Batter

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) ขอบคุณทุกคนน่ะค่ะ... จะปรับปรุงน้า

ชื่อตอน : ตอนที่ 21

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.6k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 27 เม.ย. 2560 18:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 21
แบบอักษร





ขณะนี้พวกผมสองคนได้มาอยู่ต่อหน้าอาจารย์สมรบรรยากาศค่อนข้างหนาวอาจจะมีพายุเร็วๆนี้อาจารย์ขยับแว่นสายตายี่สิบกว่ารอบตอนนี้ตัวจะหดแล้วครับ

"วริธารเธอคือคนที่สอบเข้าได้คะแนนมากที่สุดเธอจะเป็นตัวเเทนของคณะเราจะมีแข่งกันในภายในทุกคณะคนที่ชนะจะเป็นตัวเเทนของมหาลัยที่จะไปแข่งกับอีกหลายมหาลัยไปอ่านหนังสือมาอีก1เดือนจะเริ่มแข่งตั้งใจมากๆหล่ะ"ผมพยักหน้าแล้วเดินออกมาจากขั้วโลกเหนือพอมายังใต้ตึกใครไม่บ่นก็บ้าแล่ว

"ทำไมต้องกู"

"มันเป็นอย่างนี้ทุกปีคนที่ที่อันดับหนึ่งจะต้องมาแข่งกันมันเป็นกิจกรรมของปีหนึ่งมึงดันเก่งก็โชคดีน่ะเพื่อน"หลังจากที่มันอธิบายผมก็ถอนหายใจอย่างเหนื่อยวันนี้คงกับดึกแล้วหล่ะ

วันนี้เริ่มเรียนด้วยวิชาภาคอังกฤษที่โครตจะยากมันยากที่ใช้สูตรverbบางอย่างผมก็เข้าใจเป็นการตั้งใจเรียนที่มากที่สุดต้องฟังดีๆท้ายคาบมีเทสผมทำคะแนน53เต็ม60ถือว่าค่อนข้างดีพอคาบต่อมาก็เป็นสอบเทนนิสสบายอยู่แล้วทั้ฃวันผมพยายามหาเวลาอ่านหนังสืิอที่ครุให้มาพอตกเย็นผมมาห้องสมุดกับสองเทยผมอ่านหนังสือที่เกี่ยวข้องกับวิทย์ผมมีพื้นฐานพอประมาณสามารถปรับตัวได้

"สู้ๆน่ะมึง"ยู่ยี่ที่คอยให้กำลังใจผมตั้งแต่อ่านเล่มแรกผมก็ยิ้มให้มัน

"ขอบใจมากเว่ย"ผมที่ก้มอ่านหนังสือต่อก็มีสายเนียกเข้าที่โทรศัพย์


"ครับ"


(อยู่ไหนครับตอนเที่ยงไปหาก็ไม่เจอโทรไปก็ไม่รับน่าโดนลงโทษจริงๆ"

"อยู่ห้องสมุดครับ"


(ไปทำอะไรแล้วไปกับใคร)


*"มากับพิ้งยู่ยี่มาอ่านหนังสือครับ"


(แล้วจะกลับดึกหรือป่าว)


​"เดี๋ยวกลับแล้ว..พี่เหอะอยู่ไหนเสียงดัง"


(สนามบอลคัดเด็กอนู่เดี๋ยวถ้าเสร็จแล้วพี่ไปรับน่ะครับ)

"ครับแค่นี้น่ะ..สู้ๆน่ะ"ผมรีบวางสายทันทีเขินจะบ้าผมนั่งอ่านหนังสือต่อจนมันเริ่มมึดผมยังคงอ่านไปเรื่อยๆวองเทยหลับไปแล้วแอร์เย็นขนาดนี้น่านอนมากแต่ก็ต้องอดทนอ่ะน่ะ

"ไต้ฝุ่น"พี่สมุทรที่มาในชุดบอลกระซิบข้างหูผมขนลุกสิ่ครับพอหันไปแก้มผมเฉียดจมูกพี่สมุทรไปนิดเดียว

"มาทำไมเงียบๆตกใจหมด"

"กลับหอกันดึกแล้ว"ผมพยักหน้าแล้วสกิดเรียกสองเทยเบาแล้วแยกย้ายกันผมกับพี่สมุทรมาถึงหอพักแล้วขึ้นไปยังห้องทันทีผมโทรให้ม๊าเอาหนังสือมาให้ตอนกลางวันแต่ผมไม่ได้ถือน่ะคนข้างถือให้

"แล้วทำไมถึงอ่านเยอะจังจะสอบหรอ"พี่สมุทรหมายถึงหนังสือที่ถืออยู่

"ป่าวจะเเข่งตอบปัญหา"พี่สมุทรดูตกใจนิดๆแล้วหันมายิ้มแป้นให้ผมน่ารักจัง

"ติวให้ป่าว"พี่สมุทรใช้ไหล่สกิดแขนผมพอหันไปพี่เเกลุ้นหวยออกเลยถ้าติวมัรก็อาจจะดีกว่าอ่านเอง

"แน่น่ะ?"

"ครับผมรักมากขนาดนี้ให้ได้ทุกอย่างแหล่ะ"คนอะไรโครตจะทำให้คนเขินจนตัวผมขนลุกขนาดนี้ผมหัวเรอะคนเดียวพี่เเกก็ยิ้มท่าเดียวผมไขกุญเเจห้องเสร็จแล้วเดินเข้าห้องมาตามด้วยพี่สมุทรแล้วปิดประตูพี่สมุทรวางหนังสือตรงโซฟาแล้วเงยหน้ามองรูปตัวเองบนหัวเตียงผม

"เดี๋ยวพี่ไปเอาหนังสือมาให้พี่มีเยอะเหมือนกันเดี๋ยวมาน่ะ"

"ไต้ช่วยถือมั้ย"ผมถามระหว่างที่กำลังเปิดแอร์พอหันมาอีกทีก็หายไปซะเเล้วเร็วจริงๆผมไปอาบน้ำระหว่างรอหายเหนื่อยเย็นสบายแล้วแต่งตัวเกงขาสั้นชึ้นมาคืบกว่าสีขาวกับเสื้อสีดำกีฬาพอผมนอนลงบนเตียงพี่สมุทรก็เปิดประตูเข้ามาพี่สมุทรอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยขาสั้นหัวเข่าเสื้อยืด

"ลุกเลย"พี่สมุทรดึงเเขนให้ผมลุกขึ้นนั่งพอตั้งท่าได้พี่สมุทรก็เริ่มติวชีวะก่อนเลยจำเยอะหน่อยเเต่มันตายตัวติวกันตั้งแต่2ทุ้มจนเกือบสี่ทุ่มพักย้าง5นาทีแล้วมาติวใหม่ผมต้องคิยถามตอบกับพี่สมุทรเพื่อความเข้าใจพี่เเกบอกว่าเคยเเข่งแล้วชนะได้เหรียญทองมาเก่งจริ้งแฟนใครเนี่ย(ผมๆ)

"มาเล่นเกมส์กันจะได้ไม่เบื่อ"ระหว่างที่ติวๆผมก็ตาจะปิดพี่สมุทรหาเกมส์ที่หายตื่นได้

"เล่นๆ"

"ถ้าตอบผิดพี่หอมแก้มน่ะ"หืม!!เสี่ยงไปมั้ยผมมองตาพี่สมุทรปริบๆแล้วพี่เเกก็เปิดหนังสือที่พึ่งสอนผมไปมา

"นกกระจอกเทศไข่ทีหนึ่งกี่ตัวมากสุดเท่าไหร่"เอ่ออันนี้ไม่เเน่ใจมันเรียนเเรกๆจำเยอะ

"ไม่แน่นอนมากสุด40ฟอง"ผมหลับตาปี๋ทันทีที่ตอบคำถามข้อแรกซักพักก็สัมผัสได้ถึงไอร้อนที่รดแก้มผมแล้วจมูกพี่สมุทรก็ติดกับแก้มผม

ฟอดดด

"ผิด..ไข่นกกระจอกเทศจะมีมากสุด20ฟองมันจะมาวางไข่รวมกันตัวเมียแต่ละตัวจะวางไข่ทีเดียวกันแล้วผลัดกันกกไข่ถ้าต่อปีไข่จีมากถึง80ฟองเข้าใจมั้ย~~"พี่สมุทรเขี่ยจมูกผมไปมาผมปัดมือแกออดเบาๆพี่สมุทรเริ่มอ่านคำถามข้อที่สอง

"นกมีอายุไขมากสุดกี่ปี"สบายแค่นี้จิ้บๆไม่ได้กินผมหรอกบอกเลย

"50!!"ตอบอย่างมั่นใจ

"เท่าอายุคนครับ..ฟอดด"พี่สมุทรยิ้มตลอดโอ้ยตอบถูกซักข้อน่าจะได้ชนะผมเท้าคางมองพี่สมุทรอ่านคำถาม

"กระดองเท่าประกอบด้วยอะไรบ้าง"

"กระดองซ้ายและส่วนประกอบโครงกระดูก ขวาของเต่าในอันดับย่อย มีแผ่นแข็งพิเศษที่เรียกว่าอินเตอร์กูลาร์ซึ่งจะหายไปในเต่าในอันดับย่อยมีอวประกอบคือเเคลเซียม" พึ่งไปเรียนเมื่อกี้จำได้ผมไม่มั้นใจไม่อยากหน้าแตกและเเล้ว...

ฟอดด 

"มันถูหหนิ่"ผมรีบกุมแก้มสองข้างทันทีผมมั่นใจก็อ่านมา

"ก็ไม่ได้บอกว่าผิดนี่"นี่มันหรอกหอมแก้มนี่หว่าผมที่หยิบหนังสือในมือพี่สมุทรมาอ่านถูกครัลเป๊ะๆเลยพอเงยหน้าขึ้นมาพี่สมถทรก็หอมแก้มผมอีกรอบแล้ววิ่งไปที่ประตูห้อง

"ฝันดีน่ะครับ"แล้วพี่สมุทรก็เปิดประตูออกไปแล้วปิดให้ผมกุมแก้มตัวเองแล้วล้มตัวนอนมองเพดานสีดำที่มีดาวเต็มไปหมดล้อเล่นครับเพดานสีขาวไม่มีอะไรหรอกพี่สมุทรจ๋า......



"ฝันดีครับ"











วันถัดมาไต้ฝุ่นไม่มีเนียนเช้ามีแต่เที่ยงตอนนี้ยังนอนอยู่บนที่นอนส่วนสมุทรตื่นแต่เช้าเพื่อไปเรียนสมุทรใส่ช๊อปเดินออกมาแล้วบิดกรประตูแล้วไม่ล็อคสมุทรส่ายหน้าเเล้วเดินเข้าห้องไต้ฝุ่นมานั่งอยู่บนเตียงลูบหัวไต้เบา

"อื้อออพี่สมุทร"ไต้ฝุ่นที่ลืมตามองแว้ปนึงก็หลับตาต่อแต่หูยังฟัง

"ไต้ทำไมไม่ล็อคประตูมันอันตรายรู้มั้ยถ้ามีคนเปิดเข้ามาอะไรจะเกิดขึ้นอย่าทำแบบนี้อีกรู้มั้ย..พี่เป็นห่วงเราน่ะ"สมุทรดุไต้ฝุ่นที่นอนไม่รู้เรื่องรู้ราว

"ครับ~~...ขอโทด~~~"ไต้ฝุ่นอ้อนสมุทรแล้วมันก็ได้ผลพอก้มดูนาฬิกาก็ใกล้เวลาจะเข้าเรียนแล้ว

"พี่จะไปเรียนแล้วน่ะเดี๋ยวจะล็อกกรอนให้อย่าลืมตื่นมากินข้าวกินยาน่ะ"

"ครับพ่อ"ไต้ฝุ่นยังกวนสมุทรไปเรื่อยเรียกรอยยิ้มสมุทรได้ไม่ยากแค่นี้ก็มีกำลังใจเรียนทั้งวันแล้วเรื่องเล็กน้อยแต่มีพลังยิ่งใหญ่

"งั้นพ่อไปแล้วน่ะแม่พ่อรักแม่น่ะ จุ้บ!!"สมุทรหอมหน้าผากไต้ฝุ่นแล้วเดินออกไปโดยไม่ลืมล็อคห้องให้ไต้ฝุ่นยิ้มกว้างแล้วนอนต่อจนถึง11โมง
















แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น