noonaa(น.ส.ศรัทธาวลี)

ทุกตอนอยู่ในเรทของกุญแจฟรีนะคะ ทริคสำหรับการอ่านคือ หนูนาเว้นตอนให้แล้ว กว่าจะอ่านถึงตอนที่ติดกุญแจ เวลาก็เดินถึงจนกุญแจครบอีกรอบพอดี หรือใครใจร้อน ใช้เหรียญซื้อทั้งเรื่องไปเล้ยยย จะได้ทำบุญกับนักเขียนตาดำๆ ด้วยเด้ออออ

ตอนที่ ๔๘ ความทรงจำหวนคืน

ชื่อตอน : ตอนที่ ๔๘ ความทรงจำหวนคืน

คำค้น : บ่วงอนธการ ๔๘

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 545

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 28 เม.ย. 2560 20:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ ๔๘ ความทรงจำหวนคืน
แบบอักษร

บ่วงอนธการ

-ความทรงจำหวนคืน-

ณ บ้านพักหลังโตตั้งอยู่ใจกลางเมืองวุ่นวาย แม้ในยามวิกาลที่ครั้งหนึ่งในอดีตจะสว่างด้วยดวงจันทร์ บัดนี้มันไม่มืดมิดเหมือนครั้งเก่าก่อน

ตึกรามบ้านช่องสว่างไสวไม่มีความมืดให้สงบรมเย็น ยานพาหนะสมัยใหม่ยังเคลื่อนไหวสวนเสไปมาไม่มีหยุด ช่างเป็นภาพที่ชวนให้ใจของชายหนุ่มไม่สงบเสียนี่กระไร

ร่างสูงใหญ่ขนาดของชายชาวยุโรปยืนนิ่ง มองออกไปจากหน้าต่างกระจกด้านหน้า ที่ถูกตัดเป็นเพียงสีเหลี่ยมไร้การประดิษฐ์ประดอยเช่นชนสมัยเก่า แต่ก็นับว่าทันสมัยเข้ากับช่วงเวลาดีแล้ว 

หนุ่มใบหน้าเข้มขรึมละสายตาไปมองร่างบอบบางตัวน้อยที่นอนขดในผ้าห่มนวมหนา อากาศเช่นนี้ถือว่าปกติสำหรับเขา แต่สำหรับกาเบรียลล่าสมัยนี้คงทนไม่ไหว

คงเป็นเพราะเจ้าเครื่องปรับอากาศที่ติดอยู่ผนังนั่นที่แผ่ความเย็นเฉียบของอากาศราวกับพ่อมดเสกเวทมนตร์ เขานับถือมนุษย์ยุคใหม่จริง ๆ ที่หลักแหลมจนสามารถสร้างมันขึ้นมาได้ ช่างน่าอัศจรรย์ใจยิ่ง

แม้จะเคยออกมาผจญโลกภายนอกก็จริง นั่นก็น่าจะหลายร้อยปีที่แล้ว ซึ่งมนุษย์โลกก็เติบโตทางด้านความคิดจนน่าแปลกใจ มาถึงเมืองพลุกพล่านครั้งแรกเขาก็ตื่นตากับความทันสมัยของสิ่งต่าง ๆ รอบตัวเช่นกัน ยังดีที่สาวน้อยที่หลับบนเตียงนั้นช่วยได้มากทีเดียว

“ไม่…” 

เสียงเล็กนั้นเล็ดรอดออกจากริมฝีปากบางขณะที่นอนหลับ โดโนแวนหันขวับไปมองตามเสียง พบว่านิสากำลังดิ้นพล่านบนเตียงราวกับกำลังตกอยู่ในภวังค์ร้าย มือคู่เล็กกุมอกตัวเองหอบหายใจราวกับคนสิ้นใจ

“ช่วยด้วย!”

“นี่ กาเบรียลล่า…” โดโนแวนแปลกใจ ชายหนุ่มทรุดกายไปเกาะกุมร่างน้อย ซึ่งกำลังหลับตาปี๋ ร้องไห้ หอบหายใจด้วยความเจ็บปวด ภาพนี้ได้เรียกอะไรบางอย่างเข้ามาสู่ห้วงความคิดของโดโนแวน เมื่อนึกถึงสมัยที่นางถูกน้องสาวของเขาปลิดชีพ

“กาเบรียลล่า ตื่นเดี๋ยวนี้” โดโนแวนเขย่าร่างนั้นรีบปลุกให้ตื่น

“ไม่… อย่า!”

“กาเบรียลล่า!” ชายหนุ่มเขย่าสุดแรงจนนิสาสะดุ้งสุดตัว ลืมตาโพลงขึ้นมาในความสลัว ใบหน้าซีดเผือด ผู้พบเห็นรู้สึกถึงความประหลาดแก่ใจเมื่อแม้จะผ่านมากี่ชาติภพแล้ว หญิงตรงหน้าช่างดูเหมือนกาเบรียลล่าคนเก่าเสียยิ่งกว่าอะไร

ดวงตาสวยตรงหน้าเบิกมองเขาด้วยความตกใจ หันไปมองรอบห้องพักทั้งทอดถอนใจคล้ายโล่งอกกับสิ่งที่เห็น โดโนแวนรู้สึกแปลกใจกับท่าทีของกาเบรียลล่าในภพชาตินี้ ทำราวกับว่ากำลังนึกภาพของชาติที่แล้วออก ทั้ง ๆ ที่มันไม่น่าจะเป็นไปได้เลยแม้แต่น้อย มนุษย์น้อยคนนักที่จะรู้ถึงความทรงจำชาติเก่าก่อนของตนเองได้ มันน่าประหลาดเกินไป

“อีกแล้ว ฝันแบบเดิมอีกแล้ว” นิสาครวญเสียงเบาด้วยความหวาดกลัว หันไปเช็ดน้ำตาเมื่อนึกถึงภาพที่แล่นเข้ามาราวกับบทละครเล่นวนซ้ำ จำมันได้ติดตาแต่ปัดออกไปมิได้สักที

“พักผ่อนต่อไปเถิด” 

ชายหนุ่มบอกและสั่งในประโยคเดียว มองร่างของนิสาที่เอนกายลงอย่างเชื่อฟัง หากมือบางนั้นเกาะกุมมือของเขาไว้แน่น ราวกับคิดว่าถ้าทำเช่นนี้จะรู้สึกอุ่นใจขึ้น ชายหนุ่มตัวแข็งทื่อไม่อาจขยับ ไม่สามารถดึงมือออกมาได้ แม้มันจะทำง่ายเพียงไหนก็ตาม

“คุณจะบอกฉันได้หรือยังคะว่าคุณเป็นใคร” นิสาเอ่ยฝ่าความเงียบ

ชายหนุ่มก้มลงมองคนที่บังคับกอดแขนตนเอง นิ่งอยู่ครู ก่อนจะยอมบอกแต่โดยดี 

“โดโนแวน”

“โดโนแวนหรือ แปลกจัง ชื่อคุณแปลว่าอะไรหรือคะ”

“ชายผู้มากับความมืด”

“ฟังดูหดหู่จัง…” เด็กสาวลากเสียงเมื่อได้ยินความหมาย มองคนที่นั่งอยู่ขอบเตียง ยามที่ได้ขจัดขนรุงรังและหนวดยาวเฟิ้มออกจากใบหน้า เขาคนนี้ดูน่าค้นหาสำหรับนิสาอย่างไรไม่ทราบ “เอ่อ แล้ว…”

“นอนได้แล้ว น่ารำคาญเสียจริง ซักไซ้อยู่ได้” คนพูดดึงแขนออกขยับหันหลังให้ สร้างปมบนคิ้วของนิสา

“เหมือนฉันเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน ชื่อของคุณน่ะ”

ชายหนึ่งเดียวในห้องหรูหรานี้ทราบแล้วว่านี่คือการระลึกชาติได้จริง ๆ ใบหน้ารูปงามน่าค้นหาหันไปมองออกนอกกระจกด้วยการตั้งคำถามกับดวงจันทร์บนฟากฟ้า ว่าเหตุใดเรื่องเช่นนี้จึงเกิดขึ้นกับเด็กสาวอย่างกาเบรียลล่า 

เหตุใดจึงคอยตีตราบาปของโคลกับจิตใจของนางด้วยความใจร้ายเช่นนั้น ช่างเป็นเรื่องที่ชวนหดหู่ใจเสียนี่กระไร



------------------------------------------------------



โดโนแวนไม่ได้ทำให้นิสาจำชาติที่แล้วได้ แล้วใครทำล่ะ

เหลือไม่ถึงยี่สิบตอนแล้ว อีก 30%

มาลุ้นกัน

ความคิดเห็น