ไปอ่านต่อในแอป ได้อารมณ์มากกว่า แถมยังรับ กุญแจฟรี ได้อีก

tunwalai logo
ธัญวลัย rating 100,000+ ratings

CHONZza

Bad Brother ซ่อนรักร้าย[ราฟxจิล] NC18+

ชื่อตอน : ซ่อนรักร้าย :: Chapter 1 "รับผิดชอบ" [อัพครบ]

คำค้น : พี่สาว น้องชาย เลว เถื่อน ร้าย

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 327

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 30 เม.ย. 2560 00:18 น.

ซ่อนรักร้าย :: Chapter 1 "รับผิดชอบ" [อัพครบ]

แบบอักษร



[Raft_talk]

ผมเดินออกมาจากเหตุการณ์น่าสนุกอย่างเสียดาย 

แต่จะให้อยู่ไปทำไมระ 

อยู่ดูความน่าสมเพชของยัยนั้นน่ะหรอ

เหอะ!ผมมีอะไรที่มันน่าสนุกกว่านั้นอีกเยอะ ยังไงยัยนั้นก็เก่งและอวดดีอยู่แล้ว คงจะเอาตัวรอดได้ล่ะ…มั้ง?

ช่างเถอะ มันไม่ได้สำคัญอะไรกับผมมากมายหรอก ถึงแม้ไอ้พวกที่รุมเธออยู่จะเป็นศัตรูของพ่อผม แต่ก็ช่วยไม่ได้…ยัยนั้นอยากเสือกเข้ามาวุ่นวายในครอบครัวคนอื่นทำไมระ

เหอะ!สมควรโดน

ผมขับรถตรงไปยังผับแห่งหนึ่งที่ไอ้ควินเป็นเจ้าของผับ ภายในบรรยากาศครึกครื้นไปด้วยเสียงเพลงและผู้คนมากมายที่เต้นส่ายสะโพกไปมาอย่างบ้าคลั่ง

ผมเดินตรงไปที่ประจำที่อยู่ชั้น2โซนวีไอพี จากจุดนี้สามารถมองลงไปและเห็นได้ทั่วทั้งมุมของชั้นแรก พอเดินมาถึงก็ทรุดตัวลงกับโซฟาแล้วยกตีรกีขึ้นดื่ม รสชาติหวานๆปนขมไม่ได้ทำให้สิ่งที่คิดอยู่ภายในใจกระเจิงไปอยู่ดี

“ไง ไปดีมาดีมาดีนะ"เสียงเยาะเย้ยของไอ้เซฟดังขึ้น เพิ่งจะสังเกตุเห็นว่าตอนนี้พวกมันอยู่กันครบพร้อมหน้าแล้ว

“…”ผมเลือกที่จะเงียบแทนการตอบก่อนจะเบนสายตามองลงไปยังข้างล่าง ก็สบเข้ากับดวงตาหวานเยิ้มของใครคนหนึ่ง เราสบตากันสักพักก่อนที่ผมจะยิ้มมุมปากออกมาอย่างรู้ความหมายของซึ่งกันละกัน 

ไม่ต้องเดาให้ยาก 

ก็คงจะจบลงที่เตียงด้วยกันเหมือนผู้หญิงคนอื่นๆเหมือนเดิม…

“อะไรว่ะ แค่นี้เมินกันหรอ หรือว่าทะเลาะกับพี่จิลแล้วแพ้มาหรอว่ะ"เสียงไอ้เซฟยังคงดังไม่หยุด ผมละสายตาจากผู้หญิงคนนั้นก่อนจะมองหน้ามันนิ่ง แล้วกระตุกยิ้มมุมปากออกมา

เหอะ!อย่างผมน่ะหรอจะเสียท่าให้กับยัยพี่สาวนอกคอกนั้น 

ไม่มีทาง.. ยัยนั้นต่างหากที่จะมาสยบแทบเท้าของผม!

“มึงนี่ถามอะไรแปลกๆว่ะ คนที่จะทำให้มันเป็นแบบนี้ได้ คงมีคนเดียวเท่านั้นแหละ จริงม่ะ?"เสียงไอ้ควินพูดขึ้น เหมือนมันจะพูดไปงั้นๆโดยไม่สนใจในคำตอบที่จะได้รับสักเท่าไหร่ 

ส่วนอีกคนไอ้เวกัส…มันเป็นคนเงียบๆแต่ถ้าเป็นเรื่องของยัยนั่นมันจะอยากรู้อยากเห็นเป็นพิเศษเลยล่ะ 

หึ!

“ก็ไม่เท่าไหร่หรอก…แค่มีเรื่องอะไรสนุกๆให้ดูก่อนมาก็เท่านั้นเอง"พูดเสร็จก็กระตุกยิ้มออกมาเมื่อนึกถึงภาพเหตุการณ์ที่น่าสมเพศนั้น

“เรื่องสนุก?อะไรของมึงว่ะ"ไอ้เซฟดื่มแอลกอฮอล์อยู่ชะงักก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองผมอย่างสงสัย เช่นเดียวกับไอ้ควินเหมือนกัน

“รอยยิ้มมึงโครตชั่วร้ายเลยว่ะ หวังว่ามึงคงไม่ได้ทำอะไรที่เลวร้ายกับพี่จิลหรอกนะ"

“หึ!ป่าวกูไม่ได้ทำ"

“งั้นหรอ?”ไอ้เวกัสเอ่ยออกมาเสียงเรียบดวงตาของมันจ้องมองผมอย่างคาดคั้นเอาคำตอบ

ซึ่งผมก็เป็นคนดีพอ 

เพื่อนสงสัยก็ให้คำตอบอยู่แล้ว…

“ก็แค่…ให้ยัยนั้นโดนรุมกระทืบนิดหน่อยเท่านั้นเอง โชคดีอาจมีคนมาช่วย แต่ถ้าโชคร้าย…”

“…”

“อาจมีคนเจอแล้วรุมโทรมซ้ำก็บรรลัยไปว่ะ"

“เชี่ย!!”เสียงไอ้ควินกับไอ้เซฟดังขึ้นพร้อมกัน ส่วนไอ้เวกัสมันมองผมอย่างเครียดแค้นก่อนจะลุกขึ้นเดินออกไปทันที ก็คงไปช่วยยัยนั้นนั่นแหละ 

แต่ไปเอาป่านนี้ไม่รู้จะทันรึป่าวนะ

“มึงมันโครตชั่วเลยว่ะไอ้ราฟ"กูก็ไม่ได้บอกว่ากูเป็นคนดีนี่…

“เชี่ยเอ้ย!กูว่าครั้งนี้มึงทำเกินไปป่ว่ะ”ไอ้ควินเริ่มหัวเสีย ไม่รู้ยัยนั้นมีดีอะไรพวกเพื่อนของผมดูจะเป็นห่วงยัยนั้นนัก 

เคยเอากันไปแล้วมั้ง แมร่ง! 

ไม่สบอารมณ์เลยว่ะ

“พวกนั้นมันทำตามงาน และงานของมันคือกำจัดยัยนั้น"ผมบอกออกไปตามความจริง ก็ไอ้พวกนั้นมันได้คำสั่งจากหัวหน้ามาให้กำจัดยัยนั้นนี่ ผมจะเข้าไปยุ้งมันขัดงานพวกมันหมดสิ

“หมายความว่าไอ้พวกนั้นเป็นศัตรูของพ่อมึงอีกแล้วหรอว่ะ"ไอ้เซฟถามขึ้นอย่างสงสัย

“คงงั้นมั้ง"

“แล้วมึงไม่คิดจะเข้าไปช่วยหน่อยหรอว่ะ”

“คนอย่างยัยนั้น สิ่งที่กูทำให้ได้คือช่วยซ้ำให้ก็เท่านั้นล่ะว่ะ"

“มึงจะเลวเกินไปแล้วไอ้ราฟ นั้นพี่สาวมึงนะเว้ย"ไอ้เซฟลุกขึ้นพูดกับผมอย่างหัวเสีย

“แล้วกูเคยเห็นยัยนั้นเป็นพี่สาวที่ไหนกันว่ะ ยัยนั้นสะเออะไม่เข้าเรื่อง มาวุ้นวายจุ้นจ้านกับครอบครัวกูก่อนทำไมล่ะ"ผมลุกขึ้นพูดอย่างหัวเสียบ้าง

ไอ้พวกนี้เป็นห่าไรว่ะ เดือดร้อนกันทำบ้าไร!ชอบเห็นใจยัยนั้น ชอบออกโรงปกป้องยัยนั้นอยู่เรื่อย! 

โครตน่าหงุดหงิดเลยว่ะ!!


“แต่ครั้งนี้มึงผิดจริงๆนะเว้ย กูว่าพี่จิลเขาน่าสงสารออก ไหนจะต้องรองรับอารมณ์มึง แล้วไหนจะต้องหนีไอ้พวกที่ตามล่าเขาอีก นั้นก็ศัตรูพ่อมึงนะเว้ย!”ไอ้เซฟพูดขึ้นก่อนจะกระดกเบียร์ดื่มอย่างใจเย็น

“เหอะ!รู้ดี เป็นผัวยัยนั้นไงว่ะ!”ผมพูดขึ้นก่อนจะขยี้ผมอย่างหัวเสีย

ครืดดดด ครืดดด 

เสียงสั่นโทรศัพท์ของผมดังขึ้นในกระเป๋ากางเกง ก่อนที่ผมจะล้วงหยิบออกมาและกดรับทันทีเมื่อรู้ว่าใครโทรมา

(มาหาพ่อเดี๋ยวนี้)

“อะไรของพ่อ ร้อยวันพันปีไม่เคยจะโทรตามผมไม่ใช่หรือไง หรือยัยลูกสุดที่รักของพ่อไปฟ้องอะไรอีกล่ะ”

(แล้วแกทำอะไรไว้ล่ะห๊ะ!หนูจิลถึงเป็นแบบนี้!!)

“ผมไม่ได้ทำยัยนั้นสักหน่อย ศัตรูพ่อต่างหากล่ะที่ทำน่ะ จะมาโทษผมไม่ได้”

(แล้วทำไมแกไม่ช่วยหนูจิลห๊ะ!)สงสัยยัยนั้นจะเล่าให้ฟังหมดแล้ว 

เหอะ!ขี้ฟ้องเป็นบ้า 

(แกมาที่โรงพยาบาลเดี๋ยวนี้เลยนะ มารับผิดชอบสิ่งที่ตัวเองก่อซะ!!)บ้าบอเถอะ!ผมไม่ได้เป็นคนทำยัยนั้นสักหน่อย เผลอๆต้นเหตุมาจากพ่อทั้งนั้น

“ผมไม่ผิด ยัยนั้นจะเป็นตายร้ายดียังไงผมไม่สน อย่าเอายัยนั้นเข้ามาวุ้นวายกับผมอีก!”ผมตะโกนออกมาอย่างโมโห พ่อก็เป็นแบบนี้ ตั้งแต่เล็กจนโต ก็คอยแต่จะให้ผมรึบผิดชอบยัยนั้น ดูแลยัยนั้น ยัยนั้นเป็นเทพเจ้าใงว่ะ ทำไมต้องมีแต่คนเอาใจ!

ไอ้ควินและไอ้เซฟเงยหน้ามาผมเล็กน้อยก่อนที่เสียงโทรศัพท์ไอ้ควินดังขึ้นพอมันคุยเสร็จก็เดินออกไปพร้อมไอ้เซฟทันทีโดยไม่สนใจผม

(ไม่รู้ล่ะ ยังไงแกก็ต้องมา นี้เป็นคำสั่งของฉัน!)พ่อพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่จะวางสายไป

เชี่ยเอ้ย!เรื่องบ้าบอไรว่ะ


[Jill_talk]

อ่า…ปวดหัวนิดๆแหะ ฉันค่อยๆยกมือกุมขมับนวดคลึงๆนิดให้รู้สึกผ่อนคลายก่อนจะค่อยๆลืมตาขึ้น ก่อนจะเห็นใบหน้าเนียนใสของ…ไอ้เด็กบ้าเซฟ-_-

“นายช่วยเอาหน้าออกไปก่อนได้ไหม ฉันจะเป็นลมอีกรอบเพราะนายเนี้ยแหละ”ฉันพูดขึ้นก่อนที่ไอ้เด็กบ้าจะยิ้มแฉ่งแล้วถอยหน้าออกไป พอให้ฉันหายใจค่อยสะดวกบ้าง

“เป็นใงบ้าง ยังเจ็บอยู่ไหม”เสียงเข้มเอ่ยออกมาเรียบๆ ฉันค่อยๆหันหน้าไปมองทางต้นเสียงก่อนจะเห็นควินกับเวกัสนั่งอยู่บนโซฟามองมาที่ฉัน

“อื้อ ก็โอเคอยู่นะ ไม่ตายง่ายๆ"ฉันพูดขึ้นก่อนจะหยิบแก้วน้ำที่เซฟยื่นมาให้ดื่มแก้กระหาย

“ผมนี่ใจหายหมดเลยนึกว่าพี่จะโดนรุมยับซะแล้ว”เซฟพูดขึ้นก่อนที่ฉันจะนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้า

อ่า…ก็จริงฉันเกือบตายแหนะ ดีนะที่ตอนนั้นตำรวจมาซะก่อน ไม่งั้นฉันก็คงไม่ได้มานั่งอยู่ตรงนี้แล้วล่ะ แต่คงต้องขอบใจหมอนั้นล่ะมั้ง

“เดี๋ยวไปตามหมอมาก่อนแล้วกัน"ควินพูดขึ้นก่อนจะเดินออกไป ไม่เข้าใจเลยว่าหมอนี่จะเอายังกับชีวิตของตัวเอง บางทีก็เหมือนจะร่าเริง บางทีก็เหมือนจะเวียบขรึม คือมันสับสนกับตัวเองบ้างหรือป่าวว่ะ?

“สมควรไปตั้งนานแล้วป่ว่ะนั้น"

“แล้วทำไมนายไม่ไปเอง”ฉันสวนเซฟไปทันควัน นั้นสิ ทำไมหมอนี่มันไม่ไปถามหมอเองล่ะ ถ้ารู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าต้องตามหมอน่ะ

“โถ่~พี่สาว ถ้าเซฟไป เซฟก็ไม่ได้เห็นหน้าพี่สาวสิ!”เซฟพูดเสียงอ้อนๆก่อนจะโน้มตัวมาซบไหล่ฉัน

“ใครพี่สาวนาย”ฉันพูดกลับก่อนจะดันไหล่เซฟออกไปห่างๆ หันไปมองอีกคนที่อยู่ในห้องแต่กลับไม่พูดอะไรได้แต่นั่งนิ่งมองตาฉัน

“หมอนั้นไปไหนซะล่ะ"ฉันถามถึงไอ้ตัวซวยที่ไม่ว่าจะเจอกี่ทีกี่ทีก็พาฉันซวยไปซะตลอด

“เดี๋ยวมันก็มา คุณลุงกำลังกำลังโทรถามมันมารับผิดชอบอยู่"หืม…

“คุณพ่อก็อยู่นี่หรอ แล้วทำไมต้องให้ไอ้เด็กเวรนั้นมารับผิดชอบฉันด้วยล่ะ"

“อืม มันทำกับเธอขนาดนั้นจะไอ้มันยังร่าเริงรอสะใจเธออีกหรอ"

“บ้าบอสิ้นดี…แล้วรู้ได้ใงล่ะ"

“แถวนั้นมีกล้องวงจรปิด"เหอะ!พอคิดถึงเรื่องนั้นแล้วยังเจ็บใจไม่หายเลย

ไอ้เด็กบ้านั้น…

แกร๊ก! 

เสียงเปิดประตูออกมาก่อนที่ควินกับหมอจะเดินเข้ามาเพื่อตรวจอาการฉัน โดยรวมแล้วอาการของฉันก็ถือว่าฟื้นฟูได้ดีทีเดียวเลยล่ะ แต่ก็คงต้องพักผ่อนให้มากเพราะรู้สึกว่ายังคงช้ำในหลายจุดอยู่พอสมควร

คุณหมอออกไปแล้วทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบอีกครั้งก่อนที่เซฟและควินจะขอตัวกลับก่อนเหลือไว้เพียงฉันกับเวกัสเท่านั้น

“นี่..จริงๆฉันอยู่ได้นะ นายน่าจะกลับไปนอนได้แล้วเด็กต้องห้ามนอนดึกนะ”ฉันพูดขึ้นขณะที่มือยังมองดูนิตยาสารในมืออยู่

“รอดูอะไรสนุกๆ"เวกัสตอบออกมาทั้งที่ยังคงนอนหลับตาอยู่บนโซฟานั้น

“งั้นหรอ…ก็แล้วแต่นายก็แล้วกัน"ทั้งฉันและเวกัสหยุดบทสนทนาไว้เพียงเท่านั้นก่อนที่ต่างคนต่างเงียบ สักพักก็ได้ยินเสียงเปิดประตูเข้ามา พร้อมกับบุคคล2คน ซึ่งก็คือพ่อกับอีกคน… 

ที่เป็นตัวซวยในชีวิตของฉัน…

"ยังไม่ตายอีกใงว่ะ"มาถึงก็ปากหมา

"โทษทีนะที่ให้อย่างที่นานต้องการไม่ได้"ฉันพูดขึ้นก่อนที่หมอนั้นจะตวัดสายตามาจ้องฉันเขม้ง

"เอาล่ะๆ ที่ฉันให้แกมาเพราะต้องการให้แกรับผิดชอบพี่เขาซะ"คุณพ่อพูดขึ้นก่อนจะหันไปสบตาราฟ หมอนั้นขมวดคิ้วทันทีที่ได้ยินแบบนั้น

นี่นะหรอเรื่องสนุกที่เวกัสว่าน่ะ...

ก็น่าสนใจดี

"พ่อบ้าไปแล้วหรอ ผมไม่มีทางรับผิดชอบยัยนี่แน่ๆ ผมไม่ผิด เดิมทีต้นเหตุก็มาจากพ่อไม่ใช่ไงล่ะ"บ้าบอเถอะ!ถ้าฉันมีลูกแบบนี้นะ จะจับขี้เถ้ายัดปากตั้งแต่เด็กๆเลย...

"ไม่ว่ายังไงแกก็ต้องรับผิดชอบหนูจิลเขา"คุณพ่อพูดขึ้นเสียงเข้ม สายตาจริงจังอย่างปิดไม่มิด

"โถ่เว้ย!แล้วพ่อจะให้ผมทำยังใง ฆ่าทิ้งเลยม่ะจะได้จบปัญหา!!"หมอนั้นมันพูดอะไรออกมาน่ะ จะให้ฆ่าฉันทิ้งเนี้ยนะ นั้นเขาเรียกรับผิดชอบหรอ?!

"แกต้องดูแลหนูจิล"

"ห๊ะ!"...ฉันก็ยังอยากจะห๊ะด้วยเลย นี่เริ่มไม่สนุกแล้วนะ ถ้าจะให้หมอนี่มาดูแลฉัน ฉันว่าอาการฉันคงเข้าขั้นโคม่าแน่ๆ

"ไม่มีปัญหาอะไรแล้วใช่ไหม คงเข้าใจดีนะ ว่าต้องดูแลไม่ใช่ทำร้าย ดูแลหนูจิลจนกว่าเขาจะหายดีเป็นปกติซะ พอถึงตอนนั้นแกก็ค่อยแยกย้ายทางใครทางมัน"

"พ่อบ้าไปแล้วหรอว่ะ ผมไม่มีทางมาดูแลยัยนี่แน่ๆ แค่คิดก็เอียนแล้ว"อันนี้ฉันเห็นด้วย ขนาดไม่ค่อยเจอหน้ากันฉันยังเป็นซะแบบนี้ แล้วถ้าให้ดูแลฉันคงติดกับหมอนี่ไปจนตายอ่

"หึ!นั้นแหละสิ่งที่พ่อต้องการ เวกัสไปส่งลุงที่บ้านหน่อย"คุณพ่อแสยะยิ้มอย่างชั่วร้ายก่อนจะบอกให้เวกัสไปส่งที่บ้าน ไม่วายก่อนออกจากห้องก็ยังกำชับให้ดูแลฉันดีๆอีก

ฉันยังไม่ได้เอ่ยพูดกับคุณพ่อสักคำเลย ไปแล้ว...เหลือแต่ฉันกับตัวซวยนี่ 

เอาใงดีล่ะ

"เธอแมร่ง!ตัวซวยชัดๆ"

"ฉันมากกว่าไหมที่ต้พูดแบบนี้ ถ้าตอนนั้นนายช่วยฉันตั้งแต่แรก เรื่องคงไม่เป็นแบบนี้หรอก นี่เป็นความผิดนายรู้ไว้ซะด้วย"ฉันพูดขึ้นก่อนจะนอนตะแคงหันไปทางหน้าต่างทันที

"โถ่เว้ย!!ฉันอยากจะบีบคอเธอให้ตายจริงๆเลยว่ะ!"ฉันก็อยากทำแบบนั้นกับนายเหมือนกันนั้นแหละ

ไอ้เด็กบ้า!




__________________________________________

​มาอัพให้ครบแล้วนร้าาาา

เลวกว่านี้มีอีกไหมราฟ ป่านนี้จิลจะเป็นไงบ้างล้าาาา

ช่วยเม้นเป็นกำลังให้ด้วยนะ

ชื่อ
ความคิดเห็น