ขนมปังคลุกฝุ่น

คุณประธานครับ ผม(ก็)รักคุณ

ชื่อเรื่อง : คุณประธานครับ ผม(ก็)รักคุณ

คำค้น : นิยายY

หมวดหมู่ : นิยาย y

จำนวนตอน : 27

คนเข้าชมเดือนนี้ : 106,615

คนเข้าชมทั้งหมด : 111,880

คะแนนถูกใจทั้งหมด : 437

ความคิดเห็น : 411

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ส.ค. 2560 22:04 น.

ยอดสนับสนุนเรื่อง

× 800
× 0
× 0

คะแนนถูกใจ

437

กดถูกใจนิยายเรื่องนี้

บทนำ

                1

               ที่นี่คือโรงเรียนชายล้วนที่อุดมไปด้วยเด็กหนุ่ม 99 %  อีก 1 % เป็นอาจารย์ที่มีอายุเกิน  30 แบ่งตามความแตกแยกจาก 99 % ประกอบไปด้วย ผู้ชายแค่ร่างกาย(กะเทย) 45 %  เกย์สัก 30 % ผมนั่งฟังเสียงประกาศตามสายซึ่งมันทำให้ผมรู้สึกว่าผมผ่านจากการกลายพันธุ์ได้ยังไงตั้ง 5 ปี

                ผมชื่อ นาย อภิวัชฌ์  ทุ่งสาลี ชื่อเล่นว่า เวฟ เป็นเด็กสายวิทย์-คณิต ที่ค่อนข้างเกลียดวิชา คณิตศาสตร์(เพิ่มเติม)รุนแรง แต่ก็ยังดีที่ยังไม่เคยตกวิชานี้สักครั้ง ผมไม่ใช่คนสูงแต่ก็ไม่ได้เตี้ย ไม่ใช่คนพูดมาก พูดเวลาที่ถูกถามหรือเวลาที่ต้องถาม

                เสียงออดเลิกเรียนดัง หลังจากที่วิชาฟิสิกส์สองชั่วโมงผ่านไป ผมเก็บของใส่กระเป๋าเรียบร้อยก่อนที่อาจารย์จะสั่งปล่อยเสียอีก ผมสะพายกระเป๋าแล้วเดินออกจากห้องเรียน แดดเริ่มคล้อยแล้วสิ เดินไปซื้อของที่ตลาดเลยดีไหมนะ หรือจะกลับบ้านไปเปลี่ยนชุดก่อนดี ผมเดินออกจากโรงเรียนพร้อมกับคิดอะไรไปพลางๆ

                “เฮ้ย เวฟจัง จะกลับบ้านแล้วเหรอ”ชินทักผมพร้อมกับเดินมากอดคอผม

                “=  = อย่าเรียกเวฟจังสิ แล้ววันนี้ชินไม่มีเรียนพิเศษเหรอ”ผมถามพร้อมกับยกแขนของชินออก

                “วันนี้อาจารย์ประชุม เค้าก็ประกาศอยู่ เอาหูไปไว้ไหนมา ห๊าาา!!”ชินไม่ยอมเลิกกอดคอผมแถมยังดึงหูผมเล่นอีก

                “โอ๊ยย  ไอบ้า เจ็บนะ ดึงแบบนี้เดี๋ยวหูยานพอดี”ผมตีมือชินรัวๆ

                “วันนี้ฝากท้องบ้านเวฟจัง”ชินกอดคอผมเดินไปตามทาง

                “แม่ของชินไม่อยู่อีกแล้วเหรอ”ผมมองหน้าชินในระยะใกล้

                “อืม”ชินแววตาสลดลงเมื่อพูดถึงแม่ของเค้า

                “แล้ววันนี้จะกินอะไรล่ะ เดี๋ยวจัดให้หนึ่งเมนู”ผมยิ้มแล้วกอดคอชินบ้าง =  = แต่เหมือนจะกอดไม่ถึง

                ผมกับชินเป็นเพื่อนสนิทกันตอนม.ต้น ชินเป็นคนที่ค่อนข้างฉลาด แต่ไม่เก่งทำงานบ้านอะไรเลยซักอย่างที่ต้องการ ผมกับชินรู้จักกันตอนที่ชินพยายามซื้อของที่ตลาด ผมเลยอดจะช่วยไม่ได้ ตอนนั้นเห็นเป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน แต่พอมารู้เรื่องของแม่ของชินที่ทำงานหนัก หามรุ่งหามค่ำ ทำโอทีไม่เว้นแต่ละวัน เพื่อเลี้ยงดูชิน ผมก็เลยเสนอให้เค้ามาที่บ้านของผมได้ช่วงที่แม่เค้าไม่ทำอาหารอะไรไว้ให้ จนแล้วจนรอด ชินก็หาโอกาสมากินข้าวบ้านผมตลอด

                “เฮ้ยยยยยย~!! เวฟจังงงงงง~”เสียงชินดังลั่นพร้อมกับแรงเขย่าแทบจะทำให้กระเพาะกับไส้ผมกองรวมกัน

                “อ่ะ....เอออ หยุดเขย่า!!”ผมจับแขนชินที่เขย่าตัวผมอย่างบ้าคลั่ง

                “ฉันถามว่าจะกลับไปเปลี่ยนชุดก่อนรึเปล่า”ชินมองหน้าผมพร้อมกับคำถาม

                “กลับบ้านก่อนดีกว่า”ผมตอบ

                “งั้นเจอกัน เดี๋ยวฉันกลับไปเปลี่ยนชุดแล้วมารอหน้าบ้านเวฟจังนะ”ชินโบกมือยิ้มหน้าระรื่นมาให้ผม

                “บอกว่าอย่าเรียก เวฟจัง!!!! -*- ไอบ้าชิน!!!”ผมตะโกนตามหลังชินไปไม่รู้เค้าจะได้ยินผมไหม ก่อนจะเดินเข้าบ้าน ซึ่งไม่เคยจะใครอยู่ เพราะทั้งพ่อและแม่แยกกันอยู่และต่างคนต่างมีครอบครัวใหม่ผมเลยแยกมาอยู่คนเดียว

                ~ เป็นครั้งแรกที่ มันรักใครไปโดยไม่ต้องคิด เป็นครั้งแรกที่ ไม่สนว่ามันจะถูกหรือผิด~

                เสียงเพลงรอสายดังจากมือถือผม ขึ้นเบอร์ไม่รู้จัก ใครล่ะนั่น = = ผมลังเลเล็กน้อยก่อนจะกดรับสาย

                “ฮัลโหลครับ ใครครับ”ผมกดรับแล้วพูดกับปลายสาย

                (“.......”)ปลายสายเงียบสนิทไม่ตอบกลับใดใด

                “ใครครับ”ผมถามซ้ำ

                (“.........”)ก็ยังไม่ตอบ

                ผมตัดสินใจกดวางสายไป แล้วเดินขึ้นไปอาบน้ำและแต่งตัวเตรียมไปซื้อของที่ตลาด

                ติ๊งต่อง

       ชินคงจะมาแล้ว  รีบไปไหนของมัน ผมรีบใส่เสื้อคว้ากระเป๋าตังแล้วรีบลงไป

       ติ๊งต่อง ติ๊งต่อง

       เสียงกดเร่งดังตามกันมาติดๆ

                “ครับๆ”ผมลงไปเปิดประตูออกไปแทนที่จะเป็นชินที่กดออดหน้าบ้านกลับเป็นใครไม่รู้แต่เครื่องแบบโรงเรียนเดียวกับผม = = คือว่า เค้าคือใครครับ

                “ม.5 ห้อง 2 นาย อภิวัชฌ์  ทุ่งสาลี  ชื่อเล่นเวฟสินะ”ผู้ชายแปลกหน้ามองหน้าผมด้วยสายตาคมๆ

                “ค่ะ..ครับ!!”ผมสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเห็นสายตาของเค้าที่มองมา น่ะ..น่ากลัวอ่ะ

                “เปิดประตู”เค้าสั่ง

                “ค่ะ..ครับ! เย้ย!! แล้วคุณใครล่ะเนี่ย”ผมที่เกือบเผลอตามน้ำเปิดประตูให้ก็ชะงักและคิดขึ้นมาได้ ง่า ไม่รู้จัก!!

                “ไม่รู้จักผม?”เค้าเอียงคอมองผมสายตาสื่อความงง

                “รู้จักผมคงไม่ถาม = =

                “ปากดีกว่าที่คิดอีกนะ”เค้าแสยะยิ้มมองผม

                “อ่ะ....เอ่ออ..ขอโทษครับ”สยองเลย

                “เปิดประตู”เค้าแสยะยิ้มมุมปากแล้วก็สั่งผมอีกครั้ง

                “งื่มม...ขอชื่อด้วยครับ”ผมยืนมอง

                “นี่ ใบขออนุญาต อ่านเนื้อหาเอาเอง เปิดซะที”สั่งเสียงเข้ม

                เนื้อหาในใบคือ เป็นการทดสอบ ความเป็นอยู่ของนักเรียนม. 4 – 5 ที่ไม่ได้อยู่กับครอบครัว หรืออยู่คนเดียว โดยคณะกรรมการนักเรียนเป็นผู้ทดสอบเป็นเวลา 1 เดือน 2 สัปดาห์ โดยจะมีตัวแทน 1 คน ย้ายเข้าไปเพื่อสังเกตพฤติกรรมเสี่ยงต่อการเรียนไม่จบ ลงชื่อ ผู้อำนวยการ แล้วก็ชื่อประธานนักเรียน นาย ศิลปะ  เกียรติซื่อสัตย์   ม.6 ห้อง 1 =  = ทำไม คนมาประเมินผม กับประธานคนเดียวกัน =[]= โอ้ โน้ววว!

                “เวฟจังง~รอนานไหม”เสียงชินดังมาถึงก่อนจะถึงตัวซะอีก “อ้าว ดีครับประธาน”ชินโบกมือทักทายประธานงงๆ 

                “ -   - มีแต่แก ไม่รู้จักผม”ประธานมองผมหน้าแสดงถึงความเหนื่อยหน่าย

                “ประธานมาทำไมครับ หรือประธานมาเพราะโครงการที่ผอ.ประการเมื่อเช้า”ชินถาม

                “อืม”ประธานพยักหน้า

                “เข้าไปรอข้างในก่อนนะครับ”ผมเปิดประตูยื่นกุญแจบ้านให้ประธาน “ผมจะออกไปจ่ายตลาด”

                “เฮ้ย เวฟจัง ซื้อยาคุมกำเนิดกลับด้วยดิ่วะ”ชินอยู่ๆก็พูดขึ้นเมื่อเดินผ่านร้านขายยา

                “ซื้อไปทำไม”ผมขมวดคิ้วถาม ชินที่มีสีหน้ายิ้มแปลกๆ

                “เอ้า ประธานเค้าต้องนอนบ้านเวฟจังนี่ เผื่อประธานหน้ามืด ปล้ำเวฟจังขึ้นมาจะได้ไม่ต้องเดือดร้อนออกมาซื้อตอนดึกๆไง”ชินบอก

                “=  = ใจเย็นนะเพื่อน แล้วฟังชัดๆนะ ไม่ใช่ผู้หญิงโว้ยยยย!!!! แล้วก็ท้องไม่ได้ด้วย!!”ผมกอดคอชินแล้วตะโกนอัดหูมันดังๆ -   - ถึงผมจะหน้าหวานก็เถอะ แต่ไม่ใช่ผู้หญิงอยู่ดี แล้วก็ไม่ใช่เกย์ด้วย #มั้ง

                “เวฟจัง หูวิ้งเลย”ชินเอามือปิดหูข้างที่ผมตะโกนใส่

                “สมน้ำหน้า”ผมชกไหล่มันไปก่อนจะวิ่งไปที่ตลาด

                หลังจากนั้นผมก็เดินเลือกซื้อของอบ่างสบายใจโดยที่ชินตามหาผมไม่เจอ = w = พอผมซื้อเสร็จก็เดินออกจากตลาดชินก็นั่งดื่มน้ำรอข้างหน้า

                “หลบซะ หาไม่เจอเลย”ชินบ่นคว้าของในมือผมไป แล้วยัดแก้วน้ำใส่มือผมแทน

                ผมหัวเราะเบาๆก่อนจะยกน้ำขึ้นมาดูด ไม่รู้ว่ามันหาผมไม่เจอจริงๆหรือแกล้งให้ผมหลบไปอย่างงั้น ผมมองสำรวจของที่ชินถือหวังว่าผมคงไม่ลืมอะไร เพราะมัวแต่รีบมาเปิดประตูกับตกใจประธานหน้านิ่งคนนั้น เลยลืมหยิบรายการวัตถุดิบที่ต้องซื้อมา

                “ไม่น่าลืมอะไรหรอดก”ชินแหวกถุงดูก่อนจะบอกผม

 

                “ถ้าลืมจะใช้ชินไปซื้อ”ผมบอกก่อนจะเดินนำกลับบ้าน

ดูวีดีโอบนแอปธัญวลัยเพื่อรับกุญแจฟรี
ชื่อตอน
เรื่องแปลกๆ 3 หน้า
เรื่องของตอนเย็น_อุบัติเหตุของตอนเช้า 4 หน้า
หลบไป ยังไงก็หนีไม่พ้น 4 หน้า
การแสดงสีหน้าที่หลากหลายของประธาน 3 หน้า
ประธานในอีกหลายๆมุม 3 หน้า
เที่ยว หรือ เดท ก็ไม่ต่างกัน 3 หน้า
เที่ยว หรือ เดท ก็ไม่ต่างกัน (2) 3 หน้า
มันคือเเดท 3 หน้า
No.1 !!!! กับข้าวไข่เจียวที่น่ากิน 3 หน้า
เป็นประจำ 6 หน้า
เหตุเกิดเมื่ออยู่คนเดียว 4 หน้า
เรื่องเล่าตอนบ่ายแก่ๆ 4 หน้า
แค่ตอนนี้เท่านั้น 5 หน้า
ค่ำคืนที่แสนวุ่นวาย 4 หน้า
แจ้ง 1 หน้า
ค่ำคืนภายใต้เเสงจันทร์ 3 หน้า
มื้อเช้า 3 หน้า
โหมดประธาน 4 หน้า
อ่อนแอ 4 หน้า
ดูแล 4 หน้า
ทำความรู้จักกันให้มากขึ้น 5 หน้า
หาเรื่อง 6 หน้า
ห้องพยาบาล 4 หน้า
วันเบาๆกับเพื่อนใหม่ 4 หน้า
วันเบาๆกับความบ้า 5 หน้า
คืบหน้า 3 หน้า
ทำโทษ 3 หน้า
ชื่อ
ความคิดเห็น