noonaa(น.ส.ศรัทธาวลี)

ทุกตอนอยู่ในเรทของกุญแจฟรีนะคะ ทริคสำหรับการอ่านคือ หนูนาเว้นตอนให้แล้ว กว่าจะอ่านถึงตอนที่ติดกุญแจ เวลาก็เดินถึงจนกุญแจครบอีกรอบพอดี หรือใครใจร้อน ใช้เหรียญซื้อทั้งเรื่องไปเล้ยยย จะได้ทำบุญกับนักเขียนตาดำๆ ด้วยเด้ออออ

ตอนที่ ๖ ฟิลลิกซ์

ชื่อตอน : ตอนที่ ๖ ฟิลลิกซ์

คำค้น : บ่วงอนธการ ๖

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 22 เม.ย. 2560 01:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ ๖ ฟิลลิกซ์
แบบอักษร

บ่วงอนธการ

-ฟิลลิกซ์-

เสียงร้องโวยวายของเหล่าชายหนุ่มหญิงสาวกลุ่มหนึ่งเกิดขึ้น จากห้องโถงดังมาจนถึงสวนดอกไม้หลังคฤหาสน์ สถานที่ซึ่งแม้จะอยู่ไกลสายตาผู้คนเท่าไร ก็มิเคยพบความสงบเลยสักนิด ฉุดให้คนที่กำลังไล่สายตาตามตัวอักษรชะงัก หันเหความสนใจไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น จะไม่เป็นอะไรเลย หากคนที่นั่งอยู่ด้วยไม่ส่งเสียงเข้มมาขัดอารมณ์เสียก่อน 

“อ่านหนังสือของเธอต่อไปนิสา ไม่มีอะไรน่าสนใจเท่ากับการศึกษาหาความรู้หรอก” 

นิสา เด็กสาวอายุย่างสิบแปด หน้าตาน่ารัก ผิวขาวสะอ้านผมสั้นซอยเข้ารูปหน้าคนนี้ ค่อนข้างเป็นที่เอาใจใส่แก่เจ้าของคฤหาสน์กว่าคนอื่น อาจด้วยวุฒิภาวะอยู่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ สภาพสังคมรอบด้านอาจขัดเกลาเธอไม่ดีพอ จึงเกรงว่าเธออาจจะเติบโตมาเป็นคนประเภทที่ชายเจ้าของบ้านเกลียดก็ได้ ชายหนุ่มจึงใส่ใจเธอเป็นพิเศษกว่าผู้หญิงคนอื่น

นิสาย่นหน้ากับความเจ้าระเบียบของคนออกคำสั่ง แล้วก้มดวงตาไปจ้องตัวหนังสือบนโต๊ะอีกครั้ง ทั้งที่ใจยังคิดถึงเรื่องคนกลุ่มนั้นอยู่ “แต่นิสาอยากรู้นี่คะว่าตรงนั้นกำลังมีปัญหาอะไรกัน พี่ฟิลลิกซ์ก็รู้ ว่าแค่เพียงมองตากันสองวินาที พี่ ๆ เขาก็แทบจะฉีกเนื้อกันกินแล้ว”

ฟิลลิกซ์ หรือพี่ฟิลลิกซ์ของนิสาถอนใจกับคำบอกเล่า เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เขาไม่มีทางจัดการได้ “รู้แล้วจะไปแก้ไขอะไรได้ล่ะนิสา เธอก็รู้ว่าแต่ละคนน่ะแสบทั้งนั้น ตัวเธอเองก็แค่นี้จะไปสงบศึกอะไรไหว ขนาดฉันเองเป็นเจ้าของบ้านแท้ ๆ พวกเขายังไม่ฟังเลย ปล่อยให้จัดการกันเองแบบนั้นแหละดีที่สุดแล้ว อีกสองสามวันก็มานั่งกินข้าวโต๊ะเดียวกันเหมือนเดิมนั่นแหละ”

“แต่ตอนนี้คงกำลังตบกันอยู่แน่เลยค่ะพี่ฟิลลิกซ์ นิสาไม่อยากให้เรื่องบานปลาย” เธอเอ่ยทั้งถอนใจ แล้วเงยขึ้นมาจ้องหน้าคนนั่งตรงกันข้าม “พี่ฟิลลิกซ์ไม่คิดจะไปห้ามพวกพี่เขาหน่อยหรือคะ นะคะพี่ฟิลลิกซ์ นิสาว่าคงกำลังฟัดกันนัวอยู่แน่เลย” 

“อ่านหนังสือของเธอไปเถอะ ไม่ต้องไปสนพวกนั้นหรอก เดี๋ยวเหนื่อยก็เลิกกันไปเองนั่นแหละ เธอเองก็อย่าไปคิดทำอะไรรุนแรงแบบผู้หญิงพวกนั้นล่ะเข้าใจที่ฉันบอกไหม”

เจ้าของดวงตาคมกริบจ้องเธอไม่ละทั้งคำสั่ง ใบหน้าเรียวยาวได้รูปนั้นไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีความดุดันอะไรเจือปน ทว่ากลับแฝงไปด้วยความห่วงใยเธอราวกับเป็นพี่ชายที่หวังดี เด็กสาววัยมัธยมปลายพยักหน้ารับหงึกหงัก พร้อมรอยยิ้มร่าเริงอย่างเคย “วุ่นวายกันอย่างนี้นิสาก็อ่านหนังสือไม่เข้าหัวพอดี งั้นขอขึ้นไปกินขนมเอาแรง…”

“ไม่ได้ เธอเพิ่งไปเมื่อสิบนาทีที่แล้ว อะไรก็ไม่รู้เด็กคนนี้ เวลาอยากช่วยคนอื่นนี่หูชูชันส่ายตาลอกแลกอยากรู้อยากเห็น ทีจะเอาความรู้เข้าหัวหน่อยทำเป็นอ่อนเปลี้ยเสียข้อไปได้” ฟิลลิกซ์ไม่รอให้นิสาพูดจบประโยค

“นี่พี่ฟิลลิกซ์ว่านิสาเป็นหมาหรือคะ โธ่…ถ้านิสาเป็นหมา พี่ฟิลลิกซ์ก็เป็นเสือแล้วล่ะค่ะ แยกเขี้ยวเอาแต่ขู่คนอื่นเขาไปทั่ว แถมจ้องจะกินแต่เนื้อคนอื่นด้วย”  เด็กสาวย้อน ชายหนุ่มส่ายหน้าไม่คิดหนักใจสักนิดต่อคำครหานี้ หนำซ้ำยังหลุดยิ้มติดตลกด้วยเสียอีก

เหตุเพราะมันเป็นเรื่องจริงและปกติที่หนุ่มสาวหน้าตาดีจะต้องเดินทางมาเป็นเหยื่อให้ ‘พ่อเสือยิ้มยาก’ คนนี้ชิมเนื้ออยู่ไม่ขาดสาย จนในสังคมภายนอกเรียกเขาว่า ‘ตาแก่บ้ากามตัณหากลับ’ ที่ลวงหลอกให้ลูกหนี้กู้ยืมแบบไม่คิดดอกสักบาทสักสตางค์

ความจริงคือฟิลลิกซ์ไม่เคยลวงหลอกใคร ก่อนมาขอความช่วยเหลือจากเขานั้น ลูกหนี้ต้องรับรู้ข้อแม้ คิดทบทวนไตร่ตรองไว้ล่วงหน้าอยู่แล้วว่าจะต้องยินยอมมอบสินน้ำใจมา ‘ขัดดอก’ กับเขาเอง เพื่อให้คุ้มค่ากับผลตอบแทนด้วยเงินมหาศาลที่ต้องใช้คืนเพียงเงินต้นเท่านั้น ซึ่งนั่นก็คือลูกของพวกคนเหล่านั้นนั่นเอง

แม้ว่าข้อแม้จะฟังดูหน้าเลือดถึงเพียงไหน ชายหนุ่มหญิงสาวในคฤหาสน์ของเขากลับเพิ่มมากขึ้นผิดจากการลดลง น้อยคนนักจะนำเงินต้นกลับมา หนำซ้ำยังฉลาดแกมโกง ยุแยงให้คนของตนยินยอมปรนเปรอให้เจ้าของคฤหาสน์ หวังเป็นเมียใหญ่และครอบครองทรัพย์สินมหาศาลนี้เสียเอง

ฟิลลิกซ์ไม่ใช่คนโง่ เขาจะพึงพอใจใครและอยากลองชิมก็ต่อเมื่อเห็นว่าเขาหรือเธอคนนั้นถูกชะตา ท่าทางเข้าที ชายหนุ่มลอบสังเกต ดูกิริยาท่าทาง และใช้ความสนใจส่วนตัวตัดสิน ถึงอย่างนั้นก็มีหลายครั้งที่ตัดสินใจผิดพลาด พ่ายแพ้ให้กับเล่ห์กล มารยาคนสมัยนี้แนบเนียนเกินกว่าเขาจะหยั่งถึง หนำซ้ำคุณหนูทั้งหลายก็ยโสจองหอง เอาแต่ใจกันแทบทุกคน เมื่อมาอยู่รวมกันแล้ว การหาความสงบในที่นี้เป็นสิ่งที่ยากกว่างมเข็มในมหาสมุทรเสียอีก

สถานแห่งนี้ คือคฤหาสน์หลังใหญ่อันอุดมไปด้วยทรัพย์สมบัติจนหาที่เก็บไม่ได้ เป็นแหล่งที่เหล่าชายหนุ่มหญิงสาวจากทั่วทุกสารทิศซึ่งถูกนำมาฝากเขา ฟิลลิกซ์ ชายหนุ่มวัยประมาณสามสิบ อภิมหาเศรษฐีที่รวยและลึกลับ เป็นที่เลื่องลือกันในหมู่ไฮโซ ถูกขนานนามว่าเป็นชายแก่ตัณหากลับมานานแล้ว ไม่มีคนเห็นหน้าค่าตาเขาบ่อยนัก เขาไม่ออกงานสังคม ไม่คบค้าสมาคมกับใคร รวมถึงไม่มีประวัติว่าเป็นคนไทย

ชายหนุ่มเป็นเพียงแค่ชาวต่างชาติที่เดินทางผ่านมาและชื่นชอบเมืองไทย จึงลงหลักปักฐานเป็นหลักแหล่ง จากนั้นความร่ำรวยก็เรียกคนโลภเข้าหา ทำให้ชายหนุ่มกลายเป็นบุคคลซึ่งเป็นที่อยากรู้จัก ต้นเหตุเกิดจากคนบางกลุ่มได้มาขอกู้หนี้ยืมสินและยินยอมทิ้งลูกไว้ให้ เมื่อเห็นว่าเขาไม่ใช่คนแก่อย่างเคยคิดจึงยินยอมเพื่อหวังให้ลูกตนจับเป็นสามี ฟิลลิกซ์ไม่เคยปฏิเสธ เขาใจดีรับมาและดูท่าจะเริ่มมากมายขึ้นเรื่อย ๆ นิสาก็เป็นอีกคนหนึ่งในกลุ่มเด็กพวกนั้น แต่เธอไม่เหมือนคนอื่น

ฟิลลิกซ์ไม่เคยแตะต้องร่างกายเธอแม้แต่ปลายเล็บ ไม่เคยล่วงเกิน เพราะตัวเธอมีกำหนดที่จะได้ออกไปจากที่นี่ ไม่เหมือนคนอื่นที่ไม่ทราบถึงชะตากรรมของตนเอง ว่าจะต้องใช้ชีวิตในนี้อีกนานเท่าไร 

หลังจากสวนกลับฟิลลิกซ์ไปโดยหวังให้อีกฝ่ายรู้สึกอะไรบ้างแล้ว นิสากลับมุ่นคิ้วตนเองเมื่อเห็นว่าฟิลลิกซ์ไม่รู้สึกรู้สา หนำซ้ำยังทำท่าขบขันกับคำที่เธอกล่าวหาอีกด้วย เด็กสาวนึกถึงเขาคนหนึ่ง คน ๆ เดียวที่อยู่บนห้องสูงสุดของคฤหาสน์ เขาที่เต็มไปด้วยความเศร้าหมองและไร้ความหวัง เพราะรู้แก่ตนเองว่าจะต้องอยู่ที่นี่ไปตราบจนวันตาย ชายหนุ่มคนนี้แหละที่ถูกพี่ฟิลลิกซ์ของเขาคอยแยกเขี้ยวใส่อย่างที่กล่าวไปเมื่อครู่ นิสาจึงอดหมั่นไส้ไม่ได้

“พี่ฟิลลิกซ์ก็เป็นเสียอย่างนี้ ทำเป็นดุ ทำเป็นท่าเยอะอยู่นั่น” นิสาพูดในเชิงค่อนแคะ ในใจนึกถึงความใจร้ายยามฟิลลิกซ์ทำ

 เด็กสาวมักเข้าไปก่อกวนพี่ชายคนนั้น ทำให้เขารำคาญบ่อยครั้ง เพราะสงสารและอยากอยู่เป็นเพื่อนปลอบใจ เมื่อทราบว่าบิดาของเขาเสียชีวิต ฟิลลิกซ์ไม่มีทางได้เงินก้อนนั้นกลับมา แต่ก็ไม่น่าทำให้พี่ฟิลลิกซ์ของเธอต้องคอยรังแกและถึงกับกุมขังเขาไว้ นิสาไม่อาจเข้าใจว่าพี่ชายตรงหน้าโกรธเกลียดอะไรเจ้าตัวนัก ถึงมักเข้าไปทำร้ายจิตใจ ไม่ด้วยถ้อยคำก็การกระทำ เด็กสาวได้แต่คิดในใจอยู่คนเดียว

“ท่าเยอะอะไรกัน ฉันก็เป็นของฉันอย่างนี้” ฟิลลิกซ์ยักไหล่น้อย ๆ

“แต่ไม่ใช่กับบางคน คนแบบพี่ฟิลลิกซ์น่ะสองมาตรฐานจนใคร ๆ ก็ดูออก รู้ตัวเองบ้างหรือเปล่าคะ” นิสายกมือสอดไว้ใต้คางจับจ้องท่าทีตอบกลับของฟิลลิกซ์อย่างจับผิด “คนหนึ่งทำแยกเขี้ยวใจร้ายใส่ คอยจับตา คอยแกล้ง แหบจะหักแข้งหักขาได้ อีกคนหนึ่งก็ทำดีจนผิดวิสัยเสือยิ้มยาก แบบนี้จะไม่ให้ที่นี่วุ่นวายได้ยังไงในเมื่อพี่ฟิลลิกซ์ยังสองมาตรฐาน ทำดีด้วยแค่บางคนเท่านั้น”

“ไม่เกี่ยวสักหน่อย อยู่ที่ความพึงพอใจของฉันคนเดียวนี่” พี่ชายตรงหน้าเบือนสายตาไปด้านอื่นไม่สนใจ

“ก็นั่นแหละค่ะ” นิสาเค้น

“และวันนี้ก็มีอีกคนเข้ามาใหม่แล้ว คงวุ่นวายมากขึ้น” ฟิลลิกซ์บอกกับนิสา เมินท่าทีของเด็กสาวที่ทำท่าหรี่ตามามองแววจับผิด เมื่อได้ยินประโยคนี้แล้วเด็กสาววัยย่างสิบแปดจึงสะบัดหน้างอนหนีไป

“ก็เพราะพี่ฟิลลิกซ์ไม่ยอมปฏิเสธพวกเขาไงเล่าคะ แล้วก็มาทำสองมาตรฐาน นิสาอยากให้พี่ฟิลลิกซ์ทำดีกับทุกคนอย่างเสมอภาค โดยเฉพาะกับบางคน นิสาอยากให้เน้น ๆ เลย” นิสากอดอกทำเสียงเอาแต่ใจ เพียงแต่เธอไม่ได้เรียกร้องให้ตนเอง เธอทำเพื่อคนคนหนึ่งที่เธอแอบหลงใหลได้ปลื้ม อยากให้ขึ้นมาเป็นเมียใหญ่ของที่นี่

พูดง่าย ๆ ว่าเธอชอบเขามาก และอยากได้มาเป็นพี่สะใภ้ที่ติต่างว่าฟิลลิกซ์เป็นพี่ชายเอาเอง เพียงแต่ชายหนุ่มคนนั้นคือคนที่ฟิลลิกซ์ไม่ชอบก็เท่านั้นเอง 

“จะให้ฉันปฏิเสธได้ยังไง ถ้าฉันปฏิเสธเธอกับพ่อป่านนี้ไม่รู้ว่าจะต้องระหกระเหินไปไหน พ่อเธออาจล้มละลายและไม่มีวันทำให้เธอกลับไปมีความสุขได้อีก ส่วนเรื่องการวางตัวของฉันน่ะคงอยู่ในความพึงพอใจของฉันอีกนั่นแหละ เลิกเซ้าซี้ได้แล้ว” ฟิลลิกซ์ตอบด้วยความหน่ายใจ เขาดูเป็นคนดี แต่ก็เป็นคนร้ายได้พอ ๆ กัน 

ในความเงียบที่นิสาไม่อาจพูดอะไรสวนออกมา ได้ยินเสียงฝีเท้าคู่หนึ่งระรัวมาแต่ไกล

“นายครับ นาย…เกิดเรื่องอีกแล้วครับ!” 

ชายหนุ่มหันขวับไปยังร่างของลูกน้อง ชายสวมชุดดำที่มักจะอยู่ตามจุดต่าง ๆ เพื่อคอยดูแลเอาใจใส่คุณหนูทั้งหลายในที่แห่งนี้ กำลังวิ่งหน้าตาตื่นมาหอบหายใจต่อหน้าเขา อีกหน้าที่หนึ่งก็คือคอยรายงานเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เหล่าคุณหนูก่อขึ้น เมื่อได้ยินเสียงลูกน้อง ใบหน้าฟิลลิกซ์ราวกับได้ยินเสียงนรก พวกจอมแสบจะอยู่เฉย ๆ สักห้านาทีให้เขาเลิกปวดหัวบ้างไม่ได้เลยหรือไง

“อะไร มีอะไรกันอีก เสียงเพิ่งจะเงียบไปเองไม่ใช่หรือไง” ฟิลลิกซ์กล่าวด้วยความระอาเต็มที 

ลูกน้องกล่าวลอดเสียงหอบตอบกลับมาว่า “คุณวินท์ครับ…” 

“วินทรทำไม!” ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูงทันทีเมื่อได้ยินชื่อนี้ สร้างความตระหนกให้แก่นิสาเป็นอย่างมากเช่นเดียวกัน นิสาเงยมองร่างสูงของฟิลลิกซ์ซึ่งเปลี่ยนสีหน้ามาจริงจังเมื่อได้กล่าวถึงเขาคนนั้น วินทร พี่ชายคนเก่งที่เธอนึกถึงไปเมื่อครู่ คนที่นิสาชื่นชมในความน่ารักและอยากให้ฟิลลิกซ์เอาใจใส่มากขึ้นกว่าเดิม

วินทร มักจะถูกจับขังไว้ชั้นบนสุดของคฤหาสน์เสมอ เพราะเมื่อลงมาด้านล่างทีไร เจ้าตัวมักคิดหนี  

“เขาหนีออกจากห้องมาได้ครับ ตอนนี้ผมส่งให้คนออกไปตามแล้ว แล้วก็เลยวิ่งมาบอกให้นายทราบครับ” ลูกน้องบอก นิสาหน้าเสียรู้อยู่แล้วว่าวินทรต้องคิดหนีแน่ เพราะเธอเข้าใจเขาดีว่าหนทางเดียวที่จะออกไปจากที่นี่ได้คือต้องหนีไปเท่านั้น 

“วินทร แสบนักนะเธอ” ฟิลลิกซ์กล่าวออกมาเสียงห้วนดัง 

นิสามองตามร่างสูงสมส่วนนั้นย่างสามขุมไปด้วยการเก็บท่าทีอย่างเคย ท่ามกลางสีหน้าความกลัวของลูกน้องชายคนนั้น เขาทำหน้าซีดมองนิสา ก่อนจะหมุนตัวเดินไปคอยห้ามปรามอารมณ์ร้อนราวลาวาที่ทะลักออกมาจากภูเขาไฟของเจ้านาย เพราะนิสารู้ดีว่าคนที่ต้องรับความเจ็บนั่นคือใคร

วินทร…



----------------------------------------------------


กลับมาแล้ว หลังจากหายไปหลายวัน อิอิ

เนตที่บ้านที่มีปัญหาค่ะ เลยหาเวลามาอัพนิยายไม่ได้

เลยตั้งใจอัพไว้จนจบไว้ค่อยเปิดให้อ่านเอาดีกว่า

อย่าลืมคอมเม้นเป็นกำลังใจนะคะ

ไปอ่านตอนต่อไปเลยค่ะ



ความคิดเห็น