noonaa(น.ส.ศรัทธาวลี)

ทุกตอนอยู่ในเรทของกุญแจฟรีนะคะ ทริคสำหรับการอ่านคือ หนูนาเว้นตอนให้แล้ว กว่าจะอ่านถึงตอนที่ติดกุญแจ เวลาก็เดินถึงจนกุญแจครบอีกรอบพอดี หรือใครใจร้อน ใช้เหรียญซื้อทั้งเรื่องไปเล้ยยย จะได้ทำบุญกับนักเขียนตาดำๆ ด้วยเด้ออออ

ตอนที่ ๒๙ คนดีหรือคนเลว

ชื่อตอน : ตอนที่ ๒๙ คนดีหรือคนเลว

คำค้น : บ่วงอนธการ ๒๙

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 485

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 24 เม.ย. 2560 01:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ ๒๙ คนดีหรือคนเลว
แบบอักษร

บ่วงอนธการ

-คนดีหรือคนเลว-

“ตอบฉันได้ไหมคะ คุณเป็นใครกันแน่”

เสียงของเด็กสาวเอ่ยถามขึ้นขณะที่เดินตามร่างสูงใหญ่ของชายที่เดินนำตนไป ท่ามกลางความเงียบสงัดในเวลาค่ำคืนซึ่งเป็นช่วงเวลาที่เธอควรได้พักผ่อน นิสามองไปยังร่างสูงใหญ่สวมชุดที่เธอขโมยมาให้ ทว่าบนเท้าไม่มีอะไรรองรับพื้นที่ทั้งสกปรกและอันตรายนั้นเลยสักนิด แม้จะอยู่ในอาการกลัวเกรงคนน่ากลัวที่มีผมเผ้ารุงรังนั้น แต่สุดท้ายก็หลุดปากเอ่ยถามในที่สุด

“ตอบฉันได้ไหมคะ คุณเป็นใคร”

คนตัวสูงที่เดินนำชะงักเท้า หันกลับมามองร่างบอบบาง ตอนนี้ถูกห่อหุ้มด้วยผ้าห่มกันหนาวยามค่ำคืนของเมืองเหนือ “เจ้าไม่มีเกียรติพอที่ควรจะได้รู้จักข้า จงตายไปพร้อมกับความอยากรู้นั่นแหละ”

นิสาเบ้ปาก คิดว่าจอมอสูรตรงหน้าช่างหลงตัวเองเสียจริง “ค่า ๆ เจ้าชาย…”

“หยุดประชดข้าแล้วก็รีบเดินตามมา ถ้าเจ้าหลงข้าก็จะไม่เสียเวลาเดินตามหา” คนตรงหน้าหันมาทำเสียงเข้ม

“แต่เราไม่รู้ทางที่จะออกจากป่านะคะ” นิสาแย้งพลางรีบสาวเท้าตาม “เราควรไปถามคนในหมู่บ้าน แล้วให้เขาพาเราเดินทาง จะได้ไม่หลง”

“ข้ารู้…” ชายตรงหน้ากล่าว

“แล้วทำไมต้องเดินทางตอนกลางคืนด้วย มันจะทำให้เราหลงทางมากขึ้นนะคะ”

“เวลากลางคืนเป็นของข้า แค่แสงจากดวงจันทร์ข้าก็มองได้กระจ่าง” เสียงทุ้มก้องกังวานเอื้อนเอ่ยขณะสาวเท้าเดินไปได้อย่างหนักแน่น หากแต่เมื่อความหนาของใบไม้ลดน้อยลง แสงของดวงจันทร์สาดมายังร่างหนานั้น ใจของเด็กสาวสั่นไหวเมื่อเห็นฝีเท้าของชายตรงหน้าชุ่มไปด้วยเลือด หากแต่อีกฝ่ายไม่แสดงถึงความเจ็บปวดออกมาสักนิดเดียว

“คุณจะพาฉันไปไหน” เด็กสาวเอ่ยฝ่าความเงียบอีกครั้งด้วยใจหวาดหวั่น ฟังคำตอบ “เข้าสู่เมือง”

“อีกนานไหมคะกว่าจะถึง” เขาต้องไปหาหมอ ล้างความสกปรกนี้ออกจากเท้า

“ไม่… อีกไม่นาน”

“ได้โปรด หยุดเถอะ!” นิสาวิ่งไปดึงแขนกำยำของชายตรงหน้า เด็กสาวไม่อาจทนเห็นเขาทำร้ายตนเองเองเช่นนั้นได้ แม้จะเคยใช้วาจาร้ายกาจกับเธอหลายต่อหลายครั้งก็ตาม แต่อีกฝ่ายเป็นคนเก็บผลไม้ หาอาหารทุกอย่างให้เธอกินประทังชีวิต

“ทำอะไรของเจ้า ปล่อยข้า!”

“ได้โปรด เลือดคุณไหลมากขนาดนี้ หยุดเถอะ!” นิสาร้องบอก ร่างหนาผลักเด็กสาวออกจากลำแขนของตนเองด้วยความรำคาญใจ สาวเท้าต่อไป ด้วยเพราะไม่อาจทนฟังได้เมื่อสาวน้อยด้านหลังร้องขอให้เขาหยุดเดิน เพียงเพราะว่าเลือดได้หลั่งไหลจากร่างกายของเขาด้วยแผลเล็ก ๆ ด้วยน้ำเสียงความห่วงใยและอ่อนแอนั้น

“หุบปากแล้วก็เดินตามข้ามาดี ๆ เสีย” ชายหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงเข้มขรึม ย่างเท้าเดินต่อไป “ไม่งั้นข้าจะทิ้งไว้ในป่า ให้เสือสิงห์ในนี้กินเป็นมื้อโอชะ ตัวขนาดเจ้าคงได้อิ่มสักมื้อ”

“คุณควรหยุดนะ!” นิสาร้องลั่นป่า มองคนที่ยังคงไม่สนใจ “ธุระกงการอะไรที่ข้าต้องเชื่อฟังเจ้า”

“เพราะฉันไม่กลัวคุณหรอก! ถ้าคุณไม่หยุดเดิน เชื้อโรค แบคทีเรีย สิ่งสกปรกมันจะเข้าไปในเท้าของคุณ พอถึงเวลามันจะกินขาคุณจนขาดแล้วฉันจะหนี ถึงเวลานั้นยังไงคุณก็ไม่มีแรงวิ่งตามจับฉัน” นิสาใจสั่นร้องออกไปด้วยความกลัว น้ำตาไหลพรากอาบลงจนไปถึงคางเรียว

หากแต่ถ้อยคำที่เธอกล่าวนั้นจะว่าเย้ยก็ใช่ จะว่าห่วงใยก็ถูก ด้วยเพราะหากอีกฝ่ายไม่มีแรงตามเธอก็คงดี จะได้หนีไปอย่างสะดวก แล้วเหตุใดเธอต้องไปบอกคนกุมขังตนเองด้วยความปรารถนาดีเช่นนั้นเล่า ยิ่งคิด เธอยิ่งไม่ชอบตนเองที่เขลานัก

“พูดมาก…” ชายหนุ่มในคราบคนจรต่อว่า “ต้องให้ข้าเอาอะไรอุดปากเจ้าใช่ไหมถึงจะเงียบได้ หรือจะให้ฆ่าเจ้าทิ้งเสีย จะได้ไม่เป็นภาระ ลำพังข้าคนเดียวเดินทางถึงที่หมายได้ในคืนนี้”

ปิศาจหนุ่มจ้องมองร่างบางที่นั่งกับพื้น รู้สึกขัดใจอย่างบอกไม่ถูก เด็กสาวตรงหน้าไร้เดียงสาเกินไปที่ชายผู้เลวร้ายอย่างเขาจะทนมอง ชายหนุ่มหันกลับไปบังคับจิตใจให้ตนเองก้าวเดินต่อไม่ฟังคำทัดทานของเธอ หรือคำห่วงใยที่มีต่อเขาตั้งแต่แรก ตั้งแต่ยังไม่พบกัน นิสาเป็นคนดีที่ห่วงใยผู้อื่นเสมอ นั่นเป็นวิธีที่คนทรามอย่างเขาเลือกที่จะใช้เธอเป็นเครื่องมือ

เธอง่ายต่อการถูกชักจูงเกินไป อ่อนแอและไร้เดียงสาเกินไป

“นี่ ฉันพูดจริง ๆ นะคะ คุณควรพักก่อน” เธอร้องตามหลังไม่ยอมหยุด “แล้วฉันก็เหนื่อยมากด้วย ฉันหิว ฉันหนาว ฉันอยากผิงไฟ ดื่มน้ำ แล้วก็นอน…”

 “เงียบแล้วเดินตามมา!” เขาจะไม่ใจอ่อนกับเด็กตัวเล็ก ๆ คนนี้ แม้จะเคยเติบโตมาพร้อมกันในอดีต ผูกพันไม่น้อย แต่ท้ายที่สุดเขาจะสังหารเธออย่างที่เคยทำมาหลาย ๆ ครั้ง เพื่อเพียงให้ชายผู้ที่ทำร้ายเขาเจ็บปวดบ้างเช่นกัน

“ฉันอยากเข้าห้องน้ำ ฉันปวดฉี่!”

ชายหนุ่มชะงักเท้าเมื่อได้ยินถ้อยคำนี้จากคนด้านหลัง พยายามใจเย็นลดความโมโหไม่ให้เสียเรื่อง เขาอยากจะจับเธอมาฉีกเป็นชิ้น ๆ ระบายอารมณ์ความงี่เง่าเต็มทีแล้ว ร่างสูงเดินย้อนกลับไปจ้องตาเด็กสาวในตอนนี้ที่ก้มหน้าก้มตาไม่กล้าเงยมาสบ “เมื่อไรเจ้าจะเลิกเป็นภาระข้าสักที!”

“ก็มันห้ามไม่ได้นี่คะ มันเป็นเรื่องธรรมชาตินี่นา” นิสาอธิบาย

“หยุดต่อปากต่อคำ รีบไปจัดการตัวเองบัดเดี๋ยวนี้” ชายหนวดเฟิ้มตรงหน้าขึ้นเสียงด้วยความโมโหเต็มทีจนนิสาสะดุ้ง เขาชี้นิ้วไปอีกมุมให้เธอไปจัดการธุระส่วนตัว เด็กสาวจึงรีบวิ่งไปทันทีด้วยความหวาดกลัวอย่างเช่นคราแรกที่ถูกสั่ง หลบไปอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ ยกมือไหว้เจ้าป่าเจ้าเขาเสร็จสรรพ หากพอจะถอดผ้าออก สาวน้อยรู้สึกถึงความเขินอายแผ่ซ่านทั่วใบหน้า

“คุณ…” เธอร้องเรียกท่ามกลางเสียงสัตว์ป่าร้อง ทว่าดวงใจเธอสงบเงียบ

“อะไรอีก” ชายที่ยืนกัดฟันระงับอารมณ์ขานรับ นิสาเงียบเสียงไปครู่หนึ่ง ก้มหน้าก้มตามองตนเองในยามนี้ เธอไม่เหลือใครให้พึ่งพิงอีกแล้ว นอกจากคนที่มุ่งหมายจะฆ่าตัวเอง

“อย่าทิ้งฉันนะคะ”

ขณะที่ยืนหลบอยู่หลังต้นไม้ ผู้ฟังซึ่งอยู่อีกฟากนั้นเงียบไป ไม่ตอบรับ ไม่ปฏิเสธ อย่างเช่นที่เธอเห็นตั้งแต่แรก เขาแข็งกระด้าง โหดร้าย แต่ไม่รู้ทำไม เด็กสาวอยากลองใจเขา ว่าภายในความดิบเถื่อนนั้นมีอะไรซ่อนอยู่ นิสายกยิ้มขึ้น เมื่อเธอจัดการธุระส่วนตัวแล้วเสร็จและเดินออกมา ยังเห็นเขายืนหน้าขึงขังรออยู่ แน่นอน เขาไม่ทิ้งเธอ เพราะยังไม่ได้ตามที่ตัวเองหวังไว้

แต่อย่างน้อย เธอก็ทราบแล้วว่าจะไม่ถูกทิ้งให้ตายในป่าอย่างเดียวดายแน่




--------------------------------------


นิสากับโดโนแวนนี่ยังไงน้า รอติดตามนะคะ

ความคิดเห็น