sanitarybag

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

together : ด้วยกัน | #21

ชื่อตอน : together : ด้วยกัน | #21

คำค้น : yaoi, conan

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.4k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 29 เม.ย. 2560 23:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
together : ด้วยกัน | #21
แบบอักษร

ทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย

ฮัตโตริ ผม และคิดยืนปาดเหงื่ออยู่หน้าห้อง(ใหม่)ของคุณหนูไดอาน่า พวกเราเหนื่อย เหงื่อชุ่มหลัง หอบเป็นหมา และ กระหายน้ำสุดๆ 

"คุโด้ นายไปเอาน้ำมาทีสิ"  "เรื่องอะไรฉันต้องเป็นคนเดินไปเอาให้นายด้วยล่ะ -_-" "เพราะนายชำนาญทางที่นี่ที่สุด" "ข้ออ้างประเภทไหนของแกฟะ"

ฮัตโตริผลักหัวผมพร้อมกับผลักหลังอีกสองสามทีเพื่อให้ผมเดินไปเอาน้ำมาให้หมอนั่น ตอนนี้ต่างตนต่างไม่มีใครอยากขยับตัวแล้ว 

"น่าคุโด้ ฉันขี้เกียจเดิน" "ไม่มีใครอยากเดินทั้งนั้นแหละโว้ย" "งั้นคิด นายไปเอาสิ" "อ่าวเฮ้ย ไหงจู่ๆโยงมาใช้ฉันล่ะ สนิทกันรึไง -_-"

เมื่อใช้ผมไม่ได้ ฮัตโตริเลยหันไปใช้คิดแทน ดูหมอนี่สิ  คิดหันมามองฮัตโตริแบบงงๆ ฮัตโตริด้วยความที่หิวน้ำจนโมโห(?)เลยตัดปัญหาไปเอาเองซะเลย

"ใช้ไม่ได้กันเลย! ฉันไปเอาเองก็ได้!"  "เออ เอามาเผื่อฉันด้วยล่ะ"

ฮัตโตริเดินลงบันไดเสียงดังกระฟัดกระเฟียดออกไปพร้อมกับตะโกนเรียกคุณยายเสียงดังลั่น "คุณย๊ายยยย"

ตอนนี้ก็เหลือแค่ผมกับคิดที่ยืนพิงราวระเบียงชั้นสองอยู่.. ผมยังคงไม่คุยหรือแม้แต่มองหน้าหมอนั่น ให้ตายสิ ทำไมตอนทำไม่เขินนะ มาเขินเวลาหลังจากนี้ทุกทีเลยแฮะ..

คิดเป็นฝ่ายหันหน้ามามองผมแทน ผมยังคงไม่หันไปสบตาหมอนั่น -_-; พอคิดเห็นแบบนั้นก็เลยยื่นหน้าเข้ามาใกล้กว่าเดิม จนผมต้องถอยหน้าหนีออกไป

"นี่! อย่ามาใกล้มากได้มั้ย! ร้อน!" "เป็นอะไรของนายเนี่ยเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย เป็นไบโพล่ารึไง -_-" "เรื่องของฉันเถอะ!"

คิดเลิกคิ้วเล็กน้อย

"ทีเมื่อกี้ยัง..." "เงียบนะคิด!" "เมื่อกี้อะไรหรอ?"

ฮัตโตริเอ่ยปากถามเสียงเรียบๆขณะโผล่มายืนอยู่ข้างหลังคิดพร้อมกับยื่นน้ำให้เราคนละขวด 

"ป.. เปล่า ไม่มีอะไร เมื่อกี้อะไร! ไม่มี๊๊๊๊๊" ผมรีบปฎิเสธกลับไป คิดกับฮัตโตริหรี่ตามองผมทำหน้าแบบเดียวกันเป๊ะจนผมเกือบหลุดขำออกมา

พวกเรายืนคุยกันไปเรื่อยๆเพื่อรอคุณหนูไดอาน่าที่กำลังจัดของอยู่ในห้อง (ตอนแรกผมเอ่ยปากจะช่วยจัดแต่โดนไล่ออกมา -_-;) ยัยคุณหนูจัดของเกือบชั่วโมงจนตอนแรกยืนตอนนี้เราพากันนั่งกันหมดแล้ว ฮัตโตริกับคิดดูเหมือนจะเริ่มเป็นมิตรต่อกันและกันเพราะมีเรื่องที่ทำให้คุยกันถูกคอ คิดก็สนใจเรื่องราวของนักสืบอยู่แล้ว แถมฮัตโตริยังรู้สึกสนใจเรื่องของมายากลอีกเลยทำให้ทั้งสองคนโม้เรื่องถนัดของกันและกันแบบไม่หยุดปาก ผมได้แต่นั่งฟังเฉยๆจนเกือบจะหลับในขณะกำลังรออยู่แล้ว

แต่ต่อจากนั้นไม่นานไดอาน่าก็เดินออกมาจากห้องด้วยสภาพแบบเดียวกับพวกผมสามคนตอนแรก คิดขำพรืดออกมาทันทีที่ได้เห็นพร้อมกับลุกขึ้นไปยีหัวยัยคุณหนู และแน่นอนว่าผมต้องได้ยินเสียงของเธอโวยวายกลับมาเหมือนทุกที

คุณยายตะโกนเรียกพวกผมให้ลงไปทานข้าวเย็น คิดกับฮัตโตริรีบวิ่งลงไปแบบเด็กๆ (เด็กไม่รู้จักโตซะด้วย -_-;) ผมเดินตามหลังสองคนนั้นไปพร้อมกับคุณหนูไดอาน่า 

ทุกอย่างดูแฮปปี้ ผมอยากหยุดมันไว้แบบนี้ แต่แน่นอนว่ามันเป็นไปไมไ่ด้หรอกที่เราจะหยุดความสุขไว้กับเราได้ตลอดกาล.. เราทุกคนรู้เรื่องนั้นดี

บนโต๊ะอาหารทุกอย่างดูปกติ ไดอาน่ายิ้มและหัวเราะไปกับเรา คุณยายดูดีใจมากๆที่เห็นแบบนั้น นั่นทำให้ผมกับคิดใจชื้นยิ่งขึ้น อาจจะต้องขอบคุณฮัตโตริที่มาอยู่ช่วยผมที่นี่ด้วยล่ะมั้ง

แต่ไม่รู้ว่าควรจะขอบคุณหรือโทษความช่างสงสัยและความช่างสังเกตุของผมดี วันนี้ดอร์เชียนไม่ได้อยู่ทานข้าวกับเรา..

ตลอดเวลาเกือบหนึ่งเดือนที่ผมอยู่ที่นี่ดอร์เชียนจะต้องอยู่ทานข้าวกับเราตลอด หมอนั่นไม่เคยห่างกับคุณยายเกินสี่ก้าว ถึงจะไม่กินแต่ก็ต้องนั่งอยู่ด้วยกันไม่ฝั่งซ้ายก็ฝั่งขวาของคุณยาย

ผมเลือกที่จะถามออกไป "คุณยายครับ ดอร์เชียนล่ะ?" ทุกคนบนโต๊ะอาหารหยุดคุยกันทันทีแล้วหันมามองผม  คุณยายยิ้มกลับมาอย่างทุกทีที่ท่านชอบยิ้มให้ผม "อืม.. เห็นพูดอยู่ว่าเจองูเห่าที่สวนน่ะจ่ะ เลยออกไปจัดการแล้วบอกว่าจะตามมากินทีหลัง" "เอ๋?! งูเห่าหรอครับ ให้ผมออกไปช่วยอีกแรงมั้ย" ฮัตโตริเอ่ยปากขึ้นมาแล้วยันตัวลุกขึ้นพร้อมกับคิด  "ไม่ต้องหรอกจ่ะ ขอบคุณมากนะ แต่ดอร์เชียนน่ะเขาเคยจับงูที่หลุดเข้ามาในสวนหลายรอบแล้ว เราน่ะนั่งทานข้าวกันต่อเถอะจ่ะ ไม่เป็นไรหรอกนะ ^^" คุณยายรีบปฏิเสธแล้วส่งยิ้มกลับมาฮัตโตริกับคิดเลยนั่งลงกินข้าวต่ออย่างช่วยไม่ได้ บทสนทนาบนโต๊ะอาหารดำเนินต่ออย่างเคย

แต่ดอร์เชียนก็ไม่ได้กลับมา..

หลังจากที่ส่งคุณหนูเข้านอนและอยู่คุยด้วยจนยัยนั่นหลับพวกเราก็เดินออกจากห้องมา เรากลับมาคุยเรื่องภารกิจกันต่อที่ห้องของผม

"จำเรื่องที่ฉันเล่าให้ฟังได้มั้ยฮัตโตริ เรื่องผู้ชายที่ใส่ฮู้ดที่ลักพาตัวไดอาน่าไปน่ะ" "อ่าฮะ ตกลงนายรู้ตัวรึยังว่าเป็นใครคุโด้?" "ฉันไม่แน่ใจ.. " คิดเป็นฝ่ายพูดขึ้นมาบ้าง "มีบางอย่างชี้ไปทางดอร์เชียนพ่อบ้านของที่นี่ แต่.."  หมอนั่นเหลือบสายตามามองที่ผม  "คนแถวนี้พยายามหาเหตุผลว่าไม่ใช่เขา" ฮัตโตริมองผมสลับกับคิด "หมายถึง..?"

ไม่ต้องใช้เวลาคิดนานฮัตโตริก็เข้าใจที่คิดพยายามจะสื่อได้ทันที

"เข้าใจล่ะ.."  ฮัตโตริหันตัวมาหาผมแล้ววางมือลงบนตักของผม ผมเห็นคิดมองตามด้วยท่าทางไม่พอใจเล็กน้อยแต่ตอนนั้นผมไม่ได้สนใจอะไร  "โอเคคุโค้ ฉันเข้าใจนะว่านายรู้สึกอะไรอยู่ แต่ความจริงยังไงมันก็คือความจริงนะ นายรู้อยู่แก่ใจใช่มั้ย?" ผมไม่สบตาหมอนั่น "ถึงนายจะพยายามหาเหตุผลเพื่อแก้ตัวให้คนร้าย ยังไงความจริงก็ต้องมีน้ำหนักมากกว่าอยู่ดี อย่าพยายามหลอกตัวเองเหมือนคราวนั้นเลย" ผมลุกขึ้นจากเตียงแบบไม่บอกกล่าวจนทำให้ฮัตโตริรีบชักมือกลับทันที "ฉันขอตัวเข้าห้องน้ำแปปนึงนะ" 

ฮัตโตริไม่ได้ตอบอะไรผมจึงรีบเดินเข้าห้องน้ำไป ผมได้ยินเสียงสองคนนั้นคุยกันจากในห้องน้ำ

'เมื่อกี้หมายความว่ายังไงน่ะ ที่บอกว่าเหมือนคราวนั้น?' 'อ่อ คุโด้น่ะ มีครั้งนึงที่มีโอกาสได้เจอกับนักฟุตบอลคนโปรดสมัยเป็นโคนัน แล้วทุกครั้งเลยไม่รู้ทำไมนะที่ต้องมีคดีเกิดขึ้นเวลามีหมอนั่นอยู่ด้วยทุกที แต่ครั้งนี้แย่หน่อยที่คนร้ายก็คือนักฟุตบอลคนนั้น' '.............' 'แน่นอนว่าคุโด้รู้ว่าเป็นเขา แต่หมอนั่นพยายามหาเหตุผลที่จะให้คนร้ายเป็นคนอื่น ที่ไม่ใช่นักฟุตบอลคนโปรดของหมอนั่น..' '.............' 'สุดท้ายฉันนี่แหละที่เป็นคนพูดเตือนสติหมอนั่น และสุดท้ายคุโด้ก็ยอม และเป็นคนไปบอกให้เขายอมมอบตัว' '.............' 'คราวนี้ก็คงเหมือนๆกันน่ะ ถ้าเป็นพ่อบ้านคนนั้นที่เป็นชายสวมฮู้ดจริงๆ คุโด้ก็คงคิดว่าคงไม่ใช่ใครที่ไหนที่สั่งมานอกจากคุณยาย อืม.. ตามที่ฉันคิดน่ะนะ หมอนั่นไม่อยากให้เป็นคุณยายแน่ๆ แต่อาจจะไม่ใช่ก็ได้ เราคงต้องหาหลักฐานต่ออีกนิด' 'อ่าฮะ.. นายนี่ ฉลาดสมกับเป็นนักสืบม.ปลายฝั่งตะวันตกอย่างที่เขาลือๆกันมาจริงๆด้วยนะ' 'แหมๆ ได้คำชมจากจอมโจรผู้เก่งกาจนี่มันฟินจริงๆแฮะ.. เหวอลืมไปเลย! ฉันต้องโทรหาคาซึฮะนี่! ตายแล้วๆๆๆยัยนั่นโกรธเป็นฟืนเป็นไฟแน่ๆ แค่คิดก็สยองแล้ว!'

ผมเกือบหลุดขำออกมาที่ได้ยินฮัตโตริโวยวายแบบนั้น และผมก็ได้ยินเสียงหมอนั่นวิ่งออกจากห้องไปพร้อมกับเสียงปืดประตูตามหลัง แล้วห้องก็เงียบไป..

ผมหันหน้ากลับมามองหน้าตัวเองในกระจกแล้วเปิดน้ำในอ่างเพื่อจะล้างหน้าซักหน่อย แต่ในขณะที่ผมกำลังก้มหน้าล้างหน้าล้างตา.. ผมก็ได้ยินเสียงเปิดประตูห้องน้ำเข้ามา

ผมรีบเงยหน้าแล้วหันตัวไปมองคนที่เดินเข้ามาทันที แต่ก็ยังช้ากว่า.. คิดปิดประตูห้องน้ำแล้วขยับเข้ามากอดเอวผมไว้ ดันตัวผมให้ไปชนกับอ่างล้างหน้าข้างหลัง

ใจผมเต้นอีกครั้ง อาจจะเพราะทั้งตกใจและทั้งเขินคนตรงหน้า..

"ค.. คิด ข.. เข้ามาทำบ้าอะไร! แล้วประตูก็ไม่รู้จักเคาะ! ถ้าฉันฉี่อยู่จะทำยังไงหา!" คิดยิ้มออกมาน้อยๆแล้วขยับหน้าเข้ามาซุกคอผม "แล้วไม่รู้จักล็อคประตูเองเล่า.."  "เฮ้! เอาหน้านายออกไปเลย!"  ผมพยายามผลักหน้าหมอนั่นออกแต่กลับว่านั่นทำให้คิดรั้งเอวผมเข้ามาใกล้กันมากกว่าเดิมเนื้อแนบเนื้อ.. "แค่กอดเอง มากกว่ากอดฉันยังเคยทำมาแล้วเลย.." "ป.. เป็นบ้าอะไรของนายเนี่ย! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะคิดไม่งั้นฉันจะถีบนายแล้วตะโกนเรียกฮัตโตริเดี๋ยวนี้เลย!" คิดเงยหน้าขึ้นสบตากับผมแต่ยังคงไม่ปล่อยเหมือนเดิม

"นายเป็นไงบ้าง?"

คำถามนั่นจากปากของคิดทำผมชะงักไป ผมก้มหน้าลงน้อยๆ คิดมองท่าทางของผมก่อนจะใช้หน้าผากของหมอนั่นแนบไว้กับหน้าผากของผม ผมหลับตาลงอย่างผ่อนคลาย นึกอยากอยู่แบบนี้ตลอดไป..

"ไม่เป็นไร.. ฉันจะพยายามไม่งี่เง่า ขอเวลาหน่อยนะ.."

คิดเลื่อนมือมาประคองหน้าผมไว้แล้วยื่นหน้ามาจุ๊บปากผมเบาๆ ผมไม่ได้ปฎิเสธอะไร

"พรุ่งนี้เราเข้าเมืองกันอีกครั้ง เอาไดอาน่าไปเหมือนเดิม มาดูกันให้รู้เรื่องเลยว่าผู้ชายที่สวมฮู้ดคนนั้นเป็นใคร" "........" "อาจจะไม่ได้เป็นแบบที่นายคิดก็ได้ เราอาจจะคิดผิด ฉันก็นึกไม่ออกเลยว่าอะไรคือเหตุผลที่ทำให้คุณยายต้องทำแบบนี้" "........" "แต่สัญญาว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันจะอยู่กับนาย ชินอิจิ.."

ใจผมเต้นแรงอีกครั้ง..

"พรุ่งนี้เรามาจับตัวเบาะแสแรกของเราด้วยกันนะ.."

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- THE END : together : ด้วยกัน | #21

ขอโทษจริงๆนะคะที่ไรท์อัพช้ามากกกกก ที่มหาลัยงานเยอะจริงๆค่ะ TAT แต่สัญญาว่าจะไม่ทิ้งนะคะ  ร่วมแสดงความคิดเห็นกันได้นะคะ <3 ส่วนคนที่กำลังเฝ้ารอฉากใต้สะดือ(?) รับรองว่าเร็วๆนี้จะจัดให้แน่นอนค่า  ไหนขอเสียงทีมนักสืบกับทีมจอมโจรหน่อยเร็ววว ! >___<

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}