white choc

ขอขอบคุณทุกคอมเมนท์ ทุกแรงสนับสนุนนะคะ ขอบคุณคร้าา :)

01. สูญเสียอีกครั้ง

ชื่อตอน : 01. สูญเสียอีกครั้ง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.2k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 07 พ.ค. 2560 22:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
01. สูญเสียอีกครั้ง
แบบอักษร

บทที่ 1 สูญเสียอีกครั้ง




อี้ชิง Part



  **ณ โรงเรียนมัธยม**




" หมดเวลาแล้วจร้า !! เอาข้อสอบีมาส่งครูบนโต๊ะได้แล้วนะ เรียงตามเลขที่มาด้วยนะจ๊ะ " คุณครูคนสวยกำลังบอกให้นักเรียนเอาข้อสอบมาส่งเธอบนโต๊ะโดยที่เด็กๆในห้องก็ทยอยกันเอาข้อสอบมาว่างตามที่คุณครูบอก วันนี้เป็นวันสอบวันสุดท้ายของเด็กนักเรียนชั้น ม.6 ซึ่งก็ถือว่าเป็นวันสุดท้ายของชีวิตวัยมัธยมก็ว่าได้เพราะต่อจากนี้พวกเด็กๆก็คงต้องก้าวออกไปจากรั้วโรงเรียนและก้าวไปสู่รั้วมหาลัยแทนทำให้วันนี้เด็กๆทุกคนดูตั้งใจทำข้อสอบกันเป็นพิเศษเพื่อจะได้มีเกรดสวยๆไปยื่นเข้ามหาวิทยาลัย...



" ไง อี้ชิง ทำข้อสอบได้บ้างป่าวว่ะ " ลูห่านเอ่ยทักเพื่อนสนิทที่ออกมาจากห้องสอบด้วยอาการมึนๆงงๆราวกับได้ถูกข้อสอบดูดสติไปหมดแล้ว



" ก็ได้บ้างไม่ได้บ้างอ่ะ " อี้ชิงเด็กหนุ่มที่เกิดมาพร้อมลักยิ้มอันมีเสน่ห์ ผิดขาวอมชมพูผิดกับเด็กผู้ชายทั่วๆไปเอ่ยตอบกลับลู่หาน



" โห อย่ามาทำเป็นพูดเล่นหน่อยเลยเกรดนายเทอมที่แล้วสูงกว่าฉันอีก "



" ก็แค่ฟลุ๊คน่า 5555+ " อี้ชิงส่งยิ้มให้เพื่อนขี้น้อยใจของเขา ก่อนจะตบไหลเพื่อนเป็นเชิงปลอบใจเบาๆ



" เอ่อนี่อี้ชิง นายคิดไว้รึยังว่าจะไปเข้ามหาลัยที่ไหน "



" ฉันยังไม่รู้เลย ต้องรอถามป้าก่อนบางทีฉันอาจจะทำงานเลยก็ได้นะ เพราะว่าค่าเรียนมหาลัยมันแพงป้าฉันคงส่งไม่ไหวหรอก " อี้ชิงเลือกตอบเพื่อนไปตามความเป็นจริง บางทีเขาอาจจะไม่ได้เรียนต่อก็ได้เพราะฐานะทางบ้านก็ใช่ว่าจะดี เขาอยู่กับป้าแค่สองคนเพราะพ่อแม่เสียชีวิตไปตั้งแต่เขายังเด็กๆป้าจึงรับเขามาเลี้ยง อาชีพแม่ค้าขายอาหารตามสั่งของป้าเขาคงไม่มีเงินมากพอที่จะส่งเขาเรียนมหาลัยหรอกดังนั้นการที่เขาออกมาทำงานน่าจะช่วยป้าได้มากกว่าพอมีเงินแล้วเขาค่อยกลับไปเรียนก็ได้



" งั้นหรอ แต่นายก็เรียนไปทำงานไปก็ได้นิ " ลู่หานเอ่ยแนะนำเพื่อนเพราะว่าเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เรียนม.1 ลู่หานจึงไม่อยากให้อี้ชิงตัดอนาคตตัวเอง



" ฉันก็อยากจะทำอย่างนั้นนะ แต่ถ้าฉันต้องไปเรียนด้วยและทำงานด้วยแล้วแบบนี้ใครจะช่วยป้าฉันขายของล่ะ " ก็จริงอยู่ที่เขาอาจจะเรียนไปด้วยทำงานไปด้วยได้แต่สุขภาพป้าเขาก็ไม่ค่อยดีนักถ้าเขาต้องทั้งเรียนและทำงานแบบนี้เขาคงไม่มีเวลาดูแลป้าตัวเอง



" ยังไงนายก็คิดดีๆนะ ฉันเป็นห่วงนะ "


" รู้แล้วหน่าว่าแต่นายเถอะลู่หาน จบแล้วจะไปเรียนที่ไหน "


" แม่ฉันจะส่งฉันไปอยู่กับพ่อที่ไทยว่ะ คงไปเรียนที่นั่น "


" หรอดีใจด้วยนะ ไว้ก่อนนายไปเรามาฉลองกันนะแต่ตอนนี้ฉันต้องขอตัวกลับก่อนฉันต้องไปช่วยป้าน่ะ ไว้เราค่อยนัดเจอกันนะลู่หาน"


" โอเคๆ กลับดีๆนะอี้ชิง บายยยย "




 อี้ชิงเดินแยกออกมาจากลู่หานและมุ่งตรงกลับบ้านทันทีเพื่อไปช่วยป้าขายอาหารตามสั่ง ชีวิตของอี้ชิงเป็นแบบนี้ประจำ  ทุกวันหล้งจากเขาเลิกเรียนเขาก็จะมาช่วยป้าเหมยลี่ซึงเป็นป้าแท้ๆของเขาขายของ ร้านของป้าเหมยลี่ไม่ได้ใหญ่โตหรือหรูหราอะไรเพียงแต่เป็นร้านที่ตั้งอยู่หน้าบ้านก็เท่านั้นและด้วยฝีมือของป้าเหมยลี่ที่ถึงแม้จะเป็นร้านเล็กๆแต่กลับมีลูกค้าประจำมากมายเพราะติดใจในรสชาติอาหารของป้าเหมยลี่


" กลับมาแล้วคราบบบบบบ "


" อ่าวทำไมวันนี่กลับไว้จังละอี้ชิง " ผู้หญิงค่อยข้างมีอายุแต่ก็ยังดูดีเอ่ยทักอี้ชิงที่ตอนนี้กำลังนั่งลงบนเก้าอี้ๆข้างๆเธอ


" วันนี้สอบน่ะครับ สอบเสร็จก็กลับได้เลยว่าแต่ป้าเหมยลี่มีอะไรให้อี้ชิงช่วยไหมครับ "


" งั้นเอาผักคะน้าไปหั่นแล้วกันจ๊ะ "


" ครับ " อี้ชิงรับมีดและผักคะน้ามาหั่นอย่างว่าง่าย ส่วนป้าเหมยลี่ก็หั่นหัวหอมอยู่ข้าง


"นี่อี้ชิง พรุ่งนี้ป้าว่าจะไปตลาดสักหน่อยของเริ่มหมดแล้วป้าอยากจะซื้อมาตุนไว้น่ะจ๊ะ "


" งั้นให้ผมไปช่วยนะครับ พรุ่งนี้ผมปิดเทอมแล้วผมจะมีเวลาช่วยงานป้าได้เยอะเลยล่ะครับ "


" งั้นหรอจ๊ะ ว่าแต่จบม.6 แล้วอยากเรียนมหาลัยมั้ยเดี๋ยวป้าจะหาเงินส่งเราเอง "


" เอ่อ..คือผม ผมไม่อยากเรียนหรอกครับ อยากทำงานช่วยป้ามากกว่าไว้เราหาเงินได้เยอะๆแล้วผมค่อยเรียนก็ได้ครับ " อี้ชิงเลือกที่จะโกหกไปถึงแม้เขาจะอยากเรียนแต่เขาก็ไม่อยากทำให้ป้าต้องลำบากแค่รับเขามาเลี้ยงป้าเหมยลี่ก็ลำบากมากพอแล้ว


" แต่ป้าอยากให้อี้ชิงเรียนนะ ถ้าเป็นกังวลเรื่องเงินไม่ต้องเป็นห่วงนะจ๊ะ ป้าพอมีเงินเก็บอยู่บ้าง ". ป้าเหมยลี่ที่รักอี้ชิงเหมือนลูกแท้ๆเขาก็อยากให้อี้ชิงมีอนาคตที่ดีไม่ต้องลำบากเหมือนเขา


" ไม่เป็นไรครับป้า ผมว่าไว้ค่อยเรียนต่อก็ได้ยังไงก็ไม่สายเกินไปหรอกครับ "


"จ๊ะแล้วแต่อี้ชิงนะ ยังไงป้าก็จะอยู่ให้ถึงวันที่เราเข้าเรียนมหาวิทยาลัยและก็เรียนจบเลยดีมั้ยจ๊ะ" ป้าเหมยลี่ว่าพราวว่างมือจากการหั่นหัวหอมมาลูบผมอี้ชิงเบาๆอย่างอ่อนโยน


" ดีครับ ป้าเหมยลี่น่ะต้องอยู่กับผมไปอีกนานเลย ผมไม่ยอมให้ไปไหนหรอกครับ 5555"


" จร้าๆ ^-^ " เสียงหัวเราะและเสียงพูดคุยเต็มไปด้วยความอบอุ่นดั่งเช่นทุกวัน วันนี้ก็เป็นอีกวันที่สองป้าหลานมีความสุขกับสิ่งเล็กที่ไม่ได้ยิ่งใหญ่อะไรมากแต่กลับสร้างรอยยิ้มและความผูกผันของคนทั้งสองให้แน่นขึ้นไปอีก...




ณ ตลาดสด



" อี้ชิงไปรอป้าที่ป้ายรถเมล์ฝั่งโน้นก่อนนะ เดี๋ยวป้าจะซื้อน้ำปลาตรงนี้ก่อนแล้วจะข้ามตามไปจ๊ะ " ป้าเหมยลี่ว่างพรางชี้มือไปที่ป้ายรถเมล์ฝั่งตรงข้ามร้านน้ำปลาที่ตัวเองยืนอยู่โดยบอกให้อี้ชิงข้ามไปรอก่อนเลย


" ครับป้า งั้นเอาพวกผักมาให้ผมสิครับผมจะได้ถือไปก่อน "


" อ่ะนี่จ๊ะ ข้ามถนนระวังๆนะจ๊ะ "



" ครับ ". เมื่อเด็กหนุ่มข้ามถนนไปรอที่ป้ายรถเมล์ฝั่งตรงข้ามเรียบร้อยแล้วสายตาก็จับจ้องไปยังผู้เป็นป้าที่ตอนนี้ซื้อน้ำปลาเสร็จแล้วและกำลังจะข้ามถนนตามเขามาแต่แล้ว..



" โคร้มมมมมมมม !! " เสียงรถชนดังสนั่นไปทั่วบริเวณ เมื่อเด็กหนุ่มมองตามเสียงนั้นไปก็ใจกระตุกหล่นวูบ ภาพที่เห็นคือขวดน้ำปลาหล่นแตกกระจัดกระจายและยิ่งไปกว่านั้นภาพหญิงมีอายุที่คุ้นเคยนอนแน่นิ่งจมกองเลือดอยู่หน้ารถ



" ป้า ป้าเหมยลี่ครับ ฮึก ฮือ ป้าลืมตาสิครับ ฮือออ ช่วยด้วย ช่วยด้วยครับมีคนโดนรถชน " ทันทีที่สมองประมวลผลร่างบางของเด็กหนุ่มก็ทิ้งถุงผักในมือก่อนจะวิ่งถลาเข้าไปหาคนเป็นป้าที่ตอนนี้นอนแน่นิ่งอยู่กลางถนน


" ฮึก ป้าครับ ฮืออ ป้าอย่าเป็นอะไรนะครับ ป้าอย่าทิ้งผมนะคร้บ ฮืออออ ฮือออ " เสียงร้องไห้และน้ำตาที่ไหลบ่งบอกถึงความเสียใจของเด็กหนุ่มได้อย่างชัดเจน เป็นภาพที่คนแถวนั้นเห็นแล้วก็เศร้าใจไปตามๆกัน


" ขอความกรุณาลุกออกจากผู้บาดเจ็บก่อนนะครับ เดียวทางเราจะนำไปรักษาต่อที่ รพ นะครับ " ไม่นานนักพี่บุรุษพยาบาลก็เข้ามากันอี้ชิงออกไปและนำตัวป้าเหมยลี่ขึ้นรถพยาบาลโดยที่มีอี้ชิงนั่งไปด้วย ตลอดทางอี้ชิงเอามือจับมือป้าไว้แน่นราวกับไม่อยากให้จากไปไหน




ณ ห้องฉุกเฉิน



" คุณหมอครับ ป้าผมเป็นยังไงบ้างครับ " เวลาผ่านไปเกือบ2ชัวโมงเมื่อคุณหมอออกมาอี้ชิงก็พุ่งคำถามใส่ทันที


" เอ่อคือ..."


" คืออะไรครับหมอ "


" เสียใจด้วยนะครับ คนไข้เสียชีวิตแล้ว "


" ไม่จริง ไม่จริงใช่มั้ยครับหมอ ป้าผมยังไม่ตาย ยังไม่ตายใช่มั้ยครับ ยะ..ยัง ตุบบ " ร่างบางเป็นลมล้มลงไปหน้าห้องฉุกเฉิน คุณหมอจึงเรียกพยาบาลให้พาอี้ชิงไปพักก่อน



ณ ห้องพักผู้ป่วย


" อือออออ " อี้ชิงครางเล็กน้อยเหมือนเริ่มรู้สึกตัว


" ฝืนแล้วหรอค่ะ รู้สึกเป็นยังไงบ้างค่ะ ". พยาบาลเดินเข้ามาถามอาการอี้ชิงเมื่อเห็นเขาค่อยๆลุกขึ้นนั่ง


" มึนๆนิดหน่อยนะครับ แล้วป้าผมล่ะครับป้าผมอยู่ที่ไหน " เมื่อสมองเริ่มเข้าที่ ความรู้สึกก็บอกให้ถามหาคนเป็นป้าทันที


" เอ่อคือ คุณเหมยลี่เธอเสียชีวิตแล้วนะค่ะ เสียใจด้วยนะค่ะ "


" ฮึก ฮือออ ป้าครับ ป้าจะทิ้งผมไปเหมือนพ่อกับแม้อีกคนใช่ไหมครับ ฮืออ ฮืออ ฮึก ป้าครับแล้วผมจะอยู่กับใครล่ะครับ ฮือ ฮืออออ " ตอนนี้สติของอี้ชิงหลุดออกจากร่างอีกครั้ง สมองหยุดทำงานทุกอย่าง เด็กหนุ่มเอาแต่พ้ำเพ้อถึงคนที่จากไปอย่างไม่มีวันกลับมา หัวใจของเขาได้รับความเจ็บปวดเป็นครั้งที่สอง เมื่อป้าที่เหลืออยู่คนเดียวก็ต้องมาจากไปเพราะอุบัติเหตุเหมือนพ่อกับแม่ของเขาแล้วชีวิตเขาต่อจากนี้จะทำยังไง เขาจะใช้ชีวิตยังไงถ้าไม่มีใครคอยอยู่ข้างกัน ทำไมกันนะฟ้าถึงได้โหดร้ายกับเขาเพียงนี้....


image

-----------------------------------------------



แค่ตอนแรกก็เศร้าแล้วววววว ไรท์ขอโทษ T^T

อดทนหน่อยนะอี้ชิงเดี๋ยวก็จะยิ้มได้บ้างแล้ว ไรท์สัญญาอี้ชิงสู้ๆ

#คอมเมนท์ซับน้ำตาให้อี้ชิงและส่งกำลังใจมาให้ไรท์กันได้นร้าาา

#ยังไม่ได้แก้คำผิดนะค่ะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น