noonaa(น.ส.ศรัทธาวลี)

ทุกตอนอยู่ในเรทของกุญแจฟรีนะคะ ทริคสำหรับการอ่านคือ หนูนาเว้นตอนให้แล้ว กว่าจะอ่านถึงตอนที่ติดกุญแจ เวลาก็เดินถึงจนกุญแจครบอีกรอบพอดี หรือใครใจร้อน ใช้เหรียญซื้อทั้งเรื่องไปเล้ยยย จะได้ทำบุญกับนักเขียนตาดำๆ ด้วยเด้ออออ

ตอนที่ ๓๖ ความสับสน

ชื่อตอน : ตอนที่ ๓๖ ความสับสน

คำค้น : บ่วงอนธการ ๓๖

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 536

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 25 เม.ย. 2560 16:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ ๓๖ ความสับสน
แบบอักษร

บ่วงอนธการ

-ความสับสน-

เสียงสัตว์ป่าร้องระงมในยามรุ่งสางของวัน ประกอบกับเสียงกรอบแกรบยามย่ำเท้าเดินกลางผืนป่าใหญ่นี้ ไม่ได้ฟังแล้วขุ่นมัวเท่าความคิดของผู้ก้าวเดินสักนิด ร่างสูงใหญ่แหงนมองออกไปไกลห่างจากที่ที่ยืนอยู่ เห็นเงาสลัวของที่พักตนเองตั้งตระหง่านอยู่ไกลโข

แม้ดูท่าจะเหน็ดเหนื่อยถึงเพียงไหนก็ต้องเดินไปจนถึง ทว่าชายหนุ่มหาได้คิดถึงเรื่องนั้นในสมองไม่ เขาคิดเพียงว่ากำลังจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับคนในคฤหาสน์หรือเปล่า แล้วเหตุใดโดโนแวนจึงหายเงียบไป

มันแปลก แปลกมากกว่าทุกที

ฟิลลิกซ์ใช้เวลาไม่นานเดินผ่านความสลัวของวันเพื่อกลับไปยังคฤหาสน์อันเป็นที่พักอาศัย หลังออกมาจากหมู่บ้านเล็ก ๆ ในชายป่าที่เดินไปกลับเป็นนิจแล้ว เพื่อแอบพบวินทร  แม้จะคิดว่ากลางคืนเป็นอันตรายต่อตนเองอย่างที่ลูกน้องเคยบอกก็ตาม แต่ชายหนุ่มหาได้กังวลเรื่องความปลอดภัยของตนเองไม่ ด้วยรู้ดีอยู่แล้วว่าไม่มีใครสามารถส่งฟิลลิกซ์ลงขุมนรกได้แม้สักคน

แม้จะเกรง ถ้ามีคนรู้ว่าวินทรอยู่ที่ไหน แต่ก็ยังอยากจะกลับมาดูให้เห็นกับตาว่าอีกฝ่ายยังอยู่ที่นั่นหรือเปล่า และปลอดภัยดีหรือไม่

วันนี้ถือโอกาสอันดี เขาจะมาจับตาดูวินทรในช่วงกลางวันบ้าง หลังจากชำระร่างกายและทานของว่างแล้วเสร็จฟิลลิกซ์ก็หยิบหนังสือเล่มหนึ่งติดมือมาด้วย ชายหนุ่มรู้สึกอิสระเมื่อยู่ในตอนกลางวัน พาร่างอันเบาหวิวของตนเองลอยละลิ่วขึ้นเหยียบไปบนกิ่งไม้สูงใหญ่ ต้นที่สูงที่สุดในยอดเขาลูกหนึ่ง

มองจากมุมนี้ก็เห็นบ้านที่วินทรพักอาศัย ฟิลลิกซ์คลี่ยิ้ม ทรุดกายนั่งลงบนกิ่งไม้ใหญ่ เอนพิงและเปิดหน้าหนังสือที่อ่านค้างไว้ขึ้นอ่านท่ามกลางลมเย็นโชยพัด รอเวลาที่วินทรเดินออกมาจากเรือนไม้หลังนั้น จากจุดนี้ห่างไกลนัก มองเห็นเป้าหมายตัวเท่ามดกะจ้อยร่อย ฟิลลิกซ์หยิบกล้องส่องทางไกลขึ้นมาส่อง เห็นร่างบอบบางของคนที่กำลังหาหิ้วถือถังอะไรสักอย่างขึ้นเรือน

ริมฝีบางหยักได้รูปยกยิ้ม มองตามร่างโปร่งของวินทรหยิบผ้าชุบน้ำ คุกเข่าทำความสะอาดพื้นเรือนไม้ที่ตนอาศัยอย่างไม่รู้เหน็ดเหนื่อย ฟิลลิกซ์เพิ่งเห็นวินทรในมุมนี้ หากทว่าไม่นานที่ชายหนุ่มเฝ้ามองและยิ้มตาม นัยน์ตาคมเหลือบเห็นร่างหนาของใครสักคนเข้ามาในเลนส์ ยื้อแย่งของในมือวินทรออกไม่ยินยอมให้ทำต่อ ฟิลลิกซ์ไม่รู้ว่าทั้งสองพูดอะไรกัน

แต่หมอนี่เอาแต่เดินตามวินทรต้อย ๆ ตั้งแต่แรกแล้ว

ฟิลลิกซ์มุ่นคิ้ว เมื่อเห็นฝ่ายคนของตัวเองระบายยิ้ม คอยมองตามไอ้เจ้าคนบ้านป่านั้นทำงานเรือนเอง เพียงแค่นั้นฟิลลิกซ์ก็รู้สึกหงุดหงิด ตลอดหลายวันที่ผ่านมา วินทรชักจะสนิทสนมกับชายคนนี้มากเกินไปแล้ว 

มือหนากำแน่น เมื่อหลังจากนั้นวินทรก็นั่งนิ่งอยู่ที่ชานเรือน ให้ผู้ชายคนอื่นที่มีใช่ฟิลลิกซ์แตะต้องบีบนวดตัวให้อยู่นานอย่างไม่สงวนท่าที

ฟิลลิกซ์ผ่อนลมหายใจ มองเห็นมือบางเอื้อมหยิบหวีให้คนด้านหลังสางผมยาวของตนอย่างไม่อิดออกแม้สักนิด ไหนจะรอยยิ้มบนใบหน้าสวยยามสบตากับชายคนนั้นอีก วินทรไม่เคยแสดงให้ฟิลลิกซ์เห็นสักครั้ง

ชายหนุ่มเหวี่ยงหนังสือในมือไปที่ไหนสักที่ หลังได้เห็นว่าวินทรมีความสุขโดยไร้ตนเพียงไหน

ไม่ควร ฟิลลิกซ์ไม่ควรมาที่นี่ตั้งแต่แรก!

          ตัดสินใจกลับคฤหาสน์ ร่างสูงเดินขึ้นไปยังบันไดสีขาวสะอาดตา ทว่าแลดูเก่าแก่แม้จะถูกตกแต่งด้วยอัญมณีล้ำค่าเพียงใดก็ตาม ฟิลลิกซ์หาได้สนใจไม่ ถึงจะเกิดและอาศัยอยู่ที่นี่มาทั้งชีวิต เขารู้ดีว่ามันคือโซ่ตรวนที่ตนเองไม่อาจละทิ้งออกไปได้ อย่างไรก็ต้องกลับมาอีกเสมอด้วยจิตวิญาณของตนถูกปิดผนึกไว้ ณ ที่แห่งนี้ ฟิลลิกซ์เหนื่อยใจ เมื่อเดินขึ้นไปยังชั้นบนสุดเพื่อตรงไปยังที่พำนัก ก็เห็นร่างสูงใหญ่ ดวงตาถูกผ้าพันปิดไว้อย่างแน่นหนายืนนิ่งรออยู่

“ท่านมาทำไมอีก ท่านตา”

นี่ช่างเป็นการทักทายที่ฟังดูดีอะไรเช่นนี้ ผู้ฟังหันขวับไปตามเสียงก่อนจะเดินเข้าหา “ข้ารู้สึกว่ามันอยู่ใกล้ ๆ แค่นี้เอง โดโนแวนยังไม่ไปไหน”

“มันไม่ออกมาปรากฏตัวอย่างทุกครั้ง น่าแปลกอยู่เหมือนกัน” ฟิลลิกซ์ออกความเห็นบ้าง

“เจ้าอย่าวางใจเดินไปไหนมาไหนคนเดียวอย่างนี้นะลูเซียน ต่อไปนี้ห้ามออกไปจากคฤหาสน์เด็ดขาด”

ฟิลลิกซ์เงยไปมองผู้กล่าวที่ใช้น้ำเสียงจริงจัง และเรื่องนั้นเขาก็รู้ดีอยู่แล้ว

“ก็ได้…”

“และถ้าหากไม่อยากให้เกิดเรื่องร้ายแรงอย่างเช่นทุกครั้งที่ปะทะกับมัน เราต้องตามหาคนที่สามารถกำจัดเผ่าพันธุ์สกปรกนั้นได้ เขาผู้นั้นสามารถทำลายคนที่มีชีวิตอมตะได้ไม่ถึงหนึ่งนาที ทำได้อย่างง่ายดาย เพียงลั่นวาจา”

เรื่องนั้นทำให้ชายหนุ่มถึงบางอ้อด้วยรู้ทันอยู่แล้วถึงเหตุผลที่ผู้อาวุโสมอบนิทานเล่มนั้นมาให้เขา เพราะช่วงอายุของคนตรงหน้าสามารถบ่งบอกได้เลย ท่านผู้อาวุโสอยู่ในช่วงเวลาที่พอจะทราบเรื่องเล่านั้นอย่างถูกต้องถี่ถ้วนกว่าผู้อื่น

อีกทั้งคนในวัยเดียวกันได้สิ้นชีวิตไปหมดแล้ว ฟิลลิกซ์ไม่อาจทราบได้ว่าเหตุใดผู้อาวุโสจึงมีชีวิตเป็นอมตะ แต่ชายผู้นี้คือคนเดียวที่หยั่งรู้ทุกเรื่องราวทั้งหมดและคอยช่วยเหลือเขามาโดยตลอด ทำให้ชายหนุ่มฉุกคิดว่าอาจไม่มีเพียงเขาและโดโนแวนเท่านั้นที่ถูกสาป ยังมีคนอื่น ๆ อยู่ในโลกแห่งนี้ เพียงแต่ไม่ปรากฏกายออกมาเท่านั้น โลกใบนี้มีอะไรลึกลับอีกตั้งมากมายที่รอให้คนค้นหา

อีกทั้งคนที่ทั้งคู่กล่าวถึง ชายหนุ่มคิดว่ายังคงมีชีวิตอยู่อย่างแน่นอน เพราะอำนาจแห่งประกาศิตนั้นมีมากมายเหลือเกิน เหนือกว่าใครทั้งสิ้นแม้แต่ผู้สร้างเทพขึ้นมา

“เจ้าชายประกาศิตเป็นผู้สืบทอดพลังนั้นทว่าต้องคอยหลบซ่อนตัวจากอันตราย อาจจะปกปิดพลังตัวเองด้วย ด้วยเพราะอำนาจนั้น ใคร ๆ ก็ต้องการแสวงหาจากเขา หากเขาพูดถึงเงินทอง ก็จะมีเงินทองมากองตรงหน้า ไม่มีอะไรที่ประกาศิตทำไม่ได้ รวมถึงการแก้คำสาปหรือแม้แต่ลบล้างอำนาจผู้มีอำนาจสูงสุดบนสรวงสวรรค์ด้วย” ผู้อาวุโสอธิบาย “เราต้องออกตามหาเจ้าชายประกาศิต”

“ที่ไหนล่ะ”

 ชายหนุ่มย้อนแทบทันทีราวกับต้องการเยาะความคิดของผู้เสนอความเห็น โลกใบนี้กว้างใหญ่ไพศาลคิดหรือว่าจะตามหาคนคนหนึ่งที่พยายามหลบซ่อนตัวตนได้ง่าย ๆ ฟิลลิกซ์ส่ายหัวทั้งยิ้มกับตนเอง เพราะก็เคยคิดเช่นนั้นเหมือนกัน พอหวนนึกได้ว่าไม่มีเบาะแสอะไรสักอย่าง มันก็ดูน่าตลก คล้ายคนสิ้นสติไปทุกทีที่คิดจะออกตามหาคนที่ไม่มีใครคิดว่ามีตัวตนอยู่บนโลกแห่งนี้

“จากนิทานไงเล่าหลานข้า เราต้องหาว่าอะไรคือจุดที่สามารถหาเจ้าชายได้”

“ถ้าเขามีพลังที่หาอะไรที่ต้องการก็ได้ เขาก็คงจะร่ำรวยมาก”

“ใช่ ๆ เจ้ามาถูกทางแล้ว เขาอาจจะหาง่ายกว่าที่เราคิด คนรวยมากบนโลกนี้สามารถหาได้ง่าย ๆ อย่างไรเสียถึงจะพยายามปกปิดตัวเองให้ห่างไกลและไม่มีใครล่วงรู้ว่าแท้จริงเขาเป็นใคร แต่ถึงยังไงก็ต้องการความสะดวกสบาย มีสิ่งที่สามารถป้องกันตนเองจากภัยได้อย่างครบครัน” บุรุษเนตรทิพย์สันนิษฐาน

ฟิลลิกซ์ยกมือลูบคางตนเองคิด “คำพูดของเขา อาจจะใช้เพื่อโน้มน้าวใจมนุษย์ หรือนำไปใช้ทางธุรกิจ ข้าว่าเขาน่าจะเป็นคนดังสักคนบนโลกใบนี้”

“ไม่ เขาจะพูดอย่างนั้นไม่ได้ นั่นไม่ใช่วาจาประกาศิต” อีกคนแย้ง “หรือบางทีเขาอาจจะสิ้นชีวิตไปหลายครั้งแล้ว และใช้วิธีสืบทอดจากอีกรุ่นไปสู่รุ่นหลัง หากเป็นเช่นนั้นเราจะตามหาเขาไม่เจอ ฉลาดนักนะ…”

ฟิลลิกซ์ขบคิดตามคำกล่าวของผู้อาวุโสก่อนจะมองออกไปจากระเบียง เมื่อเห็นตะวันเต็มดวงแล้วก็ละเรื่องราวต่าง ๆ ในสมองออกไปจนหมดสิ้น ราวกับภาพตรงหน้าได้สะกดให้ชายหนุ่มหลงใหล กระทั่งผู้อาวุโสกล่าวผ่านความเงียบระหว่างทั้งคู่ขึ้นมาว่า

“ข้าเพิ่งจะนึกอะไรขึ้นมาได้อีกหนึ่งอย่าง ลูเซียนหลานข้า เจ้าคงไม่รู้ ใบหน้าเด็กหนุ่มคนนั้นคล้ายกับราชินีเอลียามาก บางทีนั่นอาจจะเป็นราชินีกลับชาติมาเกิดก็ได้ เราจะใช้เขาเพื่อตามหาเจ้าชาย”

“ใครกัน…” ชายหนุ่มมุ่นคิ้วหันไปมองผู้กล่าวทันที

“หนุ่มน้อยคนนั้น ที่เจ้าพาไปพบข้าด้วย เขาต้องมีสายใยเชื่อมกับเจ้าชายประกาศิตอยู่แน่”

“อะไรนะ อาทิตย์น่ะหรือ” ฟิลลิกซ์เบิกตาย้อนด้วยความไม่เชื่อหูตนเอง หากผู้ถูกถามกลับพยักหน้ารับเงียบ ๆ บอกว่านั่นถูกแล้ว ด้วยความเงียบ ราวผู้อาวุโสกำลังเร่งรัดให้ชายหนุ่มกล่าวอะไรสักคำออกไป ทว่าฟิลลิกซ์ไม่อาจตอบได้ว่าจะจัดการอย่างไรต่อ

“ข้าจะไปพักก่อน”

เกรงว่าชายที่ยืนอยู่ข้างกันจะเดาใจได้ว่าฟิลลิกซ์กำลังกังวลใจเรื่องของอาทิตย์ เขาไม่อยากพาอาทิตย์ออกไปจากแดนอันศักดิ์สิทธิ์นี้เพื่อพบอันตรายด้านนอก ด้วยรู้ดีว่าโดโนแวนหมายมั่นปั้นมือว่าจะทำลายกล่องดวงใจเขาให้หมดสิ้น แม้ไม่ตาย หากไม่เหลือใครเลย ชีวิตของชายหนุ่มก็เปรียบดั่งได้ตกนรกทั้งเป็น

ตอนนี้ขาข้างหนึ่งของฟิลลิกซ์ก็เริ่มจะหย่อนลงนรกไปแล้วด้วย

“นี่เป็นหนทางที่ดีนะลูเซียน ดีที่สุดแล้วหากเจ้าอยากที่จะจบเรื่องราวทั้งหมด” 

สิ้นคำของผู้กล่าว ฝีเท้าของอีกฝ่ายก็ก้าวเดินออกห่างไปจากฟิลลิกซ์ที่ยังยืนค้ำระเบียงหน้าห้องพักตนเอง ใจของชายหนุ่มสั่นไหวด้วยเกรงว่าหากสิ้นใครไป เขาต้องรออีกหลายสิบปีกว่าจะตามหาคนเหล่านี้เจอ

แค่คิด ชายหนุ่มก็ใจหาย เขาไม่อยากอยู่เพียงลำพังและทนทุกข์อย่างนี้อีกต่อไปแล้ว

“ก็ได้… ข้าจะตามหาเขาให้เจอ” ฟิลลิกซ์ถอนใจกล่าวกับตนเองเบา ๆ แม้อีกฝ่ายจะเดินไปไกลแล้วก็ตาม ราวกับต้องการตอกย้ำความกลัวของตัวเองในยามนี้ ให้มันลดน้อยลงเสียที ความกลัวที่จะสูญเสียคนที่รักสุดดวงใจไปต่อหน้าต่อตา




----------------------------------------------



เรื่องราวเริ่มข้นขึ้น พร้อมกับความรู้สึกของตัวละครแต่ละคนเริ่มสับสน

คนอ่านสับสนด้วย นักเขียนก็ปวดหัวกับการรีไรต์ 5555+

สรุปอิคุณฟิลลิกซ์เอาไง นางไม่ได้สองใจนะ นางแค่ไม่รู้ใจตัวเอง

ผ่านมาครึ่งทางแล้วคะ นิยายเหลืออีก 35 ตอน มาเดินทางไปกับความลึกลับพร้อมกันนะ

ตอนนี้เป็นตอนสุดท้ายของวันนะ เจอกันพรุ่งนี้จ้า



ความคิดเห็น