Papai

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ทิ้งไว้กลางทาง เดอะซีรี่ย์ : พี่บุญxกวาง 4

ชื่อตอน : ทิ้งไว้กลางทาง เดอะซีรี่ย์ : พี่บุญxกวาง 4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 809

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 27 เม.ย. 2560 14:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ทิ้งไว้กลางทาง เดอะซีรี่ย์ : พี่บุญxกวาง 4
แบบอักษร


ความทรงจำสีชมพู (พี่บุญxกวาง)​

บุญนั่งมองใบหน้าหวานเมียรักที่กำลังนอนอยู่บนเตียงอย่างไม่ได้สติ หลังจากที่กวางกลิ้งลงมาจากเนินน้ำตกเมื่อสองวันก่อน

“หมอครับ ภรรยาผมจะฟื้นตอนไหนครับ”บุญเอ่ยออกมาด้วยหัวใจร้อนรน ก็สองวันแล้วกวางไม่มีวี่แววว่าจะฟื้นเลย

“ต้องระยะนะครับ เพราะจากที่สแกนสมองดู ส่วนที่กระทบกระเทือนจากครั้งก่อนมันหายดีแล้ว ผมว่าความจำเดิมบางส่วนที่หายไปของเขาจะกลับมา

“ความจำเดิม กลับมาหรอ”บุญเอ่ย ถ้าความจำกลับมาแล้วกวางยังคงเป็นกวางอยู่ไหม แล้วกวางจะจำเรื่องราวเดิมอยู่ไหม

“แล้วความจำจะมาแทนส่วนที่เป็นปัจจุบันไหมครับ หรือเขาจะจำได้ทั้งสอง หรือยังไง”บุญเอ่ยถาม จนเบิ้มพี่ชายของเขามารั้งไว้

“บุญ อย่าถามคุณหมอมากเลย อะไรจะเกิดก็ให้มันเกิดนะ รอกวางฟื้นก่อนแล้วกัน”บุญหันไปมองพี่ชายก่อนจะขอบคุณหมอและไปนั่งอยู่ที่เตียงเฝ้ากวางต่อ

“บุญไปพักก่อนไหม เดี๋ยวพี่ดูกวางแทนก่อนก็ได้ เราไม่ได้นอนมาสองวันแล้วนะ”มาลีเอ่ย

“ไม่เป็นไรครับ ผมจะอยู่จนกว่าเขาจะฟื้นครับ”บุญเอ่ย

“งั้นน้องรักอยู่เป็นเพื่อนอาบุญนะฮะ”เสียงเล็กเด็กน้อยเอ่ยออกมา เป็นเสียงที่แทรกเข้าไปยังโสดประสาทของคนที่นอนนิ่งอยู่ คนที่นอนบนเตียงตื่นนานแล้วที่เขาแกล้งนอนแบบนี้เพราะกลัวว่าคนที่อยู่ตอนนี้จะรู้ว่าเขาฟื้น เขากลัวจะถูกทำร้ายอีกครั้ง

“เสียงคุ้นจัง แต่ว่าเสียงใครกันนะแล้วเราอยู่ที่ไหนกัน คนพวกนี้เป็นใคร แล้วไอ้วสันต์มันไปไหน”ความคิดมากมายที่อยู่ในหัวของคนที่นอนหลับตาอยู่ตอนนี้ เขางงไปหมดแล้ว

“กวาง เมื่อไหร่จะตื่นมาคุยกับพี่”เสียงคุ้นหู ริมฝีปากที่จรดที่มือของเขามันช่างรุ้สึกดีนัก

“กวางคือใคร แล้วผู้ชายคนนี้คือใครกัน ทำไมมันอบอุ่นแบบนี้”เขานอนคิดอะไรมากมายแต่ไม่กล้าที่จะตื่นขึ้น บางครั้งเขาเองก็กลัวเกินไปที่จะตื่นขึ้นมาเจอกับความจริงที่แสนโหดร้ายแบบนี้

“พี่ว่าบุญมาทานข้าวก่อนนะ ถ้ากวางตื่นขึ้นมาเห็นบุญโทรมแบบนี้จะโทษตัวเองเอานะ”เสียงของมาลีเอ่ยบอกน้องสามี

“อาบุญฮะ ทานข้าวก่อนนะเดี๋ยวน้องรักนั่งเฝ้าอากวางเองนะฮะ”รอยยิ้มจากเด็กน้อยทำให้บุญค่อยๆยกยิ้มอ่อนๆออกมาก่อนจะเดินไปนั่งที่โซฟา

ทางด้านคนที่นอนอยู่บนเตียง ค่อยๆแอบปรือตาขึ้นมาดูรอบๆโดยไม่ได้ให้ใครเห็น สิ่งแรกที่เขาเจอคือเด็กน้อยกำลังนั่งเล่นรถแข่งข้างๆเตียงเขา ก่อนที่จะหันมองไปยังสามชีวิตที่นั่งอยู่

“คนพวกนี้เป็นใครกัน”เขาคิดในใจก่อนที่เสียงเล็กของเด็กน้อยข้างๆจะเอ่ยขึ้น

“อากวางตื่นแล้ว...”เสียงดังทำให้สามชีวิตที่นั่งอยู่วิ่งเข้ามาที่เตียงทันที คนแรกที่โผเข้าหาเขาคือร่างของชายหนุ่มตัวสูง ใบหน้าดูหล่อเหลารอยยิ้มที่ดูห่วงใยของทุกคน บุญสวมกอดกวางไว้แน่น

“กวาง กวางฟื้นแล้วพี่ดีใจจังเลย”อบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก ทุกคนในห้องดูห่วงใยเขานัก

“ผมชื่อกวางหรอ”สิ่งแรกที่เขาเอ่ยออกมาทำให้ทุกคนตกใจแต่สักพักเบิ้มที่ตามหมอเข้ามาก็ตรวจอาการอีกครั้ง ทั้งหมดเดินออกจากห้องให้หมอได้ตรวจกวางอีกครั้งหลังฟื้นขึ้นมา

“หมอครับ คือผมเองไม่เข้าใจว่าทำไมผมจำคนพวกนั้นไม่ได้ แล้วทำไมผมมาอยู่ที่นี่ทั้งๆที่ผมจำได้ว่าผมถูกพวกบ้านั่นมัน...”

“โอเค หมอเข้าใจนะเอาเป็นว่าตอนนี้คุณจำได้ว่าคุณชื่ออะไรดีกว่า”

“ผมชื่อ พิชระ”หมอพยักหน้าอย่างเข้าใจก่อนจะเอ่ยขึ้น

“ความจำคุณกลับมาแล้ว และคนที่อยู่ข้างนอกคือคนที่มาส่งคุณ เขาบอกว่าคุณคือคนในครอบครัวของเขา”หมอเอ่ยออกมา พิชระพยักหน้าและพอจะเข้าใจบ้าง ความอบอุ่นที่เขาได้รับเมื่อกี้มันคือสิ่งที่เขาต้องการมานาน

“ครับ งั้นหมออย่าบอกพวกเขานะครับว่าผมความจำเดิมกลับมา ผมไม่อยากให้พวกเขาห่วงผม”

“ไม่รู้ว่าก่อนหน้านั้นคุณเจออะไรมา แต่ผมบอกเลยว่าครอบครัวนี้ผมรู้จักดีเขาเป็นคนดีนะ”ผมเอ่ยออกมาก่อนจะเดินออกไป

“หมอครับกวางเป็นไงมั้ง”บุญตรงเข้ามาถามทันทีที่หมอออกจากห้อง

“ไม่เป็นไรมากแล้ว ให้นอนโรงพยาบาลอีกสองวันน่าจะกลับได้แล้ว”หมอเอ่ยออกมา

“ขอบใจหมอมากนะ เอาไว้จะไปเที่ยวหาที่บ้าน”เบิ้มเอ่ยออกมา หมอและเบิ้มเป็นเพื่อนกันมาก่อนจึงสนิทกันระดับหนึ่ง

ทางด้านพิชระที่นอนมองใบหน้าบุญที่อยู่ๆก็บอกว่าเป็นสามีของเขา ส่วนคนตัวเล็กที่มานอนอยู่บนเตียงด้วยก็บอกว่าเขาชื่อน้ากวาง ถึงจะงงๆไปบ้างแต่เขาก็รู้สึกปลอดภัย

“พี่ว่า พวกพี่กลับก่อนดีกว่ากวางจะได้พักผ่อน”เสียงเบิ้มเอ่ยขึ้น

“พรุ่งนี้พี่จะมาแต่เช้านะ กวางจะทานอะไรเป็นพิเศษไหมพี่จะทำมาให้”เสียงหวานของหญิงสาวข้างๆเอ่ยออกมาอย่างเป็นมิตร

“ขอบคุณครับ”เขายกมือขอบคุณพร้อมยกยิ้มหวานออกมา

“พรุ่งนี้น้องรักจะมาเฝ้าอากวางใหม่นะฮะ อากวางพักเยอะๆนะ....ฟอดดด”เด็กน้อยที่เอ่ยออกมาอย่างน่ารักพร้อมหอมแก้มเข้าอย่างอบอุ่น ที่จริงเขาเองก็ตีเนียนไปได้นี่ เพราะครอบครัวแบบนี้คือสิ่งที่เขาต้องการมานานไม่ใช่ครอบครัวจอมปลอมอย่างที่เป็นอยู่ทุกวัน ตีสองหน้าหากัน หักหลังกันเพื่อแย่งเพียงสมบัติเท่านั้น

หลังจากที่ทุกคนกลับไปพิชระนอนมองไปยังคนที่กำลังง่วนกับการปลอกผลไม้ใส่จาน คอยทำนั่นทำนี่ให้เขาจนเขาเองรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้ทำไมช่างดีกับเขาจัง

“คุณ...”พิชระเอ่ยออกมา ก็ลืมชื่อผู้ชายตรงหน้าไปเฉยเลย บุญหันมองกวางที่นอนอยู่ทันที ก่อนจะยกยิ้มออกมา

"ฟื้นมาใหม่ๆคงจะสับสนอยู่ พี่ชื่อพี่บุญ เป็นสามีของคนที่นอนอยุ่ตรงนี้ที่ชื่อกวางไง”พิชระพยักหน้าเขาพยายามเก็บรายละเอียดให้มากที่สุด

“อ่อ ขอโทษนะครับ กวางคงมืนๆอยู่”พิชระเอ่ยเนียนๆก่อนจะมองผลไม้ตรงหน้าที่ถูกส่งมายังชายหนุ่มคนนั้น

“อ้าปากดิ ของชอบกวางไง นอนมาหลายวันไม่ได้กินอะไรเลย หิวไหม”

“เอ่อ...ครับ”เขาเอ่ยพร้อมอ้าปากรับแอปเปิ้ล ผลไม้ที่เกลียดที่สุดคือแอปเปิ้ลแต่กลับเป็นสิ่งที่ชอบที่สุดหรอ เขาคิดก่อนจะพยายามเคี้ยวมันให้หมด ที่จริงก็อร่อยดีนะ

กึก!

อึก!

ฉ่า!

“อ่ะ...”พิชระมองหน้าคนที่กำลังยื่นแอปเปิ้ลที่อยู่ในปากให้เขา ใบหน้าเขากลับแดงเห่อออกมาทันที

“คะ...คืออะไรครับ”พิชระเอ่ยออกมา แต่บุญไม่รอให้ถามมากนักก่อนจะล๊อคหลังศีรษะเขาไว้และสอดแอปเปิ้ลเข้าปากทททันทีทีก่อนที่เขาจะฝืนเคี้ยวมันจนริมฝีปากแตะกัน ความนิ่มนวลยืดหยุ่นของริมฝีปาก ทำให้เขาเคลิ้มเอง หลับตาลงพร้อมจูบตอบบุญไป

“อื่ออออ”เสียงครางท้วงลำคอของพิชระ สองมือกำผ้าปูที่นอนไว้แน่น

“พี่รักกวางนะ”พิชระมองหน้าคนตรงหน้านิ่ง ที่จริงความจำของเขามันกลับมาก็จริงแต่ถ้าคนในปัจจุบันของเขาตอนนี้ดีแสนดีแบบนี้ เขาก็ควรจะคว้ามันไว้ไม่ใช่หรอ

หลายวันต่อมา พิชระก็ทำเนียนไปกับบุญและครอบครัวของบุญที่รักเขามากแค่ไหน พิชระเองก็คิดว่าเขาคงรักผู้ชายคนนี้ได้สักวัน ดีกว่าผู้ชายโหดร้ายคนนั้นที่ดูภายนอกช่างแสนดีแต่ที่จริงทั้งโหดร้ายและโลภมากแค่ไหนที่คิดจะฆ่าเขาเพื่อหวังสมบัติของเขา

“กวางรอพี่แบปนะ เดี๋ยวพี่ไปซื้อน้ำมาให้”บุญเอ่ยออกมา เมื่อวันนี้ทั้งสองมาตลาดใหญ่ในเมืองด้วยกัน

“ครับ”พิชระเอ่ยออกมา ถึงแม้ไม่ชินกับการที่มีคนมาเอาใจใส่ขนาดนี้ ทุกครั้งที่เขาอยู่กับวสันต์ คนที่เขารักมากที่สุด คนที่เขามอบทุกอย่างให้และผู้ชายคนนั้นกลับสั่งเก็บเขาเพื่อหวังสมบัติของเขา

“ร้อนไหม ดื่มน้ำเย็นๆก่อนนะ”บุญเอ่ยเมื่อเปิดน้ำและยื่นให้เขาด้วยรอยยิ้ม

“ขอบคุณครับ”พิชระเอ่ยก่อนจะรับน้ำมาดื่ม อยู่ๆบุญก็ยกผ้าเช็ดหน้ามาซับเหงื่อให้เขายิ่งทำให้เขารู้สึกดียิ่งขึ้น

“เดี๋ยวเราต้องแวะไปเอายาให้น้องต้นรัก ไหวไหม”บุญเอ่ยขึ้น

“ไหวครับ แต่ว่าต้นรักเป็นอะไรครับ เมื่อเช้าก็เห็นวิ่งมาให้กอดอยู่ ทำไมต้องไปเอายาด้วย”พิชระถามกลับ

“อ้าว กวางลืมไปแล้วหรอว่าต้นรักเป็นโรคไอทีพี เกล็ดเลือดต่ำต้องทานยาและเราก็มาเอายาให้น้องต้นรักทุกเดือน”บุญเอ่ยออกมา พิชระเห็นว่าตัวเองหลุดออกมาแล้วว่าที่จริงเขาจำเรื่องราวของครอบครัวบุญและตัวบุญไม่ได้จริงๆ เพราะกลัวว่าบุญจะไม่ได้รักเขาอีกเพราะคนที่บุญรักทุกวันนี้คือกวางที่อยู่ในร่างของเขา

“อ่อ กวางคงยังไม่หายดีมั้งครับแต่ว่าต้องใช้เงินเยอะมากนี่ครับ”พิชระเอ่ย

“อื้ม เยอะมาก แต่เรายอมนะพื้นที่เกาะนั้นที่จริงครอบครัวเราเป็นเจ้าของเกือบครึ่งแต่เราค่อยๆขายไป แต่โชคดีว่าครอบครัวคุณหมอมาซื้อไว้”บุญเอ่ยออกมา พิชระมองใบหน้าที่แสนจะรุ้สึกเสียดายของบุญ เขาจะทำยังไงดีเพื่อช่วยครอบครัวนี้นะ เพื่อตอบแทนที่ช่วยชีวิตเขา และรักเขามากเหมือนเขาคือคนในครอบครัว

“ผมว่าผมจะต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อคุณครับ คุณบุญ”พิชระคิด เพราะแค่สมบัติของเขามันทำให้สบายไปกี่สิบชาติ แต่ตอนนี้เขาต้องไปเอามันกลับมาจากไอ้ผู้ชายที่ได้ชื่อว่าคู่หมั้นของเขาที่คิดฆ่าเขาอย่าง วสันต์

2be>>>>>>>>>>>>>>>>>>>


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น