noonaa(น.ส.ศรัทธาวลี)

ทุกตอนอยู่ในเรทของกุญแจฟรีนะคะ ทริคสำหรับการอ่านคือ หนูนาเว้นตอนให้แล้ว กว่าจะอ่านถึงตอนที่ติดกุญแจ เวลาก็เดินถึงจนกุญแจครบอีกรอบพอดี หรือใครใจร้อน ใช้เหรียญซื้อทั้งเรื่องไปเล้ยยย จะได้ทำบุญกับนักเขียนตาดำๆ ด้วยเด้ออออ

ตอนที่ ๑ วินทร

ชื่อตอน : ตอนที่ ๑ วินทร

คำค้น : บ่วงอนธการ ๑

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.8k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 22 เม.ย. 2560 01:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ ๑ วินทร
แบบอักษร

บ่วงอนธการ

-วินทร-

ประเทศไทย

สิบสองปีก่อน

สายลมสาดใส่ร่างผอมบางซึ่งยังคงง่วนกับตำราหนังสือในมือ ไม่ทันได้ดึงให้เจ้าตัวหลุดจากตัวอักษรในโลกแห่งความรู้เงยขึ้นมองยังร่างของใครสักคนที่หยุดยืนใกล้ เด็กหนุ่มวัยสิบสี่ปีผละดวงตาจากกระดาษต่อหน้า เมื่อได้กลิ่นหอมเจือจางลอยตามลมปะทะมาที่จมูก เขาแหงนมองไปตามกลิ่นนั้นอย่างไม่ต้องลังเล

นัยน์ตากลมสะท้อนเห็นร่างชายผู้เป็นคนแปลกหน้ายืนอยู่ใกล้ อีกฝ่ายก้มมองเขาอย่างไม่ละสายตา ประสมด้วยยิ้มไมตรีจิตร เท่าที่สังเกตได้ดูเหมือนจะเป็นชาวต่างชาติอายุราวสามสิบ หุ่นล่ำสันได้รูป ตัวสูงใหญ่กว่าเขามาทีเดียวซึ่งเป็นเด็กหนุ่มชาวเอเชียธรรมดาคนหนึ่ง

แต่น่าแปลก เด็กหนุ่มนั่งอยู่ในบ้านพักของตนเองซึ่งพูดได้ว่าส่วนตัวที่สุด แล้วชายตรงหน้าเป็นใครมาจากไหน เหตุใดจึงบุกรุกเข้ามาที่สวนได้อย่างไม่เกรงกลัวบารมีบิดาของเขานัก หรือเจ้าตัวจะเป็นลูกน้องคนใหม่ ผู้ที่จะมาดูแลเขา แต่ไม่น่าเชื่อว่าบิดาจะปล่อยให้ผู้ชายคนอื่นนอกจากตนเข้าใกล้เด็กหนุ่มได้

เด็กหนุ่มหน้าสวยเชยตาขึ้นสบคนแปลกหน้า “เธอเป็นใครน่ะ”

อีกฝ่ายทรุดลงคุกเข่าตรงหน้าเมื่อถูกถาม นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนเชยขึ้นสบอย่างไม่รู้จักเจียมเนื้อเจียมตัว ราวกับรู้ดีถึงฐานะแท้จริงของตนเอง แม้สรรพนามที่เด็กหนุ่มตรงหน้าใช้เรียกจะบอกได้ถึงการแบ่งชนชั้นเป็นอย่างดี ชายตรงหน้ามิสน “ฉันชื่อฟิลลิกซ์ เธอล่ะ ตอบฉันได้ไหมว่าชื่ออะไร”

คนฟังมุ่นคิ้ว “ทำไมฉันต้องตอบเธอด้วย เธอมีหน้าที่แค่ดูแลฉันตามที่พ่อต้องการ ไม่มีสิทธิ์แม้กระทั่งเงยขึ้นมามองหน้าฉันด้วยซ้ำ ถ้าไม่อยากถูกพ่อไล่ออกก็ควรจะก้มหน้าลงไป”

“เป็นห่วงหรือไง” หนุ่มแปลกหน้ายกยิ้ม จ้องตาคนบนเก้าอี้ที่ยังคงมุ่นคิ้ว ระยะแค่นี้คนจับตามองเห็นชัดแล้วว่าของรักของหวงที่เจ้าบ้านเฝ้าซุกซ่อนอยู่มีมูลค่าเพียงไหน นอกจากจะมีรูปร่างหน้าตาน่าจับต้องแล้ว ความคิดยังค่อนข้างเข้าถึงยากและชวนให้ค้นหา ซึ่งสิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งเดียวที่ชายหนุ่มผู้นี้ต้องการ “ไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอก เธอสามารถมองหน้าฉันได้ทุกครั้งที่เธออยากมอง”

ฟิลลิกซ์ไม่เห็นว่าไอ้ ‘มาตุคามเพศ’ ที่บิดาเจ้าตัวพูดถึงเพื่อโก่งราคาจะมีความหมาย

ภาษาธรรมดาที่ชาวบ้านเรียก ก็แค่ผู้ชายที่สามารถ ‘ตั้งท้อง’ ได้ เท่านั้นเอง

“พูดเรื่องอะไร ใครว่าฉันอยากมองเธอ ก็แค่การ์ดธรรมดาที่พ่อฉันจ้างมา”

“วินทร์” เด็กหนุ่มหันมองไปยังอีกมุม เผยร่างท้วมของบิดาผู้ขานชื่อเขาแต่ไกลราวต้องการเอ็ดอยู่เป็นนัย ตั้งแต่โตมาจนจวบอายุสิบสี่ปี เด็กหนุ่มนับครั้งที่บิดาใช้น้ำเสียงเช่นนี้กับตนได้ วินทรเหลือบมองร่างสองของชายที่ลุกขึ้นยืนข้างกายเขา หรือเขาคนนี้เป็นใครที่ไม่ใช่การ์ดของบิดาอย่างที่เขาเข้าใจไปเมื่อครู่ที่ผ่าน “ทำไมพูดจาแบบนั้นกับคุณฟิลลิกซ์ล่ะ”

วินทรเหลือบมองอีกฝ่าย “ทำไมไม่บอกฉันว่าเธอเป็นใคร ต้องการจะทำให้ขายหน้าหรือไง”

“วินท์...”

“ไม่เป็นไร” ฟิลลิกซ์ยกมือปรามคนร่างท้วมไม่ถือสาหนุ่มน้อย พร้อมรอยยิ้มสุขุม หันสบมองคนรั้นตรงหน้า ทั้งดูเหมือนเอาแต่ใจและเย่อหยิ่งไปในคราเดียว หากก็ไม่ใช่ทั้งหมดทีเดียวที่ตนสัมผัสเกี่ยวกับเด็กหนุ่มตรงหน้าได้ ชายหนุ่มรู้ว่าจะเรียนรู้อะไรเพิ่มอีกจากวินทรอีกมากมาย หากได้เจ้าตัวมาเชยชมอย่างสมใจ

อย่างที่เดาไว้ แขกคนแรกของคฤหาสน์ไม่ยินยอมไปแต่โดยง่าย วินทรรู้ว่าตนเองจะต้องถูกยกให้ฟิลลิกซ์ในฐานะสินค้า แม้บิดาจะหวงแหนเขาซึ่งเป็นผู้สืบทอดเชื้อสายที่ได้รับจากเทพ แต่ตอนนี้ทุกคนเป็นมนุษย์ มนุษย์ผู้ซึ่งต้องดำรงชีพด้วยน้ำเงินอย่างที่ฟิลลิกซ์รู้ดี ถึงอย่างนั้นสำหรับแขกคนแรกแล้ว ชายหนุ่มไม่ได้บังคับวินทรแต่อย่างใด ใช้ไม้อ่อน เทียวไปมาหาสู่อยู่เรื่อย

ให้เห็นถึงความจริงใจที่ฟิลลิกซ์มีให้

ผ่านไปสี่ปี วินทรอายุสิบแปด เติบโตเป็นหนุ่มรูปงามเต็มตัวแล้ว ยิ่งทำให้ฟิลลิกซ์มั่นใจมากยิ่งขึ้นอีกว่าเด็กคนนี้ควรค่าที่ให้เขารอคอย ชายหนุ่มเดินไปในบ้านพักหลังใหญ่ มองไปยังไหล่บางจากพิงอยู่บนพนักเก้าอี้ ผู้ถูกมองยังคงนั่งนิ่งมองกระจกอยู่เช่นนั้น บนร่างมีผ้าคลุม ช่างตัดผมกำลังเล็มส่วนที่ยาวปรกหน้าปรกตาออกให้ ขัดกับความคิดของผู้มองอยู่ตรงนี้ว่าไม่ควร

เส้นผมของวินทรสวยกว่าเส้นไหมชนิดไหนที่ตนเองเคยพานพบ เจ้าตัวไม่ควรตัดทิ้ง

“ทำไมมองแปลก ๆ ฉันดูไม่หล่อหรือไง” วินทรยังคงมองกระจก กล่าวกับผู้มาใหม่ซึ่งฉายแววขุ่นใจเล็กน้อยสะท้อนในกระจกให้เห็น เพราะฟิลลิกซ์เข้าออกที่นี่อยู่ประจำ ไม่ผิดที่วินทรจะดูสนิทกับชายหนุ่มขึ้น หากทว่าเจ้าตัวเองก็คงรู้ดีว่าอยู่ในฐานะลูกหนี้อยู่ไม่เปลี่ยนแปลง

วินทรดูเหมือนเด็กหนุ่มทั่วไป มีความรู้สึกเป็นธรรมดา เพียงแต่เพราะเป็นเชื้อสายโดยแท้ของมาตุคามเพศผู้ที่สามารถตั้งครรภ็ได้โดยมิต้องเป็นหญิง เด็กหนุ่มจึงถูกดูแลไม่ต่างจากเด็กผู้หญิงเท่าใดนัก หากส่วนมาก ยามอยู่กับฟิลลิลิกซ์แล้ว เจ้าตัวมักจะทำนิสัยของเด็กผู้ชายมากกว่า วินทรดื้อ มักจะใช้ชื่อของฟิลลิกซ์อ้างเพราะต้องการออกนอกบ้าน และฟิลลิกซ์เองก็ต้องตามไปด้วย ไม่ต่างจากการ์ดที่เจ้าตัวเข้าใจคราแรกเท่าใดนัก

ฟิลลิกซ์ไม่ขุ่นเคืองใจ ยามอยู่กับเด็กคนนี้ทำให้ชายหนุ่มปล่อยวาง เช่นเดียวกันกับวินทร

วินทรทำตามใจได้ทุกอย่าง ยกเว้น...

การมีคนอื่น

อย่างที่รู้กันว่าวินทรเป็นเด็กผู้ชาย ความรักของวัยรุ่นเป็นเรื่องธรรมดาที่จะเกิดขึ้น หากทว่ามันไม่ควรจะเกิดกับวินทร อย่างไรเสียเด็กคนนี้ก็เป็นสมบัตติของเขา ฟิลลิกซ์เคืองเป็นอย่างมากเมื่อทราบข่าวว่าวินทรมีคนรัก แม้จะเป็นเพียงเด็กสาวรุ่นเดียวกันธรรมดาเท่านั้นก็ไม่สน ชายหนุ่มจับทั้งสองแยกออกจากกัน แล้วถือโอกาสพาวินทรไปยังคฤหาสน์ทันที เพราะรู้ดีว่าบิดาของวินทรไม่มีทางหาเงินจำนวนมหาศาลนั่นมาใช้เขาได้แน่

หากเจ้าตัวตายไปแล้ว

หลังจากนั้น ฟิลลิกซ์ตัดปัญหาด้วยการให้ทุกคนเข้าเยี่ยมเขาที่คฤหาสน์แทน ต้อนรับบรรดา ‘หนุ่มสาว’ ผู้ร้องขอความช่วยเหลือด้านการเงินต่อจากวินทรอย่างไม่ปฏิเสธสักคำ



--------------------------------------------------


*** มาตุคามเพศ คือผู้ชายที่สามารถตั้งครรภ์ได้ (มาตุ=แม่) ผู้ชายที่มีความเป็นเพศแม่ ขยายพันธุ์ได้ 

ในที่นี้ เชื้อสายมาตุคามเพศมีน้อย และส่วนใหญ่จะไม่เผยตัว 

ปัจจุบันจึงกลายเป็นแค่เรื่องเล่าต่อกันมา


--------------------------------------------------


สวัสดีค่าาา หนูนาเองนะคะ

เริ่มต้นเรื่องมาแล้ว ย้อนไปก่อนที่จะมีทุกคนในคฤหาสน์ ต้นสายปลายเหตุที่ฟิลลิกซ์ต้องการตัววินทรมีเฉลยในตอนต่อ ๆ ไปนะคะ เรื่องนี้เขียนจบแล้ว ไม่ต้องห่วงเรื่องอัพไม่จบ ออกทะเล หรืออะไรทั้งสิ้น (ฮา) 

เรื่องนี้เป็นนิยายที่แปลงมาจากสายนอมอลอีกทีค่ะ แต่ปรับเยอะพอสมควร(จริง ๆ ก็มากเลยแหละ) ตัดโน่นใส่นี่จนได้มาเป็นบ่วงอนธการอย่างที่เห็น เป็นแนวท้องได้ที่เพิ่งจะเขียนเป็นเรื่องแรก ผิดถูกอย่างไรก็แนะนำติติงได้นะคะ

ถ้าชอบก็คอมเม้น แชร์ไปให้เพื่อนอ่าน

รักค่ะ


ความคิดเห็น