ท้องฟ้าและทุ่งหญ้า

แค้นรัก มาเฟียร้าย 25+++ (อ่านฟรี ไม่ติดเหรียญ)

ชื่อตอน : แตกหัก **แก้โค้ด&พูดคุย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 48.7k

ความคิดเห็น : 534

ปรับปรุงล่าสุด : 21 เม.ย. 2560 22:13 น.

แตกหัก **แก้โค้ด&พูดคุย

แบบอักษร

“ไหนว่าจะรอทานข้าวกับผม”

เสียงทุ้มอันคุ้นเคยทำให้หล่อนสะดุ้งตกใจ หันมองไปทางเขาที่ตีสีหน้าเรียบเฉย

“เอ่อ โทษนะคะ ดิฉันไม่ว่างคุย” พิมรภารีบตัดบทเลี่ยงที่จะคุยกับเขา อะไรกันอีก แค่นี้เธอก็จะแย่แล้ว มาให้เธอเห็นหน้าอีกทำไม หรือยังไม่เห็นน้ำตาหล่อน เลยยังไม่สาแก่ใจใช่ไหม

“มานี่” เขาคว้าแขนเล็กแล้วดึงลากหล่อนเข้าไปคุยทางบันไดหนีไฟ

ทั้งสองกำลังยืนอยู่ท่ามกลางความเงียบงัน มีเพียงแสงไฟสลัวตรงทางขึ้นลงบันไดมีไว้หากเกิดเหตุฉุกเฉินเท่านั้น

ที่นี่เป็นที่ที่ไม่มีใครอยากเข้ามาอยู่แล้วหากไม่จำเป็น มันจึงสะดวกต่อราฟาเอลหากจะพาหล่อนมาคุยตรงนี้ แม้พวกกาสปาโร่จะออกไปแล้วก็เถอะ แต่จะชะล่าใจไม่ได“ที่จริงคุณไม่ควรทำเรื่องให้มันเหนื่อยตัวเองนะคะ แค่คุณหาผู้หญิงคนอื่นที่ยอมเป็นนางบำเรอได้ เอาที่หน้าตาคล้ายๆฉันก็ได้... หน้าฉันโหลจะตาย” เธอยืนกอดอกหันหลังให้กับเขา

“แค่คุณรอทานข้าวกับผม มันจะไม่เป็นแบบนี้ พิมรภา” เขายังคงนึกโมโหเธออยู่ เขายอมทำทุกอย่างเพื่อไม่ให้เธอได้รับอันตราย มันไม่ง่ายเลยที่เขาเลือกจะไปขอถอนหมั้นกับมาเฟียรุ่นพ่อแถมแผนการที่ต้องเอาลูกสาวของเขาไปเสี่ยงแทนเธออีก หากพ่อโซเฟียไม่ไว้ใจในความสามารถมีหวังเขาคงได้มีศัตรูเพิ่มเป็นแน่ แต่เธอร้ายมากพิมรภา ที่ดื้อแพ่งมาแบบนี้ แถมมากับไอ้ดาวิเด้ ไหนจะชุดบ้าๆที่น่าเอาไปเผาทิ้งนี่อีก

“หึ ขนาดที่ที่คุยกัน ยังเป็นที่ลับๆเลยนะคะคุณดาเรนเต้ ซึ่งฉันไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่าช่างเหมาะกับเมียลับๆอย่างฉันเสียจริง”

ราฟาเอลสวมกอดหล่อนจากด้านหลังสูดดมผมลอนยาว กอดหล่อนแนบแน่น กอดขอเพิ่มกำลังใจเงียบๆ ซึ่งไม่รู้หลังจากนี้อะไรจะเกิดกับเขา

“ที่รัก ผมขอร้องล่ะ อย่าทำแบบนี้ ฟังผมนะ...

“ค่ะ” พิมรภาเริ่มเสียงอ่อนลงจนเขาคลายวงแขนออก พร้อมที่จะอธิบายให้หล่อนฟัง

แต่พิมรภากำลังเปิดกระเป๋าเครื่องสำอางซึ่งเธอใช้มันผิดวิธี จะเรียกมันว่ากระเป๋าใส่ปืน ..จะดีกว่า

ราฟเอลยืนมองการกระทำของพิมรภา

 เขาต้องยืนอึ้งเมื่อหล่อนหยิบปืนขึ้นมาจ่อหน้าผากเขา


.....ด้วยเกียรติของนายดาเรนเต้ ราฟาเอลโล่ มาเฟียโหดคนนี้แหล่ะ ที่มันยอมให้คุณเอาปืนจ่อหัวได้เลย ถ้ามันนอกใจคุณอีก...

.....ด้วยเกียรติของนายดาเรนเต้ ราฟาเอลโล่ มาเฟียโหดคนนี้แหล่ะ ที่มันยอมให้คุณเอาปืนจ่อหัวได้เลย ถ้ามันนอกใจคุณอีก...

…คำๆนี้มันยังคงก้องอยู่ในหู มันทำให้เธอเชื่อซะจนสนิทใจ ..

คิดไปคิดมา ก็อย่างว่า เธอมันง่ายเอง

ใครมันจะมาหลงรักผู้หญิงธรรมดาๆ ที่แสนจะใจง่าย หลอกง่ายอย่างเธอ

ตอนนี้เธอตื่นแล้ว นี่คือ ดาเรนเต้ ราฟาเอลโล่ มาเฟียตัวฉกาจ หล่อ  ร้าย  ซึ่งเมื่อคิดแบบไม่เข้าข้างตัวเอง ถ้าเธอเป็นเขา เธอก็คงจะไม่จริงจังหรอก ผู้หญิงบ้านๆตัวเล็กๆแบบนี้ ไม่มีอะไรน่าสนใจเลย..

แต่ที่เธอเลือกเอาปืนจ่อเขาในตอนนี้ หากเขาไม่เคยเอ่ยวาจาแบบนั้นออกมา เธอคงไม่คิดจะทำแน่..

“มีอะไรจะพูดต่อมั้ยคะ คุณดาเรนเต้ ฉันมันแค่ผู้หญิงธรรมดามากๆ แต่คุณอุตส่าห์ลั่นวาจาแบบนั้นเอง เอ๊ะ คุณจะกล้ายอมตายเพราะปืนจากยัยเด็กบ้านๆมั้ย หึ” ไม่มีทางหรอก เธอต่อประโยคในใจ

“มีอะไรจะพูดมั้ย ห๊ะ” พิมรภาเริ่มสติหลุด ตะคอกใส่ใบหน้าคมสันที่ยังคงยืนนิ่งมองหน้าเธอไม่ละสายตา เธอเกลียดสายตาแบบนี้ของเขาที่สุด

ราฟาเอลยืนนิ่งสายตายังคงอยู่ที่เดิม นั่นคือมองแววตาที่แสนจะเจ็บปวดของพิมรภา เธอจะรู้ไหม ว่าตอนนี้หัวใจเขาพังทลายไม่เป็นท่าแล้วเหมือนกัน เขาจะอธิบายตอนนี้ก็คงเหมือนแก้ตัว

มันคงถึงจุดแตกหักของเธอแล้วจริงๆ ไม่อยากจะคิดเลยหากเขาและเธอต้องห่างกัน ทุกสิ่งอย่างที่เขาตั้งใจล่ะ เธอไม่เคยรู้เลยว่าเขารักเธอมากขนาดไหน เขาผิดหวังที่สุด

“เดี๋ยว คุณจะไปไหน?” โซเฟียยืนขวางทางดาวิเด้ที่กำลังมองหาพิมรภาด้วยความเป็นห่วง

“มีธุระอะไรหรือเปล่าครับ คุณโซเฟีย”

“ก็แค่สงสัยว่า ที่คุณตีสนิทกับพิมรภาน่ะ เพียงเพราะอยากแก้แค้นราฟาเอล เรื่องฉัน รึเปล่า” โซเฟียเหยียดยิ้มเบาๆเข้าข้างตัวเอง

ดาวิเด้หันขวับมองมาทางหล่อนทันที หลังจากที่สายตาไม่มองหล่อนมัวแต่มองหาพิมรภาอยู่

“แต่ก่อน ยอมรับครับ แต่ตอนนี้ ผมรู้สึกว่า เธอมีอะไรที่พิเศษจนผมหลงรักแม้ไม่มีโอกาสครอบครอง หวังดีต่อเธอและผมให้เกีรยติเธอมากกว่าทุกๆคนที่ผมเคยผ่านมา เพราะเธอพิเศษยิ่งกว่า”

โซเฟียรู้สึกเหมือนเขากำลังตบหน้าเธออย่างแรง นี่เขาเป็นบ้าไปแล้วหรือ ที่บังอาจคิดว่าผู้หญิงเอเชียคนนั้นพิเศษกว่าเธอ

“ฉันกับแม่นั่น มันคนละชั้น อย่าเอามาเปรียบสิ”

“หึ คุณก็ยังมีนิสัยชอบเอาชนะเหมือนเดิม” ดาวิเด้ส่ายหัวแล้วเลือกเดินหนีไป

“นี่หยุดนะ ไอ้คนบ้า นั่นจะไปไหน คุยกันยังไม่เสร็จ"

ดาวิเด้หยุดกระทันหันจนโซเฟียหัวคะมำชนไหล่เขา

“โอ้ยยนี่ บ้าที่สุดเลยเดย์ คุณมันบ้าเหมือนเดิม”

ดาวิเด้ เดินต่อไม่สนใจเธอ “ขอโทษสักคำไม่มี”

“แล้วคุณจะเดินตามผมมาทำไม”

“ก็ฉันตามหาราฟาเอลอยู่ และฉันรู้ว่าสองคนนั่นอาจจะอยู่ด้วยกัน”

“ฉลาดดีนี่”

“หยุดนะดาวิเด้ เลิกด่าฉันทางอ้อมสักที รีบไปตามหาผู้หญิงของคุณกลับไปได้แล้ว"

“แน่นอนอยู่แล้ว..ดอกไม้สวยๆแบบเธอไม่ควรจะอยู่ในดงปิศาจแบบนี้นาน”

“ชิส์"

นานราวสิบนาทีที่พิมรภายังคงเอาปืนจ่อขมับเขาอยู่อย่างนั้น ส่วนราฟาเอลก็ยังคงอยู่ท่าเดิม แต่สายตาเขาแดงก่ำ ทำตัวไม่ถูก ไม่อยากให้เหตุการณ์นี้ทำให้เขาและเธอต้องเลิกกัน

แต่ในเมื่อแผนมันใกล้จะดำเนินมาจนสุดแล้ว เขาคงต้องยอมปวดใจ

ถ้าให้เลือกระหว่างเลิก กับ ห่วง

ชั่งใจดูแล้ว เขาห่วงชีวิตห่วงความปลอดภัยหล่อนที่สุด เพราะแค่นึกถึงเมื่อครั้งที่เธอโดนยิง..เขาก็ทรมานที่สุด

ไม่อยากให้มันเกิดขึ้นซ้ำสอง ไม่อยากเห็นเธอเจ็บ หรือร้ายกว่านั้น คือการจากลาตลอดกาล..

“พูดออกมาเซ่!!! ร้องขอชีวิต แล้วพูดความจริงว่าฉันมันโง่” เธอตะคอกใส่เขาเสียงดังจนโทนี่ที่เดินวนเวียนตรงประตูด้านหน้าเป็นห่วงเจ้านาย ครั้งนี้นายหญิงคงโมโหมาก

ส่วนดาวิเด้และโซเฟียมองเห็นโทนี่และได้ยินเสียงพิมรภาอยู่ด้านในเขารีบวิ่งหวังจะเข้าไป กลับถูกโทนี่ห้ามไว้

“ห้ามเข้าครับ”

“เงียบเลยโทนี่ หรือจะทำให้แผนแตก” โซเฟียขู่เขาฟ่อ พร้อมกอดเขาไว้จนโทนี่ทำตัวไม่ถูกไม่กล้ารุนแรงกับหล่อน

ดาวิเด้ที่กำลังยืนนิ่งได้ยินคำหลุดออกจากปากโซเฟียต้องรีบสลัดความสงสัยนั้นทิ้งแล้วรีบถือโอกาสเข้าไปข้างในทันที

เขาต้องตกใจเมื่อพบกับภาพที่ไม่น่าเชื่อ

นึกว่าเธอแค่ยืมไว้ป้องกันตัว นี่เธอกำลังเอาปืนของเขาไปจ่อหัวราฟาเอล

ส่วนราฟาเอลนั้นยืนนิ่งยอมดูการตัดสินใจของหล่อน ทั้งๆที่คนอย่างมันนั้นแค่แย่งปืนหล่อน ทำได้ง่ายมาก

“เอ่ออ ใจเย็นๆ สิครับ”

“มึงไม่เกี่ยว” ราฟาเอลกัดฟันกรอดเอ่ยรอดไรฟัน

 “คุณคงโมโหหิวใช่มั้ยพิมรภา ป่ะ กลับกันก่อน” ดาวิเด้ทำใจดีสู้เสือยื่นนิ้วชี้แตะปลายประบอกปืนเบาๆ จนมือที่กำปืนแน่นจนสั่นเทาของหล่อนปล่อยมันลง

 “ลาก่อน ราฟาเอล ที่รัก” เธอเขย่งปลายเท้ายื่นริมฝีปากบางประทับลงบนหน้าผากเขาแล้วเดินจากไป

หลังจากจบประโยคเอ่ยลาของหล่อน ราฟาเอลยังคงนิ่งเงียบเหมือนเดิม ยืนฟังเสียงรองเท้าส้นสูงเดินออกห่างไปเรื่อยๆ เรื่อยๆ 

**มีสิ่งเดียวที่ป๋าของเรากลัวและคอนโทรลไม่ได้เลย ตอนนี้คือ   เจ๊พิม นายหญิงของเรานี่แหล่ะ

อารมณ์มาเต็ม......อินนนนน  สงสารป๋า / มานี่มา มาหาไรท์



พูดคุยกันก่อน อ่านๆๆ

มีการคอมเม้นท์กันอย่างอุ่นหนาฝาคั่ง ซึ่งไรท์ตกใจปนดีใจนะคะ ที่ท่านๆอินกับสิ่งที่ไรท์พยายามสื่อ

แต่..แต่มีสิ่งหนึ่งที่ไรท์อยากให้นักอ่านทุกท่านรับทราบในจิตใจของนายหญิงเราคือ

พิมรภาเป็นคนใจดีเว่อร์วังมาก ใครที่อ่านตอนก่อนหน้าๆนั้นคงรู้ดีโน๊ะ ซึ่งนั่น หากป๋าบอกแผนการไปแล้ว นางอาจจะไม่ยอมอยู่แล้ว ถึงจะไม่ชอบโซเฟียก็เถอะ นางขอยอมเสี่ยงตายดีกว่าให้โซเฟียมาเสี่ยงแทน นี่คือความใจดีของนางที่ป๋ารู้ดี ป๋าไม่ยอมบอกก็เพราะงี้ แถมช่วงนี้นางยิ่งอารมณ์แปรปรวนบ่อย ป๋าห่วงของป๋า

ทีแรกตั้งใจจะสื่อในตอนต่อๆไป แต่อดรนทนไม่ไหว ซะมีไรท์โดนด่าเยอะมาก ซึ่งนั่นเราจะไม่ยอม55

**นิยายใกล้จะจบแล้วนะคะ ไม่เกิน90ตอนแน่นอนจ้า น่าจะแปดฝิบฟ่าๆ รึเปล่า??? ฮ่าๆๆ งงๆ


***ในขณะที่สองผัวเมียเขาดราม่าหนักๆอยู่นั้น ...มีใครสัมผัสได้ถึงเคมีบางอย่างของถ่านไฟเก่ามั้ย  หื๊มมมม****

***คืนนี้ไม่ได้อัพนะคะ ที่รัก ไม่ได้เล่นตัว แค่เหนื่อยจ้าา จุฟๆๆ รักทุกท่าน คืนนี้ตั้งใจจะสมัครเป็นนักเขียนในระบบจริงๆจังๆ/สักทีจ้าาา

แจ้งๆๆๆ รีบอ่านกันนะคะ ปั่นจบขอลบเด้อจ้า ไรท์อยากมีเล่มเป็นของตัวเอง^^

ขอบคุณยอดวิวทุกท่านนะคะ ทั้งเงาและออกมาบ่น เค้าอ่านทุกคอมเม้นท์จริงๆนะเตง

กราบงามๆค่ะ ฝันดีนะคะ



ชื่อ
ความคิดเห็น