noonaa(น.ส.ศรัทธาวลี)

ทุกตอนอยู่ในเรทของกุญแจฟรีนะคะ ทริคสำหรับการอ่านคือ หนูนาเว้นตอนให้แล้ว กว่าจะอ่านถึงตอนที่ติดกุญแจ เวลาก็เดินถึงจนกุญแจครบอีกรอบพอดี หรือใครใจร้อน ใช้เหรียญซื้อทั้งเรื่องไปเล้ยยย จะได้ทำบุญกับนักเขียนตาดำๆ ด้วยเด้ออออ

ตอนที่ ๑๗ ภพชาติใหม่

ชื่อตอน : ตอนที่ ๑๗ ภพชาติใหม่

คำค้น : บ่วงอนธการ ๑๗

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 725

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 22 เม.ย. 2560 02:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ ๑๗ ภพชาติใหม่
แบบอักษร

บ่วงอนธการ

-ภพชาติเก่า-

ในห้วงของความฝันอันลึกล้ำ เด็กสาวไม่อาจพาตนเองออกมาได้****เสียงดนตรีประหลาดแล่นเข้ามาภายในสมองของนิสาที่นอนดิ้นขลุกขลักบนเตียงนอน 

เธออยู่ไม่สุข จากเสียงดนตรีพวกนี้ดังอื้อในสมองจนปวดตุบ นิสาบิดกายด้วยความร้อน เหงื่อผุดขึ้นเต็มดวง พร้อมกับภาพอยู่ในพิธีอะไรสักอย่างร่วมกับชายหนุ่มคนหนึ่งแล่นเข้ามาปรากฏ ราวกับเป็นตนเองที่นั่งอยู่ตรงนั้น 

ชายหนุ่มกับหญิงสาวนั่งคู่กัน ผู้คนแต่งกายงดงามรุมล้อม เข้ามากล่าวแสดงความยินดีด้วยสีหน้าแย้มยิ้มปลื้มปีติ นิสาประหลาดใจน้อย ๆ มองร่างของตนเอง มองมือเรียวสวยของฝ่ายชายที่ประสานนิ้วกับเธอด้วยความหวงแหน 

สีหน้าของทั้งคู่เรียบสนิทไม่มีอะไรเจือปน นิสามองไม่ชัดว่าคนที่นั่งข้าง ๆ คือใคร เมื่อเพ่งมอง ราวกับมีอะไรสักอย่างดูดตัวเธอเข้าไป ภาพตัดไปยังอีกช่วงเวลาหนึ่ง ร่างบางบิดกายเร่าตัวเองหลบหลีกเมื่อลืมตาเห็นอะไร เห็นชัดว่าคนตรงหน้าคือใคร

นิสาตัวชา เธอหวาดกลัวเพราะร่างของคนตรงหน้าเปลือยเปล่า อยู่บนร่างของเธอพร้อมกับโหมกายเข้ามาอย่างไม่ลดละ ใจเธอหาย ทำไมถึงรู้สึกไปหมดทุกอย่าง ทั้งที่มันเป็นเพียงความฝัน 

“พี่ลูเซียน…” ร่างบางกำพื้นเตียงกว้างในสถานที่แปลกตานั้น บิดตัวเกร็ง มองร่างชายด้านบน มีใบหน้าเดียวกันกับฟิลลิกซ์ นิสาจะไม่ตกใจเลยหากเธอไม่มองเห็นเขากำลังร่วมรักกับเธอ! 

นิสาบิดตัวหนี ภาพนั้นเธอรู้สึกเข้ามาในร่างจริง ๆ แต่ทำอะไรไม่ได้

“พี่ลูเซียน!” 

คนที่กำลังร้องคือร่างที่อยู่ใต้ร่างฟิลลิกซ์ บัดนี้กลับถูกเรียกว่าลูเซียน นิสารู้สึกหมดทุกอย่างหากแต่ควบคุมอะไรไม่ได้ ราวกับเป็นเพียงแค่ส่วนหนึ่งในร่างของเธอคนนี้เท่านั้น ไม่สามารถแก้ไขอะไร แต่รู้ดีว่าเธอคนนี้ไม่ได้ยินยอม เธอบอกให้ฟิลลิกซ์หยุดมัน  

เด็กสาวรู้สึกใจสั่นหวั่นกลัว เพราะอีกฝ่ายไม่ฟังคำขอร้องอะไรเลยทั้งสิ้น กระทำตามใจอย่างไม่ยอมหยุด เสียงครางทุ้มต่ำในลำคอของคนตรงหน้าบอกว่าตนเองสุขสมและพอใจ 

 “ปล่อยข้า…” 

“ปล่อยไม่ได้ พี่ปล่อยไม่ได้…” ร่างด้านบนส่ายใบหน้า โน้มกายเข้ามาตระกองกอดเธอด้วยความอ่อนละมุน แต่ถึงอย่างไรร่างบางก็พยายามดิ้น 

“เราเป็นพี่น้อง!”

“เราเป็นลูกพี่ลูกน้อง พี่ไม่เคยเห็นเจ้าเป็นน้องสาวเลยสักนิด พี่รักเจ้า…”  

นิสาสะดุ้งเฮือก 

ลืมตาพยายามจะพาร่างตัวเองลูกนั่ง ทว่าต้องตกใจเมื่อเห็นใบหน้าของใครอยู่ข้างบน กำลังนั่งตรงขอบเตียง เขาคือคนเดียวกันกับผู้ชายในฝันที่ขืนใจเธอ เด็กสาวเบิกตาด้วยความตกใจทิ้งหัวลงบนหมอนหอบราวเหน็ดเหนื่อย มือกุมหน้าอกตัวเองรู้สึกถึงดวงใจที่เต้นตุบ ๆ แทบกระเด็นกระดอนออกมา 

“เป็นอะไรหรือเปล่า” 

นิสากลืนน้ำลายฝืดคอมองฟิลลิกซ์ที่นั่งอยู่บนขอบเตียงอีกครั้ง แววตาชายตรงหน้ามองเธอด้วยความสงสัย ฟิลลิกซ์ลอบเข้ามาในห้องของเธอได้อย่างไร เธอล็อกห้องไปแล้วนี่ อีกฝ่ายเป็นเจ้าของคฤหาสน์นี้ ย่อมสามารถเข้าออกได้ตามสบายอยู่แล้ว แล้วลอบเข้ามาตอนเธอนอนหลับทำไม

ความรู้สึกเย็นวาบอาบลงไปที่ใบหู นิสาตกใจ มือยกขึ้นแตะก่อนจะชะงักเมื่อเห็นว่าเป็นน้ำตาตัวเอง เจ้าของร่างบางพลิกกายหันไปอีกฝั่งพลางนึกถึงภาพในความฝันนั้น เธอไม่เข้าใจว่าร้องไห้ทำไมทั้งที่มันไม่ใช่เรื่องจริงสักนิด แม้กระทั่งตอนนี้ยังไม่ยอมหยุด ราวกับถูกกระทำกับตัวเองไม่ใช่เพียงแค่ความฝันอย่างนั้น 

“เป็นอะไรไปนิสา” มือหนาเอื้อมมาแตะด้วยความห่วงใย ทว่าถูกปัดออก 

“อย่ามายุ่ง!” 

ฟิลลิกซ์ชะงักมือทันทีเมื่อเห็น นิสาเป็นเด็กร่าเริง มักใช้วาจาฉอเลาะออดอ้อน ไม่เคยพูดจาเสียงดังหรือตวาดใครมาก่อน ชายหนุ่มนิ่งมองคนตัวน้อยที่หันไปนอนตะแคงร้องไห้สะอื้นฮึกน่าสงสารคนเดียว มือหนายกขึ้นไปกุมหน้าตัวเองคิด ใจหายอย่างน่าประหลาด เขาไม่ได้รู้สึกใจเสียอย่างนี้มานานมากแล้ว 

“ฝันร้ายงั้นหรือ” ชายหนุ่มเอ่ยถามเสียงวิตก มองหัวไหล่เล็ก ๆ ยังสะอื้นไหวอยู่คนเดียว 

“พี่ฟิลลิกซ์ใจร้าย” นิสาลากเสียงสั่นเครือ ชายหนุ่มเลิกคิ้ว ประหลาดใจยิ่งกว่าเก่า 

“ทำไม…” 

“พี่ฟิลลิกซ์ใจร้าย!” เสียงเล็ก ๆ ว่า หากไม่ยอมหันมาไขข้อสงสัยให้ฟิลลิกซ์กระจ่างแก่ใจสักที ทำให้ใจคนฟังสั่นเมื่อได้ยินเช่นนั้น 

“นิสาฝันว่าอะไร ทำไมถึงว่าฉันใจร้าย” 

ร่างเล็กส่ายหน้าไม่ยอมบอก ฟิลลิกซ์ถอนใจมองร่างของนิสาแล้วได้แต่กลัดกลุ้ม ตอนนี้เขาไม่ได้ห่วงอะไรเลยนอกจากความรู้สึกของนิสาผู้เป็นน้องสาว ถึงแม้ภพชาตินี้จะไม่เกี่ยวข้องทางสายเลือดก็ตามที “ตอบมาสินิสา ทำไมถึงโกรธขนาดนี้” 

“ก็พี่ฟิลลิกซ์ใจร้ายนี่คะ” เด็กสาวตอบ 

ฟิลลิกซ์ส่ายใบหน้า “แล้วฉันใจร้ายอะไร ถ้าไม่บอกจะช่วยแก้ไขได้ยังไง หืม…” 

“นิสาบอกไม่ได้” 

“แล้วจะรู้ได้ยังไงว่าใจร้าย ฝันว่าอะไรบอกพี่มา” 

พี่… นิสาเบิกตาตัวเองหันกลับมามองทั้งน้ำตา ใบหน้าแดงระเรื่อเพราะร้องไห้ มันแลดูน่ารักสำหรับคนมองที่นั่งอยู่ตรงนี้ เธอส่ายใบหน้าเว้าวอน “นิสาไม่ชอบ พี่ฟิลลิกซ์อย่าแทนตัวเองว่าพี่เลยนะคะ” 

ฟิลลิกซ์ชะงักอีกรอบ ชายหนุ่มอึกอัก อันที่จริงตนเองเผลอไผลเรียกตัวเองเช่นนั้น ไม่ได้ตั้งใจ ยังไงเขาก็ไม่อยากให้นิสาจำได้ว่าตนเองกับนิสาเคยเกี่ยวข้องกันอย่างไร อยากให้นิสาลืมในเรื่องอดีตชาติอันแสนเจ็บปวดนั้นเสีย ลืมไปเสียให้หมด ลืมว่าตนเองคือกาเบรียลล่า ลูกพี่ลูกน้องสาวที่น่ารักของลูเซียน และชายหนุ่มที่เขาเคยรักสุดหัวใจ 

“งั้นก็บอกมาสิ ฝันว่าอะไร” 

 “นิสาฝันว่า…ได้เป็นเจ้าหญิง” เธอกล่าวเสียงเรียบมือยกเช็ดน้ำตา ทว่าคนฟังหลุดยิ้มน้อย ๆ 

“เด็กสาวทุกคนก็ฝันว่าได้เป็นเจ้าหญิงกันทั้งนั้น”

“แต่นิสาฝันซ้ำ ๆ มาหลายครั้งแล้วนะคะ” เธอว่าด้วยน้ำเสียงที่อยากให้เชื่อ ฟิลลิกซ์ถึงกับต้องละรอยยิ้มใจดีของตัวเองลงเมื่อเห็นเช่นนั้น เพราะนั่นเป็นการบอกว่าคนตรงหน้ากำลังจะจำอดีตชาติตนเองได้ “แถมเห็นพี่ฟิลลิกซ์ด้วย นิสาฝันว่าพี่ฟิลลิกซ์อยู่กับนิสาตลอดเวลา แล้วก็อยู่ในพิธีอะไรสักอย่าง เราจูงมือกัน คนรอบข้างแต่งตัวประหลาดโปรยกลีบกุหลาบให้เรา แล้วก็เห็น…” 

“เห็นอะไรอีกนิสา!” มือหนากุมหัวไหล่เล็กนั้นไว้ด้วยกลัวว่าสิ่งที่เขาไม่อยากให้เห็นนั้นจะเข้าไปในหัวของเธอ

เด็กสาวตกใจ หลบแววตาที่ตั้งใจจะเค้นถามนั้น “เจ็บ นิสาเจ็บ” 

ฟิลลิกซ์ใจหาย คลายมือของตนออกจากร่างบาง นั่นคือพิธีเษกสมรสระหว่างเขากับเธอ ชายหนุ่มไม่เข้าใจ ทำไมนิสาถึงมีเศษเสี้ยวความจำของอดีตชาติเข้ามาในความฝันได้กัน ทำไมเด็กสาวถึงระลึกชาติได้ ทั้งที่ผ่านมาหลายภพชาติแล้ว ฟิลลิกซ์พยายามครุ่นคิด

“ช่างเถอะค่ะ นิสาคงบ้าไปเอง มันก็แค่ความฝันนี่นะ”

เด็กสาวส่ายหน้าปัดความคิดตนเอง หากฟิลลิกซ์กลับนิ่งไป ชายหนุ่มไม่อยากให้นิสาจำอดีตได้ว่าเขาและเธอเคยเป็นใครมาก่อน ไม่ใช่แค่นิสาเจ็บปวด เขาเองก็เจ็บที่นึกถึงมัน

ในภพชาติที่ไร้ซึ่งความดีงาม เขาและเธอหาใช่คนชนชั้นธรรมดาไม่ นามเดิมของเขาคือเจ้าชายลูเซียนและนิสาคือกาเบรียลล่าผู้เป็นขนิษฐาตัวน้อย นับย้อนไปอีกหลายสหัสวรรษซึ่งไร้อารยะธรรมและศีลธรรม กฎคือรัชทายาทต้องอภิเษกสมรสกับสตรีผู้สายเลือดเดียวกันเท่านั้น เพื่อสืบทอดราชบัลลังค์และรักษาสายเลือดบริสุทธิ์ซึ่งเหลือน้อยนิดของเผ่าพันธุ์สูงส่งตนเองไว้ ฟิลลิกซ์ไม่อยากให้นิสาจำเรื่องนี้ได้! 

แต่สุดท้าย จุดจบของเผ่าพันธุ์ก็เหลือเพียงเขาคนเดียวบนโลกใบนี้ 

เมื่อเขาก้าวผ่านพ้นวัฒนธรรมสมัยใหม่ การร่วมรักกับผู้ที่มีความเกี่ยวข้องทางสายเลือดเดียวกันไม่เป็นที่ยอมรับในวงกว้าง เขาเกรงว่านิสาจะกลัวและเกลียดเขา แม้ตอนนั้นเขารักนิสาหรือกาเบรียลล่ามากขนาดไหน คนในปราสาทสั่งสอนให้ชายหนุ่มรักน้องสาวเฉกเช่นคนรัก และคู่ชีวิตที่จะอยู่ด้วยกันตลอดไปจนกว่าชีวิตจะหาไม่ เขาจึงเฝ้าดูแลหวงแหนเธอด้วยความทะนุถนอมมาโดยตลอด พร้อมกับความรักที่เพิ่มพูนขึ้นเรื่อย ๆ แทบหักห้ามใจไม่ได้ 

จนถึงวันแต่งงานและเข้าหอ ชายผู้แข็งแกร่ง เป็นหนุ่มเต็มตัวที่อดกลั้นมานานก็ได้ระเบิดความต้องการออกมาอย่างหิวกระหาย แม้นน้องสาวจะอายุเพิ่งเข้าสู่วัยสาวก็ตาม เหตุเพราะคนสมัยก่อนนิยมให้เด็กสาวแต่งงานเร็วด้วยอยากให้มีทายาทโดยง่าย รวมถึงตอนนั้น ลูเซียนผู้ยังมีประสบการณ์ชีวิตอันน้อยนิดอยากจะรักกาเบรียลล่าเกินไป จนลืมคิดถึงความเป็นจริงว่าน้องสาวเห็นตนเป็นเพียงพี่ชายที่ใจดีต่อเธอเท่านั้น 

หารู้ไม่ว่าคนเป็นพี่อยากกอดจูบเพียงใด ชายหนุ่มคิดแล้วรู้สึกถึงความผิดบาปจากสังคมหลายพันปีก่อน คราวนี้เขาจึงหวงแหนนิสายิ่งกว่าสิ่งใด ไม่แตะต้องเธอเพียงคนเดียว 

ลืมมันไปเสีย กาเบรียลล่า…จงลืมมันไป 

เมื่อหวนคิดและตั้งสติไม่ให้หวาดหวั่นได้ ฟิลลิกซ์เอะใจ เพราะอดีตชาติไม่ได้จำโดยง่ายสำหรับใครสักคน หากไม่มีใครตั้งใจให้มันเกิดขึ้น ร่างสูงนึกถึงโดโนแวนเป็นคนแรก คนคนเดียวที่สามารถทำเรื่องนี้ได้ แม้จะโดนทรมานขนาดไหนก็ยังสร้างเรื่องได้ แต่ถึงอย่างไรเสียเขาจะต้องจัดการให้เด็ดขาดเสียแล้ว! 

“พี่ฟิลลิกซ์จะไปไหนคะ” 

เสียงของเด็กสาวกล่าวพลางลุกขึ้นนั่งเมื่อเห็นฟิลลิกซ์เดินละออกมาหน้าดำคร่ำเครียด ไม่ยอมตอบกลับมา นิสารู้สึกถึงความน่ากลัวสักอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้นมาในไม่ช้า หวังว่าสิ่งที่เธอคิดคงไม่ใช่สิ่งเดียวกับที่ฟิลลิกซ์กำลังจะทำหรอกนะ 

เด็กสาวรีบลุกจากเตียง ตั้งแต่เช้าตรู่แบบนี้คงไม่น่ามีเรื่องเกิดขึ้นได้ รีบอาบน้ำแต่งตัวลงไปด้านล่างทันที ไม่นาน เด็กสาวก็สะดุ้งกับเสียงอันโหยหวนจากชั้นใต้ดิน ร่างบางใจหาย ส่ายหน้าตัวเองไม่อยากให้พี่ชายที่แสนดีของเธอทำอย่างนั้น เลิกใจร้ายกับเขาคนนั้นเสีย…

นิสากุมหูตัวเองด้วยความหวาดกลัวน้อย ๆ คิดว่าฟิลลิกซ์กำลังทำอะไรกับชายคนนั้น นิสาเกรงว่าเขาคนนั้นอาจกำลังถูกทรมาน เธอส่ายหน้าไม่อยากคิด เห็นเหล่าชายหนุ่มหญิงสาวหลายคนหน้าซีดเซียวเพราะกำลังกลัวเกรงสิ่งเร้นลับภายในห้องใต้ดิน ต่างพาร่างตัวเองหลบหลีกขึ้นไปยังด้านบนด้วยความกลัว 

“ทุกครั้งจะร้องขึ้นมาตอนกลางคืนไม่ใช่หรือไง” ชายหนุ่มบางคนกล่าว 

“คงมีเรื่องแปลก ๆ ขึ้นมาแน่ ฉันละกลัวจริง ๆ เมื่อคืนยายเอมอรก็ถูกผีสิงเดินไปหลอกนายวินทร ฉันลงไปเห็นหมอนั่นตัวสั่นงก ๆ กลัวใหญ่เลยล่ะ” 

“เธอกล้าวิ่งลงไปได้ยังไงยะ ฉันน่ะไม่กล้าก้าวออกจากห้องเลย” 

“จินมาชวนฉันไปอีกที ว่าแต่ว่าสะใจจริงนะ ตอนเห็นวินทรร้องไห้กลัวผี สิ้นท่าคนหยิ่งคนเดิมเลยล่ะ ป่านนี้คงนอนจับไข้หัวโกร๋นแล้วมั้ง” หนุ่มคนหนึ่งกล่าวพลางหัวเราะคิกคักวิ่งขึ้นไป นิสาเบิกตาเมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อคืน ทำไมเธอไม่ได้ยินอะไรเลย 

เกิดเรื่องอะไรขึ้นกับพี่ชายคนเก่งของเธอกัน นี่กี่โมงกี่ยามแล้ว วินทรกินอะไรหรือยัง ชั่วโมงนี้นิสาไม่ได้กลัวเสียงโหยหวนจากห้องใต้ดินนั่นเลย เธอเลิกกลัวนานแล้ว เหลือเพียงความสงสารที่มีให้เท่านั้นเอง ร่างบางรีบพาตนเองเดินเข้าไปในห้องอาหารกว้างขวาง เห็นชั้นบุพเฟ่ต์วางของกินไว้มากมายก็รีบดิ่งไปหยิบถาดพร้อมกับชามเล็ก ๆ ใส่อาหารอย่างทุกวันเพื่อเอาขึ้นไปให้วินทร 

ทว่ามีเสียงหนึ่งดังจากประตูอันกว้างขวาง ปรากฏกายผู้มาใหม่ สาวน้อยเบ้ปากเมื่อเห็นว่าเป็นร่างของใครเดินเข้ามาภายใน ชายหนุ่มรุ่นพี่ซึ่งเป็นผู้มาอาศัยคนล่าสุดเห็นว่าเธอกำลังยืนอยู่หน้าชั้นอาหารที่วางเรียงราย อีกฝ่ายยกยิ้มด้วยเพราะอยากเป็นมิตร ทว่านิสาไม่ชอบใจ จึงละสายตาหนีไปไม่ยอมตอบกลับ 

“น้องนิสาจะเอาของพวกนี้ไปไหนหรือครับ” อาทิตย์กล่าวพร้อมกับเดินเข้ามายืนข้าง

“นิสาจะเอาไปให้พี่วินท์ค่ะ”

“วินท์…” 

อีกฝ่ายย้อนด้วยความแปลกใจ จริง ๆ แล้วอาจจะยังไม่เคยพบกับวินทรก็ได้ คิดได้แล้วนั้นเด็กสาวก็กล่าวตอบกลับไป “พี่วินท์ คือคนที่อยู่ชั้นบนสุดของคฤหาสน์ค่ะ เป็นผู้ชายที่อยู่สูงที่สุด ซึ่งแปลว่าเป็นที่ยอมรับของพี่ฟิลลิกซ์ เป็นภรรยาที่แท้จริงของเขายังไงล่ะคะ พี่ซันที่มาใหม่คงไม่ทราบสินะคะ” 

นิ้วเรียว ๆ ไขว้กันด้านหลังของเด็กสาว นิสากำลังโกหกคำโต ก็เธอไม่ชอบหน้าอาทิตย์นี่นา ไม่อยากให้เข้าใกล้ฟิลลิกซ์อีก 

“ภรรยาหรือครับ” อีกฝ่ายตาโตย้อนถาม 

“ใช่ค่ะ แล้วพี่ล่ะคะอยู่ชั้นไหน ชั้นหนึ่ง สอง หรือสาม แต่คงไม่ใช่ชั้นบนสุดแน่ ๆ ใช่ไหมคะ เพราะชั้นบนสุดมันมีหอคอย คล้ายหอคอยของเจ้าหญิงเลยล่ะค่ะ” นิสาแสร้งถามพร้อมอธิบายไปด้วย ชายหนุ่มต่อหน้าอึกอัก ละสายตาไปมองด้านอื่นด้วยความเสียหน้า 

“ฟิลลิกซ์มีภรรยาแล้วงั้นหรือ” 

“ค่ะ ชื่อเต็ม ๆ คือวินทร เป็นคนดีมาก และที่สำคัญ...นิสาชอบ”  

“วินทร…” อีกฝ่ายผู้มาใหม่ลากเสียง 

“พี่วินท์เป็นคนสวยมาก ๆ เลยค่ะ จนพี่ฟิลลิกซ์หึงหวงไม่ยอมปล่อยลงมาข้างล่างเลย แถมไม่มีนิสัยขี้ประจบสอพลอเหมือนใครบางคนแถวนี้ด้วยนะคะ” เด็กสาวยิ้มแป้นพูดเหน็บแนม มองคนตรงหน้าที่เปลี่ยนจากหน้าเสีย กลายเป็นความโกรธเกรี้ยว อีกฝ่ายวางชามในมือแล้วหันขวับเดินออกไปจากห้องอาหารทันที 

ไม่รู้ว่าอาทิตย์จะเดินออกไปไหน ไม่สำคัญพอให้นิสาเห็นค่า เด็กสาวยกยิ้มกับตัวเองร้องเพลงพร้อมกับจัดอาหารในมือด้วยความอารมณ์ดี 

โกรธให้มาก แล้วอย่าไปยุ่งกับพี่ชายของเธอ ให้คนคนเดียวที่พี่ฟิลลิกซ์ของเธอสนใจคือวินทรเท่านั้น นิสาคิดแล้วยิ้มกับตัวเองด้วยเห็นว่าตนชนะ แต่หารู้ไม่ มันกลับกันอย่างสิ้นเชิง กับสิ่งที่กำลังตามมา…



--------------------------------------------------



อย่าลืมอ่านทอล์กน้า จะได้ไม่ตกข่าว



ความคิดเห็น