noonaa(น.ส.ศรัทธาวลี)

ทุกตอนอยู่ในเรทของกุญแจฟรีนะคะ ทริคสำหรับการอ่านคือ หนูนาเว้นตอนให้แล้ว กว่าจะอ่านถึงตอนที่ติดกุญแจ เวลาก็เดินถึงจนกุญแจครบอีกรอบพอดี หรือใครใจร้อน ใช้เหรียญซื้อทั้งเรื่องไปเล้ยยย จะได้ทำบุญกับนักเขียนตาดำๆ ด้วยเด้ออออ

ตอนที่ ๓๔ เปลือก

ชื่อตอน : ตอนที่ ๓๔ เปลือก

คำค้น : บ่วงอนธการ ๓๔

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 515

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 25 เม.ย. 2560 00:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ ๓๔ เปลือก
แบบอักษร

บ่วงอนธการ

-เปลือก-

ความเงียบงันเวิ้งว้างในห้วงแห่งความฝันนั้น ทำให้อาทิตย์รู้สึกอึดอัดที่จะทนนอนอยู่เช่นนี้ต่อไป แม้รอบกายจะมีลมเย็นจากหน้าต่างพัดสดชื่นเพียงใดก็ตาม ชายหนุ่มที่นอนไร้สติกลับมุ่นคิ้วตนเองด้วยความล้า พยายามขยับเปลือกตาที่หนักอึ้งเพื่อที่จะหลุดออกจากความว่างเปล่าแห่งนี้

เปลือกตาสองชั้นถูกเปิดขึ้น ก่อนจะกะพริบปริบเพื่อปรับความคมชัดของภาพตรงหน้า นึกตระหนกเมื่อเห็นว่าเป็นใครที่กำลังนั่งอยู่ข้างเตียงนอนของเขา 

ฟิลลิกซ์ละความสนใจสิ่งอื่นมามองด้วยความดีใจที่เห็นอาทิตย์รู้สึกตัวแล้ว มือหนาวางสิ่งของในมือก่อนจะเอื้อมไปไล้เส้นผมนุ่มอย่างแผ่วเบา ปลอบประโลมหนุ่มน้อยที่ถูกรังแก

“เป็นอย่างไรบ้างน้องซัน ดีขึ้นไหม”

สิ้นคำคนถาม อาทิตย์พยักหน้ารับก่อนจะโอดครวญเมื่อมือที่ตั้งใจจะยกขึ้นกุมศีรษะมันปวดหนึบราวจะหลุดจากข้อให้ได้ เพราะถูกเหยียบจากใครสักคนที่ต้องการความสะใจเป็นที่ตั้ง 

“เจ็บกว่าตอนโดนรุมกระทืบอีกล่ะ สงสัยมันคงระบม จมูกของผมยุบไหมครับ โอย…”

“ยังจะตลกได้อีก ทานยาเร็วเข้าคนดี” 

ฟิลลิกซ์บอกทั้งส่ายใบหน้าให้จอมรั้น ยื่นยาไปป้อน

“ผมไม่ใช่เด็กคุณฟิลลิกซ์ ไม่ต้องปะเหลาะหลอกให้ทานก็ได้” 

คนกล่าวยกมุมปากส่งยิ้ม อ้าปากรับมือของฟิลลิกซ์ที่ยกยามาให้ทาน ที่รับมาแต่โดยดีไม่มีท่าทีอิดออดด้วยรู้ดีว่าหากไม่ทาน เขาก็ไม่หายเจ็บสักที เมื่อทานเสร็จ ชายเจ้าของคฤหาสน์ก็พยุงให้อาทิตย์นอนพักเช่นเดิม

“เธอแกร่งกว่าที่ฉันคิดไว้มากน้องซัน เธอน่าจะวิ่งไปหาฉัน หรือร้องให้คนช่วย”

“ผมไม่คิดว่าเหตุการณ์แบบนี้มันจะเกิดขึ้นน่ะครับ อีกอย่าง ตอนนั้นหัวผมมันตื้อเบลอไปหมด ไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี ถ้าผมคิดสู้ ผมคงเจ็บตัวมากกว่านี้แน่” อาทิตย์อธิบายทั้งรอยยิ้มเจือเศร้า ยกมือจับใบหน้าตนเองอีกครั้ง ฟิลลิกซ์มองท่าทางแล้วก็แอบส่ายหน้าด้วยความเอ็นดู

“ยังหล่ออยู่เหมือนเดิม ไม่ต้องห่วง” ค่อนแคะไปที พร้อมรอยยิ้มที่ผุดขึ้นฝ่าความเงียบทั้งคู่

“ลงไปได้แล้วครับ ตัวคุณโตขนาดนี้มานั่งเบียดผมอยู่ได้” 

อาทิตย์หันไปไล่ เมื่อเห็นหนุ่มเจ้าของสถานที่ยังพอใจกับการนั่งลูบไล้เส้นผมของเขา ชายหนุ่มรับรู้ว่าฟิลลิกซ์อยากปลอบประโลมให้เขาหายกลัว ทว่าอาทิตย์ไม่ใช่คนอ่อนแอ 

แม้จะกลัว เขาก็ไม่มีทางแสดงให้ศัตรูเห็น

“ก็ได้ ๆ ฉันยอมเพราะเห็นว่าเธอป่วยอยู่ก็แล้วกัน” 

ฟิลลิกซ์ทรุดกายนั่งลงบนเก้าอี้ตัวเดิม หยิบหนังสือเล่มเก่าที่นั่งดูเมื่อครู่มาถือไว้ อาทิตย์เบิกตาด้วยความอยากรู้ ในมือของฟิลลิกซ์กำลังถือหนังสือนิทานนั่น

“เจ้าชายประกาศิต” ชายหนุ่มหลุดคราง มองมันตาไม่กะพริบ

 ฟิลลิกซ์ละจากหนังสือตรงหน้ามามองอาทิตย์ ที่จู่ ๆ ก็เอ่ยฝ่าความเงียบระหว่างทั้งคู่ขึ้นมา ก่อนจะมองสิ่งของในมือตนเอง คิดว่าอาทิตย์สามารถอ่านหนังสือเล่มนี้ได้อย่างไร หวนนึกถึงโดโนแวน จากการที่มันปั่นป่วนความทรงจำหยั่งรู้อดีตชาติของทุกคนไปทั่ว นั่นอาจทำให้อาทิตย์สามารถอ่านอักษรยุคเก่าออกก็เป็นได้ ชายหนุ่มจึงตัดความเคลือบแคลงใจนี้ออกไปก่อน

“นั่นภาษาอะไรหรือครับ”

“ภาษามนุษย์ชาวยุโรปโบราณ ในยุคที่ยังไม่มีศาสนา” 

จบคำ อาทิตย์กลับเบิกตาตนเอง หากแต่ไม่ได้กล่าวอะไรออกมาสักคำราวกับยังรับไม่ได้ คาดว่าคงสับสนที่รูว่าเหตุใดตนจึงอ่านหนังสือภาษาแปลกพวกนี้ได้ ฟิลลิกซ์ก้มมองมันในมือก่อนจะเปิดเนื้อหาภายในออกมาดู

“สาเหตุนี้หรือเปล่าที่คุณสั่งขังผม”

“แค่แอบอ่านหนังสือน่ะหรือ” ฟิลลิกซ์ย้อน

“คุณรู้หรือครับ”

ฟิลลิกซ์สบมองตาของชายหนุ่มตรงหน้า ขยับใบหน้ารูปงามไปมาราวกับตนนั้นเหนือกว่าด้วยรอยยิ้มกริ่ม “บนขั้วของซองนี้ แม้จะไม่มีลูกเล่นอะไรมากมายแต่ก็สามมารถจับผิดได้อยู่ว่าใครแอบเปิดมัน รู้หรือเปล่าว่าฉันหมุนด้ายตามเข็มนาฬิกาแต่เธอหมุนทวนเข็มนาฬิกา นั่นทำให้รู้อย่างไรล่ะ”

“โป๊ะแตก!” 

อาทิตย์เกาศีรษะตัวเอง

“แต่แค่อ่านหนังสือมันไม่ผิดหรอกพ่อหนุ่มนักสืบ เธออยากรู้ใช่ไหมว่าเรื่องราวมันเป็นยังไงต่อไป เธออ่านถึงไหนแล้วล่ะ…” ฟิลลิกซ์เอ่ยถามเมื่อเห็นหนุ่มนักสืบจำเป็นกำลังนั่งมองเขาด้วยสีหน้าเขินอายเมื่อถูกจับได้

อาทิตย์กำลังยอมรับว่าตัวเองอวดฉลาดแสร้งนอนหลับคืนนั้น ทั้ง ๆ ที่ฟิลลิกซ์รู้อยู่แล้วว่าไม่ได้หลับ ครั้นเห็นรอยยิ้มกริ่มจากริมฝีปากสีสดตรงหน้า ยิ่งสร้างความอับอายขายขี้หน้าให้กับอาทิตย์อย่างที่สุด ในคืนนั้น อาทิตย์ถูกฟิลลิกซ์จูบแบบที่รับรู้ได้ถึงความต้องการว่าอีกฝ่ายกำลังโหยหา 

แต่เขาไม่เข้าใจตนเองเลยสักนิด อาทิตย์พยายามปัดภาพนั้นออกไปจากศีรษะ 

“เอ่อ คือ อ่านถึงตอนราชารัตติกาลกับราชาทีปกรรู้สึกเสียใจที่สังหารเพื่อนตัวเอง… ครับ” ชายหนุ่มลากเสียง คนที่นั่งบนเก้าอี้ข้าง ๆ จึงพยักหน้ารับ มือขยับเปิดหนังสือไปยังหน้านั้นด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง 

“เอาล่ะ ฉันจะอ่านให้ฟัง”

อาทิตย์มองเสี้ยวหน้างดงามขณะกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนนุ่มละมุนนั้น ราวกับต้องมนต์ขลัง ทั้งที่อีกฝ่ายไม่ได้สนใจที่จะสบตาหรือใช่เสน่ห์สะกดใจเขาเหมือนทุกครั้งแม้แต่น้อย 

ฟิลลิกซ์เพียงเพ่งพินิจมองหนังสือนิทานเก่า ๆ บนมือตนเองด้วยสีหน้าเรียบปกติ แต่สิ่งที่กำลังล่อหลอกให้อาทิตย์ลุ่มหลงในตัวตนชายตรงหน้านั่น อาจจะเป็นความอ่อนโยนที่อีกฝ่ายเผลอไผลปล่อยออกมาเรียกร้องหาเขาเช่นนี้กระมัง ช่างเป็นความรู้สึกที่ชวนให้ชายหนุ่มผ่อนคลายเสียจริง

อาทิตย์คลี่ยิ้ม มองชายที่ส่งความใจดีและอ่อนโยนนั้นออกมาอย่างไม่รู้ตัว ยามที่เอ่ยเสียงไพเราะออกมาเล่าเรื่องด้วยภาษาอันสละสลวย ราวกับอาทิตย์ได้ฟังบทเพลงมีระดับหาจากที่ใดมิได้อีกแล้ว เจ้าตัวไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าตัวเองทำอะไรลงไป ฟิลลิกซ์

เขามองอีกฝ่ายผิดมาโดยตลอด

ชายที่ไร้ความรู้สึก เจ้าเล่ห์ กระด้างและเย็นชาคนนั้น คือเพียงเปลือกนอก แท้จริงแล้วจิตใจงดงามกว่าที่คิด…


---------------------------------------------

​อ่านต่อเลยค่ะ


ความคิดเห็น