noonaa(น.ส.ศรัทธาวลี)

ทุกตอนอยู่ในเรทของกุญแจฟรีนะคะ ทริคสำหรับการอ่านคือ หนูนาเว้นตอนให้แล้ว กว่าจะอ่านถึงตอนที่ติดกุญแจ เวลาก็เดินถึงจนกุญแจครบอีกรอบพอดี หรือใครใจร้อน ใช้เหรียญซื้อทั้งเรื่องไปเล้ยยย จะได้ทำบุญกับนักเขียนตาดำๆ ด้วยเด้ออออ

ตอนที่ ๓๒ เจ้าชายประกาศิต

ชื่อตอน : ตอนที่ ๓๒ เจ้าชายประกาศิต

คำค้น : บ่วงอนธการ ๓๒

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 550

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 24 เม.ย. 2560 19:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ ๓๒ เจ้าชายประกาศิต
แบบอักษร

บ่วงอนธการ

-เจ้าชายประกาศิต-

ยามเช้าท่ามกลางกรุงอันสุดแสนวุ่นวาย ภายในห้องผู้บริหารสุดหรูที่ถูกตกแต่งไปด้วยข้าวของแสนแพง บนโต๊ะทำงานของชายร่างท้วมคนหนึ่ง ตกแต่งด้วยรูปภาพของชายหนุ่มหน้าตาน่ารัก กำลังส่งยิ้มหวานมาให้ด้วยความร่าเริงสดใสภายในกรอบรูป

ชายวัยกลางคนมองเขาในนั้นด้วยความปวดหนึบที่อกอย่างหาที่เปรียบมิได้ เอื้อมมือไร้เรี่ยวแรงขยับไปยกรูปนั้นคว่ำลงไปกับโต๊ะ ด้วยความรู้สึกผิดบาปแก่ใจตนเอง ที่ตัดสินใจทำเช่นนั้นกับลูกชายเพื่อความอยู่รอดของตนเอง

จะให้เขานำเงินกลับไป ตั้งมากมายถึงเพียงนั้น มันยากเหลือเกิน

คุณพิศุทธิ์ยกมือกุมศีรษะตนเองคิดไม่ตกเมื่อนึกถึงหนุ่มน้อยผู้สร้างเสียงหัวเราะให้แก่เขายามพักผ่อนด้วยกัน หนุ่มน้อยที่เขาดูแลหวงแหนมากพอ ๆ กับเงินมากมายมหาศาลที่รับมาจากนายทุนปริศนาคนนั้น ที่ไม่คิดดอกเบี้ยแม้แต่สลึง หนำซ้ำยังรับลูกชายไปดูแลให้อีกด้วย แม้เขาจะรู้ดีว่าสิ่งตอบแทนคือร่างกายของอาทิตย์ผู้เป็นลูกรัก

นับว่าดีที่ได้เริ่มต้นใหม่ แม้จะรู้สึกผิดและคิดถึงอีกฝ่ายเพียงไหนก็ตาม แต่ใครจะยอมหอบเงินที่ได้มาง่าย ๆ กลับไปกันเล่า ไม่มีทางเสีย

เสียงเคาะประตูจากเลขาหน้าห้องเรียกสติให้ชายค่อนคนละความคิดร้ายของตนเองลงไป คุณพิศุทธิ์สูดลมหายใจให้เข้าปอดตนเองก่อนจะขานรับ “มีอะไรคุณศรีสมร”

“เอ่อ…มีคนมาขอพบท่านค่ะ” ได้ฟัง เขาขมวดคิ้วด้วยความฉงน ด้วยเพราะไม่ได้นัดคู่ค้าคนไหนในเช้านี้สักคน “เขาเป็นใคร ผมจำได้ว่าไม่มีนัดวันนี้”

“เอ่อ คือว่า…เขาบอกว่าเป็นคนที่คุณต้องการที่สุดค่ะ”

คุณพิศุทธิ์มุ่นคิ้วอีกครั้งด้วยความไม่ชอบใจกับคำตอบนี้ เขาไม่อาจรู้ว่าคนผู้นั้นคือใคร แต่ไม่รู้สึกสนุกด้วยที่จะเล่นเช่นนี้ ช่างเป็นคนที่หยิ่งจองหองเสียจริง “บอกเขาไปทีว่าผมไม่ต้องการ ถ้าเขาไม่ได้นัดล่วงหน้า”

“แต่ว่า…” เลขาอึกอัก

“บอกไปแบบนั้น ผมไม่อยากพบคนที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้า”

“ช่างเป็นมนุษย์ที่สมเป็นมนุษย์จริง ๆ โง่เขลา ไร้ปัญญา ไม่รู้จักปิดตาแล้วเปิดจิตใต้สำนึก คิดได้ยังไง… ไม่พบคนเพียงแค่ไม่รู้จักนามเพื่อปิดโอกาสอันดีของตัวเอง” เสียงหนึ่งกล่าวขึ้น

“ไม่ได้นะคะคุณ!”

สิ้นคำเลขาสาวใหญ่ คุณพิศุทธิ์ที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นมนุษย์โง่เง่าหันไปตามเสียงทันทีด้วยความไม่พอใจเป็นอย่างมาก หวังจะต่อว่าต่อขานกลับไปให้รู้สำนึกว่าอีกฝ่ายกำลังเล่นกับใครอยู่ 

ทว่าครั้นหันไปนั้น สายตาของเขาสบกับนัยน์ตาเข้มราวกับสัตว์ป่าบนใบหน้าของชายผู้หนึ่ง รูปร่างสูงใหญ่ราวกับเป็นชาวต่างชาติ บนร่างกายสวมสูท รองเท้ามันวาวราคาแพง กำลังย่างกรายเข้ามา

“คุณเป็นใคร!”

เจ้าของสถานที่รีบเอ่ยถามพลางจ้องมอง บนใบหน้านั้นเดาได้ว่าคือชายวัยประมาณสามสิบ นัยน์ตาดุราวกับเสือป่าดุร้าย จมูกโด่งเป็นสัน รอบริมฝีปากประกอบไปด้วยไรหนวดครึ้ม ๆ แลดูเหมือนพวกมาเฟียตะวันตก บนมือหนานั้นถือกระเป๋าใบใหญ่ที่ไม่อาจเดาว่ามีอะไรภายในนั้น คงไม่ใช่เงินหลายร้อยล้านเป็นแน่ ใครจะมาเดินถือเล่นไปมาอย่างไม่รู้สึกรู้สาเช่นนี้กัน

“หึ…”

ชายผู้เป็นปริศนาเดินใบหน้าเข้มตรงมาที่เขา ภายในหัวของคุณพิศุทธิ์ประมวลผลคิดวิเคราะห์ว่าอะไรอยู่ในกระเป๋านั้น ท่ามกลางเสียงปรามของเลขาที่แล่นเข้ามาอย่างไม่ยอม 

ภายในหัวของเจ้าของสถานที่แห่งนี้กลับไม่ได้ยินเสียงอะไรเลยนอกจากภาพของชายตรงหน้าเดินเข้ามาหาตน ราวกับโลกทั้งโลกหยุดหมุน หรือเวลาทั้งหมดได้หยุดเดินไปชั่วขณะ กระทั่งกระเป๋าใบเป้งนั้นถูกวางลงบนโต๊ะทำงานของเขาดังปัง

คุณพิศุทธิ์สะดุ้ง เงยมองร่างสูงสง่าตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ

“จงเปิดมันเสีย เปิดมันดู...” 

เสียงก้องกังวานบอกเป็นเชิงออกคำสั่ง พร้อมนัยน์ตาดุร้ายก้มสบมองคุณพิศุทธิ์ไม่วางตา แต่เหตุใดมิทราบเขาจึงต้องเชื่อฟังอีกฝ่ายที่อายุน้อยกว่าโดยง่าย ชายเจ้าของบริษัทไม่เข้าใจตนเองในเวลานี้เอาเสียเลย

มือที่เริ่มจะเหี่ยวย่นเคลื่อนไปปลดล็อกประเป๋า ละล้าละลังเกรงว่าจะเป็นระเบิดหรืออะไรที่สามารถทำร้ายเขา ด้วยความกลัว มือหนาสั่น พยายามขยับออกไม่ทำตาม หากแต่มันก็ยังเคลื่อนไปเปิดช้า ๆ แม้จะไม่อยากเปิดก็ตามที ราวกับมือมันทำงานเองอย่างอัตโนมัติโดยสมองมิได้สั่งการ

สิ่งที่เผยออกได้สร้างความประหลาดแก่ใจให้คุณพิศุทธิ์อย่างที่สุด ดวงตาของเขาเบิกโพลงอย่างไม่อยากเชื่อสายตาตนเอง เมื่อเห็นธนบัตรสีเทามัดเป็นปึกใหญ่ หลายปึกเรียงรายส่งกลิ่นหอมยั่วยวนเต็มกระเป๋าใบใหญ่นี้ทั้งใบ ชายวัยกลางคนเงยไปสบมองร่างของชายผู้เป็นปริศนาด้วยความงงงวยว่ามันเกิดอะไรขึ้น เขาฝันไปอย่างนั้นหรือ ที่จู่ ๆ ก็มีคนแปลกหน้าถือเงินมากมายมหาศาลเดินเข้ามา

“ทั้งหมดนั้น ฉันให้…”

ให้เขาทั้งหมด อย่างนั้นหรือ คุณพิศุทธิ์อ้าปากค้างมองชายตรงหน้า

“ทำไม ไม่ดีใจหรือไง” 

บุรุษรูปงามผู้ใจกว้างถามขึ้นขณะที่มองใบหน้าแสนโลภของชายค่อนคน เมื่อได้ยินเช่นนั้นคนฟังก็เงยขึ้นมามองอีกครั้ง “อะไรกัน นี่มันหมายความว่ายังไง คุณเป็นใคร!”

ชายรูปร่างสง่าตรงหน้าขยับเข้ามาทรุดตัวนั่งบนโต๊ะทำงานของเขาอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะเบิกยิ้มกับตนเองเมื่อเห็นแววตาอยากรู้ของมนุษย์ตรงหน้า 

ดวงตาคมกริบมองทอดออกไปยังกระจกบนตึกระฟ้านี้อย่างอารมณ์ดี เมื่อเห็นเครื่องบินลำหนึ่งลอยอยู่บนท้องฟ้าสีคราม ด้านหลังเป็นก้อนเมฆหรือมลพิษลอยว่อนเป็นเส้นยาวตามไปตลอดทั้งสาย

เสียงทุ้มกล่าวออกมาอย่างเรียบนิ่งกับคนรอว่า

“นามของข้า คือประกาศิต”





-----------------------------------------------



อยู่ๆ เจ้าชายประกาศิตที่อยู่ในนิทานที่อาทิตย์อ่านก็มาปรากฏตัว

อาวุโสและลูเซียนจะตามหาเจอมั้ย จะเป็นยังไงต่อ ติดตามมมมม



ความคิดเห็น