Amano

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

วันที่ 11 รุ่งอรุณแห่งการเริ่มต้น

ชื่อตอน : วันที่ 11 รุ่งอรุณแห่งการเริ่มต้น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.2k

ความคิดเห็น : 21

ปรับปรุงล่าสุด : 25 เม.ย. 2560 18:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
วันที่ 11 รุ่งอรุณแห่งการเริ่มต้น
แบบอักษร

วันที่ 11 รุ่งอรุณแห่งการเริ่มต้น

.

.

       ผมมาถึงได้ซักพักแล้ว แต่ยังไม่ได้ออกไปเพราะต้องการดูสถานะการณ์ก่อน กลุ่มคนที่มากลุ่มนี้แตกต่างจากที่ผมเจอ เพราะพวกเขาไม่ได้ใช้ปืนอย่างคนทั่วไป แต่ใช้ดาบและธนูที่มีความสามารถและค่าพลังต่างๆ น่าจะได้จากการดรอปเมื่อฆ่ามอนเตอร์ นั้นคือสิ่งที่น่ากลัว เพราะคนพวกนี้ถือว่าเป็นพวกคนรุ่นใหม่ที่สามารถปรับตัวให้เข้ากับโลกตอนนี้ได้ แต่เท่าที่ดูกลุ่มคนนี้ยังไม่ได้ต่อสู้จริงจังนัก เหมือนกำลังรอใครอยู่

.

      "ทำไมเรายังไม่เข้าไป พี่น้องข้ากำลังเป็นอันตราย"

      "ใจเย็นก่อนไวท์ รอแปบนึง"

.

      "แต่...!!"

.

      "เชื่อใจผม ไม่มีใครทำอะไรพี่น้องนายได้"

.

      "กรรรร ข้าจะรอดู"

.

      ผมรู้ว่าไวท์กังวล แต่ถ้าเข้าไปตอนนี้คนที่บงการอยู่เบื้องหลังจะไม่ยอมออกมาแน่ๆ และเป็นไปตามคาดเมื่อพลังของต้นผลึกรังสรรลดลงจนแทบไม่เหลือทำให้การต่อสู้ที่พวกสิงโตที่ได้เปรียบตอนแรกกลายเป็นฝ่ายเสียเปรียบทันที ดาร์กที่ควบคุมมนุษย์ส่วนหนึ่งไว้ผลของสกิลถูกยกเลิกทันที แสดงว่ามันเป็นสกิลที่กินมานามากจึงต้องดึงพลังจากต้นผลึกมาใช้ ไฟร์และนิวยังคงใช้เวทย์ได้ปกติแต่อ่อนแรงคงเล็กน้อย ที่แย่ที่สุดคือ วอร์ พลังม่านน้ำที่ปกป้องมีล่าไว้บางจนแทบจะใสเห็นด้านใน แต่ไม่นานเกินรอคนที่อยู่เบื้องหลังก็ปรากฎตัวขึ้นเธอคือ ภูติที่สูงประมาณ24นิ้วแต่ชุดสีขาวของเธอกลับเปลื้อนไปด้วยเลือด

.

       "ริริน ทำไมล่ะ!!" ไวท์พูดขึ้นเมื่อภูตินั้นปรากฎตัวออกมา

.

       "รู้จักหรอ?"

.

       "เธอคือ...ภูติมนตรา...ที่มาพร้อมกลับพวกเรา..."ดูเหมือนการที่ไวท์พบว่าคนที่มาด้วยกันหักหลังจะทำให้เขาช็อกไปพอสมควร

.

       "ไม่ต้องแปลกใจหรอก ข้าเองก็โดนขับไล่มาจากฝูงเช่นกัน แต่เพราะได้นายท่ายช่วยเอาไว้ ข้าและฝูงข้าจึงมีที่อยู่ที่ปลอดภัย" ดัสพูดกับไวท์แต่ไวท์ก็ยังนิ่งอยู่

.

       "สกิล [ทรยศ] นี่น่าสนใจนะเนี่ย..."ผมกำลังคำนวณส่วนได้ส่วนเสียอยู่รูปร่างของริรินก็เปลี่ยนไป ปีกแมลงทั้งสี่ของเธอหลุดล่วงลงพื้นและมีกระดูกงอกออกมาแทนในลักษณะก้านปีก เล็บของเธอยาวออกมากลายเป็นกรงเล็บแหลมคมสีเลือดเช่นเดียวกับฟันที่ยาวออกมาน่ากลัวเป็นสีเหลืองและมีน้ำสีดำที่เป็นพิษไหลออกมาจากปาก ดวงตาเรียวเล็กและมีสีม่วงทั้งที่ก่อนหน้านี้เป็นสีฟ้าสวยแท้ๆ ชื่อเธอเปลี่ยนไปเป็น ภูติสวรรค์สาป ไปเสียแล้ว เธอสั่งให้คนกลุ่มนั้นเริ่มโจมตี นั้นทำให้ผมต้องออกไปปรากฎตัวเพื่อปกป้องสิงโตของผม

.

      "ใครที่กล้าแตะต้องสิงโตของผม พวกมันทั้งหมดจะต้อง...ตาย!!!"

.

      "แกเป็นใคร มาทำ...ไวท์ แกกลับมาได้งายยยยยย" เสียงของริรินกลายเป็นเสียงคนแก่ที่เหมือนแม่มดไปเสียแล้ว

.

      "ริริน ความผิดของเธอเกินกว่าที่ข้าจะให้อภัยได้ เพราะงั้น ตายซะ!!!" แผงคอของไวท์เปลี่ยนจากสีส้มเป็นสีขาวและสีลวดลายสีทอง หิวยังเป็ยสีเหมือนสิงโตทั่วไป และพู่หางกลายเป็นลูกไฟสีขาวสีลุกโชนถึงจะสะบัดไปมาอย่างไงก็ไม่ดับ เขาตรงกลางหัวยาวขึ้นจาก1นิ้วกุดๆเป็น12นิ้วและมีความแหลมคม เลเวลก็เพิ่มขึ้นอีกเล็กน้อย เขามองมาที่ผมเหมือนตกใจ ตื่นเต้น และขอโทษที่ทำร้ายผม เขาวิวัฒธนาการได้ก็เพราะเป็นของผม ผมเพียงส่ายหน้าแล้วยิ้ม เขากระโดดจากข้างกายผมไปยืนข้าง วอร์ แล้วสร้างโล่แสงกันมีร่าไว้อีกชั้นนึง 

.

     'ในที่สุด ในวาระสุดท้ายของพวกข้า ก็มีคนที่คู่ควรกว่ายัยนั้นเสียที เอาล่ะ เจ้าสิงโตหนุ่มและพวก รับพลังจากพวกเราไป' 

.

      หลังจากเสียงที่ดูเก่าแก่นั้นจบลงแสงจากต้นผลึกรังสรรก็สว่างขึ้นมาอีกครั้งทำให้พลังของพวกไวท์กลับมา ผมขี่ดัสไปใกล้ๆมีล่าแล้วลงจากหลังเพื่อร่วมต่อสู้

.

      "ดัส ช่วยดูแลมีล่าด้วย"

.

      "อย่ากังวลขอรับ นายท่าน ตราบใดที่นางอยู่ใกล้ข้าไม่มีใครทำอะไรนางได้" ดัสปลดปล่อยละอองแสงออกมารักษา Hpของมีล่าและตัวอื่นๆจึงฟื้นฟูขึ้นมาอีกครั้ง แม้แต่บาดแผลก็หายไป ปีกของดัสเปล่งแสงขึ้นคงกำลังกลั่นพลังเพิ่มมานาที่เสียไป

.

       ในการต่อสู้ที่คนกลุ่มนั้นเริ่มเสียเปรียบ ทำให้พวกเขาไม่กักพลังอีกต่อไปบางคนเริ่มใช้ทักษะอาชีพของตนโจมตี บางคนเริ่มปล่อยเวทย์แต่เท่าที่ดูพวกเขาไม่ใช่นักเวทย์แต่ก็มีพลังเวทย์พอที่จะใช้ได้บ้าง คงเป็นสกิลเสริมผมไม่ได้ออกไปสู้กับตัวอื่นๆเพราะกำลังจดจ่ออยู่กับริรินที่กำลังก่อกวน นิวซ์ แต่ก็ไฟร์ไล่ออกมา อีกทั้งถึงเธอจะโจมตีโดน บาดแผลทั้งหมดก็หายไปอย่างรวดเร็วเพราะดัส คนกลุ่มนั้นจึงกระจายตัวออกมาส่วนหนึ่งเพื่อมาจัดการดัส แน่นอนว่าเมื่อพวกเขาเริ่มโจมตี หอกของดัสก็ถูกเรียกออกมา แล้วพุ่งหาพวกเขาทันที ถึงจะหลบได้แต่หลุมดำที่ปรากฎขึ้นมาและเริ่มดูกลืนและปั่นแยกจนเลือดกระเด็นไปทั่วบริเวณแล้วมาโดนตัวผม...แต่ผมรู้ชินช้าอย่างไงก็ไม่รู้สินะขนาดเลือดแทบจะเต็มตัวผมขนาดนี้

.

     "แก ทำไมไปช่วยพวกสัตว์ว่ะ พวกเราเป็นมนุษย์เหมือนกันนะเว้ย!!" หนึ่งในนั้นพยายามชักจูงผม แต่ก็เท่านั้นแหละ

.

     "อืมมม ตรรกะของคุณคงใช้ไม่ได้กับผมล่ะครับ อีกอย่างคนที่พร้อมจะฆ่าคนอื่น ต้องเตรียมใจที่จะถูกฆ่าเช่นกัน" 

.

     "แกกกกกกกก" เขาพุ่งโดยคิดว่าที่ผมไม่สู้เพราะพลังน้อย ดัสกำลังจะคุ้มกันผมแต่ผมบอกเขาว่าไม่ต้อง แบบนี้ต้องเชือดไก่ให้ลิงดู ด้วยความเร็วของผมที่เหนือกว่า มีดของผมก็สามารถปาดคอเขาทีเดียวจนเลือดสาดกระเด็นไปทั่ว เลือดที่พุ่งออกมานั้นโดนตัวผมราวน้ำจากฝักบัวพร้อมกับแสงแดดของรุ่งอรุณเช้าวันใหม่ที่สาดส่องมาทางผมพอดี

.

    "อ่า เช้าแล้วหรือครับเนี่ย ช่างเป็นที่สดใสพร้อมกับสีแดงของเลือดจริงๆ" ผมยิ้มแล้วยื่นมือไปทางดวงอาทิตย์อย่างแปลกใจที่พวกเราใช้เวลาทั้งคืนในการจัดการผมเองก็มีนัดเสียด้วยสิ เพราะพวกเขาใช้อาวุธที่มีค่าพลังและมากันหลายคนด้วยนั้นแหละ ทำให้พวกสิงโตไม่สามารถจัดการได้ง่ายๆ

.

     "ดัส เลิกเล่นกันเถอะ เช้าแล้วแบบนี้ผมว่าเราคงต้องกลับไปที่หมู่บ้านแทนแล้วล่ะ จัดการเลย ไวท์ให้ทุกตัวถอยมารวมกันที่วอร์"

.

      "ขอรับ นายท่าน"

.

      "กรรร ทุกคนไปหามีล่า"

.

      เมื่อพวกเขากระโดดมารวมตัวกันแล้ว หอกเวทย์ของดัสกว่า15อันก็พุ่งออกไปปิดฉากการต่อสู้ พวกคนกลุ่มนั้นรู้ถึงความสามารถของมันจึงหันหลังเตรียมหนีทิ้งอาวุธในมือเพื่อให้ตัวเองวิ่งได้เร็วขึ้น แต่ก็ถูกกำแพงของไวท์ตั้งเป็นฉากทรงสี่เหลี่ยมคาหมูกันเอาไว้ด้วยรูปทรงนี้คนที่วิ่งด้วยความเร็วแล้วเจอสิ่งขีดขว้างก็จะไหลไปรวมกัน....มหกรรมการปั่นเนื้อมนุษย์จึงเริ่มขึ้น ผมขอไม่บรรยายแหละกัน เพราะจะพาให้กินข้าวยามเช้าแบบนี้ไม่ไหว

.

     "อย่าลืมข้าสิ เคี๊ยกๆๆๆ" ริรินในร่างน่าเกียจเข้ามาจากด้านหลังผม แต่ผมที่มีสกิลรับรู้ถึงอันตรายจะไม่รู้เลยหรอว่าเธอกกลังเขามาใกล้...ผมคว้าคอเธอแล้วฟันแขนทั้งสองข้างของเธอเพื่อป้องกันไม่ให้โดนกรงเล็บพวกนั้นข่วน

.

    "แยวกกกกก ฆ่าข้าเลยสิ"

.

    "ไวท์ สนใจจะขย้ำหน่อยไหม"

.

    "ไม่ขอรับ ข้าขยะแขยงนาง" อืมเหมือนไวท์จะเคารพผมมากเลยนะเนี่ย

.

    "งั้นก็...ลาก่อนนะ ริริน" ผมโยนเธอขึ้นและฟันจนขาดครึ่งท่อนและตกลงพื้น ไส้ของเธอไหลออกมากองแต่ปากของเธอกำลังพึมพำเหมือนร่ายคาถาอะไรอยู่ แต่มีหรือผมจะยอม ผมฟีนเธอที่หัวอีกทีและทุกอย่างก็จบลงในเช้าวันนั้น

.

    "เอาไงกับพวกที่ดาร์กสะกดไว้ดีขอรับ" ไวท์เดินเข้ามากล่าว ทำให้ผมเห็นว่ามีพวกที่ถูกสะกดจิตอยู่ราวๆ5-6คน ในนั้นมีหัวหน้าที่นำกลุ่มมาด้วย และเป็นผู้หญิง2คน

.

    "เดี๋ยวพาไปที่หมู่บ้านแล้วกัน ผมอยากถามอะไรพวกเขาหน่อย" เมื่อผมพูดจบต้นผลึกรังสรรก็สั่นไหวและบริเวณกลางต้นก็แตกออกเป็นรูกวง จนเหลือแค่ต้นตรงกลางต้นสุดท้าย

.

    'สิงโตขาว และเจ้ามนุษย์ จิตใจของเจ้านั้ามีความกล้าหาญและห่วงใยพวกพ้องมาก การฆ่าคนเหล่านี้สำหรับพวกคนอื่นอาจจะมองว่าโหดเหี้ยมแต่เจ้าก็แสดงให้พวกข้าเห็นว่าเจ้าจะดูแลพวกพ้องของเจ้าดีแค่ไหน เอาล่ะ เจ้ามนุษย์ รับเหล่าลูกหลานของพวกข้าไป น่าเสียดายยิ่งนักที่พวกข้าเลือกคนดูแลเหล่าพวกพ้องผิดไป ทำให้พวกเจ้าและข้าต้องเดือดร้อน หวังว่า พวกเราจะได้เจอเจ้าอีก....'

.

    เมื่อเสียงของต้นผลึกรังสรรต้นสุดท้ายเงียบลง กลางต้นของเขาก็แตกออกเช่นกัน มีแสงปรากฎที่ในรูปลางต้นของทุกต้นก่อนจะมารวมกันตรงหน้าผม มันคือ เมล็ดต้นผลึกรังสรร ที่มีลักษณะคล้ายลูกแก้วกว่า50เมล็ดนั้นเอง

.

    "ขอโทษนะคะ ไม่ทราบว่า ท่านคือใครค่ะ" มีล่าถามขึ้น ตอนนี้เธอลุกได้แล้ว

.

    "ผมคือ เกษตรกร คนหนึ่งนะครับแต่ได้รับภารกิจให้มาช่วยเหลือพวกคุณ ผมขอถามเลยแล้วกัน พวกคุณยินดีจะมาอยู่กับผมไหม"

.

    "พวกดิฉันเองก็ไม่มีที่อยู่แล้วล่ะคะ คงต้องรบกวนท่านแล้วล่ะคะ" เมื่อได้รับการยอมรับ ผมจึงยื่นผลึกเทรนให้กับทุกตัว หลังจากกินเข้าไป ทุกตัวก็เริ่มวิวัฒธนาการ วอร์ แผงคอจากขนเปลี่ยนเป็นคลื่นน้ำรอบคอ เขาเป็นเช่นเดียวกับไวท์แต่มีสีน้ำเงิน พู่หางเองก็เป็นคลื่นน้ำเช่นกัน ไฟร์ ก็เช่นเดียวกับวอร์ แต่เขาเป็นสีส้ม แผงคอและพู่หางเป็นไฟที่ลุกโชน นิวซ์ แตกต่างออกไป เขาของเขาเป็นเหมือนไม่ที่งอกออกมากลางหัว แผงคอเป็นใบไม้สีเขียวสดใบใหญ่ พู่หางเป็นใบไม้สามใบดูธรรมดาแต่ผมสัมผัสได้ถึงแรงลมที่รอบๆตัวและใบไม่เหล่านั้น  ดาร์ก ผลึกเขาของเขาแยกออกเป็นสามอัน เช่นเดียวกับหางที่มีสามหางและพู่หางก็เป็นสีดำ แผงคอก็เป็นสีดำ ดำจนน่ากลัวว่าถูกดูดเข้าไปแล้วหายไปตลอดกาล สุดท้ายคือ มีล่า เขาบนผมยุบลงไปแต่มีขึ้นมาใหม่อีกหลายเม็ดจนมีรูปร่างเป็น เทียร่ารายดอกไม้(สร้อยบนหัวหรือมงกุฎ) และเป็นสีใสเช่นเดิม ที่คอที่ไม่แผงคอนั้นก็เกิดเช่นเดียวกันด้านบนคือเป็นสร้อยแต่เม็ดผลึกใหม่กว่ามาก ส่วนกลาายเป็นผลึกแหลมชิ้นใหญ่คล้ายหอก

.

    "เอาล่ะ เดี๋ยวเราต้องไปที่ที่หนึ่งก่อนเพราะผมนัดคนไว้เช้านี้ นิวซ์ ใช้ลมรวมของที่ตกไว้มาผมหน่อย ส่วน วอร์ รบกวนเสกน้ำล้างคราบเลือดที่ผมกับพื้นให้หน่อยนะ"

.

    "ได้ขอรับ/ได้ขอรับ" น้ำที่ถูกเสกออกมาและไหลผ่านตัวผมไปที่สำคัณคือมันไม่เปียกเลยแถมยังสะอาดทุกซอกทุกมุมอีกด้วย สมเป็นความสามารถระดับ10 อยากได้บางจังแฮะ จากนั้นนำ้ไหลไปที่พื้นที่แทบจะเป็นแอ่งเลือดย่อมๆรวมตัวและไหลหายไปในพื้นดิน ส่วนของทั้งหมดก็ผมก็ยัดเข้ามิติ ตัดกิ่งของต้นผลึกรังสรรไปด้วยต้นละอัน แล้วขี่ดัสนำขบวนไปที่หมู่บ้าน พวกที่ถูกสะกดผมรับเข้าหมู่บ้านแล้วในสถานะ ทาส ทันทีแล้วให้นิวซ์ใช่เวทย์ลมจับพวกนั้นลอนตามไป ละอองรักษาของดัสยังคงห่อหุ่มตัวมีล่าอยู่เพราะเธอยังมีสถานะขาดพลังเวทย์จากต้นรังสรรตลอดเวลา ทำแบบนี้จะช่วยให้Hpเธอไม่ลด เอาล่ะ 

          " ไปรับ สน กันเถอะครับ "

.

สกิลที่ได้รับ

   ปาหี่ ระดับ 1 : สามารถเล่นมายากลหลอกเด็กได้ (ได้ผลกับเด็กผู้หญิงมากขึ้น50%) [จากภูติ]

.

 ไอเทมที่ได้รับ

   ดาบเหล็กฝึกหัด 2เล่ม

   มีดสั้นของโจร 3อัน

   คทาสั้น 1อัน

   ดาบนักรบ 10 เล่ม

   ธนู 15คัน

   ปีกภูติ 4 ชิ้น

   ผลึกแสง 1 ก้อน

   ผลึกมืด 1 ก้อน

.

.

.

        ขออภัยอย่างสูง เมื่อวานกลับถึงบ้านสองทุ่มแล้วไม่ไหวจริงๆครับ นั่งรอรถเหนื่อยมาก ยิ่งตอนจ่ายตังค์นี่ตัวสั่นเลยครับ 7,500 T_T

        ตอนที่มี.5จะติดเหรียญทุกตอนนะครับ แจ้งไว้ก่อน พรุ่งนี้รออีกตอนนะครับ ผมก็เป็นคนหนึ่งที่เติมเหรียญเหมือนกันเพราะว่าอ่านของคนอื่นด้วย แต่ใครเป็นเหมือนผมไหม หมุนกระดานได้1แจ ยังไม่เสียใจเท่า อดนะจ๊ะ เกียจช่องนี้มากมาย 

        เมื่อตอนที่แล้วผมดันสับสนมีการเอา รีน่า มาแทน มีล่า 555 เดี๋ยวกลับไปแก้ให้นะคร้าบบบบ

.

        ติและแนะนำได้ แต่อย่าด่านะครับ

        [กิจกรรม2ตอนรวดจะมีตอนก่อนลงดันเจี้ยน] จริงๆก็2ตอนติดมาหลายครั้งแล้ว อันนี้เลิกดีไหม =_= 5555

        1 เม้น = 1 กำลังใจ

ความคิดเห็น