Gila

ขอบคุณที่สนับสนุนนะคะ แนะนำ ติชม ได้น้า : ) อย่าลืมกด "ถูกใจ" ให้เค้าด้วยน้า

บทที่ 7 ดินเนอร์มื้อแรก (50%)

ชื่อตอน : บทที่ 7 ดินเนอร์มื้อแรก (50%)

คำค้น : ชะตารักพิศวาสหัวใจเถื่อน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.5k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 20 เม.ย. 2560 23:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 7 ดินเนอร์มื้อแรก (50%)
แบบอักษร

“เลือกเอาแล้วกัน จะแต่งตัวดีๆแล้วออกไปข้างนอกหรือจะให้ฉันจับเธอแก้ผ้า ‘กิน’ กันอยู่ในห้องนี้”

ไม่ต้องรอให้ขู่ซ้ำ หญิงสาวลุกขึ้นสวมเสื้อโค้ทขนสัตว์ของ ‘จอมเผด็จการ’ อย่างขัดไม่ได้ เธอพึ่งสังเกตว่าตนเองกำลังสวมเสื้อผ้าหลวมโพรกของใครก็ไม่รู้ หึ! ยังจะมีใครอีกที่ทำเรื่องแบบนี้ได้ ภายในใจพลันรุ่มร้อนก่นด่าแช่งชักหักกระดูกอีกฝ่าย นิ้วมือสั่นเทากลัดกระดุมเข้าหากันทุกเม็ดจนถึงคอเสมือนปราการป้องกันอันแน่นหนา

“เร็วๆด้วย” ชายหนุ่มกล่าวก่อนจะหันหลังเดินออกไป

‘รีบขนาดนั้นก็กระโดดออกทางหน้าต่างเลยสิ!’ นั่นเป็นสิ่งที่เธอคิดแต่ไม่ได้ปริปาก

ผู้ป่วยเดินตามชายหนุ่มไปเงียบๆ ไม่ได้ก่นด่าหรือคิดจะวิ่งหนีเข้าห้องอื่นไประหว่างทาง อาการวิงเวียนแล่นสู่สมองเป็นระลอก เธอรู้สึกเหมือนแบกหินไว้ที่หลังก็ไม่ปาน ยิ่งสาวเท้าตามอีกฝ่ายก็ยิ่งห่างออกไป ท้ายที่สุดจึงหยุดจับราวบันไดพยุงตัว แข็งใจไม่ปริปากขอความช่วยเหลือจากคนข้างหน้า

‘บ้าจริง’ หญิงสาวด่าตนเองในใจ เล็บมือทั้งห้าจิกเข้ากับเหล็กแข็งจนซีดขาว

“นี่!!!”

หัวใจที่เคยแข็งแรงดีอยู่ๆก็กระตุกวูบเมื่อหันมาพบร่างบางโงนเงนเหมือนคนจะล้มแหล่มิล้มแหล่ คำหยาบคายนับสิบถูกสบถภายในใจถึงความดื้อรั้นของหญิงสาว โชคดีแค่ไหนที่เขานึกเอะใจว่าทำไมเจ้าหล่อนไม่ตามลงมาเสียที ขายาววิ่งกลับขึ้นบันไดทีละ 2-3 ขั้นเพื่อไปถึงตัวอีกฝ่ายให้เร็วที่สุด

“ทำบ้าอะไรของเธอ! อยากหัวทิ่มตกลงมาตายรึไง!” เสียงทุ้มตวาดพลางผลักร่างบางให้ถอยหลังไปจากโซนอันตราย

ตุ้บ!

หญิงสาวล้มไปกองกับพื้น ทั้งๆที่ชายหนุ่มไม่ได้ใช้แรงกับเธอเหมือนเช่นทุกครั้ง น่าแปลกที่ทำไมเธอรู้สึกแข้งขาอ่อนแรงได้ขนาดนี้

“พิมพ์นารา!!”

เธอได้แต่หงุดหงิดใจกับอีกฝ่ายว่าจะเรียกทำไมนักหนา ความตระหนกตกใจที่ปรากฏเพียงเสี้ยววินาทีบนใบหน้าคมสันเป็นสิ่งที่เธอไม่มีวันได้เห็น ด้วยเหนื่อยใจที่จะอ้าปากเถียงกับอีกฝ่าย มือสั่นเทาจึงยกขึ้นกุมขมับหลับตาไปเสียดื้อๆ เธอวาดหวังว่าจะนั่งพักชั่วครู่เท่านั้น ไม่ได้คิดจะแสดงละครแต่อย่างใด

“เธอนี่มัน…!!” ชายหนุ่มไม่รู้จะสรรหาคำอะไรมาว่าคนตรงหน้า จึงได้แต่ถอนหายใจหนักๆ

“ฉันเบื่อที่จะพูดมากกับเธอแล้ว” ความเอือมระอาถ่ายทอดออกมาผ่านทางน้ำเสียง

“ฉันก็ขี้เกียจ…เอ๊ะ!”

คำที่เหลือถูกกลืนกลับเข้าไปในลำคอเมื่อร่างอ่อนแรงถูกช้อนขึ้นโดยคนที่เธอก็รู้ว่าใคร เริ่มแรกเธออยากจะดิ้นสุดแรงเกิดเพราะเกลียดเหลือเกินกับการแนบชิดกับอีกฝ่ายเช่นนี้ แต่เมื่อมองเห็นขั้นบันไดเรียงรายอยู่ตรงหน้า…การขัดขืนคงไม่ใช่ตัวเลือกที่ดีนัก มือเรียวจับปกเสื้อของอีกฝ่ายแน่นแทนการกอดคอ หากเขาโยนเธอลงไปจากตรงนี้ สาบานด้วยเกียรติที่มีว่าเธอจะไม่ยอมเจ็บตัวคนเดียวแน่

มิเกลมองคนในอ้อมแขน ดูจากสีหน้า ‘เปี่ยมความสุข’ ก็เดาได้ว่าหล่อนกำลังอดกลั้นขนาดไหน แรงที่กำคอเสื้อไว้แน่นจนแทบหายใจไม่ออก ความคิดตื้นๆในสมองน้อยๆของเจ้าหล่อนมีหรือเขาจะไม่รู้

“หึ! อวดเก่งให้ได้ตลอดไปสิ” ชายหนุ่มกล่าวเสียดสี

หมาเห่าอย่าเห่าตอบ ฉันใดฉันนั้น บางครั้งความเงียบจึงเป็นคำตอบที่ดีที่สุด หญิงสาวกรอกตาไปมา แสร้งหูหนวกขึ้นมาชั่วขณะ เพราะเธอไม่ได้มองชายหนุ่มแม้แต่นิด จึงไม่เห็นรอยยิ้มกึ่งขมวดคิ้วที่แตกต่างออกไปจากทุกที

ขายาวก้าวสม่ำเสมอเดินลงบันไดพาเธอมายังห้องที่นอกจากเตาไฟฟ้าและไมโครเวฟก็ไม่มีสิ่งอื่นบ่งบอกว่ามันคือ ‘ครัว’ ชายหนุ่มปล่อยเธอนั่งลงบนเก้าอี้สูงหน้าเคาน์เตอร์ ก่อนจะใช้แขนทั้งสองข้างขังเธอไว้ภายใน ภายใต้ร่างหนากำยำดุจกำแพงสูงตระหง่าน แผ่ไอคุกคามเตือนให้หยุดคิดเรื่องที่จะหนี

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะพึ่งหายจากอาการหน้ามืดหรือแสงสว่างในครัวมันจ้าเกินไป ชั่วขณะเธอเห็นว่านัยต์ตาคมกริบคู่นั้นวิบวับเหมือนหมาเห็นกระดูกไม่มีผิด

“ไม่ขอบคุณหน่อยเหรอ มารยาทน่ะ มีในสมองของเธอบ้างไหม” ชายหนุ่มเลียนแบบคำพูดที่อีกฝ่ายเคยว่าไว้ นิ้วชี้ยกขึ้นเคาะหัวหญิงสาวไม่แรงแต่ก็ไม่เบา

‘แล้วมันเป็นเพราะใครล่ะ!’ แน่นอน บางทีความคิดกับสิ่งที่ถ่ายทอดออกไปไม่จำเป็นต้องตรงกัน

“ขอบคุณ” หญิงสาวตอบห้วนๆพร้อมกับเบือนหน้าหนีชมความมืดนอกกระจก

แม้ไม่ได้สบตาตรงๆแต่เธอก็รู้ว่าอีกฝ่ายยื่นหน้ามาใกล้ไม่ถึงคืบ ร่างบางเอนตัวเพื่อพยายามรักษาระยะห่าง ความแข็งที่กระทบหลังคือคำเตือนว่าทางรอดสุดท้ายได้ถูกปิดตายแล้ว จะทำอะไรก็รีบทำซะ จวบจนกระทั่งลมหายใจร้อนฉ่ารดแก้มเบาๆ เธอถึงพึ่งนึกได้ว่าควรไหลออกไปเนียนๆได้อย่างไร

“แค่ก แค่ก!” หญิงสาวแสร้งไอปิดปากไม่หยุดขณะเดียวกันหางตาก็สังเกตท่าทีของอีกฝ่าย

“ฉัน…หิวน้ำ” เสียงแหบแห้งเข้ามาแทนที่เมื่อเห็นว่าปราการหินตรงหน้ายังไม่ขยับออกไปซักที

ชายหนุ่มนิ่งมองคนป่วยซักพัก ใบหน้าซีดเซียวตัดกับเสื้อผ้าที่สวมใส่เหมือนขาวกับดำ เขาเกือบจะเชื่อแล้วว่าหล่อนมีอาการ ‘เจ็บคอ’ ขึ้นมากะทันหันจริงๆถ้าไม่เห็นดวงตาแพรวระยับมากเล่ห์คู่นั้นเสียก่อน ซ่อนสีหน้าหล่อนทำได้เกือบจะดี แต่สุดท้ายมาตกม้าตายกับการซ่อนแววตา แมวหรือจะกลายมาเป็นจิ้งจอกภายในวันเดียวได้ ไม่นานจึงผละออกตามความต้องการของอีกฝ่าย

“นั่งเฉยๆ” เสียงทุ้มเอ่ยคำสั่ง

“แค่ก แค่ก!”

ชายหนุ่มไม่มีวันรู้ว่าความหมายที่แท้จริงของการไอคือ ‘เออ เออ’

พิมพ์นาราลอบมองตามร่างหนาของชายหนุ่ม คิ้วเรียวเลิกขึ้นเล็กน้อย เธอไม่แน่ใจว่าพิษไข้สามารถทำให้คนตาฝาดไปได้หรือเปล่า

มิเกลเดินอ้อมไปเปิดตู้หยิบแก้วออกมาหนึ่งใบก่อนจะไปรองน้ำอุณหภูมิห้องจากก๊อก นัยน์ตาสีครามเหลือบมองก๊อกที่ใช้สำหรับน้ำร้อนข้างๆ ริมฝีปากบางยกยิ้มเล็กน้อย  

“ฉันไม่รู้หรอกนะอะไรคือเย็นไปร้อนไป” ร่างหนากล่าวก่อนจะยกน้ำขึ้นดื่ม พลางสาวเท้าเดินกลับมาหยุดตรงหน้าคนป่วยอีกครั้ง

“แต่ฉันคิดว่านี่มันเย็นไปสำหรับคนป่วยแบบเธอ ถ้าได้น้ำที่อุ่นขึ้น…คงจะดีกับเธอมากกว่า”

หญิงสาวมองชายหนุ่มที่ค่อยๆละเลียดน้ำอย่างงงงวย เธอไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายต้องการอะไร หรือว่าเธอกำลังโดนทรมานด้วยการสั่งให้อดน้ำ?

เฮ้อ…สมองเธอต้องกระทบกระเทือนแน่ๆที่คิดไปว่าคนแบบนี้จะรู้จักสิ่งที่เรียกว่า ‘ดี’

ก่อนที่เธอจะลุกออกไปทันใดนั้นคนตรงหน้าก็เข้ามาประชิดตัวเสียก่อน ใบหน้าที่อยู่ๆก็โน้มเข้ามาใกล้ประดับรอยยิ้มชั่วร้ายชัดเจน ไม่ทันที่เธอจะได้ผลักอีกฝ่ายออกไป พลันนิ้วแกร่งก็บีบแก้มบังคับให้เธอเผยอปากโดยไม่มีสิทธิ์แม้จะขัดขืน!

“!!!”

ริมฝีปากที่ประทับเข้ามาแนบสนิทจนไม่เหลือช่องว่าง ร่างบางแข็งค้างเนื่องจากความตระหนกกับการกระทำของอีกฝ่าย สติที่ถูกขโมยไปกลับคืนมาเมื่อน้ำอุ่นค่อยๆทะลักเข้ามาทีละนิด ฤทธิ์เดชที่พับเก็บไว้กลับมาแสดงอำนาจแทบจะทันที!


------------------------------------------------------

สวัสดีหลังสงกรานต์ค่าผู้อ่านทุกคน คิดถึงผู้อ่านม๊ากมาก <3

โอ้ย เบื่อตามิเกล พูดดีๆก็ไม่เป็น ห่วงเค้าก็มัวแต่ปากแข็งอยู่นั่นแหละ เลยได้แต่ทำตามความเคยชิน หนูนาราต้องไม่รู้แน่ๆว่าระหว่างที่นอนไม่รู้เรื่อง ใครเป็นคนป้อนยาป้อนน้ำให้ ฉะนั้นเรื่องนี้ มิเกลเค้าชำนาญจ้า 55555 (ขำหนักมาก)

ตอนต่อไปจะรีบมาค่าาาา ไม่ทิ้งให้คิดถึงแน่นอน

คืนนี้ฝันดีราตรีสวัสดิ์นะคะ <3

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น