< รายละเอียด

ทดลองอ่าน

ชายาปาฏิหาริย์

ธีมา
0.0
<
>
บทนำ-ชะตาของหงส์และมังกร

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMTg1MDkxOCI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjU6IjgwODU0Ijt9

ชายาปาฏิหาริย์

ธีมาศ

บทนำ-ชะตาของหงส์และมังกร

ว่ากันว่าป่าดอกเหมย ซึ่งตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของแผ่นดินจีนโบราณนั้น

เป็นสถานที่งดงามดั่งแดนสวรรค์ เป็นที่อยู่ของเทพเซียนผู้มีอำนาจหยั่งรู้ฟ้าดินและธรรมชาติ

ป่าดอกเหมยสีชมพูบานสะพรั่งทั้งปี กลีบดอกไม้อันบอบบางล่องลอยไปทั่ว กลิ่นหอมกรุ่นเย้ายวนฝูงผีเสื้อ

กลางป่าเหมยนั้น มีทะเลสาบสีน้ำเงินสดใสนามว่าทะเลสาบตงเหอว่ากันว่า ตงเหอนั้นคือดินแดนสวรรค์สร้างประทานให้สู่มวลมนุษย์ เป็นดินแดนอันบริสุทธิ์ ผู้ที่ย่างเท้าเข้าสู่ดินแดนแห่งนี้ได้ ต้องเป็นผู้ที่มีจิตใจบริสุทธิ์ งดงามดั่งน้ำในทะเลสาบตงเหอ

ฉินหยุนซี

ดรุณีน้อยในชุดขาวยาวกรุยกราย พวงผมดำสนิทปล่อยยาวสยายล้อแรงลมและเหล่าผีเสื้อที่รุมล้อม ดุจว่านางคือบุบผาชาติงามตระการดอกใหญ่ โดดเด่นอยู่กลางทะเลสาบตงเหออันศักดิ์สิทธิ์ นางกำลังยืนอยู่ในศาลาริมทะเลสาบ ก้มๆเงยๆ เก็บดอกบัวสีชมพูที่ชูช่ออวดความงามอยู่เหนือท้องน้ำสีฟ้าตระการ

พลันนั้นก็มีผู้ร้องเรียกจากริมฝั่ง...

“เสี่ยวซี มาหาอาจารย์หน่อย”

เสียงเรียกขานอันอ่อนโยน เมตตาปรานีนั้น มาจากผู้เป็นอาจารย์ นามว่า

ซือต้าหยุนเหนียง

ท่านเป็นสตรีชราร่างเล็ก แต่งตัวเรียบง่าย ใบหน้าเหี่ยวย่นทว่าดวงตายังสดใส ท่านยืนอยู่อย่างสงบเสงี่ยมในดงดอกเหมย ฉินหยุนซีไม่รอช้า รีบวิ่งไปตามสะพานไม้อันงดงามเข้าไปแตะมือ ค้อมศีรษะคำนับ ทำความเคารพท่านอาจารย์

“ศิษย์มาแล้วเจ้าค่ะ อาจารย์ต้องการให้ศิษย์รับใช้สิ่งใดหรือเจ้าคะ?”

“ข้าไม่มีสิ่งใดจะใช้เจ้า แต่ข้าได้รับสารจาก

ฉินเฉิน

บิดาของเจ้า เขาต้องการให้เจ้าออกจากป่าดอกเหมย เพื่อเข้าพิธีแต่งงานกับท่านอ๋องสาม

หลี่เหยียนฟง

“อะไรนะเจ้าคะ ท่านอาจารย์ต้องล้อศิษย์เล่นแน่ๆ ท่านอ๋องสามอะไรกัน ศิษย์ไม่เคยรู้จัก ท่านพ่อจะให้ศิษย์แต่งงานได้อย่างไร เขาน่าจะให้พี่อี้ชิ่งแต่งก่อนสิเจ้าคะ”

ฉินหยุนซีตระหนก ไม่เข้าใจ...ไฉนบิดาจึงจะให้นางซึ่งเป็นบุตรีที่ท่านไม่เคยสนใจไยดีแต่งงานกับท่านอ๋องสาม หลี่เหยียนฟง นางไม่รู้เรื่องโลกภายนอกป่าดอกเหมย ยังเข้าใจว่าจะได้อยู่กับอาจารย์ที่นี่ไปจนสิ้นอายุขัยแท้ๆ

“บิดาของเจ้า คงมุ่งหวังอยากให้ลูกรักได้วิวาห์กับองค์ชายรัชทายาทมากกว่ากระมัง...ทว่างานแต่งครั้งนี้เป็นพระบัญชาขององค์ฮ่องเต้ จะขัดมิได้ ดังนั้นจึงต้องเดือดร้อนถึงเจ้าแล้วเสี่ยวซี”

ซือต้าหยุนเหนียงแม้เป็นหญิงชราดูอ่อนโยน ทว่าเป็นผู้มีสติปัญญารอบรู้ เป็นเลิศในทุกศาสตร์ อ่านคนทะลุปรุโปร่งดุจดั่งอ่านดวงดาวบนฟากฟ้า

ฉินเฉินบิดาของเสี่ยวซีเป็นถึงเสนาบดีฝ่ายขวาผู้กุมอำนาจในกองทัพนับแสนทางทิศเหนือ ความมักใหญ่ใฝ่สูงของฉินเฉินนับวันยิ่งเป็นที่ลือกระฉ่อน นั่นเพราะอดีตฮ่องเต้พระองค์ก่อนให้ความไว้เนื้อเชื่อใจ

ฉินต้าสง

บิดาของฉินเฉินจึงพระราชทานป้ายทองอาญาสิทธิ์กองทัพทางเหนือซึ่งใหญ่ที่สุดในแคว้นหลี่ต้าให้สกุลฉินดูแล

อำนาจนั้นสืบต่อตกทอดมาถึงฉินเฉิน ชายผู้มักใหญ่ใฝ่สูง ชายผู้ที่ทำให้

ลี่เสี่ยวฝู

ลูกศิษย์ของนาง ต้องพาตัวหนูน้อยฉินหยุนซีเข้ามาฝากไว้ในความดูแลของนาง ตั้งแต่ยังเพิ่งแรกเกิดเท่านั้น

ซือต้าหยุนเหนียงเลี้ยงดูฉินหยุนซีมา เหมือนเป็นดุจมารดาของนาง แล้วจะไม่ให้ทั้งรักทั้งห่วงใยได้อย่างไร...

หากเป็นปกติ นางคงไม่ยินยอมให้เสี่ยวซีลงจากเขาป่าดอกเหมย โลกภายนอกนั้นอันตรายเกินไปสำหรับสาวน้อยไร้เดียงสา ทว่าซือต้าหยุนเหนียงเพ่งสมาธิตรวจดาวบนฟ้าแล้ว เห็นดาวมังกรจักรพรรดิส่องแสงอยู่เคียงคู่กับดาวหงส์ฟ้า...เมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว

ใครเลยจะหลีกเลี่ยงโชคชะตาได้

หลี่เหยียนฟงก็คือดาวมังกรจักรพรรดิ...ส่วนเสี่ยวซีของนางก็คือ ดาวหงส์ฟ้า...

“แต่งงานเป็นเรื่องใหญ่ ท่านพ่อน่าจะถามศิษย์ก่อน...อาจารย์อย่าให้ศิษย์ไปเลยนะเจ้าคะ ศิษย์ไม่อยากจากท่านไป...อาจารย์ช่วยศิษย์ด้วยนะเจ้าคะ”

ฉินหยุนซีเกาะแขนอาจารย์ วิงวอนขอร้อง ไม่ต้องการแต่งงานกับชายที่นางไม่รู้จัก และมิได้มีใจด้วย ต่อให้เป็นองค์ชายสามแห่งแคว้นหลี่ต้าก็ช่าง... จะเป็นเทพบุตรเลอเลิศมาจากไหน ลองไม่รักแล้ว เสี่ยวซีก็ไม่อยากแม้จะเข้าใกล้

“เสี่ยวซีเอ้ย...อาจารย์ก็อยากช่วยเจ้า แต่นี่เป็นชะตากรรม เจ้าจงยอมรับแล้วลงเขาไปแต่งงานกับท่านอ๋องสามเถิด”

“อาจารย์!”

ฉินหยุนซีหน้าเสีย ดวงตากลมโตคู่งามดั่งดวงดาวสุกสกาว คลอน้ำตาขังด้วยความน้อยใจ ใบหน้างามหมดจดเกลี้ยงเกลาราวรูปสลักบิดเบ้

บางที...นางอาจจะต้องขัดใจอาจารย์สักครั้ง...

“อย่าดื้อเสี่ยวซี จงเชื่ออาจารย์ หากไปอยู่ตำหนักอ๋องสามแล้วมีเรื่องเดือดร้อนอะไร จงระลึกถึงคำสอนของอาจารย์...ไม่ต้องกลัว เสี่ยวซีของอาจารย์ถึงวัยจะมีคู่แล้ว คู่ครองของเจ้าจะเป็นบุรุษผู้ยิ่งใหญ่...”

“แต่อาจารย์ก็บอกเอง ว่าเขาไม่ใช่องค์ชายรัชทายาท เขาจะยิ่งใหญ่ได้อย่างไรล่ะเจ้าคะ?” ฉินหยุนซีเอียงคอมองอาจารย์ด้วยความประหลาดใจ หากเป็นเช่นนั้นจริงๆแล้ว อาจารย์สมควรจะบอกบิดาของนาง หากท่านพ่อรู้ จะต้องรีบส่งตัวพี่อี้ชิ่งไปแต่งงานกับท่านอ๋องสามเป็นแน่

“ลิขิตสวรรค์ใครจะฝืนได้เล่า...เจ้าไปเถิดเสี่ยวซี ยังมีเรื่องอีกมากรอเจ้าอยู่ที่เมืองหลวง อาจารย์ขออวยพรให้เจ้าแคล้วคลาดจากอันตรายทุกสิ่ง...เป็นเด็กดีน่ารัก จงสร้างแต่ความดีนะเสี่ยวซี”

ซือต้าหยุนเหนียงไล้ฝ่ามือเหี่ยวย่นทว่าอบอุ่นเหลือแสนบนศีรษะของลูกศิษย์ผู้งดงาม เส้นผมของฉินหยุนซีนุ่มนวลเป็นเงางามประดุจเส้นไหมทอแสง ความงดงามของดวงหน้าเรียวละมุนนั้นก็เป็นหนึ่งไม่มีสอง นางรู้ตั้งแต่แรกที่รับเลี้ยงเด็กน้อยเอาไว้แล้ว

หงส์ย่อมควรคู่กับมังกร

...แม้หนทางนั้นมิใช่เรื่องง่ายก็ตาม

*********************************************

*********************************************

********* ธีมาศแค่คนอยากเขียนนะคะ อยากถ่ายทอดเรื่องราว สำนวนอาจไม่ดี แต่อยากฝากให้ลองอ่านดูนะคะ ผิดพลาดอะไรไปต้องขอโทษด้วยนะคะ

>///////<