< รายละเอียด

ทดลองอ่าน

จุดชนวนรักคนอันตราย

มดตัวจี๊ด
0.0
<
>
INTRO

17ปีก่อน

หมับ!

"อ๊ะ! เอาดอกไม้ของผมคืนมานะ!"

"ดอกไม้ของแกหรอไม่เห็นติดป้ายไว้เลยแล้วยังมีหน้ามาบอกว่าเป็นของแกอีกเหรอ?"

"เอาคืนมา" ภูผาวิ่งเข้าไปแย่งช่อดอกไม้จากมือจินเจษลูกชายเมียใหม่ของพ่อมีศักดิ์เป็นพี่ชายของเขา จินเจษวิ่งหลบภูผาอย่างคล่องแคล้วพลางหัวเราะอย่างชอบอกชอบใจ

"ฮ่าๆ อยากได้ก็ตามให้ทันสิว่ะไอ้เด็กไม่มีแม่!"

กึกกก..!!

ประโยคนั้นของจินเจษทำภูผาหยุดชะงักเขากำมือเข้าหากันแน่น เนื้อตัวนั้นสั่นเทาดวงตาเริ่มแดงก่ำเมื่อโดนกระตุ้นอะไรบางอย่างขึ้นมา เขาเหลือบไปเห็นท่อนไม้ใกล้ๆก่อนจะหยิบมันขึ้นมาแล้วปาใส่จินเจษจนล้มลงไป

ปึก!

"โอ้ย!" จินเจษร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดเด็กชายยกมือกุมหัวตัวเองมาดูด้วยอาการตกใจกับเลือดที่ติดมืเขามา "ละ..เลือด"

"จินเจษลูก! ทำไมเลือดออกแบบนี้ใครทำอะไรลูกบอกแม่มา!" แม่ของจินเจษปรี่เข้ามาหาลูกชายด้วยความตกใจก่อนสายตาจะพลันไปหาภูผาที่ยืนตัวสั่นเทาร้องไห้อยู่

"ภะ..ภูผา" จินเจษพูดแล้วชี้นิ้วไปหาภูผา

"แกกล้าดียังไงมาทำร้ายลูกฉันจนเลือดตกยางออกห๊ะ!ไอ้เด็กเมื่อวานซืน!" เธอเข้าไปกระชากแขนภูผาเต็มแรงพลางยกมือตีเด็กน้อยจนร้องไห้ออกมาอย่างเจ็บปวด

"ฮือออ~ผมเจ็บฮือๆ"

"เจ็บเหรอ?แกเจ็บแล้วลูกฉันไม่เจ็บกว่าแกร้อยเท่าพันเท่าเหรอ!"

"มีเรื่องอะไรกันเอะอะดังลั่นสุสานเลย"

"คุณคะก็ดูภูผาทำตาจินสิคะหัวแตกเลือดออกเยอะขนาดนี้จะให้ฉันทนนิ่งเฉยได้ยังไง!"

"ฉันบอกแกแล้วไงว่าอย่าสร้างปัญหา" ผู้เป็นพ่อเดินเข้ามาหาภูผาพลางบีบต้นแขนลูกชายเต็มแรง

"ฉันไม่ยอมนะคะถ้าคุณไม่จัดการตาภูผาให้"

"กลับบ้านไปแกโดนดีแน่! ไปรอฉันที่รถวันนี้แกไม่ต้องไหว้แม่แกแล้ว!"

"คุณพ่อ!"

"นี่คือคำสั่ง!"

"ผมไม่ไปผมจะไหว้แม่ก่อน"

"แต่ฉันสั่ง ไปรอที่รถ!ไป!!" อิทธิพลผลักลูกชายให้เดินออกไป ภูผายกมือปาดน้ำตามองไปยังหลุมศพแม่ด้วยความอาลัยก่อนจะเดินก้มหน้าเดินออกไปทั้งน้ำตา

@คฤหาสน์

"ไปนอนพักก่อนนะลูก ป้าจันทร์พาตาจินไปพักด้วยนะ"

"ค่ะ" ป้าจันทร์หันไปมองภูผาที่ยืนอยู่เธอรู้ว่าภูผาต้องโดนอะไรบ้างแต่เพราะเธอเป็นแค่คนรับใช้ไม่มีสิทธิ์ที่จะเข้าไปยุ่งในเรื่องของครอบครัวเจ้านายได้

"ไปเอาไม้เรียวมา!" สิ้นคำสั่งของอิทธิพลสาวรับใช้ก็เดินเอาไม้เรียวมาให้ อิทธิพลตีไม้เรียวใส่อากาศจนเกิดเสียง

"บอกมาแกไปโยนไม้ใส่หัวจินเจษทำไม"

"...."

"ภูผา!!" แววตาผู้เป็นพ่อแข็งกร่าวเมื่อภูผายืนนิ่งเขาฟาดไม้ใส่ขาของภูผาจนเป็นรอย ทำเด็กหนุ่มต้องยืนกัดฟันข่มความเจ็บปวด

"ตาจินเล่าให้ฉันฟังหมดแล้วค่ะว่าแกแค่เข้าไปขอเล่นด้วยแต่ภูผาไม่อยากเล่นด้วยเลยขว้างไม้ใส่"

"...." ภูผากำมือแน่นต่อให้เขาพูดอะไรออกไปพ่อเขาก็ไม่เชื่ออยู่ดีทำไมเขาต้องอธิบายในเมื่อสุดท้ายคนผิดก็คือเขา

"หึ..ปีกกล้าขาแข็งนักใช่ไหม? ได้! งั้นต่อไปแกไม่ต้องไปไหว้แม่แกอีกนี้คือคำสั่ง! ฉันจะสั่งกักบริเวณแกจนกว่าแกจะสำนึก!"

"แค่นั้นยังไม่พอหรอกค่ะตาจินเจ็บก็เพราะมันฉันไม่ยอมนะคะ"

"คุณอยากทำอะไรก็ทำ" อิทธิพลยื่นไม้เรียวให้ภรรยา เธอฉีกยิ้มอย่างพึงพอใจก่อนจะย่างกายเข้ามาหาเด็กหนุ่มที่ยืนนิ่ง

"แกคิดว่าแกเป็นใครห๊ะ?ถึงกล้ามาทำร้ายลูกชายฉันแบบนั้น แกอย่าลืมนะว่าแม่แกไม่อยู่แล้ว ไม่มีใครคอยค้ำหัวแกอีกแล้วอย่าทำตัวโอหังให้มาก!"

"...."

"ตอนนี้ฉันเป็นเมียใหม่พ่อแก มีศักดิ์เป็นแม่ใหม่แกต่อไปก็หัดทำตัวดีๆบ้างนะ"

"คุณไม่ใช่แม่ผมและจะไม่มีวันมาแทนที่แม่ผมได้"

"หึ..ปากดีแบบนี้นี่เองพ่อแกถึงไม่เคยรักแกเลยแต่ก็อย่างว่าก็แกไม่มีแม่คอยสั่งคอยสอนเลยโตมาแบบนิสัยก้าวร้าวแบบนี้"

ผลัก!

"ภูผา!!" ปิ่นธารัตน์ร้องเสียงหลงเมื่อภูผาผลักเธอออกจนเกือบล้ม เธอตกใจมากกับท่าทางของภูผาที่เดินกำหมัดเดินเข้ามาหาเธอ "พวกแกจะยืนบื้อทำไม!จับมันไว้ฉันจะลงโทษมัน!"

"ปล่อยผม ปล่อย!" ภูผาดีดดิ้นขัดขืนสุดแรงเมื่อไม้เรียวฟาดลงบนตัวเขาเต็มแรง เด็กชายพยายามดิ้นให้หลุดจากพันธนาการของสาวใช้สองคนที่จับเขาไว้แน่นกระทั่งภูผาสลบลง

เฮือกกก..!

ท่ามกลางความเงียบงันร่างสูงสดุ้งตื่นในยามวิกาลเขาหายใจหอบเหนื่อยราวกับเพิ่งไปสู้กับอะไรมาหมาดๆ เขามองไปรอบตัวอย่างหวาดระแรงไม่มีวันไหนเลยที่เขาจะไม่ฝันร้าย เขาอยากหลุดพ้นจากวงเวียนนี้เสียทีมันทำร้ายเขามาสิบเจ็ดปี ยิ่งอยากลืมมากเท่าไหร่ก็ยิ่งจดจำภาพในอดีตมากขึ้นกว่าเดิม

"เป็นไร ฝันร้ายอีกแล้วรึไง?"

"อือ" ภูผาพยักหน้าให้กับเดย์ที่เป็นทั้งเพื่อน พี่ชาย เป็นคนเดียวที่เขายอมเปิดใจรับยอมไว้ใจมากกว่าคนอื่น

"เหล้าไหมช่วยได้นะ" เดย์ยื่นแก้วเหล้าให้ภูผาเขารับมันมาอย่างไม่ลังเล กระดกพรวดเดียวจนหมดแก้วเวลาเขานอนไม่หลับหรือว่าฝันร้ายเขามักจะชอบกินเหล้าหรือของมึนเมาที่จะสามารถทำให้เขานอนหลับได้โดยไม่ต้องฝันร้าย