noonaa(น.ส.ศรัทธาวลี)

ทุกตอนอยู่ในเรทของกุญแจฟรีนะคะ ทริคสำหรับการอ่านคือ หนูนาเว้นตอนให้แล้ว กว่าจะอ่านถึงตอนที่ติดกุญแจ เวลาก็เดินถึงจนกุญแจครบอีกรอบพอดี หรือใครใจร้อน ใช้เหรียญซื้อทั้งเรื่องไปเล้ยยย จะได้ทำบุญกับนักเขียนตาดำๆ ด้วยเด้ออออ

ตอนที่ ๒๐ ปิศาจโดโนแวนหนีไปได้

ชื่อตอน : ตอนที่ ๒๐ ปิศาจโดโนแวนหนีไปได้

คำค้น : บ่วงอนธการ ๒๐

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 719

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 22 เม.ย. 2560 02:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ ๒๐ ปิศาจโดโนแวนหนีไปได้
แบบอักษร

บ่วงอนธการ

-ปิศาจโดโนแวนหนีไปได้-

เมื่อรถคันหรูแล่นเคลื่อนออกไปจนลับ ท่ามกลางสายตาของนิสาที่ลอบมองจนรถทั้งสองคันหายลับเข้าไปในป่า เด็กสาวรับรู้แล้วว่าพี่ชายใจดีของเธอได้เดินทางออกไปจากที่นี่เรียบร้อยแล้ว เมื่อเห็นเช่นนั้นก็ทำท่าจะเปิดประตูลงไปด้านล่างเพื่อตรวจตราให้แน่ใจ ทว่าเจอะกับร่างหนึ่งเข้า เด็กสาวถึงกับผงะมองฝ่ายตรงข้ามด้วยความตกอกตกใจ

“พี่วินท์!” 

อีกฝ่ายเองก็ชะงักมองมายังร่างของเธอเช่นกัน “เธอ…นิสา…”

“พี่วินท์ตื่นตั้งแต่เช้าเลยนะคะ” นิสากล่าวทักทาย พยายามทำสีหน้าให้ไม่มีพิรุธที่สุด วินทรเองก็ดูท่าสงสัยไม่น้อย ทว่าเมื่อมอง ๆ ดูแล้ว วินทรเองก็ไม่ต่างกันเท่าไรนัก เด็กสาวก็เอะใจไม่แพ้กัน อย่าบอกนะว่าวินทรคิดหนีอีกแล้ว

“เธอเองก็เหมือนกัน ตื่นแต่เช้านะ” 

นิสายิ้มแห้ง ๆ ให้ ด้วยคิดไม่ออกว่าตนเองจะตอบกลับไปว่าอย่างไรดี ทั้งคู่นิ่งมองหน้ากัน ก่อนที่เด็กสาวจะเป็นฝ่ายอดทนไม่ไหว “หิวข้าวแล้ว พี่วินท์ไปทานข้าวกับนิสาไหมคะ”

“ไม่ล่ะ ฉันจะออกไปเดินเล่น”

“ต้องการคนไปเดินเป็นเพื่อนไหมคะ” 

นิสารีบย้อนด้วยกลัวว่าพี่ชายคนเก่งจะคิดหนีจริง ๆ อันที่จริงเธอไม่อยากยุ่งกับเรื่องนี้นัก แต่นิสาไม่ชอบอาทิตย์เท่าวินทรก็เท่านั้นเอง หากวินทรหนีไป เธอต้องถูกอาทิตย์กลั่นแกล้งด้วยอำนาจเหนือกว่าเป็นแน่ อีกซ้ำเธออยากให้ฟิลลิกซ์รักวินทรมากกว่า เธอไม่อยากให้วินทรหนีไปสำเร็จ

วินทรนิ่งมองนิสา อีกฝ่ายดูเหมือนจะรู้ทันว่าเขาคิดอะไรและกำลังจะทำอะไร เช่นเดียวกันกับเขาที่รู้อยู่ว่านิสากำลังวางแผนก่อการใหญ่อย่างไม่น่าให้อภัยที่สุดสำหรับฟิลลิกซ์ เขามองเด็กสาวตรงหน้าแล้วจำต้องพูดออกไปตรง ๆ

“ฉันว่าเราอย่ายุ่งเรื่องของอีกฝ่ายเลย ทางใครทางมันไปซะ ทั้งเธอและฉันจะได้ไม่ลำบาก”

นิสาเบิกตาด้วยความตกใจ 

“พี่วินท์รู้เหรอคะว่านิสา…”

“ใช่ แต่ฉันจะไม่ยุ่ง เธอเองก็เลิกยุ่งกับฉันไปซะ เราควรเดินทางใครทางมันที่ต้องการ ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่แล้วและจะไปเมื่อฉันมีโอกาส เธอเข้าใจที่ฉันบอกไหม” วินทรแจงทั้งเอ่ยถาม 

“แต่ว่า...” 

“ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้น ฉันเตือนเธอแล้วว่าอย่ามายุ่งเรื่องของฉัน ไม่งั้นสิ่งที่เธอกำลังคิดทำไม่สำเร็จแน่ ฉันไปล่ะ”

นิสาเอื้อมมืออยากจะรั้งกลับทว่าในใจกับตีรวนกันเอง ด้วยเพราะตนเองก็อยากจะช่วยเหลือชายในห้องใต้ดินด้วยเช่นกัน หากทำอีกอย่าง เธอก็คงต้องเสียอีกอย่าง เมื่อคิดได้แล้วนั้นเด็กสาวก็ลอบมองว่าวินทรลอบหนีออกไปแล้วหรือยัง นิสานั่งจับเจ่ารออยู่สองสามชั่วโมง

เมื่อคิดว่าวินทรหนีไปไกลพอสมควรแล้ว เด็กสาวจึงแสร้งวิ่งออกไปบอกการ์ดที่เฝ้าบ้านด้วยสีหน้าตกใจว่าวินทรหนีไป 

“แย่แล้วค่ะ พี่วินท์คะ พี่วินท์!”

“อะไรครับคุณหนู เกิดอะไรขึ้น” 

ชายหลายคนวิ่งมาถามด้วยความตื่นตกใจ

“พี่วินท์หนีออกไปแล้วค่ะ ช่วยไปตามหาพี่วินท์ทีนะ ไม่งั้นพี่ฟิลลิกซ์ต้องโกรธมากแน่ที่เมียตัวเองหายไป เร็วเข้า!” นิสารีบบอก การ์ดหลายคนหน้าเหวอหันรีหันขวางไปมา 

“ซวยแล้วพวกมึง เมียนายหาย!”

นิสาแอบยิ้มอยู่ครู่เมื่อได้ยินสิ่งที่ลูกน้องสวมชุดดำพูดถึงวินทร เธอมีความสุขเมื่อวินทรถูกคนอื่นยอมรับว่าเป็นเมียของฟิลลิกซ์ เด็กสาวอยากให้วินทรมีความสุขบ้าง

และเมื่อในบ้านหลังใหญ่โตนี้กำลังวุ่นวาย นิสาจึงอาศัยช่วงชุลมุนลอบเข้าไปในห้องใต้ดิน เมื่อเดินไปถึงปากทางเข้า เธอเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งยืนเฝ้าประตูนั้นคนเดียว ดวงตาจึงกวาดไล่มองหาของแข็งหรืออะไรสักอย่างเพื่อจัดการ และจะได้กุญแจเพื่อเข้าไปด้านใน

เสียงก้อนอิฐฟาดลงบนท้ายทอยชายผู้นั้น ดังสะท้อนใจคนกระทำ เด็กสาวยกมือขอโทษอีกฝ่ายซ้ำ ๆ ทั้งที่อีกฝ่ายไม่มีท่าทีอะไรตอบสนองนอกจากสลบไป นิสาควานหากุญแจและได้มาถือ ด้วยกลัวว่าใครจะมาเห็นเสียก่อน เด็กสาวรีบจนมือสั่นไหว ไขแล้วดอกเล่าจนเจอในที่สุด

มันไขได้!

เสียงกุญแจลั่นดังเกร๊กสะท้อนหูคนฟัง ร่างเล็กพยายามดันมันจนแง้มออกมา ด้วยบานประตูเป็นเหล็กหลายสิบกิโลกรัม เมื่อเปิดไปได้ นิสาพยายามหรี่ตามองเข้าไปด้านในเพื่อหาร่างของมนุษย์ที่นอนเจ็บขาอยู่ ภายในห้องสลัวนั้นมีแสงของไฟตะเกียงสั่นระริกเท่านั้น 

นิสารีบพาร่างของตัวเองเดินเข้าไปด้านในเพื่อค้นหา ทว่าเดินเข้าไปก้าวเดียวต้องชะงักเท้ากึกกับกลิ่นสาบสางและกลิ่นคาวเลือด จนต้องยกมือกุมปากและจมูกของตนเองไว้

นี่มันอะไรกัน…ห้องนี้

ดวงตาคู่สวยมองกวาดรอบห้อง ไม่เจออะไรในที่สว่าง นอกจากตรงมุมมืดนั้น นิสาใจหายและกลัวในคราวเดียวกัน พาร่างของตนเดินไปหยุดตรงเขตแดนมืด แม้ใจจะกลัวเพียงไหน แต่เธอจำต้องกล่าวออกมาด้วยความเป็นห่วงว่า “คุณคะ ฉันมาช่วยแล้ว ไม่เป็นอะไรใช่ไหม”

นิสาได้ยินเสียงหายใจรวยรินและเสียงแหบแห้งไร้เรี่ยวแรงในนั้น “สาวน้อย…”

“ไม่เป็นอะไรนะคะ ไหวไหม” นิสารู้สึกใจชื้นขึ้น

“ฉันขยับร่างกายไม่ได้ ได้โปรด…” 

อีกฝ่ายครางเสียงแผ่วกล่าว นิสาสะดุ้งโหยงมือได้ยินเสียงโซ่ตรวนและเห็นลำขาที่ถูกล่ามนั้นยื่นออกมาจากมุมมืด ในบ่วงนั้นที่ถูกล่าม ลำขาเหวอะไปด้วยแผลกำลังเน่าและมีน้ำหนองไหลออกมาไม่ยอมหยุด ขาใกล้จะขาดเต็มที นิสาได้แต่กุมปากตัวเองไม่ให้อาเจียนออกมา แต่ควบคุมยากเหลือเกิน

“ปลดกุญแจที่ขาข้าที…สาวน้อย ปลดปล่อยข้าที”

นิสาใจหายกับเสียงอ่อนระโหยโรยแรงอย่างที่สุด เธอมองแผลนั้นพร้อมกับมือสั่นไหว ทั้งกลัว ทั้งสงสาร

“พี่ฟิลลิกซ์ใจร้าย… ทำกันได้ลงคอ”

เธอบ่นพลางทรุดตัวลงหาลูกกุญแจด้วยมือที่สั่นไหว ทั้งกลัว ทั้งผะอืดผะอม พอจะไขและจิ้มลูกเข้าไป อีกฝ่ายก็ร้องครวญด้วยความเจ็บขา น้ำเสียงทรมาน นิสาอดที่จะตกใจไม่ได้ หากเธอก็พยายามทนจนสุดท้ายก็ไขออกได้สำเร็จ เมื่อบ่วงหลุด ลำขานั้นก็ถูกชักกลับเข้าไปในมุมมืดอีกครั้ง นิสาผวาน้อย ๆ พาร่างตัวเองยืนมองด้วยความประหลาดแก่ใจ พยายามมองเข้าไปด้านในทว่าไม่เห็นอะไรนอกจากความมืดลึกลับ

“คุณคะ เป็นอะไรไหม ออกมาได้แล้วนะคะ” เธอว่า ดวงตาพยายามมองด้วยอยากรู้ว่าเขาคือใคร อีกฝ่ายหอบหายใจครวญครางฮือ ๆ ราวกับร้องไห้ ฟังแล้วสลดใจยิ่งนัก 

“ไม่เป็นไรนะคะ นิสามาช่วยแล้ว หิวไหมคะ ออกมาเถอะค่ะ” เธอกล่าวเสียงอ่อนโยน

“ข้าแน่ใจว่าเจ้าไม่อยากเจอข้า สาวน้อย…” 

เสียงเขาดูแข็งแรงขึ้น ทว่ายังเศร้า

“นิสาอยากเจอค่ะ ไม่ต้องกลัวนะคะ” เด็กสาวพยายามเกลี้ยกล่อมด้วยคิดว่าอีกฝ่ายกำลังหวาดกลัว เพราะไม่ได้ออกมาจากความมืดเสียนาน โดยที่ไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายหาได้คิดเช่นนั้นไม่

“หึหึ…ฟิลลิกซ์ ในที่สุดก็ถึงวันนี้…”

เสียงนั้นครวญครางไม่เชิงว่าร้องไห้ นิสาเอียงคอจ้องมองมุมมืดนั้นด้วยความสงสัย ดวงตาคู่สวยมองมันด้วยความอยากรู้ และคงจ้องจนให้ความตั้งใจมากเกินไป ในวินาทีนั้น จู่ ๆ ภาพที่เห็นคือร่างสูงหนาสวมเสื้อผ้าขาดวิ่นกระโจนออกมาด้วยสีหน้าราวกับปีศาจดุร้าย มันตะครุบตัวเธอ เด็กสาวร้องกรี๊ดสุดเสียงด้วยความตกใจเมื่อเห็นใบหน้า เสียงคำรามราวกับสัตว์ป่า

นิสาตกใจสุดขีด ร่างบางถูกชายกำยำตรงหน้าหอบพาดบนบ่าที่เหม็นสาบสางโดยง่ายราวกับมีพลังวิเศษ เขายกเธอด้วยมือเดียวและพากระโดดออกมาด้วยความว่องไว

“ปล่อยนะ!”

เธอเห็นตอนที่อีกฝ่ายกระโจนเข้ามาใส่ ใบหน้ามีผมยาวรุงรังและหนวดเคราน่ากลัว ดวงตาสีแดงเพลิงเคียดแค้น บนร่างกายสวมอาภรณ์ขาดเก่าปกปิด และที่สำคัญบนลำขาไม่มีแผลเหวอะอย่างที่เคยเห็น เป็นปิศาจร้ายแน่ ๆ นิสาได้แต่กรีดร้องบนบ่ากว้างนั้นเมื่อถูกพาวิ่งออกมาจากคฤหาสน์ด้วยความเร็ว ราวกับอีกฝ่ายมีพลังอำนาจวิเศษ ท่ามกลางความงุนงงของการ์ดหลาย ๆ คน

“ช่วยนิสาด้วย!” เธอร้องสุดเสียง

“คุณหนูนิสาถูกไอ้โดโนแวนจับตัวไปแล้ว!”

เสียงหนึ่งในการ์ดร้องพลางจะหยิบปืนยิงทว่าถูกเพื่อนอีกคนรั้งไว้ 

“นี่มึงคิดบ้าอะไร ถ้าถูกคุณหนูขึ้นมาเราจะซวยหนักกว่าเดิม ส่งคนไปตามเจ้านาย จนกว่าเจ้านายจะกลับทางเราก็ต้องส่งคนออกตามหา!”

ท่ามกลางเสียงกรีดร้องของนิสาที่สะท้อนมาจากที่ไหนสักแห่งของป่า เหล่าการ์ดเตรียมตัวพร้อมที่จะออกเดินทาง เมื่อรับรู้ว่ามหาวิบัติกำลังจะเกิดขึ้นกับพวกเขา เจ้านาย และคนในคฤหาสน์แห่งนี้อีกไม่นาน เมื่อเจ้าอสูรกายร้ายอย่างโดโนแวนหลุดพ้นจากบ่วงที่พันธนาการไว้หลายร้อยปีออกไปได้

ดังนั้น ทุกคนจึงเตรียมตัวเตรียมใจที่จะเผชิญไว้ตั้งแต่แรก รับรู้ว่าความตายกำลังจะมาเยือน ในอีกไม่ช้า...




---------------------------------------------



เอาแล้วไง โดโนแวนจะกลับมาที่นี่หรือไม่ เรื่องราวจะเป็นยังไงต่อ...


เป้าหมายของหนูนาจะให้แฟนถึง 1000 คอมเมนท์ 1000

ปั๊มเม้นด่วน หนึ่งเม้นต่อหนึ่งตอน เพื่อเป็นกำลังใจให้คนเขียนนะคะ

รักค่ะ.



ความคิดเห็น