< รายละเอียด

ทดลองอ่าน

ยากูซ่าล่ารัก คืนใจ

UK
0.0
<
>
ยากูซ่าล่ารัก คืนหัวใจ

 "ไซเรน พรุ่งนี้แกช่วยไปเสริฟส์ที่ผับให้ฉันคืนนึงได้ไหม ฉันอยากกลับบ้านไปหาแม่ แต่ผู้จัดการไม่อนุญาตถ้าฉันหาคนแทนไม่ได้"ร่างบางใบหน้าจิ้มลิ้มในชุดทะมัดทะแมงเอ่ยกับเพื่อนสาวที่นอนหลับตาพิงโซฟาเจ้าของชื่อ ไซเรน

"นะๆ ฉันอยากเจอแม่ ฉันไม่ได้เจอแม่มาหลายเดือนแล้ว"เมื่อเห็นอีกฝ่ายยังนิ่งเธอจึงพยายามขอร้องต่อ

"อือ"เพียงไม่นานอีกฝ่ายก็เอ่ยตอบรับ ก่อนที่ดวงตาสีเหล็กกล้าจะลืมขึ้นมา และร่างบางที่หยัดเต็มความสูง เผยให้เห็นใบหน้าสวยดุดันแต่ติดราบเรียบและเย็นชาจนเหมือนไร้ความรู้สึก

"เย้ แกใจดีที่สุดเลย"มินซู กระโดดกอดเพื่อนสาวคนเดียวของเธอ ที่เธอกล้าเรียกเพื่อนได้เต็มปาก แม้เพื่อนของเธอจะดูเป็นผู้หญิงเย็นชา ไม่สนใจโลกแล้วก็ดูชอบใช้ความรุนแรงและโหดไปบ้าง แต่เธอคือเพื่อนแท้ ที่ไม่เคยทิ้งเพื่อนไม่ว่าจะในเวลาทุกข์หรือเวลาสุข

"อย่ามีเรื่องกับแขกเด็ดขาด เข้าใจนะ"มินซูกำชับเพื่อนสาว เธอรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้เป็นพวกชอบความรุนแรง แต่เธอเป็นคนไม่ยอมใคร ไม่เคยกลัวใครและใจร้อน เพราะงั้นเธอจึงพร้อมชนกับทุกคนเสมอ

"ไปได้แล้ว"ร่างบางเอ่ยบอกเพื่อนนิ่งๆ แม้มันจะดูเหมือนเธอเย็นชาแต่มินซูรู้ว่าเพื่อนของเธอไม่ได้เป็นแบบนี้มาตั้งแต่แรก

แต่เพราะมีบางอย่างเกิดขึ้น บางอย่างที่พรากรอยยิ้มและเสียงหัวเราะของเธอไป เธอเองแต่หวังให้เพื่อนของเธอกลับมาเป็น ไซเรน คนเดิมในเร็ววัน

"สู้ๆนะ"มินซูว่าก่อนจะเดินจากไปปล่อยให้ร่างบางในชุดทะมัดทะแมงเงยหน้าขึ้นมองป้ายร้านอันใหญ่ ที่บ่งบอกว่าผับแห่งนี้ไม่ใช่ธรรมดา เพราะมันคือแหล่งรวบรวม คนมีเงินและทรงอิทธิพลเอาไว้ ค่าตอบแทนที่นี่จึงสูงลิบลิ้ว นั้นทำให้เพื่อนของเธอทนทำงานอยู่ที่นี่ ทั้งๆที่มันเสี่ยงต่อปากเสือปากจระเข้มากแค่ไหน

ท่ามกลางเสียงดนตรีที่ดังสนั่นและผู้คนมากมายที่หลั่งใหลเข้ามาปาร์ตี้ดื่มกินกันอย่างสนุกสนาน นัยย์ตาสีเหล็กกล้าจ้องมองไปรอบๆอย่างเบื่อหน่ายก่อนจะจัดเครื่องดื่มไปเสริฟซ์ตามคำสั่งของบาร์เทนเดอร์

"เหนื่อยหรือยังเรน พักก่อนได้นะ เดี่ยวจะมีแขกวีไอพีตรงโซนขวา พยายามอย่าเข้าไปตรงนั้นนะ"ลียองบาร์เทนเดอร์หนุ่มรุ่นพี่ของมินซูเอ่ยบอกร่างบางที่เพิ่งเดินกลับมา

"วันนี้โซนวีไอพีมีแขกเยอะ เธอนะไปช่วยทางโน้นหน่อยสิ"สิ้นคำเตือนของลียองไม่นานผู้จัดการร้านก็เดินเข้ามาบอกให้ร่างบางที่นั่งอยู่ใกล้เขาเข้าไปทำงานตรงโซนวีไอพีซะงั้น

ทุกคนต่างรู้ดีว่าโซนนั้นเป็นโซนพิเศษเฉพาะพวกลูกผู้มีอิทธิพลหรือไม่ก็พวกในวงการมืดทั้งนั้นที่ไปนั่ง เขาถึงไม่อยากให้เธอไป แค่นี้ความสวยออร่าของเธอก็พุ่งไปแตะตาผู้ชายในผับจนมองเธอจนแทบคอเคล็ดแล้ว

"ระวังตัวด้วยนะ!"ลียองเอ่ยเมื่อร่างบางลุกขึ้นและเดินไปช่วยเสริฟตรงโซนนั้น เขาได้แต่มองตามไปด้วยความเป็นห่วง

"ทำไมวันนี้ดื่มเยอะจังวะ"น้ำเสียงเข้มของหนุ่มหล่อหน้าตี๋  โฮมินจุน ทายาทธุรกิจโรงแรมใหญ่ในเกาหลีเอ่ยถามเพื่อนที่นั่งล้อมวงกันอยู่ในผับชื่อดังแห่งหนึ่ง

"มันก็เครียดเรื่องที่บริษัทนะสิ เอาน่า อย่าเครียดไปเลย มาสนุกกันดีกว่า ฉันเล็งขนมหวานไว้ให้นายแล้ว"อีจอง หนุ่มหล่อเพลยบอยทายาทตระกูลส่งออกสินค้าชื่อดังเอ่ยก่อนเพยิดหน้าไปทางร่างบางของผู้หญิงคนหนึ่งที่เป็นพนักงานเสริฟอยู่ไม่ไกล

เขาเล็งเธอไว้ตั้งแต่แรกเห็นตอนเธออยู่ฝั่งโน้นแล้ว และเป็นเขาเองที่สั่งให้ผู้จัดการย้ายเธอมาโซนนี้ ใบหน้าสวยแต่ติดราบเรียบและดูไม่สนใจโลกนั้น มันช่างท้าทายสัญชาติญาณเขาเหลือเกิน!

"ว้าว เด็ดขาดดี ต้องเรียกมาทำความรูจักหน่อยแล้ว"โอมินจุนร้องขึ้นก่อนจะส่งซิกเรียกผู้จัดการร้านมาและจัดการกระซิบสิ่งที่เขาต้องการออกไป

ไม่นานร่างบางที่พวกเขากำลังจ้องมองอยู่ก็เดินเข้ามาด้วยใบหน้าที่ราบเรียบเช่นเดิมแต่ดวงตาสีเหล็กกล้านั้นฉายแววไม่พอใจอยู่เล็กน้อย

"สวัสดี ผม โอมินจุนนะ ยินดีที่ได้รู้จักนะ"เสียงของโฮมินทำให้ชายหนุ่มที่เอาแต่กระดกเหล้าเข้าปากเงยลืมตาขึ้นมาจากการพักสายตาเพราะคลายความเครียด ใบหน้าหล่อเหลาจ้องมองร่างบางที่เดินเข้ามาหาพวกเขา

ดวงตาสีเหล็กกล้าของเธอมันดูสวยมาก ใบหน้าของเธอมันดูลงตัวรับกันไปหมด ทั้งจมูกโด่งนั้น พวกแก้มสีชมพูระเรือ ปากบางสีชมพูน่าจูบนั้นอีก มีผู้หญิงแค่ไม่กี่คนหรอกที่ปลุกสัญชาติญาณดิบของเขาได้เพียงแค่มองแบบนั้น

"เฮ เดี่ยวสิ"ดวงตาสีเหล็กกล้านั้นมองพวกเขาอย่างราบเรียบไม่สะท้อนความรู้สึกใดๆก่อนที่ร่างบางจะหมุนตัวและเดินออกไปอย่างไม่สนใจคำทักทายของเพื่อนเขา

พยศดี !

ควับ พรึบ เพี๊ยะ ! เหมือนเป็นความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่เมื่อมือหนาของคนที่นั่งเงียบมานานเอื้อมไปคว้าร่างบางมาจนอีกฝ่ายเซเสียหลักมานั่งอยู่บนตักของเขาและเพียงเสี้ยววินาที มือบางก็ตวัดตบใบหน้าหล่อเหลาของอีกฝ่ายทันที

"นะ นี่เธอ ทำอะไรนะ รู้มั๋ยคุณซีวอนเป็นใคร ขอโทษคุณซีวอนเดี๋ยวนี้"ผู้จัดการร้านรีบเข้าไกล่เกลี่ยเมื่อพนังงานของเธอบังอาจไปล่วงเกินทายาคนเดียวของบริษัทส่งออกและนำเข้ารถที่ใหญ่ที่สุดทั้งยังมีฐานแข่งรถที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ อย่าง ฮุน ซีวอน !

ใบหน้าสวยไม่ได้สะทกสะท้านกับดวงตาทีเกรี้ยวกราดอีกของอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย

 "ขอโทษงั้นหรอ หึ!"ประโยคแรกในรอบหลายชั่วโมงที่เธอเอ่ยก่อนจะแสยะยิ้มออกมาก่อนทีร่างบางจะหมุนและเดินออกไปอย่างไม่ใยดี ทิ้งให้ร่างสูงยืนเกรี้ยวกราดอยู่ตรงนั้น

ไม่เคยมีใครกล้าตบเขาแบบนี้ เธอกล้าดียังไง มาทำแบบนั้นกับเขา!

"ไปเอาตัวยัยนั้นมาให้ฉัน!"