท่านเซียน เซียน อย่าหันไปมองครับ ถ้าหันไปอีก เรา2คนจะตกจากโคนหินไปจริงๆนะครับ”
“แต่สร้อยคอ ของข้า........”
“ทะเลสายที่นี้ลึกมากๆ ถ้าตกลงไป ท่านอาจจะไม่ได้ขึ้นมา ตลอดชาตินะครับ”
“สร้อยพระจันทร์เสี่ยว ของข้า มันหลุดลงไป มันสำคัญมากๆเลยนะ”
“เอาไว้ ข้าจะหาทางเก็บมาให้ ท่าน เซียน เซียน ปลอดภัย ก็พอแล้ว”
“เจ้าเริ่ม มีวิซาว่องไวแล้วนี้ “
“ข้าเป็นลิงนะ ก็ต้อง ว่องไวอยู่แล้วครับ”
“ฮึ.......แล้วนี้จะ กอดข้าไว้อีกนานมั้ย?”
“อ๊ะ..... ขอโทษข้าจะรีบปล่อย ท่านเดี๋ยวนี้”
“อุหวา!!!! ปล่อยที่พื้นสิ ไหงจะปล่อยที่แม่น้ำ บนโคนหินแบบนี้สิ เดี๋ยวข้าก็ตกน้ำไปอีกหรอก!!!!”
“รู้แล้วๆ เลิกโวยวายชะที่เถอะ ข้าจะพาท่านไปที่พื้น เกาะแน่นๆละ”
ร่างลิงหนุ่ม เหาะพาอีกคนไปที่ปลอดภัย ก่อนจะวางอีกคนลงกับพื้น...........ในบางครั่งเห้งเจียก็ชน บางครั่งก็ทำตัวเป็นใหญ่ นิสัยเสียแต่ในสายตาของเซียน เซียน ยังไงเห้งเจียตัวนี้ก็คือลูกศิษย์ของเขา.........
.
.
.
เวลาค่ำคืนดำเนิดไปเรื่อยๆ พวกเด็กๆในห้องเรียน ต่างก็พากันสนุกสนาน กับงานเลี้ยง ของเด็กเรียนเทพที่ใกล้จะศึกษาจบและอนาคตของพวกเขากำลังจะแตก หน่อ ทุกคนจะได้คัดเลือกวิชา และตำแหน่ง ที่อยากได้ เพื่อไปใช้บนสวรรค์นี้ ........สายตาของคนอีกคนที่ยืนมองลูกศิษย์ตนเองมีความสุข แต่ตัวเขากลับไม่ค่อยมีความสุข ไม่สนุกไปกับงานพวกนี้ชักเท่าไร ถือแก้วน้ำเปล่า เดินไปหามุมเงียบๆ ก่อนจะ นั่งใกล้ๆกระถ่างดอกไม้สีขาว ก่อนจะพูดบ่นเบาๆอย่างไม่สบายใจ....
“นี้ก็20กว่าปีแล้วสินะ ที่หงอคง เรียนจบ แล้วเขาจะเลือกตำแหน่งอะไรกัน”
ตำแหน่งที่เหมาะๆกับเขาก็แทบจะไม่ค่อยมี ไปเป็นเทพอารักษ์ของ องค์ธิดา อู้จิน ก็ไม่เหมาะ เพราะ อยู่ไม่ค่อยนิ่ง ถ้าไปเป็นนักเวทย์ก็คงจะไม่เหมาพราะใช้พลังเวทย์ได้ไร้สาระมากๆ........
“งั้นก็คงต้องให้เขาเลือกเองแล้วสินะ......”
ตึก.....ตัก......... “เฮ้ เซียน เซียน มานั่งทำอะไรตรงนี้คนเดียว ไม่ไปร่วมงานกับพวกลูกศิษย์หรือไงกัน”
เสียงเทพ ฮานเกิง ครูสอนวิชากระบี่ และ วิชาที่ใช้พละกำลังต่าง เดินมาหา เซียน เซียน ที่นั่งพูดคนเดียวลำพัง พร้อมทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ ยิ้มหวานๆให้เหมือนเขาจะคิดอะไรในหัวชักอย่าง.....
“ยิ้มมาแบบนี้คิดอะไรอยู่น่ะ ข้าไม่ใช่ นางรำแสนสวยของเจ้านะ”
“ก็ข้ายิ้มเป็นมิตรแบบนี้ทุกกับพวกเด็กๆทุกคนแหละ”
“มีอะไรกับข้า?”
“มีแน่นอน เรื่องที่ลูกศิษย์ของเจ้าน่ะ เขายังเลือกตำแหน่งไม่ได้สินะ.....”
“ข้าคิดว่า จะให้ หงอคงไปอยู่ในตำแหน่งพระคัมภีร์ ก่อน และให้เขารับรสพระธรรมไปด้วย เพราะตอนนี้เขายังควบคุมความ โกรธและสติไม่ค่อยได้”
“อื่อ..ก็ดีนะ แต่ข้าขอพูดเอาแต่ใจเถอะนะ ข้าอยากได้ เห้งเจียตัวนี้ไปเป็นกองทัพหน้า ของเทพ”
“เอ๊ะ!!! ไม่ได้นะ!!” (พูดเสียงดัง)
ทุกคนในงาน หันมามอง ตนเสียงกันหมด.................
“อึก!!!? “
“ไม่ต้องพูดดังขนาดนั่นก็ได้”
“ยังไงก็ไม่ได้จริงๆนะ ฮานเกิง หงอคงน่ะ ถ้าเอาไปสู้รบ ข้าเกรงว่า......”
“ไม่เป็นอะไรหรอก ข้าเห็นเห้งเจียนี้ตั้งแต่เด็กๆ หมอนั่นเคยช่วยเด็กผู้หญิงที่โดนรังแกด้วย วิธีต่อสู้และการหลบหลีกของเขารวดเร็วมากๆ”
“แต่เขายังควบคุม อารมณ์ตัวเองไม่ได้.......”
“เรื่องนั่นข้ารู้ ผู้ชายแบบเจ้านั่น เหมาะที่จะไปเป็นนักรบสุดๆ เลือกตำแหน่งให้มันเหมาะสมกับหน้าตาเด็กหน่อยสิ”
“................”
“หงอคงน่ะ อนาคต ยังไปไกลอีกเยอะนะ สมัยก่อน ข้าเคยรับเด็กประหลาดที่ไม่มีพลังเทพ มาคนนึ่ง เจ้านั่นเป็น มนุษย์วัว มันมีพละกำลังที่แข็งแกร่งเอามากๆ ต่อสู้ไม่เคยแพ้ ชนะทุก การสู้รบ เจ้าได้ตำแหน่งเทพหน้า วัว ตอนนี้ได้ดีไปแล้วละ.......”
“ข้าไม่รู้.......แต่ถ้าหงอคงอยากไป ก็อยู่ที่ตัวเขา ข้าไม่อาจชี้แนะอะไรเขาได้มากมายเหมือนแต่ก่อน.........”
“เอาเป็นพรุ่งนี้ก็แล้วกัน......ข้าขอตัวก่อนนะ”
“อื่อ.......”
พรุ่งนี้ จะเป็นการ เลือกวิชา และ ตำแหน่งต่างๆของเด็กในโรงเรียนเทพ ทุกคนจะได้จบภาคเรียนนี้และ มีงานติดตัวกันแต่ละคน.....ใจของ เซียน เซียน ไม่อยากให้ หงอคง ไปเป็นนักรบ เพราะ เขาเคยเสียเพื่อนๆเพราะ ตำแหน่ง นักรบ มามาก และ หลั่งน้ำตากับเรื่องพวกนี้มาตลอด พอนึกภาพนั่น ภาพที่ หงอคง ไปนอนตาย บนกองเลือด เขาก็แทบจะหลั่งน้ำตาออกมาชะตรงนี้ .......แต่ถ้าเขาห้ามเห้งเจียหนุ่มไม่ให้เลือกตำแหน่งนั่น ก็เป็นการเอาแต่ใจตนเอง .........ยังไงชะ ลิงแบบ หงอคง คงจะไม่เป็นอะไร เซียน เซียน รู้สึกแย่เอามากๆ เพราะเขาไม่อยากเสียคนที่ตนเอง เลี้ยงและสอนมาตั้งแต่ เด็กๆ จนตอนนี้ โตเป็นลิงหนุ่มที่แข็งแกร่ง.............
“ถ้าข้าให้เจ้าไป.........หวังว่าตอนนั่นเจ้าคงจะกลับมาหาข้า เหมือนตอนนี้นะ หงอคง.......”
โปรดติดต่อ ตอนต่อไป##

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น