< รายละเอียด

ทดลองอ่าน

จอมคาถามหาบรรลัยเล่ม1

นักเขียนร่านสวาท
0.0
<
>
การคัดเลือก

การคัดเลือก

ณ.ดินแดนแห่งหนึ่งในช่วงยุคก่อนประวัติศาสตร์ เด็กหนุ่มสาวอายุ 13 - 18 ปีกำลังยืนเรียงแถวยาวเฟื้อย วันนี้เป็นวันคัดตัวเยาชนเพื่อเข้ารับการฝึกฝนเป็นทหารของเมืองอิมพีเรีย เยาชนอายุ 13 - 18 ปีจะถูกคัดเลือกเพื่อเข้าฝึกเป็น นักเวทย์ นักรบดาบ นักธนู และทหารแรงงาน การคัดเลือกจะใช้วิธีการเข้าแถวและเดินผ่านแต่ละซุ้มเพื่อให้อาจารย์แต่ละซุ้มดูคุณสมบัติหารหาก.ไม่ผ่านก็ต้องเดินไปซุ้มถัดไป

"เอ็มม่อน เจ้าอยากเป็นทหารค่ายไหน" ซาเล็มเด็กตัวอ้วนใหญ่ถามเอ็มมอนที่เป็นเพื่อนรักของเขา

"ข้าอยากเป็นนักเวทย์ ซาเล็ม แล้วเจ้าล่ะ" เอ็มม่อนเด็กน้อยตัวขาวผอมกระหร่องถามกลับ

"ข้าจะเป็นนักดาบ" ซาเล็มตอบ

"เจ้าทั้งสองจะเป็นอะไรก็ได้ แต่อย่ามาแย่งข้าเป็นนักเวทย์" เซเรเรส สาวน้อยผมทองที่ยืนข้างหน้าทั้งคู่หันมาเอ่ยบอกสองเกลอแบบดับความฝัน

เมื่อเดินเข้าไปในซุ้มนักเวทย์ เซเรเรสยื่นมือให้อาจารย์เวทย์ที่ยืนรออยู่สัมผัส

"เจ้าอยู่นี่ เป็นนักเวทย์ได้" อาจารย์นักเวทย์เอ่ยขึ้นและชี้มือให้เซเรเรสเดินไปรวมกลุ่มกับนักเวทย์หน้าใหม่

"เจ้ามานี่" อาจารย์นักเวทย์เรียกเอ็มม่อนที่ต่อแถวเข้าไปหาและสัมผัสมือ   "เจ้าเป็นนักเวทย์ไม่ได้ ไปซุ้มดาบต่อ" เอ็มม่อนรู้สึกผิดหวังมากเพราะเขาหวังอยากจะเป็นนักเวทย์มาตลอด เขาเดินคอตก ซาเล็มก็เดินตามมาเพราะไม่ได้เป็นนักเวทย์ เมื่อเดินไปถึงซุ้มดาบ ครูดาบที่ร่างกายกำยำกวักมือเรียกเข้าไปหา เขาจับมือจับแขนดูร่างกายเอ็มม่อน

"เจ้าเป็นนักดาบไม่ได้ผอมแห้งเกินไป ยกดาบไม่ขึ้นไปซุ้มธนู" ครูนักดาบเอ่ยไล่เอ็มม่อน

"ส่วนเจ้าตัวอ้วนเกินไปไปซุ้มธนู" ครูนักดาบไล่ซาเล็ม" สองเพื่อนรักจึงเดินคอตกไปยังซุ้มธนู ครูนักธนูยืนเท้าสะเอวพินิจพิเคราะห์ทั้งคู่และเอ่ย

"เจ้าแขนสั้นเกินไป อีกคนอ้วนเกินไป พวกเจ้าไปเป็นทหารแรงงานทั้งคู่" ทั้งสองคนจึงเดินคอตกไปซุ้มทหารแรงงาน เหล่าทหารใหม่ทั้ง 4 ซุ้มนับจำนวนได้ราวหนึ่งร้อยคน วันนี้จะเป็นวันเริ่มฝึกวันแรก นักเวทย์ฝึกเขียนยันต์คาถาลงบนพื้น นักดาบฝึกร่ายรำดาบจริง นักธนูฝึกยิงเป้า ทหารแรงงานทำความสะอาดลานประลอง พอทำความสะอาดเสร็จ ครูทหารแรงงานจึงให้ทหารแรงงานใช้ไม้คนละท่อนจับคู่ประลองกัน

"ถึงจะเป็นทหารแรงงานพวกเจ้าก็ต้องต่อสู้เป็น" ครูฝึกตะโกนบอก

เอ็มม่อนได้เป็นคนแรกคู่ต่อสู้เขาตัวใหญ่

เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง! คู่ต่อสู้ของเขาเอาไม้กระบองยาวฟาดเข้ามาตรงหน้า เอ็มม่อต่อสู้ไม่เป็นเขาได้แต่ยกไม้บังและวิ่งหลบไปมาบนลานประลอง เขาเอาแต่วิ่งจนไม้กระบองหลุดมือ

"หยุดๆๆ" ครูฝึกสั่งให้หยุดการต่อสู้

"นี่เจ้าต่อสู้ไม่เป็นหรือนี่" ทำไมเจ้าโง่อย่างงี้อาจารย์ด่าและเอาไม้ฟาดหลังเขา เปรี้ยง! เปรี้ยง! เขาก้มหน้า ซักพักอาจารย์เอาไม้ตีหัวของเขาจนแตกเลือดไหลออกมานองหน้าผาก เขายืนแหงนจ้องหน้าอาจารย์อย่างโกรธเกรี้ยว

"ทำไม เจ้าไม่พอใจหรือ จะทำอะไรข้าได้ เป็นทหารแค่ต่อสู้ยังไม่เป็น" อาจารย์ตะโกนด่า และเงื้อมมือจะฟาดเขาอีก

ไม่! เอ็มม่อนตะโกนสุดเสียง ทันใดนั้นเกิดแสงสีขาวพุ่งจากตัวเอ็มม่อนกระแทกตัวอาจารย์กระเด็นปลิวไปไกลนับ10เมตรร่างกายของอาจารย์กระแทกผนังและกระอักเลือดไหลออกปากล้มฟุบลงไป ทหารใหม่ทุกคนยืนชะงักตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

เอ็มม่อนล้มลงและสลบไป

"เฮ้ตื่นๆ เอ็มม่อน" ซาเล็มรีบวิ่งไปประคองเพื่อนรักและตบแก้มเรียก

"เกิดอะไรขึ้นซาเล็ม" เอ็มม่อนฟื้นขึ้นมาและถาม

"เจ้าเพิ่งฆ่าอาจารย์ตาย" ซาเล็มตอบ

"อาไรนะ อาจารย์ตายแล้วรึ กรรม" เอ็มม่อนตกใจและเป็นลมสลบไปอีก