noonaa(น.ส.ศรัทธาวลี)

ทุกตอนอยู่ในเรทของกุญแจฟรีนะคะ ทริคสำหรับการอ่านคือ หนูนาเว้นตอนให้แล้ว กว่าจะอ่านถึงตอนที่ติดกุญแจ เวลาก็เดินถึงจนกุญแจครบอีกรอบพอดี หรือใครใจร้อน ใช้เหรียญซื้อทั้งเรื่องไปเล้ยยย จะได้ทำบุญกับนักเขียนตาดำๆ ด้วยเด้ออออ

ตอนที่ ๕ อย่าเชื่อใจใคร

ชื่อตอน : ตอนที่ ๕ อย่าเชื่อใจใคร

คำค้น : บ่วงอนธการ ๕

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 22 เม.ย. 2560 01:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ ๕ อย่าเชื่อใจใคร
แบบอักษร

บ่วงอนธการ

-อย่าเชื่อใจใคร-

ห้าปีก่อน

ตั้งแต่วินทรถูกพามาอยู่ในคฤหาสน์ในวัยสิบแปด ผ่านไปสี่ปี เจ้าตัวอายุยี่สิบสองปีแล้วฟิลลิกซ์ก็ยังไม่ได้ลิ้มรสความสุขยามสัมผัสสักที แต่เพราะท่าทีของชายหนุ่มไม่ได้ต่างจากเดิมเท่าใดนักยามปฏิบัติต่อวินทร ผนวกกับช่วงที่บิดาของวินทรเสีย ทำให้คนใจแข็งได้พังทลายกำแพงออก ยอมเปิดรับฟิลลิกซ์ในที่สุด แต่ถึงอย่างนั้น ฟิลลิกซ์ก็ไม่ได้เป็นสัตว์ป่ามูมมามหิวกระหายรีบร้อน

มือหนาสัมผัสเส้นไหมสีน้ำตาลเข้มของผู้ที่นั่งหันหลังให้ ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่วินทรไม่ได้ตัดผมเพราะถูกสั่งห้าม จวบจนตอนนี้ก็ยาวได้ถึงกลางหลัง สัมผัสแผ่วเบาไม่ได้รบกวนคนนั่งลำพัง วินทรนั่งอยู่ริมหน้าต่างในชั้นบนสุดของคฤหาสน์ เห็นกลุ่มหญิงสาวและชายหนุ่มวิ่งอยู่หยอกล้อกันอยู่ในสนาม หันมองเจ้าของสถานที่กำลังเอื้อมหยิบหวีมาสางผมให้ด้วยความเบามือ

“ไม่ต้องฟิลลิกซ์ มันไม่ใช่หน้าที่เธอสักหน่อย” วินทรปราม

“ไม่เป็นไร เธอรู้ว่าฉันชอบผมของเธอ”

“เธอก็ชอบผมของผู้หญิงทุกคนที่อยู่ที่นี่นั่นแหละ”

“หึงหรือไง” สิ้นคำ คนฟังเงียบไปอยู่พักหนึ่ง เงยขึ้นมองเจ้าของสถานที่ที่ขยับเข้ามาใกล้ ทรุดลงนั่งตรงขอบหน้าต่างมองมายังใบหน้าของวินทรอยู่เช่นนั้น คนถูกมองนิ่ง ไม่ได้หลบตาไปที่ไหน “นี่ จะมองกันอีกนานไหม ถ้าฉันหึงเธอแล้วจะทำไม ฉันไม่มีสิทธิ์หรือไง เธอเป็นคนบอกกับฉันเองว่าเธอรักฉัน”

ฟิลลิกซ์ยิ้ม พร้อมกับวินทรเองเช่นกัน ยามมือหนาเคลื่อนจับเส้นผมอีกฝ่ายทัดลงที่ใบหูให้

“ใช่ ฉันรอเธอมาตั้งกี่ปี...”

วินทรนึกแปลกใจ มือหนาสมชายเคลื่อนมาดึงเขาเข้าไปทรุดกายนั่งข้าง ตากลมก้มลงมองไปยังสนามเบื้องล่างตามสายตาฟิลลิกซ์อยู่พักหนึ่ง กว่าจะรู้ว่าถูกอีกฝ่ายผละสายตามาจับมอง วินทรราวโดนมนต์สะกดจากความงดงามดุจเทพบุตรของคนตรงหน้า ฟิลลิกซ์เคลื่อนโครงหน้าเข้ามาใกล้ให้รู้สึกถึงไอร้อนจากลมหายใจ ภายในหูของวินทรอื้ออึง เมื่อจูบแรกของเขาคือชายตรงหน้า

เต็มตื้นไปด้วยความอ่อนละมุน

“เธอจะทำอะไร ฟิลลิกซ์” ตากลมงุดลงมองมือหนาเคลื่อนสัมผัสเรือนกายตนเอง แววตามิได้บ่งบอกว่าเคืองขุ่นใดใด วินทรเผลอไผล หายใจหอบสั่น นัยน์ตากลมหยาดเยิ้มไปด้วยความรู้สึกยามสบตากัน หลังจากคนตรงหน้าขยับเข้ามาจูบอีกครั้ง และผละปากออกมาสบตา “ฉันกำลังจะทำในสิ่งที่ฉันฝันถึงมาโดยตลอด แต่จะให้ฉันรอเธออีกนิดก็ได้ นานกว่านี้ฉันก็รอมาแล้ว”

“ทำไม”

“เพราะรักเธอไง คิดว่าฉันมองเธอมีความสุขไปทำไมกันล่ะ ถ้าฉันไม่มีความสุขไปด้วย”

วินทรคลี่ยิ้ม มองตาชายเบื้องหน้ากล่าว “เธอจะให้ฉันรอเธอต่อไปไหม...”

“นอกจากพ่อ ฉันก็มีแต่เธอฟิลลิกซ์” มือบางดึงเขา ซุกหน้าเข้ากอดอยู่ในอกแกร่งนั้นอย่างเงียบเชียบไม่ยอมตอบคำถาม ชายหนุ่มยิ้ม เคลื่อนมือหนาสัมผัสเส้นไหมที่ตนหลงใหลอย่างนุ่มมือในความเงียบ คนอยู่ในอ้อมกอดก็เอ่ยอีกว่า “ฉันดูเห็นแก่ตัวใช่ไหม ฉันอยากให้เธอมีแค่ฉัน”

“คฤหาสน์นี่ฉันทำเพื่อเธอนะวินทร ที่นี่คือรังรักของเรา ฉันให้ทุกอย่างที่เธอยากได้ คนอื่น ๆ ก็แค่เพื่อน เธอจะได้ไม่เหงาที่อยู่ที่นี่คนเดียว” คนกล่าวจูบซับลงบนศีรษะผู้ฟังอย่างแผ่วอ่อนให้ยอมเชื่อใจ วินทรเงยขึ้นสบตา รับจูบจากริมฝีปากหนาได้รูปของผู้มอบกอดอย่างเชื่อโดยสนิทใจ

ไม่นาน ร่างของเขาก็ลอยขึ้น ฟิลลิกซ์อุ้มพาวินทรไปยังเตียงสีขาวสะอ้านไม่ไกล วางให้เอนกายลงนอน ตามด้วยร่างหนาของเจ้าของสถานที่แนบทับอย่างไม่ต้องขออนุญาต คนถูกกระทำเบิกตาด้วยความตกใจ วินาทีที่มือใหญ่เคลื่อนสัมผัสกุมประสานปลอบใจ วินทรก็คลายความรู้สึกวิตกลง

ปล่อยให้อะไรมันเป็นไปตามครรลองอย่างที่ควรจะเป็น แบบที่ฟิลลิกซ์ต้องการ

ฟิลลิกซ์ใช้เวลาอยู่กับวินทรเช่นนั้นทั้งวัน ทั้งคืน เพื่อพร่ำบอกว่ารักวินทรถึงเพียงไหน เชยชมความหอมหวานที่เฝ้ารอมานานอย่างสมใจและเต็มอิ่ม ไม่ผละออกห่างแม้แต่สักวินาที...ให้วินทรรู้สึกว่าตนเป็นคนที่โชคดีที่สุดในโลกที่ได้พบเขา

หลังจากนั้น วินทรจะได้เจ็บปวดอย่างที่สุดเมื่อถูกถีบลงมาจากสวรรค์อย่างไรเล่า...



------------------------------------------------

สิ่งที่ฟิลลิกซ์คิดทำกับวินทรคืออะไร

ติดตามกันด้วยจ้า

แล้วอย่าลืมคอมเม้นเป็นกำลังใจคนเขียนด้วยนะคะ บอกเลยปวดหัวกับพลอตของตัวเองมาก

แล้วเจอกันตอนหน้าค่าาาาาาาา

ความคิดเห็น