ยอนิม

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 13 [100%]

ชื่อตอน : รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 13 [100%]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 163.5k

ความคิดเห็น : 1k

ปรับปรุงล่าสุด : 25 เม.ย. 2560 05:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 13 [100%]
แบบอักษร

รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4  ตอนที่ 13

Author :   (ยอนิม)

 ..                            

..                    

 ..                                                   

Tru…Tru…Tru

เสียงมือถือของเดย์ดังขึ้น ขณะที่เดย์เดินกลับเข้าห้องทำงานพอดี เดย์หยิบมาดูและกดรับ เมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์ของอิฐ

“ว่าไง” เดย์รับสายคนรัก

(“ยังประชุมอยู่รึเปล่า”) เสียงของอิฐถามขึ้นอย่างลังเล เพราะกลัวว่าจะรบกวนเวลาประชุมของคนรัก

“ประชุมเสร็จแล้ว มีอะไร แล้วนี่อยู่ไหน” เดย์ถามกลับไปทันที

(“อยู่ตลาดหนองมน เดี๋ยวอีกสักพักจะไปกินข้าวกลางวันกัน กูก็เลยจะโทรมาถามมึงว่าจะมากินข้าวกลางวันกับพวกกูมั้ย”) อิฐถามกลับมา

“อืม ไป จะไปกินร้านไหนกันล่ะ” เดย์ถามขึ้น เสียงของอิฐหันไปถามเพื่อนๆ เมื่อได้ชื่อร้านแล้วก็หันมาบอกเดย์ทางมือถือทันที เดย์ตอบรับ เมื่อรู้ชื่อร้าน เพราะเขารู้จักเจ้าของร้านพอสมควร เนื่องจากเจ้าของร้านเคยเอารถมาแต่งที่ร้านของเขา เมื่อตกลงกับอิฐแล้วว่าจะไปตามไป เดย์ก็วางสายไปทันที แล้วเตรียมเก็บของเพื่อออกจากร้าน เดย์เดินไปบอกกับนิดว่าเขาจะกลับแล้ว และสั่งงานนิดอีกเล็กน้อย ก่อนจะเดินออกไปที่รถ แต่ก่อนที่เดย์จะเดินไปถึงรถ เขาได้ยินเสียงพุดคุยดังมาอีกด้านของร้าน เขาเลยเดินไปดู....

..

..

..

“อยู่ในร้านแล้ว เดี๋ยวเดินไปรับหน้าร้านนะ” อิฐพูดสายกับเดย์ เมื่อเดย์โทรมาบอกว่าอยู่ที่ลานจอดรถ กำลังจะเข้าไป อิฐเลยอาสาจะเดินออกมารับคนรัก ซึ่งเดย์ก็ไม่ได้ขัดอะไร

“เดย์มาแล้ว เดี๋ยวกูไปรับมันที่หน้าร้านก่อนนะ” อิฐพูดกับเพื่อนๆ ก่อนจะเดินออกไปหาเดย์ ซึ่งกำลังเดินมาจากลานจอดรถพอดี อิฐยิ้มกว้างให้คนรัก

“ไง ซื้อของฝากให้ม๊ารึเปล่า” เดย์ถามขึ้นเสียงปกติ

“ซื้อ แล้วก็ซื้อของไปฝากบ้านอาม่าด้วย พรุ่งนี้เราแวะเอาไปให้อาม่ากันนะ” อิฐพูดบอกออกมายิ้มๆ เดย์ก็พยักหน้ารับ ก่อนที่ทั้งสองจะเดินเข้าไปในร้าน และตรงไปที่โต๊ะยาว ซึ่งสามารถมองเห็นทะเลได้อย่างชัดเจน เดย์มองไปที่เก็ทก็เห็นว่าเก็ทนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะอีกฝั่ง ซึ่งไม่ได้อยู่ใกล้กับอิฐมากนัก แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไร

“พี่เดย์จะสั่งอะไรเพิ่มมั้ยครับ” กัสถามขึ้นพร้อมกับส่งเมนูมาให้

“สั่งอะไรไปบ้างแล้ว” เดย์ถามกลับ ก่อนจะสั่งเพิ่มอีกสองอย่างที่ตนเองอยากจะกิน

“ประชุมเป็นไงบ้าง” อิฐถามขึ้นด้วยความอยากรู้

“หักเงินเดือน 20% เดือนหนึ่ง” เดย์ตอบเสียงเรียบนิ่งอิฐตาโต

“โห 20% เลยเหรอ” อิฐพูดขึ้นอย่างตกใจ

“นี่แค่เบาๆ” เดย์ตอบกลับ นีลนั่งขำเบาๆ

“เบาของมึงนะเนี่ย” นีลพูดแซวขึ้นมา เดย์ก็แค่ยกยิ้มเล็กน้อย

“คุณเดย์ สวัสดีครับ” เสียงของชายหนุ่มคนหนึ่งดังขึ้น พร้อมกับเดินตรงเข้ามาหาเดย์และยกมือไหว้เดย์ทันที เดย์ก็ยกมือมารับไหว้ด้วยท่าทีปกติ แต่คนอื่นๆต่างมองด้วยความงุนงง โดยเฉพาะอิฐ

“สวัสดีครับคุณชล” เดย์ทักกลับไปบ้างเช่นเดียวกัน

“จะมาที่ร้าน ทำไมไม่โทรบอกผมล่ะครับ ผมจะได้ให้เด็กจัดโต๊ะตรงมุมส่วนตัวให้” ชายหนุ่มถามขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพ แต่อิฐรู้สึกไม่ค่อยชอบสายตาของชายหนุ่มที่มองคนรักของเขาสักเท่าไรนัก

“ไม่อยากรบกวนน่ะครับ อีกอย่างผมเพิ่งตามเพื่อนๆน้องๆมาทีหลัง” เดย์ตอบกลับ ชายหนุ่มที่ชื่อชลหันไปมองทุกคนยิ้มๆ

“นี่คุณชล เป็นเจ้าของร้านนี้น่ะ” เดย์บอกให้ทุกคนรับรู้ ทุกคนก็ส่งยิ้มทักทายให้กับชายหนุ่ม

“ตามสบายนะครับ ขาดเหลืออะไรบอกพนักงานได้เลย เพื่อนคุณเดย์ก็เหมือนเพื่อนผมล่ะครับ” ชายหนุ่มพูดขึ้นมายิ้มๆ

“งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ เดี๋ยวจะมาดูแลอีกที” ชลพูดก่อนจะเดินแยกตัวไป

“รู้จักกันได้ไง” อิฐถามเดย์ขึ้นมาทันทีด้วยความสงสัย เพราะเขาไม่เคยรู้จักชายหนุ่มคนนี้มาก่อน

“เค้าเป็นลูกค้าที่ร้านน่ะ” เดย์ตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจ เพราะเขาไม่ได้สนใจอะไรในตัวของเจ้าของร้านอาหารนี้อยู่แล้ว

“เป็นเกย์ใช่มั้ยวะ” นิคถามขึ้น เพราะเขาพอจะมองออก

“คงงั้น” เดย์ตอบสั้นๆ

“กูว่าชอบมึงแน่เลยเดย์ ดูจากสายตาที่มองมึงอ่ะนะ” เกียร์พูดขึ้นอย่างขำๆ อิฐขมวดคิ้วเข้าหากันทันที เพราะเรื่องของหญิงสาวที่ชื่อเข็มอิฐก็เผลอคิดมากไปแล้วเรื่องหนึ่ง นี่มาเจอกับชายหนุ่มที่ชื่อชลอีกคน

“จะพูดอะไร ดูหน้าเพื่อนมึงด้วย” เดย์พูด พร้อมกับหันมามองอิฐ อิฐทำหน้าเหรอหราทันที เมื่อเดย์พูดพาดพิงมาถึงเขา

“อะไร กูทำหน้ายังไง” อิฐถามกลับไป

“ก็ทำหน้าเหมือนคนคิดมาก กลัวว่าเฮียกูจะหาเมียน้อยไงล่ะ” นันเป็นคนไขข้อสงสัยให้อิฐ ก่อนจะโดนอิฐหันไปจิกตาใส่

“กูเปล่า” อิฐเถียงออกมาทันที พอหันไปมองเดย์ก็เห็นเดย์มองมาด้วยสายตานิ่งๆ

“สาบานมั้ย ว่าไม่ได้คิด” เดย์แกล้งถามขึ้น อิฐหน้างอเล็กน้อย

“เออ ยอมรับก็ได้ว่าคิด” อิฐยอมรับแต่โดยดี ทำให้คนอื่นๆในโต๊ะหัวเราะขำกันออกมาไม่ดังมากนัก เดย์เองก็ยกยิ้มเล็กน้อย

“มึงจะคิดมากอะไรวะ เฮียกูไม่คิดนอกใจมึงหรอก ถึงจะมีคนมาให้เฮียกูเอาฟรีๆ เฮียกูยังไม่สนเลย กูเองก็ไม่เข้าใจ ว่ามึงมีอะไรดี เฮียกูถึงได้รักมึงจัง” นันแซวออกมาอย่างขำๆ

“ก็รู้ว่าไม่นอกใจ กูไว้ใจเดย์ แต่ไม่ไว้ใจคนอื่นเว้ย” อิฐโวยใส่นันไม่ดังมากนัก

“คนอื่นของมึง รวมไปถึงเพื่อนหรือคนใกล้ตัวรึเปล่า” เดย์ถามกลับไป ทำให้อิฐชะงักไปนิด คำพูดของเดย์ทำให้เขาแอบคิดว่าเดย์จะหมายถึงเก็ทรึเปล่า เก็ทเองก็นั่งเงียบ ไม่ได้พูดคุยอะไรกับอิฐเลยตั้งแต่ที่เดย์มาถึงร้าน แต่อิฐยังไม่ทันจะตอบอะไร อาหารก็ถูกทยอยนำออกมาเสริฟ ทุกคนเลยหันไปสนใจกินอาหารกันก่อน

“เก็ท นายไม่สบายรึเปล่า ตั้งแต่มาถึงชั้นยังไม่ได้ยินเสียงนายเลย” เดย์ถามขึ้นหลังจากนั่งกินไปสักพัก ทำให้เก็ทที่นั่งอยู่อีกด้านของโต๊ะชะงักไปนิด

“เปล่าครับ พอดีผมหิวน่ะครับ ก็เลยกินอย่างเดียวเลย” เก็ทตอบกลับ เดย์ก็พยักหน้ารับไม่พูดอะไร เมื่อนั่งกินจนอิ่มก็คุยกันว่าจะกลับไปเล่นน้ำที่บ้านพักกันอีกสักรอบ แล้วค่อยเดินทางกลับกรุงเทพฯ เดย์เรียกพนักงานมาคิดเงิน พอบิลมาถึงเดย์ก็รู้ว่าทางร้านลดราคาอาหารให้ 25% ซึ่งค่อนข้างมาก ปกติแล้วส่วนใหญ่ถ้ามีส่วนลดกันจริงๆจะลดกันแค่ 10% เท่านั้นเอง พนักงานบอกกับเดย์ว่าเป็นอภินันทนาการจากเจ้าของร้าน เดย์เลยจะเดินไปขอบคุณชลที่ห้องทำงานภายในร้าน อิฐเลยขอตามไปด้วย

ก๊อกๆ

เดย์เคาะประตูกระจกห้องทำงานของชายหนุ่ม ก่อนจะเปิดประตูเข้าไป ทำให้เจ้าของร้านยิ้มกว้างทันที

“จะกลับแล้วเหรอครับคุณเดย์ ผมว่าจะไปดูแลสักหน่อย มัวแต่เคลียเรื่องเอกสารอยู่” ชายหนุ่มพูดยิ้มๆ พร้อมกับมองอิฐที่ยืนชิดกับเดย์ด้วยสายตาสงสัย

“ไม่ต้องดูแลพวกเราหรอกครับ พวกเราดูแลตัวเองได้” อิฐเป็นฝ่ายตอบกลับมา ทำให้ชลชะงักไปนิด แต่ก็ยิ้มรับ ส่วนเดย์ก็ไม่ได้คิดจะปรามอิฐแต่อย่างไร

“ขอบคุณสำหรับค่าอาหารที่ลดให้นะครับ แต่ผมว่ามันมากไปหน่อย ครั้งหน้าถ้าพวกผมมาอีก อย่าลดเยอะแบบนี้อีกนะครับ” เดย์พูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ ชลส่งยิ้มให้เดย์อย่างประจบทันที

“คนกันเองนะครับคุณเดย์ แค่นี้เอง” ชลพูดขึ้นเสียงสุภาพ

“พอดีแฟนผมเค้าไม่ค่อยอยากเป็นหนี้บุญคุณใครน่ะครับ” อิฐพูดออกมาอีก ทำให้ชลชะงักกึก

“แฟน?...” ชลพูดทวนในสิ่งที่ตนเองได้ยิน

“อ่อ ขอโทษทีนะครับ ที่ผมลืมแนะนำให้รู้จัก นี่อิฐคนรักของผมเองครับ ช่วงที่คุณชลเอารถเข้าไปทำ อิฐเค้าไม่ได้มาที่ร้านด้วย เพราะต้องดูแลร้านที่กรุงเทพฯ ผมก็เลยไม่ได้แนะนำให้รู้จักกัน” เดย์พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงปกติ เพราะเขาไม่จำเป็นต้องปิดบังใครอยู่แล้ว

“ระ..เหรอครับ...ยินดีที่ได้รู้จักครับ” ชายหนุ่มที่ชื่อชลดูเหมือนจะมึนงงไปนิด เพราะไม่คิดว่าคนที่ตนเองสนใจจะมีคนรักแล้ว

“ครับ เช่นกันครับ..งั้นพวกเราขอตัวก่อนนะครับ เพื่อนๆรอน่ะครับ” อิฐเป็นฝ่ายพูดขอตัวแทนเดย์

“ครับ” ชลตอบรับ ก่อนที่เดย์กับอิฐจะเดินออกมาจากห้องทำงานของชายหนุ่มเจ้าของร้าน

“หายคิดมากแล้วสิมึง” เดย์ถามคนรักที่เดินยิ้มหน้าบานอยู่ข้างๆ

“เรื่องของกูน่า” อิฐโวยกลับเพื่อกลบเกลื่อนความเก้อเขินของตนเอง เมื่อไปถึงรถ ก็เหลือนันที่ยืนรออยู่ เพราะนันให้คนอื่นๆนำไปก่อน ส่วนเขาก็ยืนรอเดย์กับอิฐ เดย์ส่งกุญแจรถให้นันเป็นคนขับ แล้วพากันขึ้นรถ เพื่อตรงกลับบ้านพักริมทะเล

“กูไม่เข้าใจว่ะ” อยู่ๆอิฐก็โพล่งขึ้นมา ทำให้เดย์หันไปมองคนรักเล็กน้อย

“ไม่เข้าใจอะไร” เดย์ถามกลับไป

“ก็ไม่เข้าใจที่ว่า ทั้งๆที่มึงไม่ค่อยยิ้ม หน้าก็นิ่งๆ ตาก็ดุ บางทีพูดคุยกับใครก็เหมือนพูดตามหน้าที่ แล้วทำไมมีคนมาชอบมึงหลายคนจังวะ ไหนจะคุณเข็ม แล้วก็เจ้าของร้านนั่นอีก  ไม่สิ ก่อนหน้านี้ก็มีคนคอยเข้ามาอ่อยมึงด้วย ทำไมวะ” อิฐพูดขึ้นอย่างข้องใจ

“หึหึ รสนิยมคนเรามันไม่เหมือนกัน แล้วมึงล่ะ เคยถามตัวเองมั้ย ว่าทำไมถึงได้รักเฮียกูน่ะ” นันเป็นคนถามขึ้นอย่างนึกขำ

“ตอนแรกก็ไม่ได้รัก กลัวมันมากกว่า ก็มันเล่นโหดใส่กูซะขนาดนั้น...เอ๊ะ...หรือว่ากูรักเฮียมึง เพราะว่าชอบโหดใส่กูวะ” อิฐพึมพำอย่างสับสน แต่ใช่ว่าจะสับสนว่าตนเองรักเดย์หรือไม่ อิฐรักเดย์เพราะตัวตนของเดย์ แค่สงสัยตัวเอง ว่าตัวเองชอบให้เดย์โหดใส่เสียมากกว่ารึเปล่า

“ถ้ากูใจดี มึงไม่ชอบรึไง” เดย์ถามขึ้น

“ก็ชอบ....แต่มันไม่ชิน” อิฐตอบกลับมา นันก็หัวเราะขำ

“เออ เดย์...กู...คุยกับเก็ทมันแล้วนะ” อิฐพูดขึ้นเมื่อนึกได้ เพราะเห็นว่าอยู่กันแค่ 3 คนในรถ

“คุยอะไร” เดย์ถามเสียงนิ่ง เมื่อได้ยินชื่อเก็ท

“เมื่อเช้า....มันขึ้นไปปลุกกู แล้วก็รับสายที่มึงโทรมา กูเพิ่งรู้ตอนมาดูมือถือ พอถามมัน มันบอกว่ามันกดรับสาย แต่ไม่ได้ยินเสียงทางมึง สรุปมันยังไงกันแน่วะ” อิฐถามด้วยความอยากรู้

“มันบอกว่ามันรับสาย แต่ไม่ได้ยินเสียงทางกูงั้นเหรอ” เดย์ถามย้อน อิฐก็ตอบรับในลำคอ

“แต่กูได้ยินเสียงทางมึงชัดเจนเลย แล้วมันก็ดูเหมือนอยากให้กูได้ยินเสียงมึงคุยกับมันด้วย” เดย์บอกให้อิฐรับรู้ อิฐหน้าเครียดลงทันที

“กูไปว่ามัน ว่าไม่ให้มันมาทำให้กูกับมึงมีปัญหากัน มันก็ขอโทษ บอกว่ามันเผลอตัวดูแลกูไปตามความรู้สึกลึกๆของมัน แล้วมันก็บอกว่าจะพยายามห่างๆกูด้วย” อิฐเล่าให้เดย์ฟังคร่าวๆ

“มึงเชื่อมันเหรอวะ” นันถามกลับ

“ก็..ไม่รู้ว่ะ แต่มันบอกว่ามันจะขอโทษมึงด้วยนะเดย์” อิฐบอกให้คนรักรับรู้อีกเรื่อง

“หึ จะมาไม้ไหนอีกล่ะ” เดย์พูดออกมาด้วยน้ำเสียงเยาะๆ

..

..

..

..

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++50%++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

..

..

“เอาเป็นว่าดูมันไปก่อนละกันนะเดย์ ว่ามันจะทำได้อย่างที่บอกกับกูรึเปล่า แต่ถ้ามันยังมาวุ่นวายทำให้มึงไม่พอใจอีก กูก็แล้วแต่มึงเลย ขออย่างเดียว ...อย่าทำเหมือนตอนไอ้แม็คนะ” อิฐพูดเสียงแผ่วในตอนท้าย พร้อมกับเหล่มองนันไปด้วย นันก็ยกยิ้มมุมปากขึ้นมาทันที

“ไม่ดีเหรอวะ มันจะได้มีผัวเป็นตัวเป็นตนเหมือนไอ้แม็คไง” นันแกล้งพูดกลับไป อิฐทำหน้าเครียดเล็กน้อย

“มึงอย่าพูดแบบนี้นะไอ้นัน คนเรามันไม่เหมือนกันหรอกนะ กูไม่อยากสร้างเวรสร้างกรรม ถ้าจะสั่งสอนมันก็เอาแค่เบาะๆก็พอ” อิฐพูดค้านขึ้นมา เพราะเขาเข้าใจความรู้สึกของคนที่ถูกทำร้ายทั้งร่างกายและจิตใจ ถึงแม้ว่าเขาจะลงเอยกับเดย์ แม็คลงเอยกับนัน แต่ใช่ว่าคนอื่นจะเหมือนกับเขา อิฐไม่อยากสร้างตราบาปให้ใครอีก

“ไม่ต้องห่วงหรอก กูไม่หาผัวให้มันหรอก” เดย์บอกออกมาด้วยน้ำเสียงปกติ ทำให้อิฐรู้สึกสบายใจขึ้นมาได้บ้าง สักพักทั้งสามคนก็มาถึงบ้านพัก นิครอชวนอิฐลงเล่นน้ำทิ้งท้ายก่อนกลับกรุงเทพฯ อิฐก็รีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้า เพื่อลงเล่นน้ำกับเพื่อนๆและน้องๆทันที ส่วนเดย์กับนีล นอนคุยกันอยู่ตรงเตียงผ้าใบอาบแดดหน้าบ้าน มองดูกลุ่มของอิฐเล่นน้ำ

“พี่เดย์ครับ” เสียงของเก็ทดังขึ้น พร้อมกับมายืนข้างๆเดย์ เดย์หันไปมองด้วยสายตาเรียบนิ่ง

“ว่าไง” เดย์ขานรับ

“คือ..ผมขอคุยด้วยหน่อยได้มั้ยครับ” เก็ทพูดเสียงแผ่ว เดย์มองหน้าเก็ทก่อนจะพยักหน้ารับ แล้วเป็นฝ่ายลุกขึ้นจากเตียงผ้าใบ เดินนำไปยังใต้ต้นไม้ข้างบ้านพัก เก็ทก็เดินตามไปเงียบๆ เดย์หยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ แล้วหันมามองหน้าเก็ทด้วยสายตานิ่งๆ

“ว่ามา” เดย์พูดขึ้น เมื่อเห็นว่าเก็ทยังคงยืนเงียบอยู่

“คือ...ผมอยากขอโทษพี่เดย์น่ะครับ ที่ผมเข้ามาวุ่นวายกับพี่แล้วก็อิฐมากเกินไป” เก็ทพูดขอโทษออกมา เดย์ไม่ได้มีท่าทีแปลกใจอะไร เขายังคงมีท่าทีสงบนิ่งเหมือนเดิม และพ่นควันบุหรี่ออกมาเป็นระยะ

“รู้ตัวด้วยเหรอ” เดย์ถามกลับ สายตาคมของเขายังคงจ้องหน้าของเก็ทไม่วางตา

“ถ้าอิฐมันไม่เตือนผม ผมก็คงเผลอทำตัวไม่ดีอีกแน่ๆ ผมขอโทษจริงๆครับ ต่อไปนี้ผมจะพยายามอยู่ให้ห่างอิฐมันนะครับ” เก็ทบอกออกมาอีก

“ไม่ใช่แค่อยู่ห่างอิฐมันคนเดียว มึงต้องอยู่ห่างจากกูด้วย” เดย์บอกกลับไปด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง เขาพูดกูมึงกับเก็ทแล้ว เพราะไม่จำเป็นต้องพูดสุภาพด้วย

“ทะ..ทำไมเหรอครับ” เก็ทถามต่อ เดย์ยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย

“มึงคิดว่ากูโง่มองมึงไม่ออกงั้นเหรอ ตลอดเวลาที่มึงมาวนเวียนอยู่ข้างๆอิฐน่ะ มึงไม่ได้จะมาจีบอิฐ” เดย์พูดและจ้องหน้าเก็ทพร้อมกับยกยิ้มอย่างเยาะๆ ทำให้เก็ทชะงักไปนิด

“จริงอยู่ ที่เมื่อก่อน มึงชอบอิฐ แล้วมึงก็ตัดใจจากอิฐมันได้แล้วจริงๆ ข้อนี้กูมั่นใจ” เดย์บอกออกมาอีก

“เพราะคนที่มาทำให้มึงตัดใจจากอิฐได้ คนนั้นก็คือ...กู” เดย์บอกออกไปอีก ทำให้เก็ทนิ่งอึ้งไปนิด ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาช้าๆ

“หึหึ ไม่คิดว่าพี่จะรู้ตัวเร็วแบบนี้นะครับ” เก็ทพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสบายๆ เมื่อสิ่งที่เขาเก็บเป็นความลับตลอด โดนเดย์มองออกเข้าแล้ว เดย์สูบบุหรี่อีกครั้งแล้วพ่นควันออกมา

“ก็ไม่ได้ดูยากอะไร เพราะเวลาที่มึงเจออิฐกับกูพร้อมกัน สายตาของมึง ไม่ได้สนใจมองอิฐมันเท่าไรนัก มึงจะคอยมองกูตลอด แล้วจะคอยตามใกล้ชิดและคอยเอาใจกู แต่มึงก็พยายามไม่ให้เป็นที่ผิดสังเกต จึงต้องคอยดูแลอิฐมันด้วย กูพูดถูกมั้ย” เดย์ถามออกมาอีก

“ครับ” เก็ทยอมรับออกมาตรงๆ

“แล้วเมื่อเช้า มึงตั้งใจจะให้กูได้ยินเสียงมึงกับอิฐคุยกันในห้องนอน เพื่อกระตุ้นให้กูกับอิฐทะเลาะกัน แล้วมึงจะได้มีโอกาสแทรกเข้ามา ใช่มั้ยล่ะ” เดย์ว่าออกมาอีก เก็ทถอนหายใจออกมาเบาๆ เมื่อถูกรู้ความลับที่แอบปิดเอาไว้

“พี่เดย์เก่งนะครับ สมกับที่ผมสนใจ” เก็ทพูดยิ้มๆ

“หึ การทำงานในอดีตมันสอนให้กูสังเกตพฤติกรรมคน สอนให้กูอ่านคนให้ออก เพราะไม่อยากนั้น ป่านนี้กูคงได้ลงไปอยู่ในโลงแล้ว” เดย์บอกเสียงนิ่ง ตอนแรกที่เขาเจอเก็ท เขาก็รู้สึกแปลกๆ จะว่าเก็ทยังชอบอิฐอยู่ก็ไม่ใช่ แต่พอได้เจอบ่อยเข้า ถึงได้รู้ว่าความรู้สึกแปลกนั้นคืออะไร

“ถามจริง สายตามีปัญหารึเปล่า ถึงได้มาสนใจกู” เดย์ถามกลับ

“สายตาผมดีครับ แล้วพี่เดย์ก็น่าสนใจกว่าอิฐมันตั้งเยอะ” เก็ทบอกกลับ เดย์หัวเราะในลำคอเบาๆ

“เอาจริงดิ ถ้ามึงสนใจกู นั่นแปลว่า มึงยอมรับได้ที่จะต้องมาเป็นเมียกู” เดย์ถามกลับ แต่เขารู้ดีว่าเก็ทไม่ได้คิดอยากจะมาเป็นเมียของเขา แต่เขาอยากให้เก็ทพูดขึ้นมาเองก็เท่านั้น

“พี่เดย์เข้าใจผิดแล้วล่ะครับ ผมไม่ได้คิดจะเป็นเมียพี่ แต่ผมอยากได้พี่มาเป็นเมียผมมากกว่า” เก็ทตอบกลับ ก่อนที่...

พลั่ก!!

แรงถีบจากทางด้านหลัง ทำให้เก็ทถลามาทางด้านหน้า เดย์เบี่ยงตัวหลบเล็กน้อย เก็ทจึงล้มลงไป แล้วรีบหันมามองคนที่ถีบตัวเอง ซึ่งตอนนี้กำลังปรี่จะเข้ามาซ้ำเขา

“ไอ้สัดเก็ท!! ไอ้เพื่อนเหี้ย!! มึงคิดได้ไง จะเอาผัวกูไปเป็นเมียมึงน่ะหะ” เสียงตวาดลั่นของอิฐดังขึ้น และตรงเข้าไปต่อยเก็ทที่กำลังจะพยุงตัวเองขึ้นยืน

ผั่วะ!

เก็ทหน้าหันไปอีกทางเมื่อโดนอิฐต่อย เดย์ก็ไม่ได้ห้ามอะไร เขายืนสูบบุหรี่มองดูเฉยๆ จนคนอื่นๆวิ่งเข้ามาห้ามและดึงอิฐกับเก็ทให้อยู่ห่างกันเอาไว้ เดย์รู้ว่าอิฐมายืนฟังอยู่ เก็ทไม่รู้เพราะยืนหันหลังให้กับอิฐ

“ได้ยินแล้วสินะไอ้อิฐ” เก็ทพูดออกมาอย่างเยาะๆ พร้อมกับเอาหลังมือเช็ดตรงจุดที่โดนต่อย อิฐหายใจแรงด้วยความโกรธ เขาทั้งโกรธและอึ้งไปพร้อมกัน เมื่อได้ยินที่เก็ทพูดก่อนหน้านี้

“เออ ได้ยินเต็มสองหูเลย มึงบ้ารึไง มึงเข้าหากูเพราะมึงจ้องเดย์ไว้อย่างนั้นน่ะเหรอ มึงคิดได้ไงวะ!” อิฐชี้หน้าถามเก็ทเสียงดังลั่น นิค นีล ไนท์ ต่างช่วยกันจับอิฐ ส่วนเกียร์ โฟร์ จับเก็ทเอาไว้ เพื่อแยกให้ห่างกัน ทุกคนหันไปมองหน้าเก็ททันที

“จริงเหรอวะไอ้เก็ท” เกียร์ถามเก็ทเสียงเข้ม เก็ทสะบัดแขนตัวเองออกจากมือของเกียร์และโฟร์ด้วยท่าทีหงุดหงิดเล็กน้อย

“เออ จริง กูชอบพี่เดย์ แล้วไง ความรู้สึกมันห้ามได้ด้วยเหรอวะ” เก็ทบอกออกมาอย่างไม่รู้สึกผิดอะไร ทำเอาอิฐอยากจะพุ่งเข้าใส่เก็ทอีกครั้ง ทำให้นิค นีล ต้องจับอิฐให้แน่นขึ้น ส่วนนันก็ยืนต่อบุหรี่ของเดย์อยู่ข้างๆ

“อิฐ ถ้ามึงต่อยกูอีกครั้ง กูจะไม่ยอมแล้วนะ” เก็ทชี้หน้าอิฐเหมือนกัน เมื่อเห็นว่าอิฐทำท่าจะพุ่งเข้าหาเขา

“ก็ลองดูสิ ถ้ามึงคิดว่ากูจะยอมให้มึงทำอะไรอิฐมันน่ะ” เดย์พูดกลับไปเสียงนิ่ง ทำให้เก็ทเงียบไปนิด

“นี่มันอะไรกันวะไอ้เก็ท ตอนแรกมึงชอบไอ้อิฐนี่” โฟร์ถามขึ้นมาบ้างด้วยความงุนงง

“เออ เมื่อก่อนน่ะใช่ กูชอบมัน แต่พอวันที่มันเอาพี่เดย์มาเปิดตัวในงานซ้อมรับปริญญา วันนั้น ความรู้สึกกูก็เปลี่ยน กูชอบพี่เดย์มาตั้งแต่ตอนนั้น ตอนแรกกูก็อยากจะตัดใจหรอกนะ อุตส่าห์หนีไปทำงานที่ใต้หลายปี ไปลองคนนั้นคนนี้ไปเรื่อย แต่สุดท้าย พอกลับมากรุงเทพฯแล้วเจอไอ้อิฐ กูก็รู้ว่ากูตัดใจจากพี่เดย์ไม่ได้” เก็ทบอกออกมาเสียงเข้ม ทำให้เพื่อนๆของเขาถึงกับอึ้งไปตามๆกัน

“อืมมมม เฮียเสน่ห์แรงเหมือนกันนะเนี่ย” นันหันไปพูดกับเดย์อย่างขำๆ เดย์ก็ไม่ได้ว่าอะไร

“แต่มันก็เกินไปนะเว้ย ที่มึงคิดจะเอาผัวเพื่อนไปเป็นเมียมึงน่ะ มึงมองไม่ออกเลยรึไง ว่าไอ้เดย์มันเป็นรุกน่ะ” นิคถามขึ้นอย่างข้องใจ มันเป็นเรื่องที่ทั้งอึ้งทั้งน่าตกใจไม่น้อยที่รู้ความรู้สึกของเก็ทแบบนี้

“แล้วไง เดี๋ยวนี้มันสลับกันได้ทั้งนั้นแหละ” เก็ทตอบกลับมาอย่างไม่ใส่ใจ

“เออ จริงว่ะเฮีย ขนาดไอ้แม็คเมื่อก่อนเป็นรุก มันยังเปลี่ยนมาเป็นรับให้ผมได้เลย ไอ้อิฐก็ด้วย” นันพูดขึ้นมาอย่างขำๆ เหมือนไม่ได้เครียดอะไรกับสถานการณ์ตรงหน้าเลย เพราะรู้ว่าเดย์เองก็ไม่ได้เครียดเหมือนกัน

“มึงคิดว่ามึงจะมีปัญหาเอาเดย์ไปเป็นเมียมึงได้งั้นเหรอ ถุย! ดูถูกเดย์มันมากไปหน่อยแล้วมั้ง” อิฐว่าออกมาอย่างแค้นเคือง

“มันก็ไม่แน่หรอกอิฐ” เก็ทพูดเหมือนยั่วยุอิฐออกมา ลำบากนิคกับนีลต้องช่วยกันยึดอีกครั้งเพราะอิฐยกเท้าจะถีบเก็ทให้ได้

“เฮ้อ ที่กูอุตส่าห์ Out Door ให้มึงดู เพื่อเตือนสติให้มึงรู้ว่ากูเหมาะที่จะอยู่บทบาทไหน มันไม่ได้ทำให้มึงรู้สึกเปลี่ยนใจบ้างเลยใช่มั้ย” เดย์พูดออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย เมื่อคืนเขาจงใจให้เก็ทเห็นบทรักของเขากับอิฐ เพื่อเตือนสติของเก็ทให้รู้ถึงบทบาทที่แท้จริงของเดย์ แต่ดูเหมือนว่าเก็ทก็ยังไม่ละความพยายาม อิฐหันมามองหน้าเดย์ทันที

“เมื่อคืนที่พากูออกมานอกระเบียงก็เพราะจะให้ไอ้เก็ทมันดูงั้นเหรอ” อิฐถามอย่างอึ้งๆ  เดย์ยักไหล่เล็กน้อย

“โอ้ววว ถึงว่าเฮียถึงสั่งไม่ให้ออกมาเดินเพ่นพ่านตอนกลางคืน” นันพูดแซวขึ้นมาทันที

“เงียบปากไปเลยไอ้นัน” อิฐหันไปเหวี่ยงเพื่อน แล้วหันไปจ้องหน้าเก็ทอย่างไม่พอใจ

“ทำไมมึงไม่บอกกูว่ามึงจะโชว์ไอ้เก็ทวะเดย์ ถ้ามึงบอกก่อน กูจะให้มึงเล่นท่ายากกว่านั้นอีก” อิฐพูดขึ้นมาอย่างไม่อาย เพราะตอนนี้เขาหมั่นไส้เก็ทเป็นอย่างมาก ถ้าเป็นปกติอิฐต้องอายแล้วก็โกรธเดย์ไปแล้ว แต่พอรู้จุดประสงค์ของเดย์ เขาเลยลืมความอายไปจนหมด เนื่องจากเคืองเก็ทอยู่

“โว้วววว เพื่อนกูแรงเว้ย” นิคเป็นฝ่ายพูดขึ้นอย่างขำๆ เหมือนไม่ได้อยู่ในสถานการณ์ตึงเครียด

“แล้วมึงจะเอายังไงไอ้เก็ท” เกียร์ถามขึ้นเสียงจริงจัง

“ตอนนี้กูจะถอยก่อนก็ได้ แต่กูก็ไม่คิดจะตัดใจหรอกนะ” เก็ทยังคงยืนยันคำเดิม ทำให้อิฐโมโหขึ้นมาอีกครั้ง

“มึงมาต่อยกับกูเลยดีกว่าไอ้เก็ท มึงคิดว่ามึงจะทำให้เดย์หันไปสนใจมึงได้งั้นเหรอวะ!” อิฐโวยวายชี้หน้าเก็ท

“มันก็ไม่แน่” เก็ทตอบกลับ อิฐกัดฟันกรอด จ้องหน้าเก็ทเขม็ง

“มึงยืนยันความคิดเดิมสินะ” เดย์ถามเสียงนิ่ง

“ครับ” เก็ทตอบกลับมาตรงๆ

“ชอบแมวมั้ย” เดย์ถามขึ้น เก็ททำหน้างง มีแค่นีลคนเดียวที่หัวเราะขำออกมา เพราะเข้าใจในสิ่งที่เดย์พูดถึง

“ชอบครับ พี่เดย์ถามทำไม” เก็ทถามกลับ

“ไม่มีอะไร ชอบก็ดี กูให้เวลามึงกลับไปคิดให้แน่ใจอีกทีละกัน ว่ามึงจะตัดใจจากกูมั้ย อย่าเพิ่งตอบกูตอนนี้ กลับไปคิดนานๆ คิดให้ถี่ถ้วน เพราะนี่คือโอกาสจากกู” เดย์พูดเสียงเย็นเยียบ พร้อมกับมองหน้าเก็ทด้วยสายตาที่เก็ทแอบรู้สึกหนาวสันหลังขึ้นมาวูบหนึ่ง

“ก็ได้ครับ ผมจะกลับไปคิด แต่ไม่รู้ว่าคิดจะตัดใจ หรือคิดจะเดินหน้าต่อนะครับ อิฐกูขอโทษด้วย ที่ทำให้มึงเสียความรู้สึก แต่อย่างที่บอก บางครั้งความรู้สึกมันก็ห้ามไม่ได้จริงๆ” เก็ทพูดแค่นั้น ก่อนจะเดินแยกเข้าไปที่บ้านพัก อิฐทำท่าจะตามไป แต่เพื่อนๆดึงเอาไว้ เกียร์กับโฟร์เดินตามเก็ทไป สรุปว่าเก็ทขอแยกตัวตอนนี้เลย เขาจะไปหาเพื่อนต่อที่เกาะสีชัง เกียร์เลยจะขับรถไปส่งที่ท่ารถ

"แม่ง! ที่มันเข้าหากู เพื่อจะเข้าหาเดย์เหรอวะ ขนลุกฉิบหาย ไอ้เก็ทมันสติไม่ดีแน่ๆ" อิฐบ่นขึ้นมาอย่างหงุดหงิด เมื่อพากันกลับเข้ามาในบ้านพักกันแล้ว

"แล้วพี่เดย์ถามเรื่องแมวกับพี่เก็ททำไมครับ" กัสถามขึ้นบ้างด้วยความอยากรู้ เดย์ยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย

"ไม่มีอะไรมากหรอก พอดีพี่ชอบเล่นกับแมวตัวใหญ่ๆน่ะ" เดย์ตอบกลับ แต่ก็ไม่ได้ทำให้กัสเข้าใจได้เลยว่าเดย์พูดถึงทำไม

"สนุกล่ะมึง งานนี้" นีลพูดออกมาอย่างขำๆ 

..

..

..

..

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++100%+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

..

..

2  Be  Con

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ 

..

 เฉลยแล้ววววว ฮ่าๆๆ


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น