noonaa(น.ส.ศรัทธาวลี)

ทุกตอนอยู่ในเรทของกุญแจฟรีนะคะ ทริคสำหรับการอ่านคือ หนูนาเว้นตอนให้แล้ว กว่าจะอ่านถึงตอนที่ติดกุญแจ เวลาก็เดินถึงจนกุญแจครบอีกรอบพอดี หรือใครใจร้อน ใช้เหรียญซื้อทั้งเรื่องไปเล้ยยย จะได้ทำบุญกับนักเขียนตาดำๆ ด้วยเด้ออออ

ตอนที่ ๓ อาทิตย์

ชื่อตอน : ตอนที่ ๓ อาทิตย์

คำค้น : บ่วงอนธการ ๓

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 22 เม.ย. 2560 01:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ ๓ อาทิตย์
แบบอักษร

บ่วงอนธการ

-อาทิตย์-

“สวัสดีครับคุณฟิลลิกซ์” คุณพิศุทธิ์ บิดาของเขากล่าวทักทาย

คุณฟิลลิกซ์งั้นหรือ ชายหนุ่มหน้าชาเมื่อเห็นเช่นนั้น ตาแก่ชื่อฟิลลิกซ์ที่บิดาเคยเล่าให้ฟังว่ารวยนักรวยหนาคนนั้นคือผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงหน้าของเขา อาทิตย์เคยคิดว่าเป็นพวกเฒ่าหัวงู เพราะคุณพิศุทธิ์เล่าว่าชายคนนี้มีอีหนูนับได้ราวครึ่งร้อย หนำซ้ำมีเมียได้ทั้งชายและหญิง ไม่เลือกเพศ เป็นพวกผู้ชายตัณหากลับเก็บแต้มน่ารังเกียจคนหนึ่งที่ไม่ควรเข้าไปพัวพัน

อาทิตย์ได้ฟังก็ขยาดและแขยง ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะน่าตกใจถึงเพียงนี้ ทำไมถึงดูเด็กขนาดนี้กัน ที่ร่ำรวยเพราะสมบัติเก่างั้นหรือ คนรวยและเด็กขนาดนี้คงเป็นสมบัติเก่าของบรรพบุรุษแน่ ๆ

“สวัสดีคุณฟิลลิกซ์สิซัน” คนข้างกายสะกิด ชายหนุ่มสะดุ้งหันไปมองบิดา ก่อนจะละมามองคนตรงหน้า อาทิตย์ยังคงมีท่าทีงุนงงน้อย ๆ ก่อนยอมยกมือขึ้นไหว้ในที่สุด “สวัสดีครับ…” 

อีกฝ่ายไม่ได้รับไหว้พ่อของเขา ไม่รับของเขาด้วย อาทิตย์พยายามผ่อนปรนอารมณ์นี้ไปด้วยความเชื่อฟังบิดา เขากับคุณพิศุทธิ์มาเพื่อขอโอกาส ดังนั้นจะไม่ยอมทำลายมันเด็ดขาด แต่ชายตรงนี้ ช่างเป็นคนที่หยิ่งยโสดีเหลือเกิน

“เข้าเรื่องมาได้เลยว่าคุณต้องการอะไร ผมไม่ว่างทั้งวันหรอกนะ” เสียงทุ้มนุ่มจากฟิลลิกซ์ยามกล่าวราวกับเป็นคนใจดี อาทิตย์กลับรู้สึกหมั่นไส้เมื่อเห็นแววตาเฉยชาและท่าทีจองหองแบบนั้น ทั้งที่ตัวเองอายุน้อยว่า คิดจะรับไหว้พ่อของเขาน่ะไม่มีสักนิด ชายหนุ่มเม้มปากแน่นพยายามอดทนกับความคิดของตัวเองไม่ให้พูดออกมา

ในเวลานั้นเอง เกิดมีเสียงหยอกล้อของใครสักคนขึ้น พร้อมเจ้าของเสียงนั้นวิ่งเข้ามาเรียกความสนใจให้ทุกคนหันไปมอง เป็นร่างของชายหนุ่มหญิงสาวนุ่งน้อยห่มน้อยสามสี่คนวิ่งเข้ามา ตามตัวปอนเปียกไปด้วยน้ำจนเห็นรูปร่าง เด็กคนหนึ่งกำลังถูกรังแก ถูกฉีดด้วยปืนฉีดน้ำท่ามกลางเสียงหัวเราะชอบใจของผู้กลั่นแกล้ง 

“อย่า นิสาเปียกหมดแล้วนะคะ” เด็กสาวผมสั้นวิ่งหลบ “ฮึ ก็ช่างเธอสิ พวกฉันสนุกนี่นา…”  

“ใช่ นิสา ยายเด็กเอ๋อ! อยากเรียกร้องความสนใจคุณฟิลลิกซ์นักใช่ไหม นี่แหนะ!” สามสี่คนวิ่งตรงมาทางนี้พร้อมเสียงหัวเราะสนุกสนาน ฉีดน้ำใส่เด็กสาวคนนั้นที่ดูยังไงก็ไม่เต็มใจให้แกล้ง อาทิตย์มองแล้วได้ขมวดมุ่นคิ้วเรียว ๆ ของตัวเองไม่ชอบใจ “พี่ฟิลลิกซ์ ว้าย! พอแล้วค่ะพี่ ๆ นิสาหนาวแล้วนะคะ” คนกล่าววิ่งเข้ามาด้านใน

“จ้างให้ก็ไม่พอ ฮ่า ๆ”

“ไม่ให้ทำนิสาหรอก” เด็กสาวชื่อนิสาวิ่งวนรอบโต๊ะที่เพิ่งจะเริ่มเพียงทักทาย ความวุ่นวายก็บังเกิด เหล่าชายหนุ่มหญิงสาววิ่งไล่ฉีดน้ำกันอย่างสนุกหรรษา ความโกลาหลของสงกรานต์ขนาดย่อยก็เกิดขึ้นตามมา เหล่าบอดี้การ์ดมองหน้ากันเหลอหลาเมื่อเห็นว่าเจ้านายยังสงบ ชายหนุ่มลูกคุณหนูจอมแสบกลั่นแกล้งพวกการ์ดด้วยการฉีดน้ำใส่อย่างชอบใจ จนท้ายที่สุดนิสาวิ่งไปหลบด้านหลังฟิลลิกซ์ น้ำเย็น ๆ จึงถูกฉีดไปยังร่างสูงของเจ้าของสถานที่ทันที

“หยุด!” เสียงตบโต๊ะตรงหน้าทำให้อาทิตย์สะดุ้ง สงครามความวุ่นวายหยุดชะงัก ฟิลลิกซ์ อีกฝ่ายดูต่างจากที่เขาคิดไว้ คนเย็นชา คนเฉยเมย มีมุมอื่นอยู่เช่นกัน

“ไปอาบน้ำนิสา ฉันจะคุยธุระต่อ” ฟิลลิกซ์หันไปกล่าวเสียงขรึมกับนิสา “แต่ถ้าเดินออกไปพวกพี่ ๆ ก็จะแกล้งนิสาอีก” เธอบอกเสียงสั่นเครือ ฟิลลิกซ์หันไปมองเหล่าชายหนุ่มหญิงสาวที่ยืนนิ่ง แม้ท่าทีจะไม่ได้รู้สึกผิด แต่พวกเขาก็ยังมีคนเชื่อฟังอยู่บ้าง หากอีกฝ่ายขู่ออกไปด้วยคำนี้

“ถ้าใครแกล้งนิสา ฉันจะจับเข้าไปขังห้องใต้ดินสักหนึ่งอาทิตย์” 

“ไม่ค่ะเราไม่แกล้งแล้ว” พวกเธอรีบตอบ ใบหน้าซีดเผือดหันไปคุยกันเอง “ไปสิ อยากไปอยู่ห้องใต้ดินหรือไง” 

“ใครจะอยากไปเล่า” เมื่อคุยกันสักพัก ชายหนุ่มคนหนึ่งก็หันกลับมากล่าวว่า “ไม่แกล้งแค่วันนี้เท่านั้นนะครับคุณฟิลลิกซ์ ” เขาทำใบหน้ารั้น ก่อนเคลื่อนสายตาไปยังเด็กสาวด้านหลังฟิลลิกซ์ “จำไว้นะ ยายนิสา ออกมาจากหลังคุณฟิลลิกซ์เมื่อไรเสร็จฉันแน่!” 

ชายเจ้าของสถานที่ลอบถอนใจท่ามกลางเสียงเหล่าชายหนุ่มพากันเร่งวิ่งหลบออกไป อาทิตย์นึกกลัวอยู่ไม่น้อย ตอนฟิลลิกซ์กล่าว เสียงเข้มนั้นก้องไปทั่วทั้งคฤหาสน์ มันดูมีมนต์ขลังอะไรสักอย่างให้อาทิตย์นิ่งมอง คนตรงหน้าเป็นใครกันแน่ ทำไมเขาถึงสัมผัสได้ถึงพลังอำนาจบางอย่างที่ฉายแววออกมาจากร่างสูงใหญ่สมชายนั้น 

พ่อมดหรือไง

เมื่อเด็กสาวนามว่านิสายอมละเดินออกไป ฟิลลิกซ์ ชายหนุ่มตรงหน้าลอบถอนใจ ก่อนจะเปลี่ยนท่านั่งมาไขว่ห้างแลดูน่าเกรงขามรับกับรูปร่างสมส่วน ดวงตาคมเฉียบเย็นชามองมายังร่างของอาทิตย์อีกครั้ง สบตา นั่นทำให้ชายหนุ่มใจหายวาบต้องเป็นฝ่ายละออกมาเองด้วยความไม่เข้าใจ อีกฝ่ายดูดี มีมนต์อะไรสักอย่างสะกดเขา อาทิตย์อยากทราบจริง ๆ ว่าคนตรงหน้าคือใครกันแน่

“เริ่มเรื่องเลยครับ ก่อนจะมีคนเข้ามาขัดอีก” ฟิลลิกซ์บอกกับคุณพิศุทธิ์สีหน้าหน่ายใจ 

“ครับคุณฟิลลิกซ์  อย่างที่คุยกันไว้ตั้งแต่ครั้งก่อนโน้นน่ะครับ ที่คุณเคยเสนอไว้ ยังจำได้ใช่ไหมครับ” บิดาของเขาเริ่มขึ้น ทำท่าทำทางนอบน้อมให้ เห็นแล้วอาทิตย์รู้สึกหน้าชากับอำนาจของเงิน ทำให้ใครยอมทำอะไรที่ไม่น่าทำได้

“ครับ ผมจำได้ดีเพราะวันนั้นคุณปฏิเสธผมเสียงดังว่าไม่ยอมแน่ แต่ไม่เป็นไร ของอย่างนี้มันไม่เข้าใครออกใครใช่ไหมครับ ผมไม่ถือ…เต็มใจทำตามความต้องการคุณด้วย” เขาเจ้าของบ้านเอ่ยตอบราวต้องการหยันอยู่ในที ละสายตาคมมามองเขาอีกครั้ง อาทิตย์แปลกใจว่าใบหน้าของเขามีอะไรติดอยู่ เจ้าตัวมองแล้วมุมปากที่วางสนิทนั้นก็ยกยิ้มขึ้นมา อีกฝ่ายกำลังพึงพอใจอะไร ชายหนุ่มไม่ค่อยเข้าใจ

“ดีเลยครับ ผมต้องการโอกาสนั้นจริง ๆ” คุณพิศุทธิ์รีบว่า 

“คุณต้องการเงินเท่าไร ผมจะให้อย่างไม่เกี่ยงงอน ไม่แม้แต่สักบาท” ฟิลลิกซ์ตอบ อาทิตย์นิ่งฟัง เป็นการเจรจาที่ง่ายดายเกินไปจนน่าหวาดวิตก ผู้เป็นบิดาของเขายกยิ้มดีใจ หันมามองอาทิตย์แล้วพยักหน้ารับหงึกราวกับสัตว์น้อยแสนเชื่อง ชายหนุ่มไม่เคยเห็นมุมนี้ของบิดามาก่อน 

“ผมขอเพียงมาใช้ให้หลุดหนี้เท่านั้นครับ เกรงว่าจะไม่มีปัญญามาใช้หากเอาไปมากมายกว่านั้น” 

“คงใช่…” ฟิลลิกซ์เห็นด้วย 

“แต่ก็ขอเอาไปตั้งหลักอีกสักนิดก็คงจะได้” เมื่อสิ้นคำ ฟิลลิกซ์หลุดหัวเราะหึในลำคอหันมองลูกน้องคนสนิทอย่างรู้กัน คิดไว้แล้วเชียวว่าจะต้องขอเกินจริง นิ้วมือเรียวสวยขยับหยิบชาขึ้นจิบเก็บท่าที เมื่อเห็นลูกชายคุณพิศุทธิ์นั้นมีแววไม่ชอบใจยามตนหัวเราะ อีกฝ่ายคงกำลังคิดว่าถูกหมิ่นเกียรติอยู่แน่

แต่ใช่ บิดาของเจ้าตัวทำตัวน่าสมเพชเหลือเกิน “ตามแต่ใจคุณต้องการครับคุณพิศุทธิ์ ผมให้คุณได้มากเท่าที่คุณต้องการ จะเท่าไรก็ได้เรียกร้องมาเลย แต่ต้องมีเงินมาคืนให้ครบ”

“ขอบพระคุณมากครับคุณฟิลลิกซ์ ส่วนเรื่อง…” บิดาเขาลากเสียง ดวงตาเหลือบมามองลูกชายที่ยังก้มหน้าก้มตานั่งเงียบ ๆ ฟังผู้ใหญ่คุยกัน ใจนึกหล่นหายหากจะต้องปล่อยให้มาอยู่ในการดูแลของคนอื่น เขากลายเป็นคนเลวในสายตาลูกชายแน่หากถูกล่วงรู้ว่าตนได้นำเอาลูกชายมาขัดดอกกับเจ้าหนี้รายใหม่คนนี้

“เธอเต็มใจมาใช่ไหม” เสียงทุ้มนุ่มของฟิลลิกซ์กล่าว อาทิตย์เงยขึ้นไปมองด้วยความไม่เข้าใจ เมื่อคนถามจู่ ๆ ก็พูดกับเขา ทั้งที่เมื่อครู่ยังคุยธุรกิจกับบิดาอยู่ “อะไรนะครับ…”

“ฉันถามว่าเธอมาอย่างนี้ เต็มใจหรือเปล่า”

“เต็มใจครับ” ตอบด้วยความหนักแน่น อันที่จริงอาทิตย์ไม่ค่อยเข้าใจอะไรมากมายนัก แค่พ่อบอกว่าจะมาขอความช่วยเหลือจากคนคนหนึ่ง เรื่องหนี้ก้อนโตที่ไม่มีปัญญาใช้ได้ จึงยอมตามมาเพราะพ่อเขาขอร้อง นั่นอาจเป็นคำตอบที่อาทิตย์คิด แต่ฝ่ายตรงข้ามกลับยกยิ้มในสิ่งที่เขาได้กล่าวออกไป อาทิตย์ไม่ค่อยเข้าใจ “นั่นแสดงว่าเธอเตรียมใจมาดีกว่าที่คิด”

“เอ่อ…ความจริงแล้ว ซัน…ลูกต้องมาอยู่ที่นี่กับคุณฟิลลิกซ์นะ” คุณพิศุทธิ์กลั้นใจบอกในท้ายที่สุด

“หมายความว่าไงครับพ่อ” เขาเบิกตาย้อนถาม ผละมองบุรุษเจ้าของบ้านทำท่าจะลุกขึ้น “รู้อะไรไหม มันน่าเบื่อที่คุณไม่ยอมพูดคุยกับลูกชายดี ๆ ตั้งแต่แรก ทำให้ผมต้องเสียเวลามานั่งฟังพวกคุณถกเถียงกันแบบนี้ ถ้าไกล่เกลี่ยกันเสร็จแล้วเรียกผมด้วยก็แล้วกัน” สุ้มเสียงผู้กล่าวแสดงความหน่ายจริง

“เดี๋ยวครับ เดี๋ยว…” คุณพิศุทธิ์ร้องห้าม กุมมือลูกชายขอร้อง แววตาตอนที่บิดามองเขานั้นทำให้อาทิตย์อยากร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายคนแปลกหน้า ขอร้องอ้อนวอนเขาให้มาอยู่ร่วมกับคนอื่นอย่างนั้นหรือ เขาไม่เคยคิดที่จะมาขออาศัยใครอย่างนี้ แต่ด้วยความกตัญญูที่กำลังค้ำคอ อาทิตย์ได้แต่กลืนความเจ็บปวดลงไป

“ซัน บอกคุณฟิลลิกซ์ไปสิลูกว่าจะยอมอยู่ที่นี่” บิดาเขากุมมืออาทิตย์แน่นยกขึ้นแนบหน้าผากขอร้องถึงเพียงนี้ โธ่…เขาไม่คิดอยากอยู่ที่นี่เลย แม้มันจะงดงามขนาดไหน แต่เจ้าของมันแย่ถึงเพียงนี้อยู่ไปก็ลำบาก

“ทำไมซันต้องอยู่ที่นี่ อยู่ในฐานะอะไรครับ” เขาอยากทราบ

คุณฟิลลิกซ์ ไอ้คนตัณหากลับ

อาทิตย์เข้าใจแล้วว่าที่อีกฝ่ายมองมายังร่างกายของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่านั้นหมายความว่าอย่างไร อีกฝ่ายรู้อยู่แล้วว่าจะต้องได้ร่างกายของเขาไปบำเรอ ไปขัดดอกให้บิดา แต่เขาเป็นลูกชาย เป็นลูกคนมีหน้ามีตา อย่างน้อยศักดิ์ศรีของเขาก็มี อาทิตย์สมควรได้รับเกียรติไม่ใช่แค่คู่นอนที่ไว้รองรับความใคร่ของคนบ้ากามบนเตียงอย่างเดียว เขาอยากบ้า จู่ ๆ ก็จะกลายเป็นหนึ่งในอีหนูของผู้ชายน่าขยะแขยง 

“ในฐานะผู้ชายของฉัน แค่ผู้ชายของฉัน ไม่มีมากกว่านั้น” ฟิลลิกซ์ตอบ

“ไม่ครับ ซันไม่อยู่” 

“ซัน อย่ากวนโมโหคุณฟิลลิกซ์สิครับลูก”

“ซันไม่ได้กวนครับคุณพ่อ ถ้าคุณจะเก็บผมไว้ระบายอารมณ์ในฐานะที่ระบุไม่ได้ ถ้าให้ผมเป็นแค่ผู้ชายของคุณ ผมก็จะไม่ยอมลดศักดิ์ศรีมาอยู่ที่นี่ ยังไงก็ไม่ยอมเป็นแค่ของเล่นของคุณแน่ ถ้าอยากให้อยู่ ผมต้องมีสิทธิ์เท่าเทียมคุณเท่านั้น!” เขาหันไปบอกกับเจ้าของสถานที่หลังจากตอบบิดาอย่างเอาจริง

อาทิตย์ใจเสีย เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกลับยกยิ้ม “เธอนี่มันหัวหมอจริง ๆ นะอาทิตย์ ตอนนี้เธอมีสิทธิ์ต่อรองอะไรงั้นหรือ ถ้าเธอไม่ยอมอยู่ก็แค่พ่อของเธอไม่ได้เงินจากฉัน ก็แค่พ่อของเธอไม่ได้ใช้หนี้ มันไม่เห็นจะเกี่ยวอะไรกับฉันตรงไหน จะอยู่หรือไม่ฉันว่าเธอฉลาดพอคิดเองได้นะว่าอย่างไหนมันส่งผลเสียต่อพ่อของเธอมากกว่า” สินคำฟิลลิกซ์ อาทิตย์หน้าชา มันเป็นความจริงอย่างปฏิเสธไม่ได้

“ซัน พ่อไม่ได้อยากทำแบบนี้นะ ถ้าลูกได้อยู่ที่นี่ลูกจะสุขสบาย ไม่ต้องไปลำบากกับพ่อข้างนอก คุณฟิลลิกซ์เขามีทุกอย่างให้กับลูก”

“ซันไม่อยากได้ ให้ซันอยู่สบายแลกกับการถูกเขาทำอะไรบ้า ๆ ด้วยน่ะหรือ ซันเป็นผู้ชายนะพ่อ” เขากล่าว 

“ซัน คิดซีว่าพ่อมีทางออกทางอื่นไหม” คุณพิศุทธิ์เสียงอ่อน ในห้วงความรู้สึกนึกคิดเมื่อเห็นแววใจเสียของบิดา เขาคงไม่สามารถทำลายความต้องการของบิดาที่อยากได้โอกาสเพื่อไถ่หนี้สิน หากอาทิตย์ทำอย่างนี้ทุกอย่างที่หวังทั้งสิ้นจะพังทลายลง ทำไมฟิลลิกซ์ใจร้ายกับเขานัก 

“ผมฝากดูแลซันด้วยนะครับคุณฟิลลิกซ์ เขาเป็นเด็กค่อนข้างจะเอาแต่ใจ” อาทิตย์หันหน้าบึ้งไปสบกับคนเป็นพ่อด้วยต้องการเถียงว่ามันไม่เป็นจริง เขาไม่ใช่คนเอาแต่ใจอย่างที่พูดออกมา เขามีเหตุผล บิดาของเขาต่างหากที่เอาแต่ใจ

“ทำเหมือนผมเป็นตัวร้ายพรากพ่อพรากลูกเลยนะ” 

“รู้อย่างนั้นแล้วก็ควรจะให้ผมไปกับพ่อ”  

“ไม่มีทาง ถ้าพ่อของเธอพาเธอหอบเงินหนีไปแล้วฉันจะทำยังไง ฉันต้องมีหลักประกัน” ฟิลลิกซ์ตอบเสียงเรียบ

“ขี้โกง คุณน่ะมันหัวงู บ้ากาม!”

“คนอวดดี ฉันอยากให้เธอเก่งตลอดรอดฝั่งจริงเชียว” ฟิลลิกซ์ส่ายหน้ากล่าวไม่ถือสา นัยน์ตามีแววตลก นึกถึงเหล่าคุณหนูแสบ ๆ คนอื่นที่นี่แล้ว คนอย่างอาทิตย์ก็แค่เด็กประถมงอแงคนหนึ่งเท่านั้น

“เอาล่ะ ลูกต้องอยู่ที่นี่นะซัน พ่อสัญญาจะรีบกลับมาใช้หนี้คุณฟิลลิกซ์ให้เร็วที่สุด”

“กี่วันครับ” อาทิตย์รีบถาม เขาไม่อยากอยู่รวมกับอีกฝ่ายที่นี่ และกับคนอื่นนานมากไปกว่านี้ “พ่อยังตอบไม่ได้ ขอให้พ่อเอาเงินพวกนี้ไปใช้หนี้ หากพ่อหาเงินมาเพื่อรับลูกได้แล้วจะกลับมานะ พ่อสัญญา”

อาทิตย์เงียบ เขายอมสละตัวเองดีกว่าต้องให้พ่อตกทุกข์ได้ยาก อย่างน้อยหนี้สินที่ท่วมหัวคงได้ชดใช้ จะเหลือก็เพียงแต่ร่างกายของเขาที่ต้องตกเป็นของคนตรงหน้า อาทิตย์ทำใจยอมรับง่าย ๆ ไม่ได้ ถึงจะรูปงามดุจเทพบุตรขนาดไหน เขาเชื่อมั่นว่าคนคนนี้เป็นปีศาจในคราบเทพบุตรผู้เลอโฉม

หากทว่าน่ากลัวสำหรับอาทิตย์เหลือเกิน...



------------------------------------------- 



ความคิดเห็น