< รายละเอียด

ทดลองอ่าน

แผนการรักนายวายร้าย [พายุxออดี้]

Lip_mann
0.0
<
>
ตอนที่1 ห้องนอน

ตอนที่1

ฮาโหลทุกคน ได้ยินฉันไหม ฉันชื่อออดี้เองนะ ฉันเป็นนางเอกของเรื่องเองฉันอยากให้ทุกคนได้รู้เรื่องของฉันบ้าง ถึงมันจะไม่มีอะไรเลยก็ตาม ฉันออกแนวบ้าๆบอๆด้วยซ้ำแต่ก็ขอบคุณทุกคนที่ติดตามนะคะ ตอนนี้ฉันอยู่ที่หน้าห้องของผู้ชายคนหนึ่ง เขาชื่อพี่พายุ เป็นว่าที่สามีฉันเอง เราจะแต่งงานกันในไม่ช้าเพราะฉันเองที่วางแผนจับเขาทำสามี ฉันโดนเขาจับได้แล้วแต่เขาก็ยังแบบว่าทำอะไรอย่างนั้นกับฉันต่อ ฉันมีความสุขมากที่ได้ตกเป็นของเขา และวันนี้ฉันแอบหนีพ่อแม่มาหาเขาเอง ที่ผู้ใหญ่ให้เราแต่งงานกันเพราะว่าแม่ของฉันและแม่ของเขาเป็นเพื่อนกัน ฉันเลยไม่ต้องกังวลว่าจะเสียตัวฟรีนะ

ก๊อก ก๊อก

“มีใครอยู่ไหม”

ฉันถามลูกน้องของเขาที่ไม่รับฉันที่สนามบิน ฉันเคาะอยู่นานแล้วทำไมไม่มาเปิดสักทีนะ หรือเขาจะยังไม่กลับมาแต่นี่มันสามทุ่มแล้วนะ ปกติเขาจะไม่ไปไหนเพราะเขาติดงานมาก เลิกเรียนก็ทำแต่งาน

แอด

ฉันใช้กุญแจสำรองเปิดประตูและลากกระเป๋าเข้ามาในห้อง ฉันไม่ค่อยได้มาที่นี่เพราะเขาไม่อนุญาตเลย เขาไม่ชอบความวุ่นวายเพราะเขาหาว่าฉันวุ่นวายกับเขา ปากเขาร้ายมากพูดตรงกับฉันตลอดเลย ฉันเปิดไฟที่ห้องโถงแต่สายตาไปสะดุดกับรองเท้าผู้หญิงคู่หนึ่ง

“กรี๊ดดดดดดด”

ฉันใช้มือปิดปากตัวเองไว้เมื่อภาพตรงหน้าที่เห็นคือเขากำลังนอนกอดกับผู้หญิงคนหนึ่งบนเตียงนอนของเขา ซึ่งฉันเองยังไม่มีโอกาสได้นอนเลยนะ ทำไมเขาถึงทำกับฉันอย่างนี้ ฉันกรี๊ดเสียงดังจนเขางัวเงียขึ้นมาทั้งคู่

“มะนาวกลับไปก่อน”

“ก็ได้ค่ะ”

ปัง!

“จะมาทำไม่บอกก่อน”

ผมหยิบชุดคลุมมาสวมใสหลังจากที่ตื่นมาเจอผู้หญิงที่กำลังจะเป็นภรรยายื่นอยู่ตรงหน้า ผมช่วยเธอไม่ได้นะ ใครบอกอยากมาไม่บอกเองถ้าบอกคงไม่เห็นแบบนี้หรอกนะ ผมเดินผ่านหน้าเธอไปโดยไม่ทุกข์ร้อนเธออยากแต่งงานกับผมเอง เธอฟ้องพ่อแม่ผมว่าผมปล้ำเธอด้วยซ้ำทั้ง ๆ ที่เธอก็ยอมผมเอง ลืมบอกไปผมชื่อ พายุ ผู้ชายที่หล่อและเลวที่สุดของเรื่องนี้

“คิดถึงจังเลย”

ฉันเข้าไปกอดเขาทางด้านหลัง เขายืนกินน้ำอยู่ที่บาร์ ฉันรู้เขาไม่ง้อฉันหรอกถ้าฉันโกรธและแสดงอาการไม่พอใจเขาคงบอกว่าถ้ารับไม่ได้ก็ไม่ต้องแต่งก็ได้นะ เพราะเขาพูดมันประจำอยู่แล้ว

“ปล่อยได้แล้วจะไปนอน”

ผมแกะมือเธอออกแล้วเดินมาทิ้งตัวลงนอน เมื่อกี้ผมใช้แรงไปเยอะมากและไม่อยากจะพูดคุยอะไรกับผู้หญิงคนนี้ด้วย ถ้าอยากทำอะไรก็ให้เธอทำไปเถอะนะ ยังไงผมก็ยอมแต่งงานกับเธออยู่แล้ว ไม่ได้เต็มใจเลยสักนิดแต่เพราะพ่อกับแม่ล้วน ๆเลย

ฟอด ฟอด ฟอด

“ดี้ซื้อของมาฝากพี่พายุด้วยนะ”

“อื้อ”

ฉันนอนกอดเขาบนเตียงที่เขาพึ่งร่วมรักกับผู้หญิงคนนั้น ฉันอยากเสียใจแต่ไม่รู้จะบอกตัวเองว่ายังไง เรากำลังจะแต่งงานกันแล้วในอนาคตมันอาจเกิดเรื่องที่ใหญ่กว่านี้ ถ้าแค่นี้ฉันผ่านมันไปไม่ได้แล้วฉันจะเป็นภรรยาที่ดีได้ยังไง

ผมตื่นนอนในตอนเช้าเพราะเสียงมือถือที่ดังถี่ ๆ ทั้งของเธอและของผม แต่ที่น่าตกใจคือเธอไม่ตื่นเลย นอนขี้เซาอยู่บนเตียง ทั้ง ๆที่สายมากแล้ว  ผมรับโทรศัพท์จากพ่อของเธอท่านบอกว่าลูกสาวหายออกจากบ้าน ผมบอกท่านไปแล้วว่าเธอมาหาผมเองและจะบอกให้โทรกลับหลังจากทีเธอตื่น

ซ่า ซ่า ซ่า!

ผมเข้ามาอาบน้ำเตรียมตัวไปเรียน วันนี้ต้องไปรับน้องมะนาวไปขอโทษเธอที่ยัยป่วนมาขัดจังหวะเราเมื่อคืน เธอเป็นเด็กโปรดผมเลยนะยังไงก็ต้องง้อไว้ก่อน ผมออกมาจากห้องน้ำไม่เห็นเธอคงจะตื่นแล้วแหละ

“อาหารเช้าค่ะ”

“กินได้”

ผมมองแซนวิชในจานพร้อมกับกาแฟ ไม่แน่ใจว่าจะกินได้ไหมเธอคงทำเองเพราะดูจากฝีมือแล้วไม่ใช่แม่บ้านผมแน่นอน ผมเคี้ยวแซนวิชจืดๆเหมือนหน้าเธอ มันแทบกลืนไม่ลงแต่เห็นแก่ความตั้งใจของเธอผมจะกลืนมันลงท้องแทนที่จะคายทิ้ง

“แล้วเรื่องงานแต่งงานดี้อยากให้มีดอกไม้เยอะๆเลยพี่ว่าดีไหมคะ”

“แล้วแต่เธอ”

“แล้วเราจะไปเลือกของกันวันไหนคะ”

“แล้วแต่เธอ”

“วันนี้เลยดีไหมคะ”

“พี่ไม่ว่าง”

“แล้วพี่พายุว่างวันไหน”

“ไม่ว่างทั้งเดือน”

“ได้ไงคะ”

“ถ้าอยากรู้ว่าว่างวันไหนก็ถามไอ้คีย์แล้วกัน”

ปัง!

เขาออกไปจากห้องแล้ว เขาไม่ว่างทั้งเดือนเลยอีกเดือนกว่าเราก็แต่งงานกันแล้วนะ เรายังไม่ได้เตรียมอะไรกันเลยไหนฉันจะต้องไปเรียนหนังสืออีก ถ้าเตรียมงานไม่ทันจะทำยังไง เขาบอกให้ถามเลขาเขาว่าเขาว่างวันไหนบ้าง

ตี๊ด ๆ ๆ ๆ ๆ

“ครับ”

“คีย์พี่พายุว่างวันไหนบ้าง”

“นายติดงานทุกวันเลยครับเดือนนี้”

“ดี้ต้องการเวลา”

“อือ วันพุธว่างช่วง 13-15 นาฬิกาครับ”

“ขอบคุณนะ”

อีกสองวันกว่าเขาจะว่าง นี่มันงานแต่งงานนะไม่ได้เกิดขึ้นบ่อย ๆเพราะฉะนั้นฉันอยากให้ทุกอย่างออกมาดีที่สุดสำหรับเรา ฉันอยู่ห้องทั้งวันเพื่อเลิกร้านเช่าชุด ร้านดอกไม้ ของชำร่วย โรงแรม แล้วก็อะไรอีกเยอะแยะมากมาย

ฉันโทรหาพ่อกับแม่แล้วด้วยโดนบ่นนิดหน่อยถึงมากเพราะว่าฉันแอบมาไม่ได้บอกพวกท่านฉันกลัวว่าเขาจะเตรียมงานๆไม่เสร็จและมันคงไม่เรียบร้อยแน่ ๆ ฉันย้ายมาเรียนที่นี่แล้วแต่เข้าเรียนเทอมหน้าว่าแล้วก็คิดถึงเพื่อนเขาจังเลย เดี๋ยวคงได้เจอกันในเร็ววัน