•คิ้วปลิง•

เมื่อดวงใจมีรัก~ 👻. ทุกคอมเม้นและไลค์ทำให้ไรท์คนนี้!! มีพลังงงงงงงงงง~~~~😘 ありがとう

ชื่อตอน : ep.29

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.5k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 29 เม.ย. 2560 10:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ep.29
แบบอักษร

Ep.29 ความเป็นจริง


ปี๊บบบบบ


เสียงเครื่องหายตรวจชีพจรที่ดังขึ้นในรถ ทำให้ใจของผมแตกสลายเป็นเสี่ยงๆไปแล้ว


"ผู้ป่วยชีพจรขาดหาย!" หมอในรถตะโกนลั่น


มือผมสั่นทำอะไรไม่ถูก ทำได้แค่มองร่างนั้นด้วยน้ำตา


"อึก..ยาโตะฟื้นสิ.."


"ปั้มหัวใจเร็ว!" คุณหมอเริ่มทำการปั้มด้วยมือแต่ดูเหมือนจะไม่เป็นผล...


"ผู้ป่วยไม่ตอบสนอง อีกครั้ง!"


คุณหมอทำแบบนั้นเลื่อยๆจน..


ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด


ชีพจรเขากลับมาเต้นอีกครั้ง มันทำให้ผมดีใจมาก


"ชีพจรยังเต้นเบาอยู่ มีความเสี่ยงจะหายไปอีกครั้ง ทำใจด้วยนะครับ"


"..."


[โรงพยายาบาล]


ยาโตะถูกนำส่งห้อง ICU ทันที


"ฮึก..." ผมนั่งลงรอหน้าห้องอย่ามีหวัง


หลายชั่วโมงผ่านไปหมอก็ยังไม่ออกมา


"เธอคือจิฮารุใช่มั้ย" ผู้หญิงวัยกลางคนเข้ามาทักผม ด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้ม ผมเลยผยักหน้าตอบ


"ยาโตะเล่าเรื่องเธอให้ฟังเยอะเลย ฉันเป็นแม่ของเขาเองแหละ ส่วนนี่ก็พ่อของเขา" เขาแนะนำ มันก็ยิ่งให้ผมรู้สึกผิดมากขึ้น


"ผมขอโทษ อึก ผมขอโทษ ฮือ"


"อย่าร้องไห้ไปเลยไอ่หนู มันรักแกมันเลยปกป้องแก.." พ่อของยาโตะบอกยิ้มๆแต่ผมเห็นในดวงตาเขามันเศร้ามากๆ


ปัง!


"เป็นบ้างคะลูกฉัน!" แม่ของยาโตะลุกขึ้นไปถามหมอที่ออกมาจากห้องICUทันที ผมเลยลุกตาม


"มีข่าวดีกับข่าวร้ายนะครับ"


".." ทุกคนต่างนิ่งเงียบรอฟัง


"ข่าวดีคือผมช่วยเขาไว้ได้ครับ"


เสียงนั้นทำให้ผมยิ้มขึ้นมาทันที


"แต่..."


"เขาจะเป็นเจ้าชายนินทราครับ เนื่องจากสมองของเขาขาดอากาศให้ใจไปหลายนาที"


"โอ้..ลูกรัก ลูกรัก อึก.." ทั้งสองคนกอดเข้าหากันด้วยน้ำตาที่ไหลริน...ผมก็ไม่ต่างกัน...ผมไม่อาจจะเห็นสีหน้าของเขาตอนยิ้มได้อีกแล้ว ใบหน้าที่ทำให้ผมยิ้มตาม ฉันยังไม่ได้ตอบแทนนายเลยนะ..


The end (555ล้อเล่นนนนน)

.

.

.

.

.

.

.

.

.

8 เดือนต่อมา


นี่ก็8เดือนแล้วที่ร่างของยาโตะยังคงนอนแน่นิ่งบนเตียง ครอบครัวของยาโตะทำการย้ายเขามารักษาตัวที่บ้านแทนแล้วผมก็ค่อยดูเขาอย่างใกล้ชิด


ผมโอนย้ายหลักสูตรมาเรียนที่บ้านแทนเพราะต้องการจะดูแลยาโตะตลอดเวลา


วันนี้ก็เหมือนเดิมผมถือกะละมังมาเตรียมจะเล็ดเนื้อเช็ดตัวให้กับยาโตะอย่างเคย


"ว้ายยยยยตายแล้ว คนท้องคนไว้มายกอะไรหนักๆห่ะ"


"คุณอาคาดะครับผมทำบ่อยแล้ว" แล้วผมก็เจอสายตาพิฆาตเล็งทันที


"เออะ..คะ..คุณแม่.."


"ดีมากจ่ะ มาเรียช่วยลูกสะใภ้ฉันถือหน่อยสิ กำลังตั้งท้องแกขนาดนี้" เธอบอก แต่จริงๆท้องผมก็ไม่ได้ใหญ่อะไรขนาดนั้นนะครับ ดูเผินๆเหมือนเป็นพุงน้อยๆมากกว่า ไม่ป่องอะไรมาก


มาเรียมาช่วยผมถือกะละมังน้ำเข้ามาในห้องที่ยาโตะนอนแน่นิ่งอยู่


"ผมขอทำได้มั้ยครับ" ผมบอกเขินๆเมื่อผมเห็นมาเรียทำท่าจะเอาผ้าจุมน้ำ ก็ผมอยากทำให้เขาหนิ..


"ได้ค่ะ" มาเรียบอกยิ้มๆก่อนจะเดินออกไป ทิ้งให้ผมอยู่ในห้องตามลำพังกับร่างของยาโตะ


ผมบีบน้ำจากผ้าที่อุ้มน้ำหมาดๆ แล้วนำมาเช็ดตัวยาโตะที่นอนแน่นิ่ง


"นี่รู้มั้ย..ฉันท้องได้8เดือนแล้วนะ"


"..."


"เป็นลูกชายล่ะ แข็งแรงด้วย"ผมยังคงเช็ดตัวเขาไปพูดไป


"..."


"ฉันตั้งชื่อให้เขาว่าริวแหละ นายชอบชื่อนี้มั้ย"


"..."


"ช่วยนี้เขาถีบท้องฉันบ่อยมากๆเลย น่ารักมาก"


"..."


"ฉันอยากให้เขาเล่นกับพ่อเขาจัง.." น้ำตาผมไหลรินอีกครั้ง มันมักเป็นทุกครั้งที่ผมเช็ดตัวให้เขาผมมักจะร้องไห้ให้กับร่างนิ่งๆที่ไร้การตอบสนองเสมอ


"..."


"ฉันอยากให้นายมาเล่นกับลูกนะ..อึก"


"..."


"นี่ไงลูกของเรา..อึก" ผมจับมือที่ไร้เรี่ยวแรงมาจับที่ท้อง


"..."


"นี่ไงรู้สึกมั้ย เขาดิ้นล่ะ ลูกของเราอยากเจอพ่อแล้ว อึก"


".."


"นายต้องฟื้นมาสิ..อึก..ฮือออ" ผมทรุดนั่งกับพื้นจนได้ทั้งๆที่คิดว่าตัวเองเข้มแข็งขึ้นแล้วแท้ๆ แต่ใจลึกๆผมกลับอ่อนแอ่กว่าที่เคย ยิ่งเวลาผ่านไปเท่าไหร่ความหวังผมที่อยากจะให้ยาโตะฟื้นมันก็ริบหรี่ลงไปทุกที..


"นายต้องฟื้นสิ ฟื้นขึ้นมา..ฮือออ..."


"..."


"ฮึก..อือ.."


"..."


"อึก..อึ่ก..."


"อย่า.....ร้อง"


"o_O นะ..นาย.."


ผมรีบลุกขึ้นมาทันทีที่ได้ยินเสียงนั่น


"อา..แสบคอจัง" ผมรีบคว้าแก้วน้ำข้างเตียงมาแต่เขาเบะปากให้ผม


"ป้อนหน่อย"


"ก็กินเองสิ"


"ดูแลคนป่วยไม่ได้เหรอ" เขาส่งสายตาปิ้งๆมาให้ผม ไม่อยากจะเชื่อว่าเขาเพิ่งฟื้น


ผมจำยอมดื่มน้ำเข้าปากไว้ก่อนจะก้มลงประกบปากเราทั้งสอง ผมส่งน้ำให้เขา ยาโตะก็ดูดเอาน้ำจากในปากผมไปจนหมด


"อืมมม..." แม้จะดื่มน้ำหมดแล้วแต่เขาก็ยังไปปล่อยผมออก


"อื้ม" เขาสอดลิ้นร้อนเขามาในปากผมเกี่ยวตวัดกันจับจ้วงเอาความหวานซึ่งกันและกันไม่ยอมปล่อย


"ขึ้นมา" เขาผละผมออกช้าๆ แล้วตบที่เป็นแนวว่าให้ผมขึ้นไปนั่งบนเตียงที่เขานอนอยู่


"มันหนัก.."


"ขึ้นมาเถอะน่า"


ผมจำยอมเลยต้องค่อยๆขึ้นไปนั่งบนตัวเขา เขาก็ยิ้มให้ผมอย่างเจ้าเล่ห์


"นี่เพิ่งฟื้นจริงเหรอ"


"จริงสิ พอดีได้ยินที่รักร้องไห้สามีเลยต้องรีบหนีจากมัจจุราชมาหาที่รักไง" เขาพูดยิ้มๆ แต่มันก็ทำให้ร้องไห้ออกมาอีกครั้ง


"ฉันเรียกนายตั้งหลายครั้ง ทำไมไม่ตื่นเล่า อึก"


"ไม่ร้องนะ โอ๋ๆ" เขาเอามือมาลูบหัวผมอย่างแผวเบาก่อนจะเลื่อนมือมาหยุดที่แก้มของผม ผมเอียงคอเพื่อรับความอบอุ่นจากมือของเขาความอบอุ่นที่ผมชอบมันที่สุด


"จะว่าไปนี่ลูกของเรารึเปล่า" เอาย้ายมืออีกข้างมาจับที่ท้องผม


"ใช่"


"โอะๆ ดิ้นด้วยๆ" เขาทำท่าดีใจจนยิ้มแก้มปริออกมา


"ฉันรักนายนะ" ผมบอกเขาตอนที่เขากำลังสนุกกับท้องของผม ยาโตะก็ทำตาโตแล้วก็ยิ้มอีกครั้ง


"ฉันก็รักนาย"


ผมก้มจูบเขาอีกครั้ง และอีกครั้ง..



🎃🤢🤢🤢🤢🤢🎃

จะจบแล้ววววววววว TT เป็นไงล่าาา สกิลำระเอก





ความคิดเห็น