ณิสสรณ์ นิกข์นิภา ภูษิดา

คำเตือน!!! เรื่องนี้ติดเหรียญโหด!

ชื่อตอน : 2. [50%]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 24.1k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 29 เม.ย. 2560 19:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
2. [50%]
แบบอักษร

“บอสบ้า! ฮือ...” วริศราคร่ำครวญโวยวายหลังจากเข้าไปอาบน้ำชำระล้างร่างกายจากคราบอะไรต่อมิอะไรบนตัวเรียบร้อยแล้ว เธอนึกไม่ออกจริงๆ ว่าต่อจากนี้จะมีหน้าทำงานกับเขาต่อได้ยังไง ตอนนี้เธอยังไม่อยากจะมองหน้าเขาเลยด้วยซ้ำ มองทีไรก็เห็นแต่... อ๊าย!!! 

“อะไร อยากได้อีกหรือไง” นริศร์หัวเราะหึๆ คว้าผ้าเช็ดตัวมาพันกายท่อนล่าง ก่อนจะลุกเดินเข้าใกล้หญิงสาวที่รีบถอยร่นไปเสียไกล เขารวบร่างเล็กเข้ามากอดไว้ 

“ไม่เอาแล้ว!” หญิงสาวค้านเสียงดัง ยกมือขึ้นดันอีกฝ่ายให้ออกห่าง กลิ่นไอรัญจวนยังคงวนเวียนอยู่ในห้องจนเธอกลัวเหลือเกินว่าจะเกิดอะไรขึ้นอีก  

“เป็นแฟนกันนะ” จู่ๆ เขาก็พูดออกมาโต้งๆ ทำเอาคนถูกขออึ้งกิมกี่  

“บอส... บอสพูดอะไรออกมาน่ะ” วริศราอ้าปากค้าง แทบไม่อยากเชื่อว่าจะได้ยินอะไรแบบนี้ออกมาจากปากเจ้านายสุดโหด 

“ฉันพูดจริง บอกแล้วไงว่าชอบวุ้น” ชายหนุ่มยื่นหน้าเข้ามาใกล้ คลอเคลียจมูกโด่งกับแก้มเนียนอย่างออดอ้อน “นะ เป็นแฟนกันนะ” เสียงทุ้มถูกปรับให้อ่อนลงจนคนฟังแทบละลายไปกองกับพื้น ไม่คิดว่าจอมเผด็จการอย่างเขาจะมีมุมแบบนี้ด้วย 

วริศรายังไม่ทันจะได้ตอบอะไรออกไป เสียงเคาะประตูปังๆ ก็ดังแทรกขึ้นมาเสียก่อน “ไอ้นัท อยู่ข้างในใช่ไหม ออกมานี่เดี๋ยวนี้นะ!!” แน่นอนว่าจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากนิโคลัส 

“จะมาขัดจังหวะอะไรตอนนี้เนี่ย!” นริศร์บ่นอย่างหัวเสีย มองไปรอบๆ ห้องเพื่อหาที่ซ่อนให้วริศราก่อน เขาไม่อยากให้เพื่อนรู้ว่าหญิงสาวยังอยู่ที่นี่ “ไปซ่อนในตู้เสื้อผ้าก่อน ฉันไปคุยกับไอ้นิคแป๊บ” เขาผละออก รุนหลังหญิงสาวให้เดินไปยังตู้เสื้อผ้าแบบบิวด์อินขนาดใหญ่ 

วริศรายอมเข้าไปแต่โดยดี เธอก็ไม่อยากให้นิโคลัสรู้ว่าเธอยังอยู่ที่นี่เหมือนกัน ตอนนี้ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ เธอคงไม่ไปที่ผับนั้น ไม่ตัดสินใจตามผู้ชายสักคนออกมา ถึงนริศร์จะแสดงให้เธอเห็นแล้วว่าเซ็กส์มันทำให้มีความสุขได้จริง แต่เรื่องทั้งหมดนี่มันจะวุ่นวายเกินไปแล้ว 

นริศร์ขยี้ศีรษะตัวเอง มองรอบกายอีกครั้งเมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรผิดปกติจึงเดินไปแง้มประตูเปิดออก “อะไรวะ ทำไมต้องทุบประตูปึงปังขนาดนั้นด้วย เดี๋ยวก็พังกันพอดี” 

“วีวี่อยู่ไหน” คำถามแรกจากอีกฝ่ายทำเอาเจ้าของห้องงงเป็นไก่ตาแตก  

“วีวี่ ใครวะ” เขาถามกลับ ก่อนจะเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าวีวี่ที่เพื่อนพูดถึงอาจหมายถึงวริศรา หญิงสาวคงคิดชื่อปลอมๆ ขึ้นมาหลอกนิโคลัส 

“ก็ผู้หญิงที่นอนกับฉันเมื่อคืนไง” นิโคลัสที่ทั้งเนื้อทั้งตัวมีเพียงบ็อกเซอร์ตัวเดียวเท้าเอวอย่างหงุดหงิด ตื่นมาที่นอนข้างๆ ก็ว่างเปล่าเสียแล้ว ไม่รู้หายไปไหน 

“จะไปรู้เรอะ กลับไปแล้วมั้ง” นริศร์รีบตอบปัดๆ ไป ทั้งๆ ที่ในใจเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ ปกตินิโคลัสเคยสนใจที่ไหนว่าผู้หญิงที่หิ้วมาจะไปทำอะไรต่อ ต่อให้ผู้หญิงเดินเข้าห้องเขามาต่อจนเย็นอีกวัน อีกฝ่ายก็ไม่เคยสนใจ แต่นี่ยังไม่ทันเที่ยงก็รีบตื่นมาถามหาวริศราเสียแล้ว คงไม่ได้ติดใจหรืออะไรแบบนั้นหรอกนะ 

“กลับได้ไง กระเป๋ายังอยู่นี่อยู่เลย” นิโคลัสพูดเสียงห้วน คว้ากระเป๋าสะพายที่ตกอยู่หน้าห้องของคู่สนทนาขึ้นมาให้ดู เขามั่นใจว่าหญิงสาวคนเมื่อคืนต้องอยู่ในห้องของเพื่อนแน่ๆ  

“เวรแล้ว...” นริศร์ได้แต่สบถออกมา ไม่คิดว่าจะสะเพร่าได้ขนาดนี้ มันคงหล่นตอนเขาอุ้มเธอเข้าห้องมา 

“เธออยู่ในห้องนายใช่ไหม ถอยไป” นิโคลัสผลักเจ้าของห้องที่ยืนขวางประตูเป็นจระเข้ขวางคลองออกแล้วเดินเข้าไปด้านใน “วีวี่ คุณอยู่ไหน ออกมาซะดีๆ” เขาตะโกนลั่นห้อง ทำเอาหญิงสาวที่แอบอยู่ในตู้เสื้อผ้าสะดุ้งโหยง 

“อะไร เธอไปขโมยเงินนายหรือยังไง ทำไมต้องทำขนาดนี้ด้วย” คำพูดของเจ้าของห้องทำให้นิโคลัสหยุดเดิน หันกลับมามองคนพูด 

“เธอเสร็จนายแล้วใช่ไหม” นริศร์อ้าปากค้างกับคำถามตรงแสนตรง เขายกมือขึ้นลูบท้ายทอย มองสภาพห้องและสภาพตัวเองก็ไม่แปลกใจเลย 

“เอ่อ... ก็... ประมาณนั้น” สิ้นคำตอบเสียงตึงตังก็ดังมาจากในตู้เสื้อผ้า เรียกสายตาของสองหนุ่มให้หันไปมอง นริศร์ได้แต่หงุดหงิด ส่วนนิโคลัสเดินตรงเข้าไปทางต้นเสียงทันที มือหนาเลื่อนประตูตู้ออกไปด้านข้างก่อนจะจับแขนเรียวของคนที่คุดคู้อยู่มุมตู้ดึงออกมาไม่เบานัก 

“โอ้ย! บอสบ้าๆๆ! จะไปบอกเขาทำไม” วริศราสะบีดแขนออกจากการเกาะกุม ทั้งอายทั้งโมโห ทำไมบอสถึงยอมบอกง่ายๆ แบบนั้น แล้วนี่เธอจะเป็นผู้หญิงยังไงกันล่ะ ตอนกลางคืนนอนกับผู้ชายคน ตอนเช้าก็อีกคน ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ไหนแล้ว!! 

“บอส? นี่เธอเป็นลูกน้องของไอ้นัทเหรอ” นิโคลัสอ้าปากค้าง เขาไม่เคยคิดเลยว่าโลกจะกลมได้ขนาดนี้ 

“ใช่ แล้วก็เป็นแฟนฉันด้วย” นริศร์เดินเข้ามากันหญิงสาวออกจากสายตาของเพื่อนโดยการเอาตัวยืนบังเอาไว้ สองแขนกางออกเล็กน้อยราวกับจะปกป้อง 

“ตอนไหน!” นิโคลัสถามเสียงสูง ส่วนวริศราได้แต่มองแผ่นหลังกว้างของเจ้านายตาเหลือก เธอยังไม่ได้ตอบตกลงเลย เขาจะมาโมเมแบบนี้ได้ยังไง 

“บอส!” หญิงสาวร้องท้วง แต่กลับโดนเจ้านายจอมโหดหันมาส่งสายตาดุๆ เป็นเชิงบอกให้เงียบจึงได้แต่หดคอยืนนิ่งไม่ปริปากอีก 

“เมื่อกี้” นริศร์หันไปตอบเพื่อน ที่ทำหน้าเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ 

“ไม่จริง ดูก็รู้ว่านายคิดไปเอง” นิโคลัสเดินอ้อมมามองหน้าหญิงสาวเพียงคนเดียวในห้อง “ฉันได้เธอก่อน เธอต้องเป็นแฟนฉันเท่านั้น” เขาพูดเสียงกร้าวดึงแขนเรียวเข้าหาตัวอย่างเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ 

“แต่ฉันเจอเธอก่อน” นริศร์เองก็ไม่ยอม ดึงแขนอีกข้างของวริศราเข้าหาตัวเช่นกัน 

“พอๆๆ วุ้นไม่เป็นแฟนใครทั้งนั้นแหล่ะ วุ้นจะกลับบ้านแล้ว ปล่อยวุ้นเดี๋ยวนี้!” เธอไม่ใช่นางเอกละครสักหน่อย ทำไมต้องมาแย่งกันแบบนี้ด้วย อีกอย่าง ถ้าให้เธอยืนอยู่ตรงนี้นานๆ เดี๋ยวได้กำเดาไหลเข้าสักนาที ผู้ชายหน้าหล่อหุ่นดีสองคนสวมใส่เสื้อผ้าน้อยชิ้นยืนขนาบข้างขนาดนี้ 

“สรุปเธอไม่ได้ชื่อวีวี่เรอะ” นิโคลัสหันถามด้วยน้ำเสียงติดจะดุจนหญิงสาวสะดุ้งโหยง ได้แต่ยิ้มแหยส่ายหน้าไปมา ลืมไปเสียสนิทว่าไปหลอกชื่อเล่นกับเขาเอาไว้ 

“อย่ามาขึ้นเสียงใส่วุ้นนะ” นริศร์ได้ทีดึงร่างเล็กเข้ามากอดเหมือนจะปลอบ แต่ถามหน่อยเถอะ เธออยากให้ปลอบที่ไหน!! ดูสายตาเหมือนจะฆ่าคนได้ของนิโคลัสสิ โอ้ย! ไม่ใช่ว่ายิ่งปลอบจะยิ่งแย่หรอกนะ 

“ปล่อยเธอเดี๋ยวนี้” นิโคลัสคำรามลั่น 

“นายกำลังทำให้วุ้นกลัว” นริศร์ส่ายศีรษะ โอบแขนรอบร่างบางแน่นขึ้นอีกจนใบหน้าหวานแนบติดไปกับแผ่นอกตึงแน่น 

“ฉันจะคุยกับเธอ” นิโคลัสก็ไม่ยอมแพ้ ยื่นมือมาพยายามแกะวริศราออกจากนริศร์ให้ได้ ยุ่งเหยิงอีนุงตุงนังไปหมด 

โครก... 

เสียงดังราวฟ้าผ่าทำเอาทั้งห้องสงบนิ่ง วริศราก้มหน้ามองท้องตัวเองที่คำรามลั่นไม่ดูเวล่ำเวลาเอาเสียเลย ใบหน้าหวานแดงเถือกร้อนผ่าวจนแทบมอดไหม้ 

“เอ่อ...” นริศร์พูดไม่ออก นิโคลัสก็ยืนนิ่งทำหน้าพิลึกพิลั่น 

“วุ้นจะกลับบ้าน!!” 

สุดท้ายเธอก็ยังไม่ได้กลับ นริศร์กับนิโคลัสยอมพักรบสงบศึกชั่วคราวเพื่อหาอาหารเช้าที่ปาเข้าไปเกือบเที่ยงกินกันก่อน โชคดีที่ในตู้เย็นมีกับข้าวถุงๆ อยู่นิดหน่อย เลยไม่ต้องใช้เวลาเตรียมมากนัก แค่หุงข้าวกับอุ่นอาหารก็กินได้แล้ว 

“ค่อยๆ กินก็ได้” นริศร์มองลูกน้องสาวที่เลื่อนฐานะมาเป็นอะไรก็ไม่รู้ตักข้าวเข้าปากคำใหญ่แล้วเคี้ยวแรงๆ ราวกับว่าที่เคี้ยวอยู่นั้นไม่ใช่ข้าวนิ่มๆ อย่างนั้นแหล่ะ แต่เขาไม่อยากคิดต่อเลยว่าหญิงสาวคิดว่าในปากเธอเป็นอะไร 

“วุ้นจะรีบกินรีบกลับ” หญิงสาวตอบลอยๆ ไม่หันมองทั้งซ้ายทั้งขวาที่มีผู้ชายสองคนนั่งขนาบ ไม่คิดมาก่อนว่าชีวิตตัวเองจะมีวันต้องมาปวดหัวเพราะโดนผู้ชายแย่ง เธอไม่ใช่คนหน้าตาดีอะไรมากมาย แค่พอไปวัดไปวาได้ ปกติแทบไม่มีใครมาจีบเลยด้วยซ้ำ ใครจะไปคิดว่ามาจะเข้ามาทีเดียวพร้อมกันสองคนแบบนี้ แถมไม่ใช่จีบธรรมดา แต่ละคนล่อกดเธอลงเตียงก่อนได้จีบด้วยซ้ำ 

“ยังกลับไม่ได้” นิโคลัสรีบพูดดัก เขาไม่ให้เธอกลับจนกว่าจะคุยกันรู้เรื่อง 

“ฉันจะกลับ คุณไม่มีสิทธิมาห้าม” วริศราไม่ยอม ทำไมเธอจะกลับไม่ได้ เขาเป็นใครถึงมีสิทธิมาบอกไม่ให้เธอกลับกัน 

“มีสิ สิทธิของความเป็นผัวคุณไง” คราวนี้หญิงสาวถึงกับอ้าปากพะงาบๆ พูดไม่ออก จนได้ยินเสียงหัวเราะหึๆ ที่มาพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์นั่นแหล่ะ 

“พูดให้มันดีๆ นายไม่ใช่” นริศร์จ้องคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามตาเขียว เขาไม่ยกวริศราให้ง่ายๆ เด็ดขาด ให้หัวเด็ดตีนขาดยังไงเธอก็ต้องเป็นของเขา 

“ทำไม นายอิจฉาหรือยังไงที่ฉันได้เป็น ‘คนแรก’ ของเธอ” นิโคลัสเลิกคิ้วด้วยมาดกวนประสาท ส่วนวริศราอ้าปากค้าง เขารู้!! 

“ไอ้นิค!!!” นริศร์คำรามก้อง เขาอิจฉาน่ะเรื่องจริง แต่ไม่จำเป็นต้องพูดออกมาก็ได้ไหม! ดูท่าแล้ววันนี้ไม่เขาก็นิโคลัสนี่แหล่ะต้องตายกันไปข้าง

ความคิดเห็น