noonaa(น.ส.ศรัทธาวลี)

ทุกตอนอยู่ในเรทของกุญแจฟรีนะคะ ทริคสำหรับการอ่านคือ หนูนาเว้นตอนให้แล้ว กว่าจะอ่านถึงตอนที่ติดกุญแจ เวลาก็เดินถึงจนกุญแจครบอีกรอบพอดี หรือใครใจร้อน ใช้เหรียญซื้อทั้งเรื่องไปเล้ยยย จะได้ทำบุญกับนักเขียนตาดำๆ ด้วยเด้ออออ

ตอนที่ ๗ กรงขังของซาตาน

ชื่อตอน : ตอนที่ ๗ กรงขังของซาตาน

คำค้น : บ่วงอนธการ ๗

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 22 เม.ย. 2560 01:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ ๗ กรงขังของซาตาน
แบบอักษร

บ่วงอนธการ

-กรงขังของซาตาน**-**

เสียงหวีดร้องโวยวายของชายหนุ่มขณะถูกจับตัวลากเข้ามาในห้อง ได้เรียกให้เจ้าของร่างสูงขนาดเดียวกับชาวตะวันตกที่นั่งรอเลิกคิ้ว หันไปมองด้วยความไม่สบอารมณ์ ลูกน้องของเขาต้องเหนื่อยวิ่งตามจับตัวเขาคนนี้ตั้งไม่รู้กี่ครั้ง เป็นอะไรที่น่าเบื่อเกินกว่าจะทนอีกต่อไป เห็นทีจะต้อง

สั่งสอนให้เข็ดหลาบเสียบ้าง จอมอวดดี

ฟิลลิกซ์ลุกจากเก้าอี้ย่างกรายเข้าไปหา ทรุดกายลงไปเอื้อมมือบีบคางเรียวนั้นให้เงยมาสบตา อีกฝ่ายจ้องกลับด้วยหัวใจที่แกร่งกล้า หากแต่ใบหน้าขาวเนียนนั้นแดงระเรื่อ ดวงตาโตฉ่ำไปด้วยน้ำตา ริมฝีปากสั่นระริกเก็บเสียงสะอื้นมองเขาสู้ไม่ยอมละ ความจองหองทระนงตนของอีกฝ่ายไม่เคยจางหายไปจากแววตา ตั้งแต่เด็กจนบัดนี้ 

“เก่งดีนี่…” เสียงระคนเยาะจากเจ้าของใบหน้ารูปงามราวเทพบุตร บัดนี้ถูกควบคุมโดยซาตาน ฟิลลิกซ์ทรุดตัวดึงแขนเรียวนั้นขึ้นมา อีกฝ่ายขัดขืนเต็มที่ ยิ่งทำให้นึกฉุนกับความอวดดีนี้มากขึ้นไปอีก “เธอกล้าหนี…”

“ฉันกล้ากว่าที่เธอคิด” อีกฝ่ายเอ่ยเสียงแข็ง ดวงตากร้าวสู้ 

“แต่ไม่เท่าฉันหรอก ฉันเองก็กล้ากว่าที่เธอคิดทีเดียว”

“ปล่อยฉัน ปล่อยฉันไปฟิลลิกซ์!” วินทรที่ถูกจับกุมก็ดิ้นกระเสือกกระสนสู้สุดแรง อย่างไรเสีย เขาบอบบางเกินจะสู้กำลังบุรุษเบื้องหน้าได้ ร่างขาวนวลจึงถูกเหวี่ยงลงบนเตียงจนเจ็บจุก ครั้นตั้งหลักลุกขึ้นนั่งสำเร็จก็หันรีหันขวางหาข้าวของอันพอจะป้องกันตนเองได้ จะเอื้อมมือไปหยิบก็ไม่ทันเมื่อร่างหนาของคนใจร้ายขยับเข้ามาใกล้

“ไม่! ออกไปจากฉัน อย่ามาแตะฉัน!” วินทรร้องสุดเสียง มือเรียวยาวยกป้องกันตัวเองทันที เมื่อร่างหนาต่อหน้าทรุดตัวเข้ามาใกล้ ลมหายใจร้อนผ่าวระแก้มของเขาขณะที่ดิ้นสู้ “ทำไม จำสัมผัสของฉันได้ขึ้นใจขนาดนี้เชียวหรือ วินทร”

“ถ้าทำแบบนี้ หมายความว่าเธอกำลังจะข่มขืนฉัน”

“แล้วยังไง” ฟิลลิกซ์ย้อน มองใบหน้าขึ้นสีระเรื่อของผู้กล่าว

“รู้ถึงไหนก็อายไปถึงนั่น คนอย่างเธอใครก็ยอมอ้าขาให้นอนด้วยง่าย ๆ แต่มาตกม้าตายข่มขืนผู้ชายอย่างฉัน”

“ขอโทษที ผู้ชายที่ฉันกำลังจะข่มขืนน่ะคือเมียของฉันเอง ความจริงคือเขาก็เคยยินยอมพร้อมใจต่อฉันดีตั้งหลายต่อหลายครั้ง และคราวนี้เขาคงโกรธที่ฉันไม่เหลียวแล ปล่อยปละละเลยเขานานไปหน่อย พูดง่าย ๆ ล่าสุดก็คงจะปีกลายที่ฉันชื่นชมร่างกายเขา ก็เลยเรียกร้องความสนใจด้วยการหนีออกจากบ้าน หวังให้ฉันสนใจมา…”

เสียงเพียะใหญ่สะท้อนหูผู้กล่าวจนไม่ได้กล่าวจบประโยค แรงกระทบโหนกแก้มซ้ายทำเอาใบหน้ารูปงามสะบัดไปอีกทาง พร้อมดวงตาของผู้กระทำที่เอ่อชื้นไปด้วยน้ำ “ที่ฉันจะหนีจากที่นี่ เพราะฉันเกลียดเธอ เธอน่ะมันขยะ!”

ฟิลลิกซ์กัดฟันจนกรามปูดนูน น้ำเสียงของอีกฝ่ายหนักแน่น หนักแน่นจนความอดทนเขาขาดผึง 

“คิดจะหนีไปอย่างนั้นหรือวินทร เธอว่ามันง่ายหรือ คิดว่าคนอย่างฉันจะยอมปล่อยเธอออกไปง่าย ๆ งั้นหรือ!” อารมณ์ชายหนุ่มร้อน จ้องดวงตาของอีกฝ่ายไม่ละ ซึ่งเจ้าตัวได้ยินน้ำเสียงของเขาก็ปล่อยโฮออกมายกใหญ่ น้ำตาไหลไม่ยอมหยุด แม้เมื่อครู่จะทำทีว่าตนเก่งเพียงไหนก็ตาม 

“เธอจะขังฉันไว้ทำไม เธอได้จากฉันไปหมดแล้ว”  

“นักธุรกิจแบบฉัน ยอมเสียเงินซื้อเธอมาตั้งมากมายหลายล้านบาท ฉันไม่ยอมเสียเธอไปทั้ง ๆ ที่ยังชดใช้กับค่าตัวที่ซื้อมาไม่หมดหรอก” ชายหนุ่มแค่นสียงบอก ทั้ง ๆ ที่แท้จริงแล้วไม่เป็นเช่นนั้นเลยสักนิด มีบางอย่างที่เขายังไม่ลืมจากตัวชายคนนี้ ที่คาดว่าจะชดใช้อย่างไรก็ไม่วันหมดสิ้น 

“เธอหลอกฉัน ถ้าฉันหนีออกไปได้ฉันจะไม่กลับมาที่นี่อีก ให้ฉันตายก็จะไม่กลับมา!” 

“ถ้าอย่างนั้น ระหว่างอยู่ที่นี่ก็ทำหน้าที่ของเธอต่อไป ปรนเปรอให้ฉันต่อไป วินทร!” วินทรหลับตาปี๋เมื่อมือหนากดข้อมือเขาลงกับเตียงสีขาวสะอาดแน่นไม่ให้ดิ้นสู้ ต้องถูกฟิลลิกซ์ลงโทษด้วยความใจร้ายแบบนี้กี่ครั้งแล้วนับไม่ถ้วน แต่ไม่เคยคุ้นชินกับรสสัมผัสมันสักที ใบหน้ารูปไข่เอียงแนบกับเตียงสะอื้นไห้ไม่ยินยอม ไม่ยอมให้อีกฝ่ายข่มเหงเขา

ทำเป็นเก่ง

คนใจร้ายมองเสี้ยวใบหน้าสวยหวานที่นอนกลั้นใจสิ้นท่าความอวดเก่ง รอยยิ้มเหยียดเยาะปรากฏมาแต่งแต้มบนใบหน้าฟิลลิกซ์เล็กน้อย แต่หมดเวลาแกล้งแล้ว ดวงตาเรียวยาวมองไปยังนาฬิกาบนหัวเตียงก่อนจะละมือออกจากร่างโปร่งใต้อาณัติ เห็นอย่างเต็มตาว่าใบหน้าน่ารักของอีกฝ่ายแดงก่ำและฟุบลงกับหมอนไม่ดื้อรั้นต่อไป เมื่อทราบการลงโทษด้วยวิธีนี้แล้วอีกฝ่ายเข็ดหลาบ ชายหนุ่มโน้มลงไปแนบปากจูบและกล่าวเสียงทุ้ม

“ก็อยากจะเล่นด้วยอยู่หรอกนะวินทร แต่ขอโทษทีที่หลอกให้ดีใจ ฉันมีธุระจะต้องไปจัดการต่อ…” 

“ออกไปสักที!” วินทรกลั้นใจตวาดออกไปด้วยความเจ็บลึกเมื่อได้ฟังคำเย้ารุนแรง เบี่ยงใบหน้าหนีคนที่เรียกเขาเต็มปากเต็มคำว่า ‘เมีย’ ถึงอย่างนั้นอีกฝ่ายยังคอยหาเวลามากลั่นแกล้งเขา ดูถูกเขา ทำทีเป็นเกลียดแต่กลับทำอีกอย่างที่สวนทาง เกลียดตัวกินไข่ เกลียดปลาไหลกินน้ำแกง

ซึ่งก็ไม่ต่างจากวินทรเอง…

ฟิลลิกซ์เบื่อหน่ายเขา กลับเป็นฝ่ายวินทรที่รักฟิลลิกซ์มากขึ้น ชายหนุ่มเหมือนตกอยู่ในคำสาป

ให้หลังฟิลลิกซ์ วินทรร้องไห้ พร่ำบอกตัวเองว่าชายหนุ่มเกลียดอีกฝ่าย ผู้ซึ่งใช้เล่ห์กลหลอกให้เขารัก หลอกให้เขายินยอมในคราแรก และตลบหลังอย่างเลือดเย็น คนตัวเล็กที่นอนอยู่บนเตียงกลั้นสะอื้นตัวเองไม่ส่งเสียงเล็ดรอดออกไปให้ใครล่วงรู้ว่ากำลังเจ็บปวด เขาได้แต่ภาวนาอยู่ในใจว่าจะต้องออกไปจากนรกขุมนี้ให้ได้ 

วินทรเกลียดที่นี่ เกลียดคฤหาสน์อันหรูหราแต่แสนสกปรก เกลียดกรงทองและเตียงนอน รวมถึงผู้ชายที่ชื่อฟิลลิกซ์คนนี้!



-------------------------------------------



อย่างที่บอก แต่ละตอนจะสั้นจะยาวแตกต่างกันไป ปมเยอะหน่อย

บางตอนก็สั้น บางตอนก็ย้าวยาว

พร้อมแล้วก็ไปเจออีกปมกันเลย


ความคิดเห็น