noonaa(น.ส.ศรัทธาวลี)

ทุกตอนอยู่ในเรทของกุญแจฟรีนะคะ ทริคสำหรับการอ่านคือ หนูนาเว้นตอนให้แล้ว กว่าจะอ่านถึงตอนที่ติดกุญแจ เวลาก็เดินถึงจนกุญแจครบอีกรอบพอดี หรือใครใจร้อน ใช้เหรียญซื้อทั้งเรื่องไปเล้ยยย จะได้ทำบุญกับนักเขียนตาดำๆ ด้วยเด้ออออ

ตอนที่ ๑๐ หนี้แค้น หนี้รัก

ชื่อตอน : ตอนที่ ๑๐ หนี้แค้น หนี้รัก

คำค้น : บ่วงอนธการ ๑๐

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 22 เม.ย. 2560 01:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ ๑๐ หนี้แค้น หนี้รัก
แบบอักษร

บ่วงอนธการ

-หนี้แค้น หนี้รัก**-**

เสียงร้องโหยหวนดังจากที่ไหนสักแห่ง รั้งให้ร่างสูงโปร่งในชุดนอนหันขวับไปมองหาทุกทิศด้วยความหวาดกลัว****หลังจากอาบน้ำเสร็จอาทิตย์ก็นั่งมองตัวเองผ่านกระจกเงาที่สามารถเห็นเพียงริบรี่ใต้ตะเกียง ยามวิกาลที่มืดสนิทเช่นนี้ เพ่งมองออกไปนอกหน้าต่าง ไม่เห็นอะไรเลยนอกจากความสลัว

อาทิตย์เคยอยู่ใจกลางเมืองที่สว่างไสวตลอดเวลา เมื่อมาอยู่ในที่มืดเช่นนี้จึงนึกกลัว แม้ด้านล่างจะมีโคมไฟรอบตัวคฤหาสน์อยู่บ้างก็ตาม เขาคิดว่าที่นี่คงห่างไกลจากตัวเมืองมาก ชนิดที่มองไม่เห็นแสงไฟตึกรามบ้านช่องลอดจากด้านนอกเข้ามาให้สบายใจสักนิด 

ชายหนุ่มคนเก่งเดินดูรอบห้องด้วยใจหวาดหวั่น นิ่งฟังเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดของใครสักคน เขาไม่อาจเดาว่ามีใครกำลังถูกทรมานหรือเปล่า และมีคนได้ยินในสิ่งที่เขากำลังรับฟังตอนนี้บ้างไหม อาทิตย์มองรอบกายตัวเอง จะเปิดประตูออกไปด้านนอกก็กลัวเสียเหลือเกิน กระทั่งได้ยินเสียงของใครสักคนเคาะประตู ร่างโปร่งสะดุ้งหันขวับไปมองด้วยความตกใจ 

“โธ่…” ชายหนุ่มพ่นลมหายใจ มือกุมอกตัวเองมองไปยังประตู “นั่นใครน่ะ” 

“เจ้านายให้ผมมาพาคุณหนูไปพบครับ” 

อาทิตย์เบิกตา มองไปยังนาฬิกาที่เพิ่งจะบอกเวลาสองทุ่มของวัน ใบหน้าหล่อติดไปทางหวานมีแต่ความกังวลใจเมื่อนึกถึงชายหนุ่มบ้ากามตัณหากลับคนนั้น เขาเดินวนรอบห้องของตนเองด้วยความหวาดหวั่น ท้ายที่สุดก็ยอมเดินไปเปิดประตูให้การ์ดสองสามคนรับรู้ว่าตัวเขาได้ยินแล้ว ชายหนุ่มถอนใจตัวเองมองชายชุดดำด้านหน้าซึ่งมีคนหนึ่งถือตะเกียงไฟอยู่ เจ้าของใบหน้าเอิบอิ่มรู้สึกราวกับมีอะไรจุกคอ ไม่กล้าที่จะเอ่ยปฏิเสธ

ชายที่ยืนรออยู่หน้าห้องเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มไม่ยอมก้าวออกมาสักที จึงรู้สึกว่าควรจะเร่งได้แล้ว 

“เจ้านายให้หาเดี๋ยวนี้นะครับคุณหนู” อีกฝ่ายกล่าว อาทิตย์เบิกตากริ่งเกรงใจ รู้สึกว่ามันไม่ดีแน่หากเขาไปเป็นของเล่นชายปริศนาคนนั้น “ผม…ไม่ไปได้ไหม” 

คนตรงหน้าทั้งหมดแสดงถึงความลำบากใจออกมาทันทีที่ ราวกับรู้ทัน “ขอโทษจริง ๆ ครับ พวกผมมีหน้าที่มาพาคุณหนูไปหาเจ้านาย ถ้าคุณหนูไม่ไปพวกผมก็ลำบากเหมือนกัน” 

อาทิตย์หน้าตกสีเมื่อได้ยินเช่นนั้น แต่ถึงอย่างไรก็ไม่อาจยอมเดินเข้าไปหาผู้ชายคนนั้นโดยง่าย อย่างน้อยคนคนนั้นจะต้องเห็นค่าในตัวของเขาเสียก่อน “งั้นรบกวนบอกคุณฟิลลิกซ์ทีนะครับว่าผมไม่ไป ผมอยากพักผ่อน ผมรู้สึกเพลียกับการเดินทาง” 

“แต่ว่า…” 

“บอกไปอย่างนั้นแหละ ขอร้องล่ะนะครับ และนั่นเป็นความผิดของผมไม่ใช่ของพวกคุณ คิดว่าเขาคงมีเหตุผลมากพอที่จะไม่เล่นงานพวกคุณ หรือถ้าเขาทำแบบนั้นจริง ๆ บอกเขาให้ไปเลียก้นหมาเถิดนะถ้าจะไม่มีเหตุผลถึงเพียงนั้น เท่านี้นะครับ ผมจะนอนแล้ว” อาทิตย์แจงก่อนจะปิดประตูลงไปทันที ปล่อยให้การ์ดสามคนที่ยืนอยู่หน้าประตูมองตามด้วยความงงงวย ไม่สามารถพูดอะไรได้อีก รู้เพียงแค่ว่างานกำลังจะเข้าพวกเขาแล้ว

หนุ่มทั้งหมดมองหน้ากัน เกี่ยงว่าใครจะเป็นผู้นำเรื่องนี้ไปบอกผู้เป็นเจ้านาย 

ครั้นถึงเวลาจริงผู้ฟังกลับยกยิ้มกับตนเองและไม่ได้กล่าวต่อว่าพวกเขาเลยสักคำอย่างที่อาทิตย์ว่าไว้ ลูกน้องทั้งหมดเห็นเพียงเจ้านายตนเองกำลังนั่งนิ่งยิ้มกรุ้มกริ่ม ทอดสายตามองออกไปไกลแสนไกล ราวกับกำลังเป็นสุข ด้วยแววตาที่ทุกคนไม่เคยมองเห็นมานานแสนนาน 

“รั้นจริงพ่อคุณ” น้ำเสียงนั้นเล่นเอาคนฟังขนลุก เพราะดูเป็นสุขเกินไป แต่เพียงเวลาไม่นานเท่านั้น ชายที่ดูใจดีและกำลังมีความสุขนี้จะกลายร่างเป็นซาตานใจร้าย เมื่อเหล่าลูกน้องที่ยืนอยู่นั้น ได้ยินคำสั่งนี้

“ไปพาวินทรมาหาฉัน” เสียงทุ้มนุ่มกล่าว นึกถึงใบหน้าร้ายกาจของคนที่ตนกล่าวถึงแล้วนั้น ได้แต่ยกยิ้มกับตนเองเมื่อภาพของโดโนแวนโผล่ขึ้นมาในโสตประสาท เจ้าปีศาจเลือดเย็นที่บัดนี้กำลังทุกข์ร้อนเจ็บปวด จากสิ่งที่ตัวเองเคยก่อไว้เมื่อนานมาแล้ว จงรับความทุกข์ทรมานนี้ที่เขาได้เจอเสียจนพอใจเถิด 

จงเจ็บปวดไปเสีย ให้สมกับที่เขาเป็น…ร่างสูงหนาลุกเดินไปมองนอกหน้าต่าง ยังเห็นร่างของชายหนุ่มหลายคนจับกลุ่มนั่งอยู่ด้านล่าง ตั้งประเด็นพูดคุยกันอย่างเคย บางวันก็เห็นหลับกันอยู่ตรงนั้น คงเพราะที่นี่คือคฤหาสน์ของเขา ไม่มีอะไรน่ากลัวที่จะย่างกรายผ่านแดนศักดิ์สิทธิ์นี้ได้สักอย่าง ไม่ว่ามันจะมีฤทธิ์เดชเพียงไหนก็แพ้ให้กับความบริสุทธิ์ในอำนาจของฟิลลิกซ์อยู่ดี

เสียงเอี๊ยดอ๊าดของประตูเก่าแก่บานใหญ่แง้มเปิด เรียกให้ชายหนุ่มที่กำลังมองวิวด้านนอกหันกลับไปมองด้านหลังตนเอง เผยให้เห็นแสงสว่างด้านนอกสาดมา เป็นร่างบอบบางของชายหนุ่มที่ตนสั่งให้ไปตาม กำลังเดินเข้ามาภายในห้องไม่ปริปากพูดอะไร หุ่นสวยอยู่ในชุดนอนตัวบาง ดวงตารั้นมองมายังเขาแววเอาแต่ใจอยากจะเอาชนะเสียเต็มประดา 

แต่ตอนนี้อีกฝ่ายคือผู้แพ้ เป็นแค่คนที่เอาไว้ทดแทนยามเขาต้องการอาทิตย์เท่านั้น 

วินทร หรือโคลของไอ้โดโนแวน ศัตรูที่ไม่มีวันตาย 

“มานี่...” เสียงทุ้มนุ่มเรียกขณะที่ทรุดตัวนั่งบนโซฟาโบราณ มองตามร่างระหงที่เดินมาเงียบเชียบไม่พูดไม่จา 

“คงโดนปฏิเสธมาล่ะสิถึงต้องการฉัน” เจ้าของเสียงหวานกล่าว พร้อมทิ้งก้อนงอนนั่งลง ห่างจากเจ้าของสถานที่นัก “นั่นไม่ใช่เรื่องของเธอ อย่าปากดีให้มันเกินตัว” 

“เฮอะ ฟิลลิกซ์ ฉันเดาใจเธอออกหมดแล้ว” อีกฝ่ายว่าพลางขยับมานั่งใกล้ ๆ ช้อนตามอง นิ้วเรียวสวยกรีดกรายลงบนแผงอก และใช้เล็บข่วนสุดแรง แผลเกิดมาชั่วไม่กี่นาที ก่อนมันจะจางหายไปราวกับไม่เกิดอะไรขึ้นเลยบนร่างกายแข็งแกร่งนี้ วินทรไม่ทันได้เห็นมันเพราะความสลัว 

ใช่แล้ว ฟิลลิกซ์มีชีวิตเป็นนิรันดร์ ชีวิตอมตะที่แม้จะอยากตายอย่างไรก็ไม่สามารถตายได้.. 

“เดาใจได้ก็ดี งั้นตอนนี้ก็คงรู้ว่าฉันกำลังจะลงโทษเธอเรื่องอะไร” 

“นี่เธอ…” เสียงหวานทั้งร้องผวาและปรามไปในคราเดียวกัน วินทรเบิกตาเข่นเขี้ยวเมื่อมือแข็งแกร่งกุมข้อมือเขาไว้จนเจ็บแปลบ เจ้าของร่างผอมบางตกใจเมื่อถูกรั้งลงนอนแผ่หลาบนโซฟานุ่มนิ่ม “ฉันเจ็บ!” 

“นั่นแหละดีวินทร ฉันต้องการให้เธอเจ็บมาก ๆ” ฟิลลิกซ์แย้มยิ้มเล็กน้อย จ้องตาคนที่ได้ชื่อว่า ‘เมีย’ 

“เธอมันปีศาจชัด ๆ ฟิลลิกซ์” 

“ใช่ ฉันน่ะเป็นปีศาจ ร้ายกาจ อำมหิต แต่ฉันน่ะเป็นพิเศษกับเธอเท่านั้น รู้ไหม…” ดวงตาสวยมองชายหนุ่มตรงหน้าผ่านม่านน้ำตา พยายามเบี่ยงตัวหนีสู้แรงทว่าร่างกายถูกจับยกขึ้นลอย เหวี่ยงลงบนเตียงนอนแสนกว้างอย่างไม่ใยดีว่าจะเจ็บเพียงไหน 

“ทำโทษหรือ ฉันไม่ได้ผิดอะไร! เพราะเธอต่างหาก” วินทรร้องสู้อย่างที่เคยทำเสมอ 

“เธอไม่รู้หรอกว่าตัวเองผิดอะไร เธอไม่เคยรู้และจะไม่ได้รับรู้ จงเจ็บปวดทรมานไปโดยที่ไม่ได้รู้ว่าตัวเองทำผิดอะไร แบบนี้ฉันรู้สึกดีกว่า วินทร” 

“ออกไปจากตัวฉัน! เธอมันบ้าไปแล้วฟิลลิกซ์ ฉันไปทำอะไรให้เธอเกลียดนักหนา บอกฉันมาสิ” คนกล่าวร้องดัง เสียงหวานผลุบหายไปในลำคอเมื่อริมฝีปากสวยโน้มมาแนบจูบด้วยความรุนแรง ขบกัดริมฝีปากบางจนคนถูกกระทำร้องปราม นิ้วมือเรียวจิกรั้งหัวไหล่ร่างหนาบนตัวต่อสู้สุดแรง 

“ดื้อนัก พ่อตัวดี” ฟิลลิกซ์มองแววตาผู้ถูกกระทำขณะถอนจูบ อีกฝ่ายร้องไห้ไม่รู้เรื่อง ถึงจะมองดูน่าสงสาร หากทำแล้วไอ้ผู้ชายแสนเลวที่อยู่เบื้องล่างได้ยินและเจ็บปวด เขาจะทำ “มานี่ มาทำหน้าที่เมียให้ฉันซี เธออยากนักไม่ใช่หรือ หืม…” 

“ไม่!” 

เมื่อข้อมือเล็ก ๆ ถูกกดลงไปแนบกับพื้นเตียงนุ่มนิ่มจากแรงมากมายมหาศาลตรงหน้า ฟิลลิกซ์ยิ้มเหี้ยม เมื่อเห็นแววตาตื่นกลัวจากอีกฝ่ายตรงหน้า ให้วินทรได้ร้องออกไปจนถึงห้องใต้ดิน ให้โดโนแวนได้ยินความเจ็บปวดของวินทรตรงนี้ และรับรู้ความเจ็บปวดนั้นบ้างสักนิดก็ยังดี เท่านี้ฟิลลิกซ์ก็พึงพอใจ 

 “ร้องออกมาวินทร ให้ไอ้โดโนแวนได้ยินชัด ๆ” ชายหนุ่มกล่าวเสียงขรึมกระซิบขณะก้มลงซุกข้างหู 

“ฟิลลิกซ์ เธอมันบ้า ฉันไม่รู้จักเขา!” 

“ดี บอกออกมาว่าเธอไม่รู้จักมัน บอกมาว่าเธอลืมมันไปแล้ว และร้องไห้ออกมาให้มันได้ยินดัง ๆ” ชายหนุ่มกล่าว

สองอารมณ์ สองความรู้สึกตีผสานผันผวนปั่นป่วนในร่างของวินทร เมื่อหวนนึกถึงยามฟิลลิกซ์แสนดีต่อเขา ในความคิดด้านดีบอกว่าอีกฝ่ายอาจมีความจำเป็นบางอย่าง ในด้านลบก็บอกว่าอีกฝ่ายเป็นคนเลว ฟิลลิกซ์ลวงหลอกเขาเพื่อให้ยินยอมเป็นเมียง่าย ๆ ก็เท่านั้นเอง!  

“ฟิลลิกซ์ เธอมันเลวระยำ…บอกฉันมาว่าที่เธอทำดีกับฉันเมื่อก่อนน่ะเป็นเพียงละคร เธอแค่แสร้งทำดีกับฉัน แค่หลอกลวงฉัน บอกฉันที…” วินทรสะอื้น เรียกเรี่ยวแรงของผู้ฟังออกไปจากร่าง ฟิลลิกซ์ชะงัก มองใบหน้าผู้กล่าวซึ่งกำลังจ้องเขาที่ดวงตา ครานี้ชายหนุ่มใจร้ายไม่อาจทนมองแววตาเว้าวอนของคนใต้ร่างยามนี้ได้ เขาไม่สามารถทำได้...

“ฉันจะได้ไม่คิดถึงเธอคนเก่าอีก ถ้าเธอต้องการแบบนั้นก็บอกฉันมา” อีกฝ่ายรบเร้าทั้งน้ำตา เก็บกลั้นเสียงสะอื้นตนเอง “ฉันจะได้เปลี่ยนความรู้สึกของตัวเองตอนนี้ จะได้หลาบจำ!”

ฟิลลิกซ์นิ่งไปชั่วครู่ เมื่ออีกฝ่ายพยายามมองตาเขา

“เปล่า นั่นไม่ใช่ละคร…”

ร่างใหญ่ก้มลงสบมองใบหน้าที่แปดเปื้อนไปด้วยน้ำตา โน้มลงจับจ้องผ่านดวงตานี้ ให้อีกฝ่ายทราบถึงความจริงเอาเอง ชายหนุ่มพิศมองวินทรที่หลุดร้องไห้อย่างไม่ทนเก็บกลั้นเมื่ออีกฝ่ายเห็นแล้ว ความหมายที่เขาส่งให้ อีกฝ่ายเคลื่อนกายเข้ากอดเขาแน่น ชายใจร้ายคนนี้ไม่ทราบว่าตนเองส่งอะไรไปยังวินทรด้วยซ้ำ เวลานี้ที่อกของเขารู้สึกตื้อเบลอ ไม่สามารถจัดการความคิดได้

เขามีสิทธิ์ในตัววินทรเต็มที่ เป็นทั้งสามี ทั้งเจ้าหนี้ เจ้าชีวิต ฟิลลิกซ์คิดพลางก้มลงมองเสี้ยวหน้าสวยหวานที่แม้จะขัดขืนเมื่อครู่ ทว่าตอนนี้กำลังแสดงความรู้สึกโหยหาคร่ำครวญต้องการความรักใต้ร่างของเขา

ฟิลลิกซ์เฝ้ามอง ชายหนุ่มแนบกายลงบรรจงตีตราประทับในสิทธิ์ของตนบนร่างกายวินทร สารภาพความเป็นจริงด้วยการกระทำ แม้จะได้ยินเสียงร้องไห้ของอีกฝ่ายก็ตาม ชายหนุ่มทราบดีว่าวินทรกำลังรู้สึกผ่อนปรนความเศร้าลง หลังจากที่เขาเลือกจะปรับความเข้าใจ

“ฟิลลิกซ์ ฮึก...ฉันทั้งรักและก็เกลียดเธอ...”

วินทรไม่ได้โศกเศร้า เพียงแค่เกลียดตัวเองที่ควบคุมสติไม่ได้ เขาต้องการความรักจากอีกฝ่าย แม้รู้ดี ว่าพรุ่งนี้ทุกอย่างจะกลับมาเหมือนเดิมอีกครั้ง หลังจากที่เขาสมยอม ทำตามความปรารถนาทั้งตนเองและฟิลลิกซ์ ดังนั้น คืนนี้เขาทำใจได้แล้วว่าทั้งคืนฟิลลิกซ์จะเชยชมดอกไม้งามดอกนี้จนช้ำถึงจะพอใจ ชายหนุ่มไม่มีทางปฏิเสธอะไรทั้งสิ้น

ไม่มีสักคำ...




------------------------------------------------



ไหนใครอยู่ทีมไหนเอ่ย พอเดาได้หรือยังว่าใครเป็นนายเอก

อย่าลืมคอมเม้นเป็นกำลังใจด้วยน้า

เจอกันพรุ่งนี้จ้า



ความคิดเห็น