noonaa(น.ส.ศรัทธาวลี)

ทุกตอนอยู่ในเรทของกุญแจฟรีนะคะ ทริคสำหรับการอ่านคือ หนูนาเว้นตอนให้แล้ว กว่าจะอ่านถึงตอนที่ติดกุญแจ เวลาก็เดินถึงจนกุญแจครบอีกรอบพอดี หรือใครใจร้อน ใช้เหรียญซื้อทั้งเรื่องไปเล้ยยย จะได้ทำบุญกับนักเขียนตาดำๆ ด้วยเด้ออออ

ตอนที่ ๔๔ อย่าริยุ่งกับเมียฉัน!

ชื่อตอน : ตอนที่ ๔๔ อย่าริยุ่งกับเมียฉัน!

คำค้น : บ่วงอนธการ ๔๔

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 987

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 03 พ.ค. 2560 00:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ ๔๔ อย่าริยุ่งกับเมียฉัน!
แบบอักษร

บ่วงอนธการ

-อย่าริยุ่งกับเมียฉัน-

ในคฤหาสน์อันสงบเงียบ เสียงฝีเท้าของสัตว์ตัวประหลาดไต่บนหลังคาราวกับแมงมุมยักษ์ห้อยหัวลง รูปร่างคล้ายมนุษย์ มีหาง มีใบหน้า ทว่าน่ากลัวเกินที่ใครจะทนมอง 

ตัวมันเปื้อนไปด้วยเลือดไต่ลงหลังคาเข้าไปยังห้องห้องหนึ่ง ซึ่งมีร่างของใครสักคนนั่งมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยใจเหม่อลอย มือนั้นเอื้อมลงไปลูบไล้เส้นผมหยาบของอสูรที่ไต่คลานลงมาอย่างนอบน้อม หมอบคลานราวกับกำลังเชื่อฟังต่อผู้เป็นเจ้านาย

“หัวใจคนเลวไม่อร่อยหรือไง” 

เสียงนั้นทุ้มกล่าวสะท้อนภายในห้อง เจ้าตัวประหลาดส่งเสียงขู่ครางกับพื้นตอบรับด้วยความฮึกเหิมพร้อมรอยยิ้มชอบใจของเจ้านาย

“เจ้าอยากกินหัวใจของชายที่ตั้งครรภ์... รสชาติมันดีใช่ไหมล่ะ...แต่มันหายากแล้วนี่”

ร่างปริศนาในความมืดแย้มยิ้ม กรีดนิ้วไล้เส้นผมดำสนิทของอสูรกายตรงหน้าที่เคยเป็นมนุษย์มาก่อน ด้วยความพึงพอใจกับความเชื่องและเชื่อฟังของมัน 

แม้ดวงตาของเจ้าสัตว์ประหลาดตนนี้กำลังดื้อรั้นต่อสู้อยู่ลึก ๆ ก็ตาม


ไม่มีใครรู้...

ว่าความเงียบเชียบนั้นแฝงไปด้วยอะไรซ่อนเร้นอยู่ แต่ในความเงียบนั้นไม่เคยทำลายชายคนนี้ได้เลยสักครั้ง คนตัวสูงทรุดกายนั่งข้างร่างบอบบางที่ยังคงหลับไร้สติในบ้านกระท่อมกลางป่าไพรเงียบ ๆ แม้เคยรับปากจากผู้เป็นตาแล้วว่าจะรักษาความปลอดภัยให้แก่ตัวเอง คิดว่าจะไม่กลับมาที่นี่สักพัก แต่ครั้งนี้ชายหนุ่มก็อยากเห็นกับตาว่าโคลหรือวินทรยังอยู่ที่นี่ ยังอยู่ดีหรือไม่

ฟิลลิกซ์ก้มลงมองใบหน้าสวยที่ถูกแสงแห่งดวงจันทร์สาดมาใส่ ตอนนี้เจ้าตัวกำลังเพียงแค่ลุ่มหลงในนิทราเฉกเช่นทุกวันที่มาพบ ไม่มีอะไรหวือหวาเท่าไร 

ดังนั้น ชายเจ้าของอดีตปราสาทที่ถูกตนเองผันมาเป็นเพียงคฤหาสน์เพื่อปกปิดฐานะก็ไม่ได้คิดจะลุกไปไหน ยังคงตั้งหลักปักฐานอยู่ที่เดิม เฝ้าสังเกตอยู่ที่เดิมว่าครานี้วินทรกำลังทำอะไร ทั้ง ๆ ที่ทราบดีอยู่แล้วว่าทุกคืนอีกฝ่ายต้องนอนหลับ

ในเวลาอันเงียบเชียบนั้นเอง ฟิลลิกซ์เอื้อมมือป้องกันตัวเองเมื่อเห็นว่ามีร่างของใครกระโจนเข้ามา ใช้ไม้หน้าสามฟาดเต็มแรง ชายหนุ่มยกแขนป้องพร้อมกับหน้าไม้ที่หักกระจายออกไปด้วยสัญชาตญาณที่รวดเร็ว

ฟิลลิกซ์ได้ยินเสียงก่อนที่จะถูกทำร้ายเสมอ คิ้วเข้มขมวดหันไปมองผู้กระทำทันที เป็นร่างสูงหนาของชายคนหนึ่ง คนเดียวกันที่ฟิลลิกซ์เห็นเดินตามหลังวินทรต้อย ๆ บัดนี้มันยืนจ้องเขาเขม็งด้วยแววตาโกรธเคือง ใบหน้าดูจะหวงคนที่นอนหลับตรงนี้เอาเสียมาก

ร่างสูงใหญ่ในขนาดชาวตะวันตกจึงลุกขึ้นยืนเต็มตัว จ้องอีกฝ่ายกลับแบบเดียวกัน นึกแปลกใจไม่ได้ที่ชายบ้านป่าตรงหน้าไม่ปริปากร้องเรียกใครช่วย

เลือดไหลอาบท่อนแขนของฟิลลิกซ์ ชายหนุ่มรู้สึกชาทว่าเมื่อเวลาล่วงเลย มันต่างสมานด้วยตัวเองอย่างน่าเจ็บใจ แม้จะมีชีวิตอมตะแต่ฟิลลิกซ์ได้สัมผัสถึงความเจ็บปวดทุกครั้งเมื่อถูกทำร้าย ท้ายที่สุดร่างกายก็ไร้การขีดข่วน งดงามสมบูรณ์แบบเช่นเดิม เขาเกลียดร่างกายตนเองที่สุดในเวลานี้

แม้จะตกใจ ไม่นานร่างหนาของชายตรงหน้าก็พุ่งทะยานเข้ามาหวังจะจับโจรที่ลักลอบขึ้นบ้านด้วยมือเปล่า ฟิลลิกซ์ใช้กำลังด้วยมือเดียวต้านร่างนั้น ก่อนจะดันอีกฝ่ายออกจนปลิว กระดอนไปล้มลงบนกระดานบ้านโครมใหญ่ เห็นท่าว่าไม่ดีแน่หากมีใครมาเห็นเขาในเวลานี้

ฟิลลิกซ์ลอบมองว่าวินทรรู้สึกตัวไหม อีกฝ่ายมีเนื้อหนังขึ้นและดูท่าจะขี้เซาเกินไป

ร่างหนารีบย่างเท้าออกจากบ้าน ทว่าเจ้าหมาป่าด้านหลังกลับไม่ยอมปล่อยเหยื่อง่าย ๆ วิ่งเข้ามาหวังจะจับกุมผู้ต้องหา หากผู้ต้องหากลับมีไหวพริบกว่า หันร่างไปจับข้อมือผู้ที่ต้องการจับกุมตนแล้วบิดจนแทบเสียรูป 

แม้จะเจ็บและพยายามร้องเท่าไรก็ไม่มีเสียงออกมาสักแอะ ชายบ้านป่าดิ้นสุดแรงที่มีแต่หาสู้กำลังชายที่เป็นอมตะได้ไม่

ด้วยความฉุนเฉียวที่ถูกตื๊อไม่เลิก ผนวกกับความอารมณ์เสียที่เห็นชายอื่นมาตั้งตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของวินทรกับเขา ฟิลลิกซ์จึงบอกอีกฝ่ายด้วยความอารมณ์ร้อนไปว่า 

“อย่าริยุ่งกับเมียฉัน!”

กล่าวจบก็ผละปล่อยอีกฝ่ายทันที

ชายตรงหน้าเบิกตาเมื่อได้ยินถ้อยคำนี้ ไม่คิดจะจับกุมเมื่อทราบว่าฟิลลิกซ์คือใคร และแม้จะเคืองขุ่นเท่าใดทว่าฟิลลิกซ์เลือกที่จะละอารมณ์ร้อนของตนเดินออกมา ท่ามกลางสายตาไม่เข้าใจของชายบ้านป่า ที่มองมองตามร่างสูงนั้นเดินเข้าไปในความมืดยามค่ำคืน เดินเข้าไปในป่า มุ่งหน้าสู่เขตป่าอาถรรพ์ที่ไม่มีใครคิดย่างกรายเข้าไป

ทองใจหาย แปลกใจ งงงวยในในคราวเดียวกันจนทำอะไรไม่ถูก

ดวงตาคมกริบมองไปยังร่างอรชรบนฟูกเนื้อต่ำที่ยังหลับสนิทตรงหน้าด้วยความแปลกใจ เหตุใดสามีของตาวินท์ของเขาจึงรู้ว่าเมียมันอยู่ที่นี่ แต่กลับไม่มานำตัวกลับไปอยู่ด้วยกัน เหตุใดต้องทิ้งให้เมียร้องไห้ทุกข์ใจเพราะความคิดถึงอยู่คนเดียว 

ในเมื่อต่างฝ่ายต่างคิดถึงกัน หากไม่บอกก็คงรู้ว่าชายคนนั้นห่วงใยเมียตัวเองถึงเพียงไหน แล้วเหตุใดมิพากลับไปอยู่กับตนเองที่นั่น

ป่าอาถรรพ์

ทองไม่อยากเชื่อคนในหมู่บ้านอีกแล้วว่าป่าอาถรรพ์มันน่ากลัวจริง ๆ ตามความเชื่อ ในเมื่อยังมีคนเดินเข้าไปอย่างหน้าตาเฉยถึงเพียงนั้น 

สักวัน เขาจะไปตามหาความจริงที่นั่น

ชายหนุ่มคิดในใจก่อนจะทรุดกายนั่งลงด้วยความอ่อนแรง...




------------------------------------------------------



ทุกคนคงเข้าใจแล้วว่าทำไมเรื่องราวถึงเป็นแบบนี้

ทำไมฟิลลิกซ์ถึงเกลียดวินทร ทำไมฟิลลิกซ์ถึงหวงแหน เอาใจอาทิตย์ ทำไมโดโนแวนถึงแค้นฟิลลิกซ์นัก

เนื้อเรื่องดำเนินมาถึง 60% แล้ว ที่เหลือคือเรื่องเจ้าชายประกาศิต และให้ทุกคนเข้าใจกัน และเรื่องราวจริงๆของนิทานเปนยังไงแน่ ใครเป็นเจ้าของสัตว์ประหลาด เจอกันพรุ่งนี้นะคะ

ขอกำลังใจหน่อยค่ะ

รักค่ะ



ความคิดเห็น