noonaa(น.ส.ศรัทธาวลี)

ทุกตอนอยู่ในเรทของกุญแจฟรีนะคะ ทริคสำหรับการอ่านคือ หนูนาเว้นตอนให้แล้ว กว่าจะอ่านถึงตอนที่ติดกุญแจ เวลาก็เดินถึงจนกุญแจครบอีกรอบพอดี หรือใครใจร้อน ใช้เหรียญซื้อทั้งเรื่องไปเล้ยยย จะได้ทำบุญกับนักเขียนตาดำๆ ด้วยเด้ออออ

ตอนที่ ๑๔ ไม่รู้จะดีกว่า

ชื่อตอน : ตอนที่ ๑๔ ไม่รู้จะดีกว่า

คำค้น : บ่วงอนธการ ๑๔

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 627

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 22 เม.ย. 2560 01:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ ๑๔ ไม่รู้จะดีกว่า
แบบอักษร

บ่วงอนธการ

-ไม่รู้จะดีกว่า-

อาทิตย์เดินกลับไปยังห้องพักหลังจากถามฟิลลิกซ์แล้วไม่ได้คำตอบที่ตนเคยหวัง เมื่อกำลังก้าวเดินขึ้นบันไดอยู่นั้น เสียงกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งก็ดังแว่วจากด้านบน ก่อนเผยให้เห็นว่าเป็นใคร ขณะกำลังเดินสวนกันนั้น พวกเขาสี่ห้าคนมองอาทิตย์แววพิรุธจนเห็นชัดเจน พูดคุยกระซิบกระซาบกันเองสนุกสนาน ชายหนุ่มได้แต่มองตามลงไปด้วยความฉงนเท่านั้น

จากนั้นจึงก้าวเท้าเดินต่อไป ด้วยคิดว่าพวกนั้นจะสนุกสนานอะไรก็ไม่เห็นเกี่ยวกับเขาสักหน่อย ทว่า ครั้นเดินมาถึงที่พัก จากที่เคยบอกว่าไม่เกี่ยวก็ต้องเกี่ยวแล้ว เมื่ออาทิตย์เห็นอะไรบางอย่างอยู่หน้าห้องพักตัวเอง

“พวกนาย…” ชายหนุ่มส่ายใบหน้าระอา ก้าวเท้าย่ำผ่านเลือดสีแดงเหม็นคาวไปเปิดประตู “ร้ายนักนะ!”

มันถูกราดบนพื้นหน้าห้อง รวมถึงบานประตู ส่งกลิ่นคาวชวนสำรอกอาหารเช้าออกมาดีแท้ อาทิตย์พยายามปล่อยผ่านความโมโหนี้ไปหยิบอะไรสักอย่างมาทำความสะอาด และคิดกับตนเองว่าต่อไปนี้จะต้องเจออะไรที่ร้ายแรงขึ้นไปกว่านี้แน่

ร่างผอมโปร่งทรุดลงนั่งยองย่อ เคลื่อนนิ้วไปสัมผัสของเหลวเหนียวหนึบอย่างพินิจพิเคราะห์ มากมายขนาดนี้คงไม่ใช่เลือดคน ใครกันจะใจร้ายเอาเลือดมนุษย์สด ๆ ออกจากร่างแบบนี้

“เลือดหมู…” อาทิตย์ถอนใจ เขาไม่อยากบอกฟิลลิกซ์ เพราะนั่นยิ่งสมใจพวกนั้น ดังนั้นจึงจัดการทำความสะอาดเองทั้งหมด ในขณะที่ออกแรงใช้ไม้ถูพื้นซับน้ำที่ล้างออกเป็นรอบสุดท้ายอยู่นั้น เสียงใครสักคนก็เอ่ยถามขึ้น

“ทำอะไรอยู่หรือครับคุณหนู” เมื่อได้ยิน อาทิตย์ละจากไม้ถูไปมอง “เรียกผมว่าซันเถอะครับ แบบนั้นฟังดูเหมือนผมเป็นลูกแหง่ยังไงไม่ทราบ” บอกพลางยกหลังมือเช็ดเหงื่อไปด้วย

“ครับคุณซัน” คนฟังยกยิ้ม “แล้วตอนนี้กำลังทำอะไรหรือครับ”

“อ้อ คือ…ผมเห็นว่าหน้าห้องมันสกปรกแล้วฝุ่นก็เยอะด้วยน่ะครับ ก็เลยทำความสะอาดนิดหน่อย” อาทิตย์หันมาให้ความสนใจด้านหน้าตนเองเมื่อกล่าวตอบ ส่วนชายหนุ่มสวมชุดดำ ลูกน้องคนสนิทของฟิลลิกซ์ลอบยิ้มเมื่อเห็นว่าเขาบ่ายเบี่ยงที่จะตอบความจริง “โดนแกล้งหรือครับ ไม่ต้องปิดผมก็ได้ ผมไม่บอกเจ้านายหรอก”

อาทิตย์ชะงักไปชั่วครู่ หันไปมองอีกฝ่าย “คุณรู้หรือครับ”

“เป็นเรื่องธรรมดาของที่นี่เลยแหละครับ ทางที่ดีคุณมาบอกพวกผมดีกว่าจะได้มาทำความสะอาดให้ ไม่ต้องเหน็ดเหนื่อยทำเอง ผมชื่อชัชชาติสามารถเรียกใช้ได้ตลอดเวลานะครับ” ชายกำยำตรงหน้าแนะนำตัว เมื่อได้ยินแล้ว อาทิตย์จึงยกยิ้มให้อีกฝ่ายน้อย ๆ “คงเป็นเพราะคุณฟิลลิกซ์ไปบอกว่าผมเป็นนายของที่นี่ พวกเมีย ๆ ทั้งหลายก็เลยหมั่นไส้” ชายหนุ่มถอนใจ

“แล้วคุณซันไม่ยินดีหรือครับที่นายผมให้เกียรติ ยกย่องคุณอยู่เหนือคนอื่น” ชัชชาติถามขึ้น

“ไอ้เรื่องของศักดิ์ศรีมันใช้กับที่นี่ไม่ได้หรอกครับ” อาทิตย์ส่ายหน้า “แถมเจ้านายคุณน่ะไม่ได้ตั้งใจยอมรับผมในแง่นั้นสักหน่อย เขาต้องการกลั่นแกล้งผมให้ตกที่นั่งลำบากเท่านั้นเอง คนอะไรก็ไม่รู้โรคจิตชะมัด”

รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าชัชชาติอีกครั้งเมื่อได้ฟังอีกฝ่ายกล่าวถึงเจ้านาย มิน่าฟิลลิกซ์เมื่อกล่าวถึงอาทิตย์ยามไหนก็ยิ้มกริ่มอยู่คนเดียว ชัชชาติเพิ่งได้เห็นเสน่ห์ของเจ้าตัวก็ยามได้พูดคุยกัน ดูอีกฝ่ายเป็นตัวของตัวเองมาก มากชนิดดึงดูดให้คนอื่นอยากพุ่งเข้าหา

“เมื่อไรพ่อผมจะกลับมาใช้หนี้ก็ไม่รู้ ถึงวันนั้นผมจะรอดเงื้อมมือของเขาหรือเปล่า ผมยังกลัว ๆ อยู่เลย” อาทิตย์ออกแรงถูพื้นทั้งบ่นกับตัวเอง หวังให้เพื่อนต่างสถานะรับฟัง “ใครจะหลงเสน่ห์เขาก็หลงไปเถอะ ผมคนหนึ่งแหละที่ไม่ใช่ คนอะไรทั้งโรคจิตทั้งบ้ากาม หน้าตาก็ดีอยู่หรอก”

“ถ้านายผมได้ยินคงโมโหน่าดูนะครับ” ชัชชาติออกความเห็นปนยิ้ม “คุณจะฟ้องเขาหรือครับ” อาทิตย์รีบย้อน

“ไม่ครับไม่ ผมแค่ลองคิดดูเท่านั้น ว่าเขาคงโกรธน่าดูหากได้ยิน” การ์ดหนุ่มอธิบาย

“ก็ช่างเขาสิครับ จะได้รู้ว่าผมคิดยังไงกับเขาเสียที” อาทิตย์สวนกลับก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้เมื่อเห็นหน้าชัชชาติ เขายกไม้ถูพื้นตั้งชันเป็นไม้ค้ำแล้วหันไปสอบถามด้วยความใคร่รู้ “ว่าแต่คุณทำงานที่นี่นานแล้วหรือครับ ดูคนในนี้ไม่มีคนแก่เลยสักคน ทำไมงั้นหรือ”

ชัชชาติเห็นแววอยากรู้ของอาทิตย์ดี ชายหนุ่มจึงตอบในสิ่งที่ตอบได้ “นายรับผมเข้าทำงานตั้งแต่เด็ก ส่วนคนแก่ คงเพราะไม่ค่อยสู้งานได้ นายก็เลยไม่รับเข้าทำตั้งแต่แรกน่ะครับ ว่าแต่คุณซันถามทำไมหรือ”

“ปละ เปล่าครับ…” อาทิตย์รีบส่ายหน้า ก่อนจะซักไซ้ต่อ “เอ่อ…เมื่อคืนผมได้ยินเสียงผู้ชายคนหนึ่งร้องดังลั่นคฤหาสน์ นั่นเสียงของใครหรือครับ”

“ไม่ทราบครับ” ชัชชาติตอบราวกับถูกตั้งระบบไว้ให้ตอบด้วยคำนี้ เมื่อเห็นแววตาที่คล้ายมีคำถามสักร้อยข้อรออยู่ในนั้น เขาจึงละใบหน้าหันไปมองด้านอื่น ก่อนบอกกับอีกฝ่าย “งั้นผมขอตัวไปตรวจตราด้านอื่นก่อนนะครับ ถ้ามีอะไรก็เรียกพวกเราได้เลย”

“ดะ เดี๋ยวสิชัชชาติ” อาทิตย์ร้องตามอยู่ครู่ ด้วยอยากจะรั้งมาสอบถามให้ได้ใจความใหญ่กว่านี้ ทว่า ชัชชาติเองก็คงฉลาดเกินไป ดูเหมือนอีกฝ่ายจะทราบหลายเรื่อง หากไม่ยอมบอกเขาตามตรง เมื่อคิด อาทิตย์ยิ่งว้าวุ่น เขาอยากถาม อยากตามสืบค้นความจริงว่าใครกันที่ร้องไห้เมื่อคืนนี้ แต่เมื่อถาม ทุกคนก็ยิ่งดูมีพิรุธ ไม่ยอมตอบอะไรนอกจากไม่รู้อย่างเดียว

อาทิตย์ได้แต่ครุ่นคิดว่าทำไม




---------------------------------------------------



ขอกำลังใจให้คนเขียนหน่อยจ้า



ความคิดเห็น