< รายละเอียด

ทดลองอ่าน

ระบบในวันสิ้นโลก NC18+

มหาเทพซองดูฮี
5.0
<
>
ตอนที่ 1

อ่า...สวัสดีครับ คนอ่านทุกท่าน ตอนนี้ผมกำลังใกล้จะตายจากการเสียเลือดมาก เพราะคนที่ผมรักผลักผมมาให้ซอมบี้กินเพื่อเอาชีวิตรอด จนตอนนี้แขนขวาสุดรักที่ผมใช้ทุบหมอยตัวเองทุกวัน ขาดสบั้นจนถึงต้นแขนเพราะผมตัดทิ้งจากแผลที่ถูกกัด อย่างว่าล่ะนะ คนเราถ้าถึงคราวคับขันมันก็ต้องเอาชีวิตตัวเองรอดก่อนอยู่ดี ถึงจะรักกันปานจะแหกดากดมก็เถอะ คงไม่มีใครที่จะทิ้งชีวิตตัวเองเพราะความรักหรอก หลังจากที่ฟันหัวซอมบี้จนแบะผมก็เข้ามาหลบในบ้านแห่งหนึ่งนอนพิงกำแพงจมกองเลือดอยู่อย่างนั้น ได้แต่หวนนึกถึงอดีตหลายอย่างที่ไม่สามารถกลับไปแก้ไขได้ เดียวผมขอเล่าให้ฟังแล้วกันว่าเรื่องมันเริ่มต้นยังไง ตอนนี้ตัวผมเริ่มเย็นแล้วสิ.... มาฟังกันเถอะ

ย้อนไปเมื่อ 2 ชั่วโมงที่แล้ว

ผมกำลังนั่งรถทัวร์ไปทัศนศึกษาที่เมือง A กับเพื่อนในคณะ และแฟนสาวของผม พวกเรานั่งสวีทหวานแหววจนเพื่อนอิจฉา พอไปได้ครึ่งทาง ผมก็ได้ยินเสียงแปลกๆดังขึ้นมาในหัว

ติ๊ง...(สวัสดีทุกคน ข้าคือมหาเทพซองดูฮี ที่เขียนนิยายเรื่องนี้ เนื่องจากมีคนเรียกร้องให้เขียนนิยายแนวซอมบี้ ข้าเลยจัดให้ โดยที่พวกเจ้าทุกคนจะต้องเอาชีวิตรอดจากซอมบี้ต่างๆ สัตว์กลายพันธ์นานาชนิดที่ข้าจะปล่อยออกมา โดยข้าจะให้ระบบเป็นตัวช่วยพวกเจ้า ขอให้โชคดีมนุษย์ทุกคน สู้ๆ)เสียงที่ฟังดูกวนตีนปนเมากาวกล่าว ก่อนที่เสียงจะหายไป

หลังจากเสียงนั้นหายไป ก็ปรากฏโฮโลแกรมโปร่งแสงขึ้นมา

ติ๊ง...

ระบบผู้รอดชีวิต

สถานะ

ชื่อ ไนท์ อายุ 18 ปี

เลเวล 0

ร่างกาย 10

ว่องไว 10

ปัญญา 10

ปรับตัว 0

โชค 99

แต้มที่ใช้ได้ 10 แต้ม

ร้านค้าผู้รอดชีวิต

-อุปกรณ์ผู้รอดชีวิต

-ยาผู้รอดชีวิต

-หีบผู้รอดชีวิต 100เหรียญผู้รอดชีวิต/1ครั้ง เหลือ 1 ครั้ง

เงิน 100 เหรียญผู้รอดชีวิต

ทักษะ

-

"เหี้ยอะไรวะ รึกุหลอน นัตตี้ได้ยินเสียงกับเห็นหน้าจอแปลกๆนี่ไหม"ผมสบถออกมาและหันไปถามแฟนสาว

"อื้ม"นัตตี้หันมาพยักหน้าให้ผม

"เห้ยพวกเอ็งได้ยินเสียงในหัวกับหน้าจอที่เหมือนเกมนี่ไหมวะ"เสียงเพื่อนในคณะกล่าว

"เห็นเหมือนกันว่ะ"เพื่อนอีกคนตอบ

"ชิบหายแล้ว ทำไมมันเหมือนในนิยายที่อ่านเลยวะ คงไม่มีซอมบี้จริงๆใช่ไหม"เพื่อนที่ตัวอ้วนใส่แว่นแนวโอตาคุกล่าว

จอก แจก จอ แจ หลังจากนั้นก็เกิดคำถามมากมายในรถจนฟังไม่รู้เรื่อง ต่างคนต่างหวาดกลัว แต่ในขณะนั้นเองก็มีหน้าจอเด้งขึ้นมาต่อหน้าผมและทุกคน

ติ๊ง...(ทางระบบจะส่งอาวุธเริ่มต้นและปล่อยซอมบี้ในอีก

10

9

8

7

6

5

4

3

2

1

เกม Start)

ฟรุบ ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

พรึบ ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

หลังจากตัวนับเวลาจบลง ก็ได้มีไม้หน้า3โผล่ออกมาในมือของทุกคน และเกิดควันสีดำรอบบริเวรจนสุดลูกหูลูกตา

แฮร่ แฮร่ แฮร่ แฮร่

หลังจากควันสีีดำหายไป ก็ปรากฏมนุษย์ที่ทั้งตัวสวมผ้าขาดๆ เนื้อตัวซีดเซียว ดวงตาขาวโพลน มันคือพี่บี้นั่นเอง

กรี๊ดดดดดดดด

ว๊ายยยยยยยย

อ๊ากกกกกกกก

ไม่นะใครก็ได้ช่วยด้วยยยย

แฮร่ แฮร่ แฮร่ แฮร่

หลังจากนั้นก็เกิดเสียงวุ่นวายรอบบริเวร ตอนนี้ผมอยู่เส้นทางในเมืองCที่ไปเมืองA ถึงเมืองนี้จะไม่มีประชากรเยอะที่สุด แต่ก็มีประชากรถึง 20 ล้านคนในเมืองนี้ ข้างนอกรถเกิดความวุ่นวาย ผู้คนที่ไม่ทันตั้งตัวก็โดนพี่บี้พุ่งใส่ไปกัดกระชากกินจนเกิดภาพที่น่าสยดสยอง ทั้งเลือด เครื่องใน เศษเนื้อกระเด็นไปทั่ว

กรี๊ดดดดดดด

อ้วกกกกกกก

แหวะะะะะะะ

นี่มันเกิดเหี้ยอะไรเนี่ยย

ไม่นะกูไม่อยากตายยยยย

เพื่อนในคณะบนรถทัวร์ต่างพากันแตกตื่นบางคนที่ทนเห็นภาพนี้ไม่ได้ก็พากันอ้วกออกมา เนื่องจากเกิดเสียงดังบนรถทัว พี่บี้หลายตัวก็ต่างพากันขึ้นมาบนรถทัวร์ทางประตูท้าย และกัดกินเพื่อนในคณะของผมจนเกิดความวุ่นวาย

"นัตตี้ ตั้งสติและตามผมมา "ผมเขย่าตัวแฟนสาวก่อนจะลากแฟนสาวออกมาจากเบาะ และไปเจอกับแนทเพื่อนสาวที่สนิทกับผม ผมก็ลากเธอมาอีกคน คนที่เหลือได้สติก็รีบตามพวกผมออกมาทางหน้าประตูรถทัวร์ แล้ววิ่งลงไปเป็นโขยง ฝ่าวงล้อมคนและซอมบี้ออกมาจากถนน และเข้าไปในเมืองเพื่อหาที่หลบก่อน โดยไม่ว่าคนหรือซอมบี้ที่ขวางทาง พวกผมก็จะใช้ไม้หน้าสามที่ปรากฏออกมาฟาดไม่เลี้ยง แต่ในขณะนั้นเองมีพี่บี้ตัวนึงพุ่งมาใส่นัตตี้ นัตตี้จึงดึงแขนและผลักผมไปหาซอมบี้แทน จนผมเสียหลักล้มทับซอมบี้ ผมพลิกตัวออกมาได้ แต่ในขณะนั้นเอง....

ง่ำ

"อ๊าก ไอ้เวรเอ๊ย นี่แน่ะ"ผมร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดเพราะโดนกัดที่แขน ผมพลิกตัวไปคว้าไม้หน้าสามที่อยู่ใกล้ๆและฟาดหัวมันไม่เลี้ยง และด้วยเสียงที่ผมตระโกนก็ได้เรียกพี่บี้ที่อยู่รอบๆมาลุมล้อมผม

"ไม่นะ ไนท์"แนทเพื่อนสาวเห็นผมที่โดนลุมล้อมก็ตะโกนร้องเสียงดัง และจะพุ่งมาหาผมก็ถูกเพื่อนๆรั้งไว้และลากเธอออกไป ส่วนแฟนผมน่ะรึ หลังจากผลักผมใส่ซอมบี้ก็วิ่งหน้าตั้งไม่เห็นหัวแล้ว

"แนท มันคงไม่รอดแล้วไปเถอะ"เพื่อนในคณะกล่าว

"เอาตัวพวกเราให้รอดก่อนค่อยไปช่วยคนอื่น"เพื่อนอีกคนกล่าว

"โดนกัดไปแล้วยังไงก็ต้องเป็นพวกมัน"เพื่อนโอตาคุกล่าว

"ไนท์......."แนทก็ยังคงร้องเรียกผมอย่างนั้น ทุกคำพูดที่ผมได้ยินจากเพื่อนในคณะทำให้ผมสิ้นหวัง การกระทำของคนที่ผมรักทำให้ผมท้อ มีเพียงแนทเพื่อนสาวเพียงคนเดียวของผมเท่านั้น

"อ่า อย่างน้อยก็ไม่ขอตายใต้คมเขี้ยวพวกเอ็งล่ะวะ เข้ามา"ผมกล่าวพร้อมพุ่งเอาไม่หน้าสามฟาดซอมบี้รอบๆฝ่าหาทางออกไป

แต่ตอนนั้นเองผมก็เห็นดาบอยู่ใกล้ๆซอมบี้ที่ตาย ผมก็ก้มลงไปเก็บมันขึ้นมาและฟันพี่บี้จนหัวหลุดฝ่าออกมาเรื่อยๆจนไม่รู้เวลาผ่านมาเท่าไร

ติ๊ง...ท่านเลเวลอัพ

ติ๊ง...ท่านเลเวลอัพ

ติ๊ง...ท่านเลเวลอัพ

ติ๊ง...ท่านเลเวลอัพ

ติ๊ง...ท่านเลเวลอัพ

ติ๊ง...ท่านเลเวล......

....................

..............

........

.....

..

.

"โอ้ย เจ็บแผลชิบหาย.... เชี่ยอะไรเนี่ย"ผมสบถออกมาหลังจากยืนพักพิงผนังตึกแห่งนึง และต้องตกใจเมื่อก้มไปดูแผลที่ถูกกัดเหนือข้อศอกขึ้นมาหน่อย รอบแผลเริ่มเน่า แขนเริ่มซีด และเกิดเส้นเลือดสีดำขึ้นมาเกือบทั้งแขน

"ถ้าตามในหนังก็ต้องตัดเพื่อไม่ให้ติดเชื้อสินะ.... เอาวะอย่างน้อยเสียเลือดตายก็ยังดีกว่าเป็นพวกโสโครกนั่น... ย๊ากกกก"ผมกล่าว พลางนำแขนที่ติดเชื้อเกาะเสาไฟไว้ และกั้นใจง้างดาบฟันไปที่แขนทันที

ฉับ~~ ฉูด~~ เกิดเสียงตัดและเลือดกระฉูดออกมา แต่....แม่งเสือกเข้าได้แค่ครึ่งนึง

"อ๊ากกก ไอ้เหี้ยเอ๊ยแม่งยังเหลืออีกครึ่งให้กูอีก... ย๊ากก"ผมร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด จนนำหูนำตาแตกรวมถึงเยี่ยวด้วย พลางกั้นใจฟันอีกที

ฉับ~~ ตุบ~~ ฉูด~~ คราวนี้ขาดจริงๆ แขนผมร่วงลงไปดังตุบพร้อมเลือดกระฉูด ผมก็ถอดเข็มขัดออกมาและคร้องรัดรอบตอต้นแขนที่เหลืออยู่เพื่อห้ามเลือด

"อ๊าก เจ็บชิบหายเลยโว๊ย ต้องเป็นเดชไอ้ด้วนซะแล้วกู"ผมได้แต่ร้องออกมาและเกร็งลำตัวแน่นเพราะความเจ็บปวด

แฮร่ แฮร่ แฮร่ แฮร่ แฮร่

แต่เหมือนเสียงผมจะดังเกินไปเลยไปเรียกพี่บี้มาอีก

"ไอ้พวกห่านี้ ถ้ากุยังไม่ตายเพราะเลือดหมดตัวตายก่อนนะ พ่อจะฆ่าล้างให้หมดโลกเลย"ผมกล่าวออกมาด้วยความโกรธแค้น

"เข้ามาไอ้พวกชิบหาย เพราะพวกมึงกูถึงไม่มีแขนข้างที่ถนัดทุบหมอยตัวเอง ไปลงนรกซะ"ผมกล่าวตวาดลั่นพลางพุ่งไปหาพี่บี้ที่กำลังเข้ามาหาผม

ฉับ ฉับ ฉับ ฉับ ฉับ

ตุบ ตุบ ตุบ ตุบ ตุบ

ติ๊ง...(ท่านเลเวลอัพ)

เสียงตัด เสียงหัวพี่บี้ตกพื้นดังมาตลอดทางที่ผมเดินผ่าน ปนเสียงแจ้งเตือนที่เข้ามาในหัว แต่ผมก็ไม่สนใจฟันฝ่าไปเรื่อยๆจนตัวสุดท้ายหัวแบะ ผมก็เข้าไปในบ้านที่ใกล้ที่สุดเนื่องจากความเหนื่อยล้า ผมเข้ามาได้ก็หาดันตู้และอะไรหนักๆมาดันประตูไว้ด้วยแรงเฮือกสุดท้าย และทิ้งตัวลงพิงผนัง ตอนนี้ตัวผมขาวซีดเนื่องจากเสียเลือดมาก

ตัดมาที่ปัจจุบัน

ตอนนี้ผมนั่งพิงผนังด้วยความเหนื่อยล้าและตัวเย็นเฉียบ นั่งคิดถึงอดีตที่ไม่สามารถแก้ไขได้หลายๆอย่าง ทั้งแฟนเก่าที่ผลักผมใส่ซอมบี้จนมีสภาพนี้ ทั้งแววตาของแนทตอนนั้น

"ทำไมชั้นไม่เอะใจให้ไวกว่านี้นะแนท ถ้าชั้นรอดไปได้ ชั้นสัญญาว่าจะไม่ละเลยคนที่รักและเป็นห่วงชั้นอย่างเธออีกแล้ว"ในตอนที่ผมคิดถึงแนทนั้น แนทเป็นคนเดียวที่อยู่ข้างผมตลอด เป็นห่วงผมเสมอ และในตอนท้ายที่ผมโดนคนที่ผมรักผลักออกมา มีแต่แนทคนที่ผมมองข้ามตลอดที่รักและเป็นห่วงผมจริงๆผมดูออก จากสายตาคู่นั้น ท่าทางนั้น

"อ่า เจ็บชิบหาย..... เหี้ย ขนาดตัดแขนแล้วยังติดเชื้ออีกหรอวะ.... แม่งกะไม่ให้รอดเลยใช่ไหมวะ "ผมบ่นเจ็บแผลและก้มไปดูที่แขน ก็ต้องตกใจ เพราะจากที่แขนจนถึงหน้าอกลามมาต้นคอ เกิดเป็นเส้นเลือดสีดำลามออกมาทั่ว

"อ่า อย่างน้อยก็ต้องตายอยู่ดีสินะ..... ช่างแม่งเถอะ"ผมกล่าวออกมาอย่างปลงๆ

ติ๊ง...(ท่านติดเชื้อ25%โปรดทานยาต้านเชื้อเพื่อไม่ให้กลายเป็นซอมบี้)

ได้เกิดเสียงแจ้งเตือนและหน้าจอโปร่งใสเด้งขึ้นมา

"อื้ม กุไม่มีหรอกยาน่ะ... เอ๋... ระบบผู้รอดชีวิต"ผมพึ่งนึกออกได้ว่ามีระบบผมก็เรียกระบบออกมาทันที

ติ๊ง.....

ระบบผู้รอดชีวิต

สถานะ

ชื่อ ไนท์ อายุ 18 ปี

เลเวล 10

ร่างกาย 10

ว่องไว 10

ปัญญา 10

ปรับตัว 0

โชค 99

แต้มที่ใช้ได้ 60 แต้ม

ร้านค้าผู้รอดชีวิต

-อุปกรณ์ผู้รอดชีวิต

-ยาผู้รอดชีวิต

-หีบผู้รอดชีวิต 100เหรียญผู้รอดชีวิต/1ครั้ง เหลือ 1 ครั้ง

เงิน 100 เหรียญผู้รอดชีวิต

ทักษะ

-

"อ่า ลืมไปได้ไงเนี่ย"ผมก็กดไปหมวดยาผู้รอดชีวิตทันที แต่

ติ๊ง...

-ยาลดความเหนื่อย 1,000 เหรียญผู้รอดชีวิต

-ยาฟื้นฟูพลังชีวิต 500 เหรียญผู้รอดชีวิต

-ยาฟื้นฟูพลัง 500 เหรียญผู้รอดชีวิต

-ยาต้านเชื้อ 1,000,000 เหรียญผู้รอดชีวิต

..................

............

......

...

"เยสเข้ ล้านเหรียญแต่กูมี100เหรียญ... ช่างแม่งเหอะ ก่อนตายก็ขออัพสถานะไว้เท่ๆแล้วกัน.... ทุกอย่างก็คงตามชื่อแต่ไอ้ปรับตัวนี่มันอะไรวะ..... ก่อนตายก็ขออัพที่ไม่เหมือนใครแล้วกัน ลงค่าสถานะปรับตัว 60 แต้ม"ผมกล่าวออกมา

ติ๊ง......

ระบบผู้รอดชีวิต

สถานะ

ชื่อ รัตติกร ทรัพย์สุบรรณ (ไนท์) อายุ 18 ปี

เลเวล 10

ร่างกาย 10

ว่องไว 10

ปัญญา 10

ปรับตัว 60

โชค 99

แต้มที่ใช้ได้ 0 แต้ม

ร้านค้าผู้รอดชีวิต

-อุปกรณ์ผู้รอดชีวิต

-ยาผู้รอดชีวิต

-หีบผู้รอดชีวิต 100เหรียญผู้รอดชีวิต/1ครั้ง เหลือ 1 ครั้ง

เงิน 100 เหรียญผู้รอดชีวิต

ทักษะ

-

"ฮ่าๆ ตัวเย็นไปหมดแล้ว คงต้องตายจริงๆสินะ ยังไม่ทันอ่าน ระบบลมปราณในชีวิตจริง จบเลย ที่ชอบเพราะตัวเอกดันมาชื่อเหมือนชั้น แต่มันดีกว่าคือแม่งแค่โดนแฟนและเพื่อนหักหลังเล่นชู้กันจนช๊อคและได้ระบบสุดโกงมาแถมมีฮาเร็มเพียบ ต่างกับชั้นที่โดนแฟนผลักมาให้ซอมบี้กิน มานอนเสียเลือดตายตรงนี้.... นี่ ไอ้คนที่ทำให้เกิดเรื่องนี้ที่ชื่อมหาเทพซองดูฮีนะ ถ้าได้ยินชั้น ชั้นอยากขอโอกาศอีกซักครั้งได้ไหม"ผมกล่าวด้วยความอ่อนแรงและหลับไปโดยไม่รับรู้อะไรอีก

(ได้สิ)ได้เกิดเสียงที่หูของผมแต่ผมครองสติไว้ไม่ไหวแล้วก็สลบไป

ติ๊ง...สำเร็จภารกิจ โลก

สามารถฆ่าซอมบี้ได้ตัวแรกคนแรกของโลก

รางวัล 100,000เหรียญผู้รอดชีวิต

สิทธิการสุ่มหีบผู้รอดชีวิต 5 ครั้ง

ติ๊ง...สำเร็จภารกิจ โลก

สามารถฆ่าซอมบี้เลเวล1 100ตัว ได้คนแรกของโลก

รางวัล 100,000 เหรียญผู้รอดชีวิต

สิทธิการสุ่มหีบผู้รอดชีวิต 5 ครั้ง

ติ๊ง...

เงิน 200,100 เหรียญผู้รอดชีวิต

ติ๊ง...

สิทธิการสุ่มหีบผู้รอดชีวิต 11 ครั้ง

ติ๊ง...ท่านได้อัพค่าปรับตัวถึง60หน่วย ได้รับสถานะต้านไวรัส60% ได้รับสถานะฟื้นฟูเร็ว 60%

ติ๊ง...สถานะต้านไวรัสกำลังทำงาน กำลังหลอมรวมกับไวรัส

หลังจากนั้นก็เกิดเสียงและหน้าต่างเเจ้งเตือนขึ้นมา แต่ผมก็ไม่เห็นมัน

จบตอน

ไรท์"เขียนไว้งั้นๆยังไม่ลงจริงจัง สถานะดองยาว"