Papai

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ทิ้งไว้กลางทาง เดอะซีรี่ย์ : พี่บุญxกวาง 5 -The End-

ชื่อตอน : ทิ้งไว้กลางทาง เดอะซีรี่ย์ : พี่บุญxกวาง 5 -The End-

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 30 เม.ย. 2560 09:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ทิ้งไว้กลางทาง เดอะซีรี่ย์ : พี่บุญxกวาง 5 -The End-
แบบอักษร

ความทรงจำสีชมพู (พี่บุญxกวาง)

บุญยืนมองร่างโปร่งกำลังคุยโทรศัพท์ เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าช่วงนี้กวางคุยโทรศัพท์กับใครแล้วกวางกำลังคิดอะไร เพราะหลังจากที่กวางฟื้นมาเขาดูแปลกๆไป ชอบที่จะอยู่เงียบๆและชอบนั่งเหม่อ

“หรือว่าที่จริงความจำเขากลับมาแล้ว เขาอาจจะไม่ใช่กวางของเราอีกแล้ว”บุญคิดในใจ ก่อนจะเดินไปเข้าไปใกล้ๆกวางพร้อมสวมกอดกวางจากด้านหลัง

หมับ

“อ๊ะ!...”เสียงแปลกๆที่หลุดออกมาจากปากของกวางไม่ใช่เสียงหวานที่คุ้นหูอีกแล้ว และบุญเองก็คิดว่าคนที่เขานอนด้วยทุกวันไม่ใช่เมียรักของเขาแล้ว นับตั้งแต่วันที่กวางฟื้นมาแม้จะกอด จะหอมแม้แต่ร่วมรักกวางก็ดูเปลี่ยนไป

“พี่ทำกวางตกใจหรอเปล่า”บุญเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงปกติไม่อยากให้กวางรู้ว่าเขากำลังระแวงกวางอยู่

“ปะ...เปล่าครับ แค่ตกใจนิดหน่อย ก็พี่บุญมาเงียบๆนี่ครับ”พิชระเอ่ยออกมา เขายิ้มหวานให้คนตรงหน้าแม้ยิ้มนั้นจะเหมือนกวางก็ตามแต่บุญมองยังไงก็ไม่เหมือนจริงๆ

“หิวหรือยัง เราไปทานอาหารในเมืองกันไหม ร้านประจำเรา”บุญเอ่ยออกมา พิชระเองจำไม่ได้หรอกว่าร้านประจำของเขากับบุญคือร้านไหน แต่เขาต้องทำเนียนไปเพราะกลัวบุญจับได้

“อ่อ ไปสิครับ ไม่ได้ไปทานนานแล้ว เดี๋ยวกวางไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะครับ”พิชระเอ่ย ทำท่าทางน้ำเสียงน่ารักก่อนจะรีบเดินเข้าบ้านไป บุญที่มองตามหลังไปด้วยสายตาเปลี่ยนไป

“คุณไม่ใช่กวาง คุณไม่ใช่เมียผม”บุญเอ่ยออกมา ก่อนจะเดินตามกวางเข้าไปในบ้าน เขาเดินเข้าห้องไป สำรวจทุกอย่างในห้องที่ยังคงเหมือนเดิม ข้าวของทุกอย่างเหมือนเดิมแต่สิ่งที่ไม่เหมือนเดิมคือผู้ชายคนที่กำลังอาบน้ำอยู่ตอนนี้ เขาไม่ใช่ใช่เจ้าของห้องคนเดิม

แกร๊ก!

“อ๊ะ...พี่บุญ เข้ามาเงียบๆนะครับ”พิชระที่เดินออกจากห้องน้ำ ผ้าขนหนูพันกายเพียงชิ้นเดียว ผิวขาวเนียนของคนตรงหน้ายังคงทำให้บุญมองอยู่นานจนพิชระเอ่ยออกมา

“พี่บุญครับ ผมขอเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะครับ”พิชระเอ่ย เขาเองก็นึกเขินสายตานั้นที่กำลังจับจ้องเรือนร่างของเขาอยู่ แต่แทนที่บุญจะออกไปเขากลับเดินตรงเข้ามาหาคนที่เปลือยเปล่าช่วงบนตอนนี้

หมับ!

“พะ..พี่บุญจะทำอะไรครับ”พิชระ ดิ้นสุดแรงเมื่อบุญรวบตัวเขาไว้และผลักลงบนที่นอนกว้าง ที่นอนที่เขาและพิชระนอนด้วยกัน พื้นที่ที่บุญและกวางใช้บอกรักกัน

จุ๊บ จุ๊บ

“พะ...พี่บุญปล่อยกวางครับ...”พิชระพยายามดิ้นแต่ยิ่งดิ้นยิ่งบอกให้บุญรุกล้ำมากขึ้น บุญเองก็อยากรู้ว่าคนตรงหน้าจะพูดความจริงออกมาหรือไม่ว่าที่จริงแล้วเขาไม่ใช่กวาง

“อ่าห์...”เสียงครางออกมาของคนใต้ร่างเมื่อผ้าขนหนูดูเหวี่ยงออกไปไกล เสื้อผ้าของบุญเองก็ถูกถอดออกอย่างรวดเร็ว

“ปล่อยผม...อื่อออ”ปากบอกให้ปล่อยแต่เขากลับเผลอโอบกอดบุญแน่น เมื่อบุญกำลังรุกล้ำเข้าสู่ความรัก

“คุณรู้ไหมว่ากวางไม่เคยแทนตัวเองว่าผม นับจากที่เราแต่งงานกัน”บุญเอ่ยออกมา มันคือเรื่องจริงนับจากที่บุญขอกวางแต่งงานที่โบสถ์บนเกาะ ทั้งสองแต่งงานกันแล้วพยานรักมีเพียงครอบครัวบุญเท่านั้น

“เอ่อ...พี่บุญพูดอะไรครับ กวางไม่เข้าใจ อื่ออออ”เสียงสนทนาพร้อมเสียงครางเบาๆที่เปล่งออกมาก่อนที่พิชระจะหลับตาลงและเชิดหน้าขึ้น น้ำตามันค่อยๆไหลออกมาเมื่อบุญที่กำลังเข้าสู่ความรักนั้นตามจังหวะของมัน

“อ๊ะ...อื่อ อื่อ คุณเป็นใครกันแน่”บุญเอ่ยออกมาพร้อมสอบสะโพกเข้าออกตามจังหวะของราคะ พิชระหลับตาทั้งน้ำตาจริงๆ เขาไม่อยากบอกบุญเลยว่าเขาเป็นใคร ผ่านอะไรมาก่อนและเขาเองก็ไม่ได้บริสุทธิ์มาก่อนจะมาหาบุญ เขาไม่อยากให้บุญไล่เขาออกจากชีวิตบุญ

“อ๊ะ อ่าห์”

“คุณเป็นใครกันแน่ แล้วทำไมต้องหลอกว่าเป็นกวางคนเดิมทั้งๆที่กวางกับผมไม่เคยไปทานอาหารในเมืองเลยสักครั้ง เราสองคนไม่มีร้านประจำเลยสักที คุยทำแบบนี้ทำไม”เมื่อจบเพลงรักของบุญและพิชระ ความจริงก็ต้องคือความจริง พิชระเถียงบุญไม่ได้จริงๆ บุญรู้ความจริงแล้วว่าคนที่เขาอยุ่ด้วยไม่ใช่เมียรักของเขา

“กวาง...”ยังไม่ทันที่พิชระจะเอ่ยขึ้น บุญที่นอนพิงเตียงอยู่เอ่ยขึ้นทันที

“คุณไม่ใช่กวาง”พิชระที่นอนหันหลังให้บุญถึงกับกลั้นสะอื้นไม่ได้

“ฮึก...ผมขอโทษนะครับ”พิชระเอ่ย พรุ่งนี้เขาเองก็ต้องออกจาชีวิตของผู้ชายคนนี้ ครอบครัวที่มีความสุขนี้และเด็กน้อยที่น่ารักที่เรียกเขาว่า อากวางอย่างต้นรัก เขาแค่อยากจะอยู่ตอบแทนครอบครัวนี้เท่านั้น

“ที่จริงคุณเป็นใครกันแน่”บุญเอ่ยออกมา ที่จริงเขาเองก็รู้สึกใจหายถ้าที่จริงแล้วคนที่เขารักจำไม่ได้และไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขาแล้ว วันหนึ่งต้องปล่อยเขาไปบุญเองก็คงทำใจไม่ได้

“ผมชื่อพิชระ คนอื่นๆจะรู้จักผมในฐานะ คุณชายพิชระ”

“คุณชายพิชระหรอ...”

“ครับ ผมเป็นทายาทคนเดียวของวังนิรมิตราวงศ์”บุญอ้าปากทันที เข้าจ้องมองไปยังหลังขาวเนียนนั้น ใช่สิเขาเองก็สงสัยมานานแล้วว่าทำไมคำพูคำจาของคนนี้ถึงได้ดูดีนัก ผิวกายทั้งเนียนหอมลื่นมือไปหมด บุญรีบลุกขึ้นเปลี่ยนเสื้อผ้าทันที รู้แบบนี้ยิ่งทำใจไม่ได้จริงๆ

ปึก!

เสียงประตูห้องปิดลง พิชระถึงกับปล่อยโฮออกมาทันที เขาไม่ได้ต้องการเป็นแบบนี้ สัมผัสเมื่อสักครู่คือสัมผัสครั้งแรกที่อบอุ่นที่สุด เขาไม่เคยได้รับความอบอุ่นแบบนี้เลยสักครั้ง

“ผมอิจฉาคุณจังเลยครับ คุณกวาง อิจฉาที่คุณได้ครอบครองผู้ชายคนนี้ทั้งตัวและหัวใจ ไม่ใช่ผม พิชระที่ได้สัมผัสเพียงตัวแต่หัวใจกลับไม่มีให้ผมเลยทั้งๆที่เราก็คือคน คนเดียวกัน”พิชระร้องไห้ออกมา เขานอนแบบนั้นจนเกือบค่ำ และก็ไม่มีวี่แววของบุญจะกลับมาเลยสักนิด จนพิชระเดินไปที่บ้านของเบิ้มและมาลี

“พี่เบิ้ม พี่มาลี”พิชระเอ่ยเรียกทั้งสองที่กำลังนั่งทานอาหารค่ำอยู่หน้าบ้าน เขาเองตั้งใจจะเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ทั้งสองฟัง

“น้องกวางทำไมมาคนเดียวหล่ะ บุญไปไหนหล่ะ แล้วทานอะไรหรือยัง”เสียงมาลีเอ่ยถามน้องสะใภ้

“อากวาง...”เสียงเล็กน่ารักวิ่งเข้ามาสวมกอดพิชระทันที น้ำตาของเขาก็ไหลออกมาอย่าห้ามไม่อยู่ ก่อนที่จะเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ครอบครัวเบิ้มฟัง

หมับ!

“ไม่ต้องขอโทษพวกพี่หรอก พี่รู้ว่ากวางทำไปเพราะไม่ตั้งใจ และไม่ต้องห่วงว่าเราจะไม่รักกวางเหมือนเดิม กวางก็คือกวางน้องสะใภ้ของเรา”เบิ้มเอ่ยออกมา พิชระร้องไห้ออกมาเขาเองไม่อยากจากครอบครัวนี้ไปเลยจริงๆ

“อากวางอย่าร้องไห้นะฮะ อากวางโดนใครแกล้งมาบอกต้นรักนะ เดี๋ยวต้นรักจะจัดการเอง”พิชระปล่อยโฮออกมาพร้อมสวมกอดเด็กน้อยแน่น

“กวางจะไปจากที่นี่จริงๆหรอ”มาลีเอ่ยออกมา เธอเองก็รักพิชระเหมือนน้องชายเธอเอง พิชระเองก็ไม่อยากไป เพียงแค่บุญบอกให้เขาอยู่เขาก็จะอยู่ เพราะเขารักบุญไปสุดหัวใจแล้ว

“เขาอยากไปก็...ให้เขาไปเลย คุณชายยยยย เขาสูงกว่าพวกเรา ไม่มาเปื้อนดินแบบเราหรอก”เสียงจากร่างที่โซซัดโซเซเข้ามาในบ้าน

“บุญ เมามากแล้วนะ”มาลีเอ่ย

“ไม่เมาครับบบ...ผมไม่เมาเลยยย ผมมันไอ้โง่ไง ผมไม่มาววว”บุญเอ่ยออกมาทั้งๆที่เดินแทบไม่ตรงทาง เขารู้สึกเสียใจมากที่รู้ว่าคนที่เขารักไม่มีตัวตนอยู่แล้ว

โครมมม!

“บุญ...!”

“พี่บุญ...”พิชระรีบวิ่งเข้าไปประคองร่างสูงนั้นทันทีอย่างรู้สึกห่วง น้ำตาที่นองแก้มจากการพูดเสียดสีของบุญตลอดเวลา แต่พิชระก็ไม่ยอมปล่อยบุญ

“ปล่อยผมครับคุณชายยยย เดี๋ยววววมือจะสกปรกกก ฮ่าๆๆๆๆ กวางจ๋า กวางงงงเมียพี่”บุญเอ่ยออกมาทั้งๆที่เมา พิชระเองก็รู้สึกเจ็บนัก แต่ทำยังไงได้ก็เขาเองหลงรักบุญไปเต็มหัวใจไปแล้ว

พิชระพาบุญมาที่บ้าน เขาปรนนิบัติบุญอย่างดี เขาอยากให้บุญรู้สึกว่าเขาคือกวาง เขาอยากให้บุญรั้งเขาไว้และเขาเองก็อยากจะอยู่ที่นี่ ช่วยครอบครัวนี้เหมือนที่ครอบครัวนี้ช่วยเขา

“กวางงงงจ๋า...พี่คิดถึงกวางจัง”บุญเองเพ้อออกมา

“คุณรักผมได้ไหม เหมือนที่คุณรักกวาง”พิชระเอ่ยออกมา ก่อนจะค่อยๆโน้มหน้าลงจรดริมฝีปากเข้าริมฝีปากของบุญ

จุ๊บ จุ๊บ

“พี่บุญ รักผมอีกคนได้ไหม”พิชระเอ่ยออกมา ก่อนจะคร่อมร่างของบุญ และทำในสิ่งที่เขาเองอยากมอบให้บุญ ครรลองของความรักที่เขาอยากมอบให้ผู้มีพระคุณและคนที่เขารัก

เช้าวันใหม่ วันนี้ก็คงเหมือเช้าทุกวันแต่ที่ไม่เหมือนเลยคือข้างกายของบุญไม่มีผู้ชายคนนั้นอยู่แล้ว เขาไปแล้ว บุญหันมองไปยังหมอนที่ว่างเปล่า

“ตอนมาก็ไม่รู้สึกอะไร แต่ตอนไปทำไมผมเจ็บปวดนัก”บุญเอ่ยออกมา เขารักกวางมากแค่ไหน ชีวิตของเขาไม่เคยจะรักใครได้มากเท่ากวางแล้ว

“ในที่สุดคุณก็ไป ขอบคุณมากนะครับที่ผ่านมาให้ผมรัก”บุญเอ่ยออกมา ต่อจากนี้เขาคงจะต้องใช้ชีวิตแบบเดิมอีกครั้ง

พิชระกลับมาที่วังอีกครั้ง และครั้งนี้เขากำลังจะทำบางอย่างกับชีวิตของเขา หลังจากที่จ้างนักสืบฝีมือดีสืบเรื่องการที่เขาถูกลอบทำร้าย และผลที่ตามมาก็คือนายวสันต์คู่หมั้นของเขาเองจริงๆที่เป็นผู้อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ เขาไม่ปล่อยเรื่องนี้ให้จบแน่นอน เขากลับมาเพื่อชำระเรื่องราวทั้งหมด

“คุณชายจะทำพินัยกรรมหรอครับ”ทนายประจำตระกูลเอ่ยถาม

“ครับ ผมจะทำพินัยกรรมรายละเอียดตามนี้เลยนะครับและไม่ต้องถามอะไรอีก”พิชระเอ่ยออกมา เขายกยิ้มมุมปากเล็กน้อยเมื่อทนนายเงยหน้ามองเขาอย่างไม่เข้าใจ

“เอาแบบนี้เลยหรอครับคุณชาย”

“ครับ รบกวนคุณดำเนินการตามนี้เลยนะครับ”พิชระเอ่ยก่อนจะหันมองรอบบ้านและเดินออกไป

“ยกที่ดินทำโรงพยาบาลรักษาทางด้านเลือดโดยเฉพาะหรอ ยกทรัพย์สินทั้งหมดให้กับเด็กชายต้นรัก และโอนเงินเดือนละสองล้านให้กับบัญชีเด็กชายต้นรัก จนกว่าจะอายุยี่สิบปี ใครว่ะเด็กชายต้นรัก”ทนายเอ่ยออกมาเบาๆเมื่อเขาทวนรายการทั้งหมด

เสียงทะเลที่กำลังสาดคลื่นเข้าฝั่ง ลมพัดเย็นสบายตอนนี้ร่างของชายหนุ่มกำยำ หนวดเคราที่รกรุงรังทั่วใบหน้าที่ซ่อนไว้ซึ่งความหล่อเหลา สายตาเหม่อลอยมองไปยังทะเลกว้าง นับจากคนที่เขารักจากไป

“อาบุญฮะ...”เสียงเล็กของเด็กน้อยที่เดินมาข้างๆ บุญอ้าแขนรับร่างเล็กนั้นนั่งที่ตกพร้อมรอยยิ้ม

“มีอะไรหรอครับตัวป่วนของอา...”บุญเอ่ยพร้อมก้มกดจมูกที่แก้มยุ้ยของหลานชายอย่างแสนรัก

“คุณแม่ให้มาตามไปทานข้าวฮะ”น้องต้นรักเด็กน้อยที่น่ารักเอ่ยออกมา

“อายังไม่หิวเลย ฝากไปบอกแม่มาลีของน้องต้นรักนะว่า เดี๋ยวอายังไม่หิวเลย”บุญเอ่ยออกมาก่อนจะปล่อยเด็กน้อยวิ่งไปบอกแม่ตัวเอง บุญยิ้มกว้างออกมา ก่อนจะหันไปมองทะเลกว้างอีกครั้งพร้อมยกแก้วเหล้ากระดกเข้าปากรวดเดียว

“เหล้ามันคงไม่ทำให้พี่อิ่มหรอกใช่ไหมครับ พี่บุญ”เสียงเอ่ยจากด้านหลัง เสียงคุ้นเคยของบุญ บุญนิ่งไปทันทีก่อนจะค่อยหันไปมองคนด้านหลัง ร่างโปร่งผิวขาว ใบหน้าราวกับหญิงสาว ริมฝีปากสีแดงระรื่น เขายกยิ้มออกมาแต่ก็ต้องหุบยิ้มเพราะผู้ชายคนนี้ไม่ใช่คนที่เขารักอีกแล้ว ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่กวางเมียรักของเขา ผู้ชายคนนี้เป็นคุณชายสูงศักดิ์ คนที่ไม่มีอะไรที่เขาจะเทียบเท่าได้

“คุณกลับมาทำไม”บุญเอ่ยออกมาพร้อมหันหลังกลับทันที พิชระเดินเข้ามา เขามองแผ่นหลังกว้างก่อนจะค่อยๆซบใบหน้าลงกลางหลังนั้น แขนทั้งสองข้างสวมกอดรอบเอวของบุญแน่น

“ครอบครัวกวางอยู่ที่นี่ หัวใจกวางอยู่ที่นี่ ลมหายใจกวางอยู่ที่นี่ กวางกลับมาหาทุกอย่างของกวาง”บุญสะบัดตัวอย่างแรงทำให้ร่างของพิชระล้มลงกองอยู่กับพื้น ความเจ็บปวดของพิชระมันอาจจะมากแต่มันไม่ทรมานเลยสักนิด

“ไม่มีอะไรของคุณอยู่ที่นี่เลยสักอย่าง กวางเขาจากผมไปแล้ว คุณอย่าเรียกชื่อนี้แทนชื่อของคุณอีกเพราะกวางเมียผมมีคนเดียวเท่านั้น”บุญเอ่ยออกมาก่อนจะเดินออกไปทางชายหาด แต่พิชระก็วิ่งตามไปอย่างไม่ลดละ เขาจะต้องทำทุกอย่างเพื่อให้บุญเหมือนเดิมให้ได้

“ครับ กวางได้ตายจากคุณไปแล้วแต่คุณรู้ไหมว่าพี่บุญของกวางไม่เคยตายจากเขาไปเลย กวางก็คือกวาง พี่บุญก็คือพี่บุญ ผมก็คือผม แต่หัวใจของผมมันคือของคุณ”พิชระตะโกนออกมาอย่างแรง แต่บุญก็ไม่หยุดเดิน เขาไม่หันหลังมองพิชระที่นั่งอยู่ริมหายนั้นเลยสักนิด

“ขอบคุณนะครับที่ทิ้งผมไว้กลางทางแบบนี้”พิชระเอ่ยออกมา เขานั่งอยุ่ริมหาดนั้นเกือบห้าชั่วโมง นั่งร้องไห้อยู่แบบนั้น

“ผมรักคุณนะครับ กวางรักพี่บุญนะครับ และจะรักแบบนี้ตลอดไป ชาติหน้าของให้เราเกิดมาคู่กันนะครับ”พิชระเอ่ยออกมาก่อนจะเดินลงทะเลที่ตอนนี้ปกคลุมไปด้วยความมืด แต่ยังไม่ทันที่จะลงไปถึงไหนเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น

“อากวาง...!”เสียงเล็กของต้นรัก ที่ตอนนี้ถูกคนตัวสูงอุ้มไว้อยู่บนชายหาด พิชระหันมองไปยังบนหาดก่อนจะยกยิ้มออกมา

“ต้นรัก...พี่บุญ”พิชระเอ่ยทั้งน้ำตาก่อนจะวิ่งขึ้นมาริมหาด พร้อมสวมกอดเด็กน้อยที่กำลังวิ่งเข้ามาทันที

หมับ

“อากวางอยากเล่นน้ำหรอฮะ น้องต้นรักเล่นด้วยนะฮะ อาบุญบอกว่าอากวางจะพาน้องต้นรักไปนอนด้วยที่บ้านใหญ่คืนนี้”เด็กน้อยเอ่ยออกมา พิชระเงยหน้ามองคนตัวสูงที่ทำหน้าหันไปทางอื่นแต่ใบหน้ากลับแลดูมีความสุขนัก

“ได้สิครับ...”พิชระเอ่ยก่อนจะเอ่ยกับคนตัวสูงเมื่อยกตัวเด็กน้อยมาอุ้มไว้

“รู้ไหมครับว่าตอนนี้คุณชายพิชระได้ตายไปแล้วกับน้ำทะเลเมื่อสักครู่ ตอนนี้มีแต่กวางเท่านั้น กวางเมียของพี่บุญเท่านั้น ให้กวางอยู่ด้วยนะครับพี่บุญ ให้เมียคนนี้ได้ดูแลพี่บุญนะครับ”กวางเอ่ยออกมาก่อนจะยกยิ้มตามคนตัวสูงที่ยกมือลูบหัวกลมเขาเบาๆ

“ไม่ว่าคุณจะเป็นกวางหรือคุณชายพิชระ ความรักของพี่บุญคนนี้ไม่เคยน้อยลงเลยสักนิด ตอนนี้ยังจำเรื่องราวของเราไม่ได้ไม่เป็นไรเอาไว้พี่จะค่อยๆรื้อฟื้นความทรงจำสีชมพูนี้ใหม่อีกครั้ง พี่ขอโทษนะที่ทำให้ร้องไห้และเสียใจ เริ่มต้นกันใหม่นะ”บุญเอ่ยออกมา เมื่อแท้จริงแล้วเขาเลิกรักกวางไม่ได้จริงๆ ไม่ว่ากวางจะอยู่ในความทรงจำไหน หัวใจของกวางก็ยังเป็นของเขา ทั้งสองพากันเดินตามริมชายหาดโดยมีต้นรักเด็กน้อยที่เขากำลังจะขอมาอุปการะเพื่อครอบครัวที่สมบูรณ์

.....The End...


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น