มดตะนอย เซอร์

ไม่ติดเหรียญค่ะ ขอเพียงแค่ เม้นรัวๆ เท่านี้พอค่ะ หรือไลค์เพื่อเป็นกำลังใจให้ก็ได้นะคะ
[THE END] ภรรยาที่รัก [ผู้ชายกลัวเมีย] NC+ (ไม่ติดเหรียญนะคะ อ่านฟรี)

ชื่อตอน : EP 18 ทะเบียนสมรส

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.9k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 21 เม.ย. 2560 18:39 น.

EP 18 ทะเบียนสมรส

แบบอักษร

“อืม” เสียงแผ่วๆดังออกมาจากลำคอของคนตัวเล็ก ก่อนที่เธอจะขยับตัวพลางหรี่ตากึ่งหลับกึ่งตื่น

“กี่โมงแล้วเฮีย” ตื่นขึ้นมาได้ก็ถามเวลาทันที เฮ้อ!แมวน้อยของผมช่างน่ารักจังเลย

“จะบ่ายแล้ว” นี้เราสองคนนอนกินบ้านกินเมืองขนาดนี้เลยหรอ ดีนะแค่นอนกินบ้านกินเมือง ไม่ได้กินหินกินทรายกินปูน ฮ่ะฮ่า

“เฮ้อ!พรุ่งนี้ก็เริ่มงานอีกแล้วอ่ะ” ร่างน้อยๆถอนหายใจเบาๆพลางพึมพำออกมา ก่อนที่หัวทุกจะมุกเข้ามาซุกอกแกร่งอย่างออดอ้อนเอาใจ จนทำให้ผมอดที่จะอมยิ้มให้แก่ความน่ารักของภรรยาตัวน้อยไม่ได้

“รักนะครับ” พูดแล้วผมก็กดจูบลงไปที่ผมดกดำด้วยความรักใคร่ อย่าว่าแต่รักใคร่เลย...ผมรักเธอมาก มากกว่าชีวิตอีก

“เฮีย แต่งงานกันนะ” ห๊ะ!อะไรนะ ผมฟังไม่ผิดใช่ไหม? คำนี้ของดิว..จากที่ผมกำลังจะหลับต่อเป็นต้องสะดุ้งเฮือกเพราะคาดไม่ถึงว่าเธอจะเอ่ยคำนี้ออกมา

“ไม่ได้หรอก ต้องให้เจ้ออกเรือนก่อน เราถึงจะแต่งได้” อธิบายออกไป เพื่อให้เธอเข้าใจแจ่มแจ้ง

“จดทะเบียนสมรสก่อนก็ได้ นะคะ” ยิ่งพูดหัวทุยก็ยิ่งซบพลางถูไปมาที่อกแกร่งอย่างเอาใจ

“แบบนั้นยิ่งไม่ได้ใหญ่เลย” พูดแล้วผมก็ยิ่งกระชับอ้อมกอดเธอให้แน่

“ใช่สิ...ไม่รักแล้วนิ..อึก..คนไม่สำคัญต่อให้พูดแทบเป็นแทบตายก็ไม่สำคัญ..อึก..ฮือ..” จู่ๆคนตัวเล็กก็งอแงพร้อมกับเสียงสะอึกสะอื้นด้วยความน้อยใจ เห้อ!เอาไงดีล่ะ

“งั้น!ไปปรึกษาม๊ากับป๊าแล้วก็พ่อกับแม่ของหนูก่อน” ถ้าจะทำแบบนี้ เราต้องปรึกษาผู้หลักผู้ใหญ่ก่อน

“ค่ะ ก็ได้” จากเมื่อครู่นี้งอแง ตอนนี้กลับดี้ด้าดีจัง ในจังหวะเดียวกัน...ดิวรีบแกะแขนแกร่งผมออกก่อนที่เธอจะวิ่งแจ้นเข้าห้องน้ำทันที เธอวิ่งไปโดยร่างเปลือยเปล่าไม่มีผ้าแม้แต่ชิ้นเดียว

“เฮียไปอาบน้ำข้างล่าง ลงไปเดี๋ยวนี้เลย” เสียงใสแจ๋วดังขึ้นมาจากคนในห้องน้ำ ฟังดังนั้นมันจึงทำให้ผมค่อยๆลุกแล้วลงไปอาบน้ำข้างล่างอย่างเหนื่อยใจ ตอนแรกก็เหมือนจะดี พอมาถึงตอนนี้สิ เห้อ! (ถอนหายใจอย่างลำบากลำบน หมายถึงลำบายใจนะ)

.

.

.

   ณ ตอนนี้อยู่ที่บ้านของพ่อแม่ยัยตัวเล็กส่วนม๊ากับป๊าของผมก็มาด้วย ตอนนี้เราคุยกันได้นานพอสมควรแล้วแหละ คุยกันนานพอที่จะเข้าประเด็นเรื่องแต่งงานได้แล้วแหละ

“หนูเป็นคนขอพี่เค้าแต่งงานเองแหละ” ดิวพูดจนทำให้ทุกคนหันไปมองเธอเป็นตาเดียว

“แต่ม๊าว่าเราน่าจะรอพอยท์ก่อนนะหนูดิว” ม๊าของผมยังคงความที่ว่า...'ให้คนเป็นพี่ออกเรือนก่อน'

“ถ้ารอเจ้ มีหวังหนูกับเฮียไม่ได้เป็นผัวเมียทะเบียนแน่นอนค่ะ ดีไม่ดีอาจจะท้องป่องโดยไม่ได้จดทะเบียนหรือแต่งงานเลยก็ได้” ที่เธอพูดมันก็ถูก ถ้ามัวรอแต่เจ้ มีหวังดิวท้องป่องโดยไม่ได้อะไรสักอย่างแน่

“ป๊าเห็นด้วยกับหนูดิวนะ แล้วฝั่งคุณวิ คุณศักดิ์มีความเห็นว่าไง?บ้างครับ” ป๊าผมถามอย่างสุภาพ วินี้คือแม่ของดิว ส่วนศักดิ์ก็เป็นชื่อพ่อของดิว

“ผมกับคุณวิเราแบบไหนก็ได้ แต่ต้องให้ลูกดิวได้ความเป็นธรรม เพราะผมมีลูกคนเดียวแถมยังเป็นลูกสาวอีกด้วย” พ่อของดิวพูด มันหมายความว่าไง?

“จดก่อนไม่ได้หรอคะ? ม๊าคิดว่าแบบที่หนูดิวพูดมันก็ถูกนะ จดไปก่อนเลยเนาะ” ม๊าเสนอ

“ทางเราจะให้สินสอดไปก่อน เครื่องเพชร 3 ชุด กับเงินสดอีก 2 ล้านบาท แต่พอแต่งจริงๆเราค่อยว่ากันอีกที” ป๊าเอ่ย ทว่าเรื่องสินสอดทองหมั่นต้องให้ฝ่ายหญิงเป็นของขอไม่ใช่หรอ? (หรือยังไง..ผมงง??)

“เรื่องสินสอดทองหมั่นมันไม่ใช่ปัญหาอยู่แล้วสำหรับทางเรา อีกอย่างถ้ามันยุ่งยากก็ไม่ต้องแต่งก็ได้ แค่จดทะเบียนสมรสแล้วอยู่ด้วยกันเลยก็ได้ ดิวมันก็มีงานการทำ ส่วนภีมก็เป็นถึงเทรนเนอร์มืออาชีพ อยู่ด้วยกันคงไม่อดอยากหรอก” พ่อของดิวเอ่ยร่ายยาว ที่ท่านพูดมันหมายความว่าอะไร? ผมนี้เดาไม่ออกเลยว่าท่านกำลังคิดอะไรกันแน่ ตอนนี้ผมกับดิวเราต่างก็ทำได้เพียงนั่งมองหน้ากัน ดิวนั่งฝั่งพ่อกับแม่ของเธอ ส่วนผมก็นั่งกับม๊าและป๊าบนโซฟารับแขกตัวยาว

“ค่ะพ่อ ไม่ต้องแต่งก็ได้ แค่จดทะเบียนแล้วอยู่ด้วยกันเลย ไม่ต้องแต่งให้ยุ่งยาก สมัยนี้คนที่ไม่ได้จัดงานแต่งก็มีเยอะแยะ ถ้าอยากมีรูปเราก็แค่ไปถ่าพรีวิดดิ้งชุดแต่งงานก็ได้นิคะ” ดิวเอ่ยขึ้นมา ทำให้ทุกคนเห็นด้วยเป็นอย่างยิ่ง โดยเฉพาะผม

“แล้วภีมว่าไงล่ะลูก” ม๊าหันมาถามผม สงสัยม๊าคงเห็นผมนั่งเงียบนาน

“แบบที่ดิวว่าก็ได้ครับ” พอถึงบทพูด ก็พูดสั้นๆ

“แต่งานแต่งมันเป็นประเพณีนะ” ม๊าหันมามองผมกับดิวสลับกันไปมา

“แค่จดทะเบียนก่อน ค่อยมาแต่งทีหลัง ให้เจ้แกแต่งก่อนเลยค่ะ พอถึงวันนั้นคิวต่อไปก็คงจะเป็นหนูกับเฮีย” ดิวพูดยิ้มแย้ม นี่ที่พูดมาคงจะไม่ใช่แผนอีกนะ ยัยตัวแสบ!!

“เอาแบบที่ดิวว่าก็ได้” พ่อของดิวเห็นด้วย

    ในที่สุดแล้วผมกับดิวก็เป็นสามี-ภรรยากันตามทะเบียนสมรส ส่วนค่าสินสอดทองหมั่น ป๊าผมยกให้ดิวก่อนคือเครื่องเพชร 3 ชุด กับเงินสดไว้ใช้อีก 2 ล้านบาท

.

.

    เวลา 18:00 น. ณ บ้านของเราสองคน 

 “เฮีย วันนี้วันอะไร” จู่ๆเธอก็ถามขึ้นมา

“วันจันทร์” ตอบออกไปอย่างไม่คิดอะไรมาก ก็มันเป็นแค่วันจันทร์ วันธรรมดา

“นั้นไง! เรื่องใหญ่ขนาดนี้ยังไม่จำอีก ใช่สิ!ไม่สำคัญแล้วนิ” เธอพูดอะไร? ผมงงจริงๆนะเนี่ย

“โอ๋..เฮียไม่รู้จริงๆ” ยิ่งเห็นเธองอแงก็ต้องยิ่งเอาใจ เพราะพึ่งไปจดทะเบียนสมรสกันมาหมาดๆ

“คิดให้ออกเลย ถ้าคิดออกแล้วค่อยมาคุยกัน” บ้าไปแล้ว!ใครมันจะคิดออก พูดจบร่างน้อยๆก็เดินกระแทกเท้าขึ้นไปบนห้อง ก่อนที่ผมจะเดินตามก้นมลขึ้นไป

“แล้ววันอะไรล่ะ เฮียขอโทษที่เฮียไม่รู้” เข้ามาในห้องได้ ผมก็ร่ายบอกเธอเลย

“ก็วันที่เราจดทะเบียนด้วยกันไง แค่ไปจดมายังไม่ถึงชั่วโมงเลย จำไม่ได้สะแล้ว มันน่าน้อยใจไหมล่ะ?” ร่างน้อยๆหย่นก้นมลนั่งลงบนเตียงนอนพลางกอดอกเหมือนเคืองในตัวผมมาก

“อ้อ!อันนี้เฮียจำได้” พูดจบผมก็เดินเข้าไปกอดเธออย่างเอาใจ

“แล้วทีหลังก็หัดจำซ่ะ จะได้ไม่ต้องคอยบอกให้ยุ่งยาก”

“ครับ ต่อไปจะจำให้ขึ้นใจเลย” ผมยังเอาใจเธอต่อไป แหม!ไอ้เราก็นึกว่าเป็นวันที่แบบเคยผ่านมาแล้วเป็นปี แต่นี้มันเป็นวันที่ผ่านมาแล้วแค่ไม่กี่ชั่วโมงเอง....

ชื่อ
ความคิดเห็น