< รายละเอียด

ทดลองอ่าน

รักกระแทกใจ #4 -เล่มจบ (Yuri)

Nanako
0.0
<
>
31 รักกระแทกใจ บทที่ 31 เพชรในปากเสือ

31 Attack Lover: รักกระแทกใจ

บทที่ 31เพชรในปากเสือ

โรงแรมระดับห้าดาว

ที่ลอนดอน

เวลา 09.00 น.

หลังจากที่ฟ้าและเจนตื่นนอนในตอนเช้าในเวลาเกือบเจ็ดโมงเช้าแล้ว ทั้งคู่ก็ลุกขึ้นไปอาบน้ำและออกมาแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าที่เตรียมเอาไว้แล้ว ซึ่งนั้นก็คือเจนสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวนอก กางเกงขายาวสีขาว สวมทับด้วยเสื้อแล็บสีขาว และเจนยังสวมแว่นสายตาอีกด้วย ยิ่งทำให้ดูเหมือนพวกหมอเข้าไปใหญ่ ส่วนฟ้าจะเป็นชุดเสื้อสูทสั้นสีขาวเข้าชุดกันกับกระโปรงสั้นแค่เข่าสีขาวเข้าชุดกัน

ทำให้ทั้งเจนและฟ้าที่เดินคู่กันลงมาทานอาหารเช้าในห้องอาหารของโรงแรมดูแปลกตาสำหรับผู้คนทั่วไป เพราะทำให้ดูเหมือนพวกหมอกับผู้ช่วย มากกว่าจะเป็นแค่นักท่องเที่ยวธรรมดา

ซึ่งหลังจากทั้งเจนและฟ้าทานอาหารเช้าเสร็จ พวกเขาทั้งสองก็มานั่งรอตัวแทนของคุณชายเชอริงตันที่ได้นัดกันไว้ ซึ่งพวกเขานั่งรอไม่นาน ตัวแทนของคุณชายเชอริงตันก็เดินเข้ามาทักพวกเขาทั้งสองคน

“Good morning, Dr. Pothiruk. สวัสดีครับคุณหมอโพธิรักษ์” ตัวแทนของคุณชายเชอริงตัน ซึ่งเป็นชายสูงวัยที่แต่งกายภูมิฐานเข้ามาทักเจนอย่างมีไมตรี

“Good morning, Mr. John. สวัสดีค่ะคุณจอร์น” เจนกล่าวทักทายชายสูงวัยเช่นกัน ทำให้สายตาของชายสูงวัยหันมามองร่างบางของฟ้าอย่างสงสัย

“Is this your assistant? นี่คงจะเป็นผู้ช่วยของคุณ” ชายสูงวัยพูดทักขึ้น

“Yes, this is my assistant and my sister also, Miss. Fahsai Pothiruk. ใช่ค่ะ นี่คือผู้ช่วยของฉันและยังเป็นน้องสาวด้วย คือคุณฟ้าใส โพธิรักษ์” เจนแนะนำฟ้าให้ชายสูงวัยรู้จัก

“And this is Mr.John. He is the agent of Lord Sherington. และนี่ก็คือคุณจอร์น ซึ่งเป็นตัวแทนของคุณชายเชอริงตัน” เจนแนะนำชายสูงวัยให้ฟ้ารู้จัก ทำให้ฟ้าต้องยืนมือออกไปทักทายตามทำเนียมตะวันตก ซึงทั้งสองต่างก็ยื่นมือมาทักทายกันอย่างมีไมตรี

“OK., Let go to our car at the in front of the hotel. ดีเลย ขอเชิญไปที่รถยนต์ของเรา ที่ได้จอดรอไว้ที่ด้านหน้าโรงแรมแล้วครับ” ชายสูงวัยพูดชวนพร้อมกับผ่ายมือไปด้านหน้าของโรงแรม ทำให้ทั้งเจนและฟ้าต่างก็เข้าใจ จึงพยักหน้าตอบรับ

จากนั้นพวกเขาทั้งสามคนก็เดินออกไปด้านหน้าโรงแรม ซึ่งมีรถยุโรปคันใหญ่จอดรอไว้ก่อนแล้ว โดยคุณจอร์นนั่งหน้าคู่กับคนขับ ส่วนเจนและฟ้านั่งที่เบอะหลัง จากนั้นรถยนต์ก็ขับเคลื่อนออกไปจากด้านหน้าโรงแรมอย่างรวดเร็ว เพื่อที่จะไปยังจุดหมายปลายทางที่เป็นคฤหาสน์ของคุณชายเชอริงตันที่อยู่ชานเมืองของกรุงลอนดอน

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

คฤหาสน์ของคุณชายเชอริงตัน

เวลา 10.00 น.

ไม่นานรถยนต์ก็ขับมาจอดที่ด้านหน้าคฤหาสน์ของคุณชายเชอริงตัน ซึ่งอยู่แถวชานเมืองของกรุงลอนดอน ซึ่งอาณาเขตของคฤหาสน์กว้างใหญ่มาก กินพื้นที่เกือบ 5 ไร่ในนับจากประตูด้านหน้าจนถึงตัวตึก ซึ่งตัวตึกตกแต่งแบบยุโรปสมัยกลาง ที่เหมือนหลุดออกมาจากนิตยสารปราสาทโบราณของอังกฤษ ซึ่งดูแปลกตาและงดงามมากในสายตาของฟ้า ที่ไม่เคยได้ออกไปท่องเที่ยวต่างแดนเลยแบบนี้ ยิ่งทำให้ฟ้าตาโตอย่างตื่นเต้นไม่ได้

“The tiger is over there. Do you want us to inject the anesthetic to the tiger now? เสืออยู่ทางโน้นครับ คุณต้องการให้ทางเราฉีดยาสลบให้เสื้อตัวนั้นตอนนี้ไหมครับ?” ชายสูงวัยหันมาถามเจน หลังจากที่พวกเขาลงมาจากรถยนต์แล้ว

“Yes, let do it now ใช่ค่ะ ฉีดตอนนี้เลยค่ะ” เจนตอบ ทำให้ชายสูงวัยพยักหน้าเข้าใจ ก่อนที่จะหันไปสั่งงานกับชายร่างสูงใหญ่อีกคนที่ยืนอยู่ข้างๆ

จากนั้นคุณจอร์นที่เป็นหัวหน้าพ่อบ้านและตัวแทนของคุณชายเชอริงตันก็เดินนำเจนและฟ้าไปที่ห้องตรวจอาการเสือที่ได้เตรียมเอาไว้ก่อนแล้ว ซึ่งห้องตรวจเป็นห้องที่กว้างขวางพอสมควรและสะอาดสะอ้านอย่างมาก มีการฉีดน้ำยาฆ่าเชื้อทิ้งไว้ก่อนแล้ว

มีกรงเสือตั้งอยู่กลางห้อง โดยมีผู้ดูแลซึ่งแต่งตัวสากลธรรมดาสองสามคนยืนอยู่ข้างๆ

“Did you inject the anesthetic to the tiger? คุณฉีดยาสลบให้เสือแล้วหรือยัง?” เจนถามชายร่างใหญ่คนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างๆ กรงเสือ

“Yes, we did it already in 5 minutes ago. ใช่ครับ เราฉีดยาสลบให้มันเมื่อห้านาทีก่อน” ชายร่างสูงใหญ่ตอบ ซึ่งคำตอบของเขาทำให้เจนพยักหน้าเบาๆ อย่างเข้าใจ ก่อนที่จะเดินไปล้างมือที่อ่างล้างมือที่มุมห้อง ทำให้ฟ้าต้องเดินตามไปล้างมือด้วยเช่นกัน

“Where is Lord Sherington? คุณชายเชอริงตันอยู่ที่ไหน?” เจนถามหลังจากเช็ดมือกับผ้าสะอาดที่พวกเขาเตรียมไว้ให้

“My lord is in the breakfast room in the castle, and he waits to meet you after you have treated the tiger already.  คุณชายของผมตอนนี้อยู่ที่ห้องทานอาหารเช้า และเขากำลังรอพบคุณเมื่อคุณรักษาอาการป่วยของเจ้าเสือเสร็จแล้ว” ชายร่างสูงใหญ่ตอบคำถามของเจน

“OK. เข้าใจแล้ว” เจนตอบรับสั้นๆ และมองดูเจ้าเสือลายพาดกลอนตัวใหญ่ที่นอนสลบเพราะฤทธิ์ยาสลบที่ได้ฉีดไว้ก่อนหน้านั้นแล้ว จากนั้นสายตาของเจนก็กวาดไปบนโต๊ะที่มีอุปกรณ์ทุกอย่างวางไว้พร้อมสรรพ

“Do you want any else? คุณต้องการอะไรอื่นอีกไหม?” ชายร่างสูงใหญ่คนเดิมถามเจน หลังจากเห็นสายตาของเจนกวาดไปมองอุปกรณ์เครื่องมือต่างๆ ที่พวกเขาเตรียมไว้ให้แล้ว

“Let me check first. ขอฉันตรวจดูก่อน” เจนตอบพร้อมกับเอื้อมมือไปตรวจความพร้อมของอุปกรณ์ต่างๆ ที่พวกเขาเตรียมไว้ให้ จนเป็นที่พอใจแล้ว เจนก็หันมาถามชายร่างสูงใหญ่คนเดิม

“How long is the tiger unconscious? เสือตัวนั้นจะสลบนานแค่ไหน?” เจนถามพร้อมกับปรายตามองไปที่ร่างเสือลายพาดกลอนที่นอนสลบอยู่ในกรงที่ถูกเปิดประตูค้างไว้

“About 3 hours, ราวๆ 3 ชั่วโมงครับ” ชายร่างสูงใหญ่คนเดิมตอบ ทำให้เจนพยักหน้าอย่างเข้าใจ

“My lord order me to tell you about tiger, if it is toothache please do not take out all teeth. He does not like the non-teeth tiger. คุณชายสั่งผมมาบอกว่า ถ้าเจ้าเสือมันปวดฟันจริง ก็ขอให้อย่าถอนฟันมันออกไปชะหมดนะครับ เพราะท่านไม่ต้องการเสือร้ายที่ไม่มีฟัน”

“OK., I understood. Let you wait outside the room please. We will start the job. เข้าใจแล้วค่ะ ขอเชิญพวกคุณไปรอด้านนอกห้องตรวจก่อนค่ะ เพราะเราจะเริ่มการตรวจเสือแล้ว” เจนตอบ ทำให้ชายร่างสูงใหญ่ทั้งสองคนออกไปจากห้องตรวจ

จากนั้นเจนก็เดินไปกดล็อคประตูห้องตรวจ ก่อนที่จะเดินสำรวจไปรอบๆ ห้องเพื่อหากล้องวงจรปิด ซึ่งเมื่อเจนตรวจไปทั่วแล้วเห็นว่าไม่มีการติดตั้งกล้องวงจรปิดใดๆ ก็ทำให้เจนเบาใจขึ้น

แล้วจากนั้นเจนก็ทำการตรวจร่างกายของเจ้าเสือลายพาดกลอนจริงๆ ดูนั้น ดูนี่ เหมือนพวกสัตวแพทย์จริงๆ อยู่สักพัก ก่อนที่เงยหน้าขึ้นพูดกับฟ้า ที่ยังคงยืนนิ่งอึ้งอย่างทำอะไรไม่ถูกอยู่กลางห้อง

“เสือตัวนี้มันปวดฟันจริงๆ เหงือกมันบวมมาก คงจะมีหนองและปวดมากจนไม่อยากกินอะไร...เราต้องเอาหนองออก แล้วให้ยาแก้อักเสบให้มัน” เจนพูดก่อนที่จะลุกขึ้นเดินไปที่โต๊ะ แล้วหยิบมีดผ่าและอุปกรณ์เจ็บบาดแผลมาวางข้างๆ กับที่เสือนอนสลบอยู่

“คุณเจนว่าเหงือกมันอักเสบจริงๆ หรือคะ?” ฟ้าถามหลังจากเดินมานั่งลงข้างๆ เจน

“จริง...” เจนตอบสั้นๆ และจัดการเกี่ยวปากเสือให้เผยอออก ทำให้ฟ้าได้เห็นร่องรอยช้ำเลือดช้ำหนองบริเวณเหงือกของมัน จนทำให้ฟ้าอุทานอย่างตกใจ

“ตายแล้ว! เป็นไปได้อย่างไร!?” ฟ้าอุทานอย่างตกใจ มือไม้เริ่มสั่นอย่างหวาดกลัว

“ใจเย็นสิฟ้า! อย่าเสียงดัง...แล้วถือไอ้นี้เอาไว้” เจนดุฟ้าเบาๆ ทำให้ฟ้าต้องรีบหุบปากลงอย่างฉับพลัน ก่อนที่จะยื่นมือไปถือขอเกี่ยวปากเสือที่เจนยื่นให้

จากนั้นเจนก็ลงมีดกรีดลงที่เหงือกของเสือที่บวมช้ำเลือดช้ำหนอง จนเป็นแผลกรีดยาวไปเกือบ 20 เซนติเมตร ของเหงือกทั้งสองข้าง ซ้ายและขวา

สาวน้อยหลับตาแน่น มือไม้สั่นโดยไม่ตั้งใจและควบคุมตัวเองไม่ได้ไปหลายอึดใจ จนในที่สุด เมื่อฟ้าพอจะทำใจได้ ก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา แต่ก็ต้องตกใจ ดวงตาเบิกกว้างกับสิ่งที่เห็น สิ่งที่เจนคีบออกมาจากเหงือกที่บวมอักเสบของเสือคือ...

เพชร!!

เพชรเม็ดใหญ่มาก ใหญ่ขนาดเกือบเท่าไข่นกกระทาเลยทีเดียว และไม่ใช่แค่เม็ดเดียว...มันมีหลายเม็ด...หนึ่ง สอง สาม สี ห้า หก เจ็ด แปด เก้า สิบ...เพชรเม็ดใหญ่เกือบเท่าไข่นกกระทาจำนวน 10 เม็ด ที่ออกมาจากเหงือกของเสือข้างละ 5 เม็ด...โอ้พระเจ้า!! มันเป็นไปได้อย่างไร???

เจนวางเพชรทั้งหมด 10 เม็ดลงบนผ้ากำมะหยี่สีดำที่เจนเตรียมมาด้วย แล้วจากนั้นเจนก็ห่อผ้าเอาไว้ แล้วหยิบใส่ถุงกำมะหยีสีดำอีกใบ แล้วเอาเก็บไว้ในกระเป๋าด้านในเสื้อสูทสีขาวของเจนจนเรียบร้อย

ฟ้าเหลือบตามองเจนและอ้าปากจะถามแล้ว แต่ก็เปลี่ยนใจหุบปากลงอย่างรวดเร็ว เพราะถึงฟ้าจะอายุน้อย แต่ก็รู้ดีว่า มันยังไม่ใช่เวลาที่จะถามเจนในตอนนี้ เพราะพวกเขาไม่ได้อยู่ตามลำพังในสถานที่ปลอดภัยนัก ยังมีชายร่างใหญ่อีกสองคนเฝ้าอยู่ด้านหน้าประตูห้องตรวจว็

ถึงแม้จะมีหลายคำถามผลุดขึ้นมาในใจก็ตาม แต่มันยังไม่ใช่เวลาที่จะถามในตอนนี้ ฟ้าจึงได้แต่นิ่งเงียบและดูการกระทำของเจนอย่างไม่ได้ถามอะไร

เจนเก็บห่อเพชรไว้ในกระเป๋าด้านในเสื้อสูทของตนเองแล้ว ก็จัดการรีดหนองในแผลออกมาอย่างรวดเร็ว แล้วจากนั้นก็อัดยาแก้อักเสบเข้าไปอย่างเต็มที่ ก่อนที่จะใช้เข็มเจ็บบาดแผลให้จนเรียบร้อย...

ถึงแม้ในใจเจนจะนึกขอโทษเจ้าเสือร้ายตัวนี้อยู่บ้าง แต่มันก็เป็นสิ่งจำเป็น เพราะการที่เจนจำเป็นต้องซ่อนเพชรเอาไว้ในปากเสือ เพื่อที่จะได้ไม่ถูกใครแย่งเอาไปก่อนและยังสามารถหลบการตรวจของด่านตรวจต่างๆ ของเจ้าหน้าที่ได้อีกด้วย อีกทั้งเป็นเพราะอิทธิพลของคุณชายเชอริงตันด้วย ที่ทำให้การตรวจต่างๆ ของเจ้าหน้าบ้านเมืองเป็นไปอย่างหล่ะหลวม ไม่ละเอียดมากนัก ทำให้เจนสามารถฝากเพชรขนาดใหญ่จำนวนถึง 10 เม็ดในปากเสือที่ถูกส่งมาจากภูเก็ตมาถึงอังกฤษได้อย่างปลอดภัย

เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เจนและฟ้าก็เดินไปล้างมือที่อ่างล้างมือที่มุมห้อง ก่อนที่จะเดินออกไปจากห้องตรวจในเวลาต่อมา ซึ่งมีชายร่างใหญ่สองคนยืนเฝ้าอยู่ที่หน้าประตู

“What is happen? Is it OK? เป็นอย่างไรบ้างครับ? ทุกอย่างเรียบร้อยไหม?” ชายร่างใหญ่คนหนึ่ง ซึ่งหน้าจะเป็นหัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยของคฤหาสน์นี้เป็นคนถามขึ้น

“Yes, everything is OK. The tiger was toothache. I took out the pus and stitched the wound already. ใช่ค่ะ ทุกอย่างเรียบร้อย เสือมันปวดฟัน และฉันได้ผ่าเอาหนองออกแล้วและเย็บบาดแผลให้แล้วค่ะ” เจนตอบ

“Lucky!  We would regret the tiger if it dies. My lord bought it from Thailand very expensive. โชคดีมาก! เราคงเสียดายแย่ ถ้าเสือตัวนั้นมันตาย คุณชายซื้อมันมาจากเมืองไทยด้วยราคาแพงมาก” ชายร่างสูงใหญ่ที่เป็นหัวหน้าพูดด้วยสีหน้าดีใจ และผ่อนคลายมากขึ้น

“How much did your lord buy it? คุณชายซื้อมาเท่าไหร่?” เจนถามอย่างอยากรู้

“About 20,000 Pounds, ประมาณ 20,000 ปอนด์” ชายร่างสูงใหญ่ตอบ ซึ่งเงินจำนวน 20,000 ปอนด์ เมื่อเทียบเป็นเงินไทย ก็ประมาณ 1 ล้านบาท ซึ่งถือว่าค่อนข้างสูงมากเหมือนกัน กับการซื้อเสือเพียงตัวเดียว

“This is the guideline to take care the tiger, please exactly do it. นี่เป็นคู่มือในการดูแลเสือ กรุณาทำตามอย่างเคร่งครัด” เจนพูดพร้อมกับยื่นแผ่นกระดาษการดูแลเสือที่เจนเขียนไว้ให้แก่ชายร่างใหญ่ที่เป็นหัวหน้า

“Thank you very much. My lord waits for you at the living room. Let follow me please! ขอบคุณมากครับ คุณชายรออยู่ทีห้องนั่งเล่น เชิญตามผมมาด้วยครับ” ชายร่างสูงใหญ่ที่เป็นหัวหน้าพูดและผ่ายมือไปทางด้านตัวตึกอาคาร แล้วจากนั้นทั้งเจนและฟ้าก็เดินตามเขาเข้าไปในตัวอาคารของคฤหาสน์ที่คุณชายเชอริงตันนั่งรออยู่

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ห้องนั่งเล่น

คฤหาสน์เชอริงตัน

เวลา 12.00 น.

หลังจากทั้งเจนและฟ้าเดินตามชายร่างใหญ่เข้ามาในตัวอาคารของคฤหาสน์ ทำให้ทั้งคู่ค่อนข้างแปลกใจ เพราะภายในตัวคฤหาสน์นั้นเงียบมาก ไม่มีเสียงหัวเราะหรือเสียงพูดคุยใดๆ เลย มีเพียงตัวอาคารที่สง่าโอ่โถ่ง ตกแต่งด้วยศิลปะสมัยกลางของยุโรป ทำให้ภายในคฤหาสน์ดูเงียบขรึมเหมือนหลุดเข้ามาในคฤหาสน์ของขุนนางสมัยเก่าอย่างไงอย่างงั้น ทั้งๆ ที่ในตอนนี้มันโลกสมัยใหม่ของปี ค.ศ.2016 แล้วแท้ๆ แต่ทำไมยังมีตัวอาคารสมัยเก่าหลงเหลืออยู่ได้อีก ถ้าไม่ใช่เพราะอิทธิพลและเงินทองของตระกูลเชอริงตันแล้ว คงไม่สามารถรักษาเอาไว้แบบนี้ได้

ในที่สุดทั้งเจนและฟ้าก็เดินมาหยุดอยู่ในห้องรับแขกกว้างขวาง เพดานสูง ที่ตกแต่งด้วยศิลปกรรมฝีมือประณีตงดงาม เหมือนหลงเข้ามาสู่ยุคขุนนางยุโรปสมัยกลาง

ฟ้ากวาดตามองไปรอบๆ และผ่อนลมหายใจออกมาช้าๆ เพื่อผ่อนคลายความกังวลใจ สาวน้อยหวาดกลัวเหลือเกินว่าจะมีใครรู้ว่าเจนมาทำอะไรที่นี่และกลัวว่าพวกเขาจะถูกจับได้ว่าไม่ใช่สัตวแพทย์ที่แท้จริง

ถ้าเจนถูกจับได้ แล้วมีหรือว่าฟ้าจะรอดไปได้...แค่คิด ร่างบางของฟ้าก็สั่นระริกไปทั้งตัว ถึงแม้ภายนอกจะดูนิ่งสงบ แต่หัวใจนี้สิ เต้นแรงสั่นระรัวไม่หมด ฝ่ามือชื้นเหงื่อและเย็นเฉียบ

เจนและฟ้ายืนรออยู่ในห้องนั่งเล่นไม่นาน ก็มีชายร่างสูงโปร่ง ใบหน้าเรียว ผมสีทองอ่อน ดวงตาสีฟ้าใส อายุน่าจะประมาณ 30 ต้นๆ เดินเข้ามา ไม่ต้องบอกฟ้าก็มองออก จากท่าทางและการแต่งตัวที่หรูหว่าของเขา ว่าเขาคงจะเป็นคุณชายเชอริงตัน เจ้าของคฤหาสน์หลังนี้เป็นแน่แท้

“Welcome Dr.Pothiruk and thanks to treat my pet very well. ยินดีต้อนรับคุณหมดโพธิรักษ์ และขอบคุณในการรักษาอาการป่วยของสัตว์เลี้ยงของผมอย่างดี” คุณชายเชอริงตันพูดทักขึ้น

“I am Lord Sherington, nice to meet you, Dr.Pothiruk. ผมคือคุณชายเชอริงตัว ยินดีที่ได้พบคุณครับคุณหมดโพธิรักษ์” คุณชายเชอริงตันแนะนำตัว ก่อนที่จะยืนมือมาให้เจนก่อน

“Nice to meet you also, Lord Sherington. ยินดีที่ได้พบเช่นกันค่ะคุณชายเชอริงตัน” เจนตอบรับและยื่นมือไปจับเพื่อเป็นการแสดงการทักทายตามธรรมเนียมตะวันตก ซึ่งทั้งคู่ต่างก็จับมือกันอย่างมีไมตรี ก่อนที่สายตาของคุณชายจะกวาดมองตามร่างบอบบางของฟ้าที่ยืนอยู่ข้างๆ เจนอย่างสนใจ

“Is she you assistant? เธอเป็นผู้ช่วยของคุณเหรอ?” คุณชายเชอริงตันถามต่ออย่างสนใจในตัวของฟ้าอย่างเห็นได้ชัด

“Yes, this is Miss. Fahsai Pothiruk. She is my assistant and my sister also. ใช่ค่ะ นี่คือคุณฟ้าใส โพธิรักษ์ เธอเป็นผู้ช่วยและน้องสาวของฉันค่ะ” เจนแนะนำฟ้าให้คุณชายรู้จัก ทำให้ทั้งฟ้าและคุณชายต่างก็ยื่นมือมาจับเพื่อทักทายกันตามธรรมเนียม

“You are so nice, pretty girl. คุณน่ารักมาก และสวยมากด้วย” คุณชายเชอริงตันกล่าวชมฟ้าไม่หยุดปาก แถมยังทำตาเจ้าชู้ใส่ตาของฟ้าอีกด้วย ทำให้เจนรู้สึกหงุดหงิดใจเล็กๆ

“Thank you. ขอบคุณค่ะ” ฟ้าตอบเขาไปเป็นภาษาอังกฤษ เพราะฟ้าเองก็สามารถใช้ภาษาอังกฤษได้ดีพอสมควร เพราะได้เล่าเรียนภาษาอังกฤษในคอนแวน์เป็นเวลาหลายปี จึงทำให้ฟ้าสามารถพูด อ่าน เขียนภาษาอังกฤษได้ดี

“Let have lunch together, I have prepare them for you already. Let follow me please! เชิญทานอาหารกลางวันด้วยกันนะครับ ผมได้เตรียมไว้ให้แล้ว เชิญตามผมมาด้วยครับ” คุณชายเชอริงตันกล่าวเชิญชวน ก่อนที่จะเดินนำไปอีกห้องถัดไป

ซึ่งห้องถัดไปเป็นห้องรับประทานอาหารขนาดใหญ่ มีโต๊ะอาหารค่อนข้างยาว โดยคุณชายเชอริงตันนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะ และมีที่นั่งเตรียมไว้อีก 2 ชุดด้านซ้ายและขวา ทำให้เจนนั่งลงด้านขวา ส่วนฟ้านั่งลงด้านซ้าย

หลังจากนั้นก็มีพนักงานนำอาหารต่างๆ มาวางบนโต๊ะอาหาร ซึ่งมีด้วยกันหลากหลายชนิด จากนั้นทั้งสามคนก็ลงมือทานอาหาร จนในที่สุด การทานอาหารเที่ยงสุดหรูก็เสร็จสิ้น แล้วจากนั้นคุณชายก็หันมาถามเจนในสิ่งที่ตนเองต้องการรู้

“How is about my tiger? เสือของผมเป็นอย่างไรบ้าง?” คุณชายถามเจนออกไปตามตรง

“Now, everything is fine.It's just a toothache. ตอนนี้ มันเรียบร้อยดีแล้วค่ะ มันแค่ปวดฟัน” เจนตอบออกไป

“Did you have surgery it? คุณได้ผ่าตัดมันหรือเปล่า?” คุณชายถามต่ออย่างสนใจ

“Yes, I did. I took out the pus and stitched the wound from the tiger gum. And I gave the guideline to take care the tiger to your staff already. ใช่ค่ะ ฉันได้ทำการผ่าตัด เพื่อเอาหนองออกและเย็บบาดแผลที่เหงือกของเสือ และฉันได้ให้คู่มือในการดูแลเสือแก่ลูกน้องของคุณแล้ว” เจนตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย เหมือนปกติ

“excellent!! So, itcan eatthe food right now! เยี่ยมมา! คราวนี้มันคงกินอาหารได้แล้ว!” คุณชายพูดเสียงดังด้วยความดีใจ ก่อนที่สายตาของเขาจะปรายมามองใบหน้าหวานสวยของฟ้านิ่งๆ แล้วหันไปถามเจนในสิ่งที่ตนเองต้องการรู้

“Does your sister have boyfriend? น้องสาวของคุณมีแฟนหรือยัง?” คำถามของคุณชายเชอริงตัน ทำให้ฟ้าต้องปรายตามองใบหน้าของเจนนิ่งอย่างลุ้นกับคำตอบ ซึ่งเจนก็นิ่งไปนิดหนึ่ง ก่อนที่จะตอบ

“She has boyfriend already. เธอมีแฟนแล้วค่ะ” เจนตอบคุณชานเสียงเรียบนิ่ง ด้วยใบหน้าติดจะเย็นชา

“Wow! Very disappointing! I'm so late. วาว! เสียดายจัง! ผมช้าไปสินะ” คุณชายอุทานอย่างเสียดาย ทำให้เจนและฟ้าได้แต่อมยิ้มบางๆ

จากนั้นเจนและฟ้าก็กล่าวลาคุณชายเชอริงตัน และก่อนที่จะกลับ คุณจอร์นที่เป็นหัวหน้าพ่อบ้าน ก็เดินมายื่นซองสีน้ำตาล ซึ่งมีเงินสดจำนวน 4,000 ปอนด์ หรือเทียบเป็นเงินไทยก็ประมาณ 200,000 บาท ซึ่งเป็นค่ารักษาอาการของเจ้าเสือตัวนั้น

ไม่นานรถยนต์ยุโรปขนาดใหญ่ของคุณชายเชอริงตันก็ขับมาจอดที่ด้านหน้าโรงแรมที่พักของเจนและฟ้า จากนั้นทั้งคู่ก็เดินตามกันเข้าไปในลิฟท์ เพื่อขึ้นไปพักผ่อนที่ห้องพักของตนเอง

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

และเมื่อทั้งคู่มาถึงที่ห้องพักแล้ว ฟ้าก็คว้าข้อมือของเจนให้มานั่งบนเตียงนอน ก่อนที่จะถามในสิ่งที่ตนเองสงสัย

“คุณเจนอธิบายมาสิคะ ว่าทำไมเพชรเม็ดใหญ่ขนาดนั้นถึงไปอยู่ในปากเสือได้?” ฟ้าถามออกไปตามตรง

“ฉันเอามันฝากไว้ในปากเสือตัวนั้นเอง ก่อนที่มันจะถูกส่งมาจากภูเก็ตเมื่อ4-5 วันก่อน” เจนตอบฟ้าออกไปตามตรง

“อื้อ หือ! ทำไมคะ?” ฟ้าอุทานอย่างแปลกใจสุดขีด ก่อนที่จะหลุดคำถามออกไป

“เอาเพชรฝากไว้ในปากเสือ เพื่อที่จะได้หลบหลีกการตรวจค้นจากเจ้าหน้าที่บ้านเมืองและยังหลบหลีกพวกที่อยากจะแย้งมันจากฉันนะสิ ทำให้มันสามารถออกจากภูเก็ตมาถึงลอนดอนอย่างปลอดภัย” เจนตอบฟ้าเสียงเรียบนิ่งด้วยสีหน้าเย็นชาอย่างเป็นเรื่องปกติ แต่ฟ้ากับนิ่งอึ้งไปอีกอย่างคิดไม่ถึง ซึ่งเมื่อเจนเห็นสีหน้าแบบนั้นของฟ้า เจนก็อดที่จะยิ้มด้วยความเอ็นดูไม่ได้

“อาบน้ำแต่งตัวเถอะคนดี เดี๋ยวฉันจะพาไปเดินเล่นรอบเมืองลอนดอน” เจนพูดเสียงนุ่มและเลื่อนปลายนิ้วมาลูบที่ผิวแก้มนุ่มของฟ้าเบาๆ

“เอ๋! หรือว่าเราจะออกกำลังกายสักหน่อย แล้วค่อยออกไปเดินเล่นตอนเย็นดีนะ” เจนพูดพร้อมกับทำหน้าทะเล้น ดวงตาแวววาวสดใส ก่อนที่จะซ้อนอุ้มร่างบางของฟ้าเข้าไปอาบน้ำด้วยกัน

ซึ่งก็เป็นไปตามที่เจนได้พูดไว้ กว่าเจนจะยอมปล่อยให้ฟ้าได้อาบน้ำจริงๆ ก็ผ่านไปแล้วหลายชั่วโมง เพราะมัวแต่ทำกิจกรรมเข้าจังหวะกันอยู่หลายชั่วโมง จนร่างกายของฟ้าแทบจะทนไม่ไหว ส่งเสียงครางหวานอย่างต่อเนื่อง ครั้งแล้ว ครั้งเล่า ที่ร่างกายเกร็งกระตุกและปลดปล่อยน้ำหวานออกมามากมายหลายๆ ครั้งติดๆ กันนานนับชั่วโมง จนร่างกายของฟ้าเต็มไปด้วยรอบจูบ รอยกัด ที่ขึ้นสีแดงเป็นจุดๆ ไปทั่วทั้งร่าง

ซี่งกว่าฟ้าจะมีแรงขยับขาก้าวเดินได้ ก็ผ่านไปแล้วหลายชั่วโมง จนเวลาล่วงเลยปาเข้าไปเกือบหนึ่งทุ่มแล้ว จากนั้นเจนก็พาฟ้าไปทานอาหารเย็นสุดหรูที่อยู่ใกล้หอนาฬิกา ที่ตกแต่งแสงไฟไว้อย่างสวยหรู แสงไฟสว่างไสวจนดูเหมือนเมืองในเทพนิยาย เหมือนฟ้ากลายเป็นเจ้าหญิงแสนสวย ที่มีเจ้าชายรูปหล่อที่ทำให้สาวๆ หลายคนต้องมองตามจนเหลียวหลัง มาคอยเอาอกเอาใจอยู่ข้างๆ ...มันช่างงดงาม ตราตรึงอยู่ในดวงใจ...เมื่อทั้งสองเดินเคียงข้างกันไปตลอดเส้นทางเดินกลับโรงแรมในยามค่ำคืนของคืนวันหวานๆ แสนโรแมนติกแบบนี้...

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ภาพริมแม่น้ำ บริเวณหอนาฬิกา ประเทสอังกฤษ; (1)

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

อ้างอิง:

1. ภาพประกอบ (1) ผู้เขียนนำมาจากเวฟไซด์: www.talonleaw.com

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++