< รายละเอียด

ทดลองอ่าน

เพราะรัก (สายใยรัก 5 ) นับจันทร์&ดีแลน

Michelle 123
0.0
<
>
ของเล่นชิ้นใหม่

นับจันทร์สาวสวยผู้รักความเงียบสงบเป็นชีวิตจิตใจ ไม่พูดมาก ไม่เรื่องมาก จนออกจะเกือบเชื่องช้าแต่ก็ไม่ได้เฉื่อยชา วันๆเธอจะชอบหมกตัวอยู่แต่บ้านหรืออยู่ในไร่ น้อยครั้งนักที่จะได้ออกไปเที่ยวข้างนอกเหมือนคนอื่นๆ ไม่ใช่ว่าไม่มีโอกาส แต่เธอแค่ไม่ชอบความวุ่นวาย 

" จันทร์ลูก..มาพอดีเลยพาพี่ดีแลนไปซื้อของในเมืองหน่อยสิลูก " เท้าเล็กที่กำลังก้าวลงบรรไดหยุดชะงักเมื่อได้ยินสิ่งที่แม่บอก ยิ่งหันไปเจอผู้ชายหน้าขรึมที่นั่งอยู่บนโซฟา เธอก็แทบอยากจะวิ่งหนี 

" หนูไม่อยากไป " เธอตอบแม่สั้นๆ ก่อนจะเดินลงบรรไดแล้วเดินเลี่ยงเขาเข้าห้องครัว 

" กลับมานี่ก่อน " มินตราเรียกลูกสาวพร้อมกับถอนหายใจให้คนพูดน้อยอย่างเธอ

" พาพี่เขาไปซื้อของหน่อยลูก พรุ่งนี้พวกเราต้องไปตั้งแคมป์ในป่า แต่พี่เขายังขาดของใช้อีกหลายอย่าง" นับจันทร์ถอนหายใจหนักหน่วง ชำเลืองตาไปมองดีแลนแล้วหันกลับมามองแม่

" ให้คนขับรถพาไป " เธอชี้ออกไปนอกบ้าน 

ดีแลนยกยิ้มมุมปาก จ้องมองเธอที่คอยแต่หลบหน้าเขาตั้งแต่วันนั้นที่เขาจูบเธอ เขาอุตส่าห์มาขอน้ามินตราให้เธอพาเขาออกไปซื้อของ มีหรือที่เธอจะปฏิเสธเขาได้

" เถอะน่า ไปเป็นเพื่อนพี่เขาหน่อย แม่จะได้ให้จันทร์ไปซื้อของที่ตลาดให้แม่ด้วย " นับจันทร์เม้มปากแน่นอย่างเหนื่อยใจ คนก็ออกเต็มบ้านทำไมต้องเป็นเธอด้วยที่ต้องพาเขาไป 

" แม่จะเอาอะไรคะ " 

" อาหารแห้ง อาหารกระป๋องและเครื่องดื่ม " นับจันทร์ชี้ไปที่นับเดือนที่กำลังเดินเข้าบ้านมา

" ให้พี่เดือนไปกับเขา " มินตรามองลูกสาวนิ่งค้างอย่างไม่รู้จะพูดอะไรดี เพราะตั้งแต่เล็กจนโตนับจันทร์นั้นจะว่าพูดง่ายก็ง่ายสุดแสน จะว่าพูดยากก็สุดๆของความยาก ไม่ใช่ยากเพราะดื้อเพราะซนหรือเพราะเถียงพ่อแม่ แต่ยากเพราะเธอไม่พูดไม่ตอบ! 

" พี่มาเหนื่อยๆ จะให้ไปไหน " นับเดือนถามน้องสาว

" ไปซื้อของกับเขา " นับจันทร์ชี้ไปที่ดีแลนที่นั่งเก็กหล่ออยู่

" อ้าว!..ดีแลนสุดหล่อก็อยู่ที่นี่ด้วยรึ ตายจริง...คนแก่อย่างพี่สายตาเลอะเลือนมองข้ามน้องชายที่น่ารักไปได้ยังไงเนี่ย... มาๆมาหอมทีหนึ่ง " ดีแลนรีบเบี่ยงตัวออกจากนับเดือน ไม่ว่าจะผ่านมากี่ปีแต่นับเดือนก็ชอบเห็นเขาเป็นเด็กอยู่เสมอ

" อย่า...ผมยังไม่อยากกินลูกปืนของสามีพี่ " นับเดือนแต่งงานกับสารวัตรหนุ่มที่คบกันมาตั้งแต่สมัยเรียน

" โถ่...สามีพี่เขาไม่ว่าหรอก ตอนนี้ก็ยังเข้าเวรอยู่ " นับเดือนหัวเราะคิกคัก 

ดีแลนมองนับเดือนกับนับจันทร์แล้วก็ต้องเหนื่อยใจ เพราะนับเดือนนั้นขี้เล่นและพูดมาก แต่นับจันทร์นั้นกลับต่างจากพี่สาวชนิดที่เรียกว่าฟ้ากับเหวยังห่างไม่เท่า ตั้งแต่เล็กจนโตที่เขามาที่นี่ เขาแทบจะนับคำได้ว่าเธอเคยพูดกับเขาไปกี่คำ 

" เฮ้อ! ไม่เล่นแล้วก็ได้...พี่จะมาแค่เอาของก็ต้องไปแล้ว มีนัดทานข้าวเที่ยงกับพี่ดิน " นับเดือนเดินเข้าไปกอดแม่

" แม่ใครเนี่ยหอมจังเลย...จันทร์ก็พาพี่เขาไปหน่อยเถอะนะ " นับเดือนหอมแก้มแม่ก่อนจะหันไปพูดกับน้องที่ยืนทำหน้าบึ้งอยู่ 

" ค่ะ " นับจันทร์รับคำก่อนจะแบมือ ดีแลนเลิกคิ้วสูงมองเธอ โตขนาดนี้ยังต้องขอเงินแม่อีกรึ? แต่แล้วเขาก็ต้องคิดผิดเมื่อนับเดือนล้วงกระเป๋าเอาช็อกโกแลตให้เธอ

" ฮึ้ย! โตขนาดนี้ยังขอค่าจ้างอีก ดีนะที่พี่มีเหลือติดกระเป๋าอยู่เม็ดหนึ่ง " นับเดือนว่าน้องไม่จริงจังนัก ทุกคนรู้ดีว่าถ้าหากอยากให้นับจันทร์ทำอะไรก็จะมีแต่ช็อกโกแลตนี่แหละเป็นค่าจ้าง พวกเธอเลยมีช็อกโกแลตติดกระเป๋าอยู่ตลอดเวลา แต่ก็แปลกทั้งๆที่นับจันทร์จะซื้อกินเองก็ได้ แต่เธอก็ไม่เคยทำ บอกกินจากทุกคนอร่อยกว่า

" อ่ะ แม่ให้อีกก้อนหนึ่ง " ดีแลนแทบอยากจะขำออกมาเสียงดัง เมื่อเห็นนับจันทร์หยิบช็อกโกแลตเข้าปากแล้วเคี้ยวตุ้ยๆ ดูเหมือนนี่จะเป็นวิธีจัดการกับเธอสินะทุกคนถึงได้พากันพกช็อกโกแลตติดกระเป๋าแบบนี้ สงสัยเขาคงต้องหามาติดกระเป๋าไว้แล้วล่ะ 

" ไปตอนนี้เลยนะครับ " นับจันทร์มองเขาหน้าบึ้ง แล้วเดินนำออกไปข้างนอก 

ดีแลนรีบยกมือไหว้ลาทุกคน ก่อนจะรีบเดินตามเธอออกไป 

" นี่อะไร " นับจันทร์ชี้ไปที่คนขับรถ และบอดี้การ์ดของเขา

" ลูกน้องผม " 

" งั้นก็ให้พวกเขาพาไป " พูดจบเธอก็เดินสะบัดหน้าหนีจะกลับเข้าไปในบ้าน จนเขาต้องรีบจับตัวเธอไว้แล้วอุ้มเธอขึ้นใส่รถ

" ปล่อยฉันนะ!" นับจันทร์ตกใจรีบดิ้นรนออกจากเขา 

" อยู่นิ่งๆ!" ดีแลนพูดกับเธอเสียงเข้ม ใบหน้าหล่อเหลานิ่งเรียบจนร่างบางนึกกลัว

นับจันทร์ช้อนสายตามองคนหน้าเหี้ยม ก่อนจะขยับตัวหนีจนติดประตูรถ ตั้งแต่จำความได้เธอก็รู้จักเขาแล้ว แต่ไม่ว่าเธอจะรู้จักเขามานานแค่ไหน แต่เธอก็ไม่เคยชินกับเขาสักที ใบหน้านิ่งเรียบกับคิ้วหนาที่ชอบขมวดเวลามองเธอนั่น ทำให้เธอไม่กล้าที่จะมองสบตาเขา 

" กลัวอะไรนักหนา ฮึ?" มือหนาดึงร่างบางให้เข้ามานั่งใกล้เขา นับจันทร์จับมือเขาให้แกะออกจากแขน แต่เขาก็จับไว้แน่น พร้อมกับจ้องมองเธอนิ่ง

" หรือกลัวว่าผมจะเอาคืนที่คุณตบหน้าผม " นับจันทร์มองเขาหน้าซีดเผือด เมื่อนึกขึ้นได้ว่าตบหน้าเขาไปเมื่อหลายวันก่อน 

มือหนายกขึ้นลูบไปตามต้นคอขาวเนียนที่ตอนนี้ไม่หลงเหลือรอยสีช้ำที่เขาทำไว้

" เอามือของคุณออกไป!" มือบางปัดมือเขาออกเต็มแรง 

" รังเกียจผมขนาดนั้นเชียว " ดวงตาคู่คมแข็งกร้าวจ้องมองเธออย่างนึกเคือง ไม่เคยมีใครทำท่าทางแบบนี้กับเขาเลยสักครั้ง ยิ่งเธอรังเกียจเขาก็ยิ่งอยากจะปราบเธอ

นับจันทร์นั่งเม้มปากแน่นไม่ตอบเขา ก้มหน้าก้มตาหลบหนี หัวใจดวงน้อยสั่นไหวเต็มไปด้วยความตื่นกลัว เขาในตอนนี้ช่างเหมือนปีศาจร้ายนักในความรู้สึกเธอ 

" เกลียดผมให้มากๆล่ะ ยิ่งคุณเกลียดผมก็ยิ่งชอบ " ริมฝีปากอุ่นโฉบลงที่ลำคอขาวเนียน จับร่างบางกดติดเบาะไว้แน่น 

" ปล่อยฉันนะ... เอามือสกปรกของคุณออกไป!" ดีแลนเงยหน้ามองเธอด้วยดวงตาวาวโรจน์ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นเจ้าเลห์... เขาจะไล่ต้อนเธอให้จนมุมแล้วจะกักเธอไว้ในกรงเล็บให้เป็นของเล่นชิ้นใหม่ ดูซิว่าเธอจะหนีได้ไหม

" มือสกปรกของผมคู่นี้แหละจะขย้ำคุณให้แหลกคามือ...เตรียมตัวไว้ให้ดี "