noonaa(น.ส.ศรัทธาวลี)

ทุกตอนอยู่ในเรทของกุญแจฟรีนะคะ ทริคสำหรับการอ่านคือ หนูนาเว้นตอนให้แล้ว กว่าจะอ่านถึงตอนที่ติดกุญแจ เวลาก็เดินถึงจนกุญแจครบอีกรอบพอดี หรือใครใจร้อน ใช้เหรียญซื้อทั้งเรื่องไปเล้ยยย จะได้ทำบุญกับนักเขียนตาดำๆ ด้วยเด้ออออ

ตอนที่ ๒๕ การกระทำ

ชื่อตอน : ตอนที่ ๒๕ การกระทำ

คำค้น : บ่วงอนธการ ๒๕

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 558

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 23 เม.ย. 2560 13:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ ๒๕ การกระทำ
แบบอักษร

บ่วงอนธการ

-การกระทำ-

ราวกับสายฟ้าฟาดลงมาทีใจดวงน้อยของอาทิตย์ เมื่อได้ยินถ้อยคำที่เจ้าของอ้อมกอดอุ่นนี้มอบให้ คนเก่งมิอาจเข้าใจอย่างถ่องแท้ได้ถึงความหมายจริง ๆ ของมัน อาทิตย์ขมวดมุ่นคิ้วของตนเอง แสดงถึงความสงสัยจากถ้อยคำและการกระทำของอีกฝ่าย ทั้งคู่เพิ่งจะได้พบเจอกันยังไม่ถึงสองเดือนเองมิใช่หรือ เหตุใดฟิลลิกซ์จึงได้กล้าเอ่ยคำว่ารักกับเขาได้กัน

หากแววตาตอนที่ชายหนุ่มได้สบกับอีกฝ่าย ณ เวลาเอ่ย มันบอกเขาได้ถึงความรู้สึกอันแปลกประหลาด ฟิลลิกซ์ช่างอ่อนโยนกับเขาต่างจากภาพลักษณ์เมื่อก่อนเหลือเกิน

ใจอาทิตย์ยวบลง หอบตัวโยนด้วยความตื่นเต้นและตกใจไปพร้อม ๆ กัน “ได้โปรดฟิลลิกซ์ อย่าล้อเล่นแบบนี้ผมไม่ขำ” ชายหนุ่มผลักหน้าอกหนาสุดแสนแข็งแรงของฝ่ายชายออกมาด้วยหลายความรู้สึกตีอก เขาไม่อยากคิดเข้าข้างตนเอง

“คนอย่างฉันน่ะหรือจะล้อเล่นกับความรู้สึกของใคร โดยเฉพาะกับน้องซันแล้ว…” คนกล่าวส่ายใบหน้า

“คุณยอมทำทุกอย่างเพื่อหลอกล่อให้ผมยอมเป็นเบี้ยล่าง ยอมให้คุณได้นอนกับผมตามอำเภอใจ ก็เหมือนกับคนก่อน ๆ”

ชายหนุ่มหลุบตาลงพื้นยามกล่าว ด้วยกลัวอีกฝ่ายจะสังเกตเห็นท่าทีอันอ่อนไหวนี้ อาทิตย์ยอมรับว่าใจตนเองสั่นไหวระรัว อาจเพราะตื่นเต้นจากวิธีที่ชายตรงหน้าใช้หลอกล่อ หากอีกฝ่ายกลับเชยคางเขาขึ้นไปสบมองหวังจะคาดคั้นจากดวงตา ว่าที่กล่าวออกมาคิดเช่นนั้นจริงหรือ อาทิตย์จึงจำต้องจ้องกลับไปเขม็ง

อาทิตย์ไม่ได้หวั่นไหว เพียงไม่ชอบที่ถูกนำความรู้สึกไปเล่นเช่นนี้ ฟิลลิกซ์นิ่ง นึกถึงยามเคยใช้วิธีนี้กับวินทร วินทรเชื่ออย่างจับจิตจับใจ หรือเวลานี้ฟิลลิกซ์ใช้ความรู้สึกต่างกันกับวินทร อาทิตย์จึงไม่มีท่าทีสนองกลับเหมือนกัน

“เธอคิดกับฉันแบบนั้นจริง ๆ หรือ” ฟิลลิกซ์เอ่ยถาม ถึงแววตาจะเดาไม่ออกว่าอีกฝ่ายรู้สึกเช่นไรที่เอ่ยถามเช่นนี้ อาทิตย์กลับพูดอะไรไม่ออกสักคำ “ฉันคิดว่าน้องซันจะรู้จักฉันดีกว่านี้”

น้ำเสียงอีกฝ่ายตอนกล่าวสร้างความหดหู่ใจแก่ผู้ฟังอยู่ครู่ หากมีบางสิ่งบางอย่างที่ค้ำคอให้เขาหวนคืนสู่ความรู้สึกเดิมเมื่อนึกขึ้นได้ อาทิตย์ไม่อยากเชื่อถ้อยคำเหล่านี้จากซาตานร้ายกาจตรงหน้าด้วยหลายสิ่งหลายอย่างเป็นเหตุ ไหนจะวินทรที่เป็นภรรยา ไหนจะเหล่าชายหญิงอีกหลายสิบชีวิตในคฤหาสน์ที่คอยใช้แววตาเสียดแทงใจเขา ชายหนุ่มไม่คิดอยากทำให้ตนเองต้องตกไปอยู่ในกลุ่มเดียวกันกับเขาเหล่านั้นเป็นอันขาด

ฟิลลิกซ์ไม่ยอมหยุดแน่ ยังไงเสียก็ต้องมีผู้ชายคนถัดจากอาทิตย์เข้ามาอีก เขามีศักดิ์ศรี เขาเข้าใจหัวอกคนเป็นมนุษย์ที่มีความรู้สึกด้วยกันดี

“ใช่…ผมรู้จักคุณดีเลยแหละฟิลลิกซ์ คุณมันบ้ากามตัณหากลับ เจ้าเล่ห์เพทุบาย มารยาร้อยเล่มเกวียนยิ่งกว่าผู้หญิงบางคนเสียอีก”

“ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ในระหว่างที่เธอไร้สติฉันไม่เพียงแค่จูบเธอหรอกน้องซัน…”

“ฟิลลิกซ์!” อาทิตย์หันใบหน้าแดงระเรื่อร้องว่าด้วยความอับอาย ริมฝีปากหยักสวยได้รูปของคนบ้ากามโน้มลงประทับรอยรักลงบนแก้ม เจ้าของร่างโปร่งบางฮึดอัดผลักชายหนุ่มออกจากเตียงนอน “ออกไปเลยนะ บ้าไปแล้วหรือไง ออกไปเลย!”

“อะไรกัน ฉันให้ยืมห้องนอนของฉันในระหว่างที่เธอหมดสติ ไม่ใช่ว่าห้องนี้เป็นของเธอแล้วสามารถไล่ฉันออกไปได้หรอกนะ น้องซัน”

โธ่…อาทิตย์รู้สึกไม่อยากได้ยินอีกฝ่ายเรียกแบบนี้เลย เขาวางตัวไม่ถูกเมื่อใบหน้าของชายที่อยู่ตรงหน้างดงามเกินจะเชื่อว่ากำลังใช้ถ้อยคำหวานหยดกับเขาเช่นนี้ได้ มันชวนฝันเกินไปจนหนุ่มใจแข็งกระตุก ไม่อาจทนเก็บอาการเขินอายไม่เป็นตัวเองอย่างนี้ต่อหน้าฟิลลิกซ์อีกต่อไป

“อีกอย่าง ฉันเป็นห่วงที่จู่ ๆ เธอก็สลบไปอย่างนั้น เป็นอะไรหรือเปล่า”

หลังมือของคนถามขยับมาแนบบนหน้าผาก พร้อมแววตาที่ยังบอกเขาว่าห่วงแสนห่วงตามคำกล่าว อาทิตย์นึกถึงเรื่องบางอย่างที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ได้ ว่าเหตุใดตนจึงช็อกจนขาดสติเช่นนั้น ใบหน้าน่ารักซีดเผือดราวกับพิษไข้ได้กำเริบขึ้นอีกหากแต่ไม่ได้เป็นเช่นนั้น ร่างกายรู้สึกถึงขนที่ลุกเกรียวกราวแค่เพียงนึกถึงช่วงเวลาที่ได้ประสบในบ้านหลังนั้น

ภาพรูปปั้นเท่ามนุษย์จริงขยับเดินตามร่างของอาทิตย์ ราวกับมันมีชีวิต

ชายหนุ่มนึกถึงภาพยนตร์เรื่องต่าง ๆ เกี่ยวกับหญิงคนหนึ่งซึ่งมีเส้นผมเป็นงู มีดวงตาทิพย์ สามารถสาปให้มนุษย์ที่สบมองเจ้าตัวกลายเป็นหินได้ มันไม่ตลกอย่างที่เคยคิดแล้ว หากเล่าให้ฟิลลิกซ์ฟัง อีกฝ่ายคงขำเขาเป็นแน่ ที่นักศึกษาแพทย์ดันเล่าเรื่องไม่เป็นเรื่องแบบนั้นขึ้นมาได้ แต่เขาเห็นเช่นนั้นจริง ในบ้านหลังนั้นมีคนถูกสาปให้กลายเป็นหิน!

หากอาทิตย์เล่าให้ฟัง เท่ากับว่ากล่าวหาเจ้าของบ้านที่รู้จักกับฟิลลิกซ์ แต่เขาไม่อาจทนคิดคนเดียวได้ว่าสิ่งที่ตนเห็นนั้นมันมีจริงหรือไม่ หากนำมาขบคิดเพียงคนเดียวมีหวังชายหนุ่มต้องบ้าเป็นแน่

“มะ ไม่มีอะไรครับ ผมคงเดินทางเหนื่อยเลยเบลอ ๆ”

สิ้นคำของชายหนุ่ม มือหนาเอื้อมมาไล้เส้นผมที่ไม่เป็นระเบียบให้เข้าทรงอย่างเดิมด้วยความห่วงใย อาทิตย์เชยตามองเจ้าของคฤหาสน์หลังใหญ่นี้ด้วยความงุนงง มิอาจเอื้อนเอ่ยอะไรเมื่อได้สบความหมาย “พักผ่อนต่อเถอะ ฉันจะออกไปข้างนอก”

“ไปไหนครับ” ชายหนุ่มรีบเอ่ยถาม 

“ไม่ใช่เรื่องของเด็ก”

เมื่อได้ยินคำนี้แล้วอาทิตย์ย่นหน้าไม่พอใจ หากทำอะไรไม่ได้ ชายหนุ่มจึงเป็นฝ่ายยอมละความพยายามเสียเอง ทิ้งร่างโปร่งลงนอนบนเตียงด้วยความว่าง่ายทั้งรับฟังในสิ่งที่ฟิลลิกซ์กำลังจะเอ่ยบอก “ถ้าต้องการอะไร หรือหิวก็ไปบอกชัชชาติข้างนอกห้อง ห้ามคิดหนีเป็นอันขาด…”

สุ้มเสียงคนกล่าวเด็ดขาดและเยือกเย็น แต่ถึงอย่างนั้น ใบหน้ารูปงามของชายตรงหน้าก็ยังโน้มลงมาจะแสดงถึงความรู้สึกด้วยการจูบ “หยุด ใครอนุญาตครับ”

“ฉันอนุญาตตัวฉันเอง” คนด้านบนตอบ อาทิตย์ส่ายหน้าด้วยความไม่ชอบใจ

“เลิกเอาตัวเองเป็นบรรทัดฐานของทุกคนสักทีเถิดนะครับ ถึงเวลานี้ผมจะอยู่ในฐานะที่ไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไรก็ตาม และถึงคุณจะใช้เงินซื้อผมมาจริง ๆ ก็เถอะ หากคุณบอกว่าไม่เคยคิดเล่นกับความรู้สึกของผมอย่างที่เคยบอก เลิกทำตัวหื่นหัวงูกับผมได้แล้ว ไม่อย่างนั้นผมจะคิดหนีจริง ๆ นะครับ” อาทิตย์ถอนใจ เมื่อได้ยินอย่างนั้นผู้ฟังถึงกับหลุดยิ้ม

“เลิกพูดหัวหมอกับฉันได้แล้ว และการที่ฉันจะกอดจะจูบเธอไม่ใช่เพราะอยากจะเล่นกับความรู้สึกเสียหน่อย หากเธอคิดจะก่อการใหญ่อย่างนั้นจริง ๆ คิดหรือว่าฉันจะยอมให้ทำง่าย ๆ น้องซัน… ฉันรู้ว่าเธอห่วงพ่อของเธอมากพอที่จะไม่คิดทำอะไรเสี่ยง ๆ อย่างนั้น” ฟิลลิกซ์คลี่ยิ้ม หากเป็นยิ้มเหี้ยมไม่น่ามอง

“นี่คุณขู่ผม…”

“ใช่…” ฟิลลิกซ์กล่าวตอบทันที “แต่ไม่ต้องกลัวหรอก ฉันเชื่อใจผู้ชายอย่างเธอน้องซัน”

อาทิตย์เบิกตาตนเองด้วยทั้งไม่พอใจ ไม่ชอบใจ สงสัย หรืออะไรอีกหลายอย่างระคนปนเปกันไปหมดในอก ชายที่เคยคิดว่าไร้หัวใจด้านบนเขาทำอย่างกับเดาใจออกไปหมดเสียทุกอย่าง สร้างความฉงนของอาทิตย์มากขึ้นไปอีก แต่ถึงอย่างนั้นแววตาที่แฝงไปด้วยความลึกลับนั้นก็ไม่ได้ดูโหดร้ายหรือเข่นเขี้ยวอย่างที่พูดขู่สักนิด ชายหนุ่มรู้สึกใจหายอย่างบอกไม่ถูก

ชายตรงหน้าราวกับปีศาจ เป็นคนที่อาทิตย์ไม่มีทางเข้าถึงได้

“ก็… ก็ได้ครับ ผมจะไม่คิดหนี”

รอยยิ้มผุดขึ้นมาประดับบนประติมากรรมแสนงดงามตรงหน้าอาทิตย์ ร่างกายเขาแข็งทื่อเมื่อท้ายที่สุดแล้ว ริมฝีปากอุ่นชื้นนั้นจรดลงแนบบนหน้าผากกลมของคนที่นอนบนเตียงด้วยความละมุนแผ่ว กอปรด้วยรอยยิ้มจากอีกฝ่ายก่อนจะละเดินออกไป ใจของอาทิตย์กระตุกจนจะหลุดจากขั้ว ยามร่างสูงสง่านั้นหายวับไปจากสายตา

อารมณ์วูบไหวเมื่อครู่นี้ยามถูกชายผู้นั้นสัมผัส มันคืออะไรกัน มือขาวยกขึ้นกุมหน้าอกตนเองครุ่นคิดด้วยความใคร่ที่จะรู้ให้กระจ่าง เขาคงไม่ได้หลงมนต์สะกดของฟิลลิกซ์ไปหรอก ใช่ไหม…

เมื่อประตูปิดลง ฟิลลิกซ์กำชับลูกน้องเฝ้าอาทิตย์ไม่ให้คลาดสายตา ชายเจ้าของคฤหาสน์หลังโตแย้มยิ้มอารมณ์ดีผิดวิสัย ท่ามกลางสายตาลอบมองของชัชชาติ มองเจ้านายเดินวนไปยังอีกห้องที่ปิดไฟมืดสนิทและหายเข้าไปด้านในเพียงคนเดียว ชายหนุ่มลอบเดินตามด้วยความอยากรู้ เห็นว่าประตูห้องถูกล็อก ซึ่งด้านในนั้นมืดสนิทไม่ได้เปิดไฟ ราวกับกำลังรู้ว่ามีคนจับตามองอยู่

น่าแปลก… ฟิลลิกซ์เข้าไปทำอะไร

หลังจากล็อกประตูแล้ว ฟิลลิกซ์คลี่ยิ้มเหี้ยมอยู่กับตนเอง ชายหนุ่มมองออกไปยังร่างสูงใหญ่ขนาดพอกันกับตนที่ยืนอยู่ริมหน้าต่าง ในเวลานั้นแสงจันทร์สาดให้เห็นเงาร่างงดงามภายใต้ฮู้ดตัวใหญ่สีดำเต็มกายพอดี

“ทุกอย่างเป็นไปตามคาด…หมากทุกตัวกำลังเดินตามทางที่เรากำหนด” ฟิลลิกซ์กอดอกมองเจ้าของร่างนั้นด้วยความชอบใจเมื่อได้กล่าว คนในเงามืดนั้นหันมายกมุมปากยิ้ม แล้วเคลื่อนใบหน้ามองออกไปจากหน้าต่าง มองไปยังที่ไกลแสนไกล “ดีมาก…ทำได้ดีมาก…”

สุ้มเสียงนั้น เต็มไปด้วยความพึงพอใจ และเป็นสุขยิ่งนัก

“ต่อไปก็ถึงเวลาข้าออกโรงแล้วสินะ… ลูเซียน”



----------------------------------------------------


ฟิลลิกซ์กับบุคคลปริศนากำลังวางแผนทำการใหญ่

พร้อมกับโดโนแวนที่กำลังจะกลับมาแก้แค้น มาฆ่าทุกคน

อย่าลืมคอมเม้นเป็นกำลังใจด้วยน้า เจอกันตอนหน้าจ้า

ความคิดเห็น