•คิ้วปลิง•

เมื่อดวงใจมีรัก~ 👻. ทุกคอมเม้นและไลค์ทำให้ไรท์คนนี้!! มีพลังงงงงงงงงง~~~~😘 ありがとう

ชื่อตอน : ep.26

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.9k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 24 เม.ย. 2560 13:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ep.26
แบบอักษร

Ep.26 การทรมาน


"อืม..." ผมค่อยๆลืมตารความรู้สึกเจ็บที่แขนและขาเริ่มแพร่เข้ามา


พอผมลืมตาเต็มที่ก็พบว่าผมอยู่ในโกดังเก่าๆที่หนึ่ง ผมถูกแขนห้อยไว้อยู่กับคานเสาไม้เก่าๆที่ดูท่าจะหักเมื่อไรก็ได้


"เหๆ ตื่นแล้วเหรอจ๊ะ!" เสียงหญิงสาวที่ออกมาจากความมืดเมื่อหน้าเธอพ้นแสงผมถึงกับต้องตกใจในสิ่งที่ผมเห็น


"รุ่นพี่.."


"อยากมาเรียกฉันว่ารุ่นพี่! ฉันไม่ใช่รุ่นพี่ของแก!" เธอตะโกนดังลั่นจนผมต้องสะดุ้งกับท่าทางและเสียงของเธอ


"คุณ..จับผมมาทำไม.."


"ก็ฉันเกลียดแกไงล่ะ"


"ผมไม่ทำอะไรให้คุณเกลียดผมกัน" ผมถามด้วยความไม่เข้าใจผมพึ่งเจอเธอแล้วผมจะทำอะไรให้เธอเกลียดผมได้..


"ก็ครอบครัวแกไง ที่ทำกับฉันแบบนี้!!"


ครอบครัวผม?


"แกรู้มั้ยฉันต้องโตมากับการมีเซ็กกับคนแปลกหน้าเพื่อความอยู่รอดที่เป็นแบบนี้ก็เพราะพวกแก!"


".."


"แต่อยู่ๆก็มีคนมารับฉันไปเลี้ยงแลกกับการมีเซ็กกันทุกวัน เหอะ ตาแกอ้วนนั้นมันทำให้ฉันเหมือนตกนรกทั้งเป็นแกรู้มั้ยว่าฉันทรมานแค่ไหนหะ! ที่เป็นแบบนี้ก็เพราะพ่อของแกไม่รับแม่ฉันไปดูแลยังไงล่ะ พ่อแกมันเลว! แกมันก็เลวพอๆกับพ่อแก"


"ไม่จริง! พ่อผมไม่ได้เลว" ผมว่ากลับไป จะว่าผมก็ได้แต่จะมาว่าคนในครอบครัวผมไม่ได้ ผมไม่ยอม


"แกยังจะรักมันอีกเหรอ มันตัดหางปล่อยวัดแกนะ" เธอเข้ามาใกล้ผมก่อนจะใช้นิ้วเรียวยาวเชิดคางผมขึ้น


"เขาคือพ่อของผม"


"มันก็พ่อฉันเหมือนกัน!! ฉันยังเกรียดมันเลย" ผมอึ้งไปทันทีที่ได้ยินคำๆนั้นออกมา พ่อผม..คือพ่อเขา...เป็นไปไม่ได้พ่อไม่เคยบอกเรื่องนี้กับผมเลย


"แต่ว่านะ ฉันเกลียดแกมากกว่า" เธอสะบัดหน้าผมอย่างแรงก่อนจะใช้เล็บกดเข้าไปในขาที่ถูกแทง เลือดสีแดงสดค่อยๆไหลลงตามพื้น


"อั้ก"


เธอยกนิ้วออกก่อนจะเอานิ้วนั้นมาป้ายที่แก้มของผม


"แกรู้มั้ย ยาโตะคือคนเดียวที่ค้ำจุนฉันไว้เขาทั้งใจดีมีเมตตา เขาช่วยฉันทั้งๆที่ไม่มีใครยอมช่วยฉันซักคนตอนที่ฉันถูกแกล้ง ฉันหลงรักเขาหัวปักหัวปำ"


".."


"อ๊าาา~ ฉันมีความสุขมากตอนที่ฉันมีเซ็กกับเขา แต่!! เขากลับไม่ได้เรียกชื่อฉันซักคำ เขาเรียกแต่ชื่อของแก!ของแกเพียงคนเดียว!!"


เพี้ยะ!


เธอเข้ามาตบหน้าผมอย่างแรงจนหน้าของผมหันไปเห็นเก้าอี้สามตัวที่วางเรียงกันอยู่แล้วผมก็ต้องตกใจเมื่อคนที่นั่งเก้าอี้เหล่านั้นเป็นคนที่ผมรักที่สุดในโลก


"อ๊าา~ เป็นภาพที่สวยงามเหลือเกินว่ามั้ย"


"ป๊า...ม๊า..พี่..." พวกเขามีแต่รอยเปื้อนเลือดบนใบหน้าแต่คนที่โดนหนักสุดคือพ่อที่มีแต่รอยโดนฟันเต็มตัว ภาพตรงหน้ามันผมถึงกับสะอื้นไห้แทบขาดใจ


เฮือกกกก!


อึก..อ้วกกกกกกก!


ผมอ้วกออกมาเพราะอาการความเหม็นคาวเลือดที่มากเกินไป


"แกอ้วก?" เธอทำหน้าสงสัย


"อ้วกทำไม?" ผมไม่ตอบเธอ แต่เธอกลับจะใช้มือมาชกที่ท้องผม ผมเลยดิ้นจนสุดชีวิต


"อยากทำที่ท้องไม่เอา ที่ไหนก็ได้ที่ไม่ใช่ท้อง"


"ทำไมท้องแกมันทำไม...หรือว่า....แกท้อง?" ไม่ยอมตอบเธอเพราะรู้ว่าเธอจะทำอะไนกับผมถ้าผมบอกไป


"ก็ดีเกมมันจะได้สนุก"


ผมกลัวแววตานั้น แววตาของเธอที่จ้องมาที่ผมจนแทบจะกินผมไปทั้งตัว


เธอเดินไปหาพ่อกับแม่ของผมที่นั่งอยู่ตรงนั้นเอามือกอดคอพวกเขาก่อนจะกับคางให้มองมาที่ผม


"ดูสิ...ใครเอย?" เธอพูดที่ข้างหูพ่อผม พ่อก็เงยหน้าขึ้นมาช้าๆ


"จิฮารุ..ลูก" พ่อผมมีท่าทางอิดโรยมาก เลือดไหลลงตามข้างแก้มเป็นทาง เห็นแค่น้ำตาผมก็ไหลออกมา


"อึก..ป๊า"


"อ้าว! เป็นพ่อลูกกันแล้วเหรอเนี่ยตายจริง ฮ่าๆ" เธอหัวเราะออกมาอย่างสะใจ


"แกจะทำอะไรลูกฉัน ลูกฉันไม่เกี่ยวอะไรด้วย!"


"ฉันก็ไม่เกี่ยวอะไรนะ แล้วทำไมชีวิตฉันมันต้องมาเป็นแบบนี้ด้วยหะ! เพราะแค่ฉันอยู่ในท้องแม่รึไง ตอนนี้ฉันมีชีวิตก็เหมือนไม่มีที่ฉันอยู่มาก็เพื่อแก้แค้นเท่านั้น"


"อย่าทำ..อึกแบบนี้เลย...ทำผมแค่คนเดียวก็ได้อย่าทำครอบครัวของผมอึก.."


"ไม่ต้องร้องขอฉันก็จะจัดให้แกหนักสุดอยู่แล้ว แกแย่งคนรักของฉันไปฮึ ฉันจะให้แกเหมือนตกนรกทั้งเป็น ปล่อยตัวไอ่นั้นออกมา!!" เธอตะโกนใส่วอซะเสียงดังลั่น สักพักก็ผมได้ยินเสียงโซ่ที่กระทบกับพื้นไปมาจากด้านหลังแต่ผมหันไปมองไม่ได้


"นี่คือนักโทษหลบนี้ที่ฉันให้มันซุกหัวนอนเอาไว้"


"แกจะทำอะไรจิฮารุลูกฉัน!!" แม่ตะโกนขึ้นมาบ้าง


"ทีแบบนี้พวกแกรักมันเลยงั้นเหรอ ฉันเห็นนะตอนที่ลูกพวกแกเป็นโอเมก้าพวกแกรังเกียจมันเสียยิ่งกว่าอะไร"


"ป๊า..ม๊าจริงเหรอ" พี่ผมพูดขึ้น


"..."


"ทำไมไม่ตอบมัน!"


"ป๊า! ตอบอะไรบ้างสิ"


"คาโอรุป๊าขอโทษ..."


"ไม่อยากจะเชื่อว่าจะทำกับจิฮารุได้ลงคอ.."


"อย่ามาดราม่าแถวนี้ เดี๋ยวพวกแกก็ตายกันหมดอยู่แล้ว แต่ยกเว้นแกนะ" เธอชี้มาทางผมด้วยรอยยิ้ม


"อ่อ..ฉันลืมบอกไปยาโตะน่ะเขาไม่มาช่วยแกหรอกนะ พอดีฉันจับเขาขังคุกอยู่น่ะ ดื้อมากเลยกว่าจะจับได้ ฮิฮิ"


"ขอร้อง..อย่าทำอะไรพวกเขาเลยอึก..มาลงที่ผมคนเดียวเถอะ..อึก.."


"ไม่!! พวกมันต้องได้รับกรรมทั้งหมด"


"อ๊า...หอมจัง" เสียงหื่นกระหายที่ดังมาจากด้านหลัง รับรู้ถึงลมหายใจที่ลดต้นคอ


"ฮ่าๆๆ การแสดงจะเริ่มขึ้นแล้ว มันน่ะเป็นนักโทษในคดีฆ่าข่มขืน นี่แกไม่ต้องเบามือนะเอาแรงๆเลย"


"ไม่บอกก็ทำอยู่แล้ว...อาาา หอม.."


"อย่านะ..อย่าอึก...ฮือ.." มันค่อยๆเอามือมาสอดใต้เสื้อผ้าของผม ลิ้นของมันเลียไปตามซอกคอของผม ผมรังเกียจสัมผัสของมัน ผมพยายามดิ้นให้ถึงที่สุด


"อย่า...อึก..."


"นี่หนูน้อยอย่าขัดขืนดีกว่า ถ้าอยากให้พ่อแม่พี่น้องของได้มีชีวิตรอดละนะ"


"...อึก..." ผมหยุดการดิ้นในทันที ปล่อยให้มันเล้าโลมกับร่างกายของผมตามใจมัน



ลูก...แม่ขอโทษนะที่ปกป้องลูกไม่ได้....ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นแม่จะอยู่ข้างลูกเสมอ...




🎃🤢🤢🤢🤢🤢🤢🎃

😭😭😭😭😭

ความคิดเห็น