ไปอ่านต่อในแอป ได้อารมณ์มากกว่า แถมยังรับ กุญแจฟรี ได้อีก

tunwalai logo
ธัญวลัย rating 100,000+ ratings

phaprayz

#แทฮยองโอเค [KookV , Yoonmin ft.BTS][END]

ชื่อตอน : Chapter 28 : จากลา [100 per.]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.6k

ความคิดเห็น : 54

ปรับปรุงล่าสุด : 22 เม.ย. 2560 23:07 น.

Chapter 28 : จากลา [100 per.]

แบบอักษร

- ปล่อยมือน้องกูสักที ถ้ามึงไม่ได้รู้สึกอะไรแล้ว –


“…เจ็บปวดรู้ไหมที่เธอโลเลหัวใจ...

…และมาวันนี้เธอเองที่ขอเริ่มใหม่...

...ให้เจ็บซ้ำ ๆ ก็คงจะไม่ไหว...

...เก็บใจของเธอเก็บมันไป ได้ไหม...”

- น้ำตาที่หาย by The Mousses -


Chapter 28 : จากลา [100 per.]




          ผลัวะ!

          ผลัก!

          “นัมจุนพอแล้ว!”

          “มึงยังกล้าโผล่หัวมาที่นี่อีกเหรอ!?” เสียงทุ้มตวาดลั่นหลังจากเห็นอีกฝ่ายล้มลงไปนอนกองกับพื้น

          “ใจเย็น ๆ ก่อนนะนัมจุน”

          “พี่ยังจะให้ผมใจเย็นอีกเหรอ? ครั้งที่เท่าไหร่แล้วที่มันทำแทฮยองเสียใจ ครั้งที่เท่าไหร่แล้วที่น้องผมต้องทุกข์ทรมานเพราะมัน!”

          “ผมขอโทษ”

          “หุบปาก!”

          “…”

          “มึงเอาอะไรทำหัวใจวะจองกุก จิตใจมึงทำด้วยอะไร”

          “…”

          “ในหัวใจมึงเคยมีน้องกูอยู่ในนั้นบ้างไหมวะ?” นัมจุนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงไร้โทนแต่ทว่าในน้ำเสียงนั้นกลับเต็มเปี่ยมไปด้วยความโมโหที่พร้อมระเบิดออกมา

          “ผมรักแทฮยอง”

          “…”

          “ผมรักแทฮยองแค่คนเดียว”

          ผลัก!

          “รักน้องกูคนเดียวแต่มีไอ้เด็กจีมินนั่นเข้ามาในชีวิตมันหมายความว่ายังไง!?” นัมจุนตวาดลั่นหลังจากเผลอถีบซ้ำเข้าที่ไหล่ของจองกุก

          “…”

          “ตอบไม่ได้เหรอวะ? ตอบกูไม่ได้ก็อย่าหวังว่าจะได้เจอหน้าน้องกูเลยวะ”

          “ผมขอโทษ”

          “…”

          “ผมผิดเอง ผมขอโทษ” จองกุกว่าก่อนจะค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้นยืนอีกครั้ง

          “กลับไป”

          “ผมไม่ไป”

          “กูบอกให้มึงกลับไป!” นัมจุนตวาดลั่น

          “ผมจะรอแทฮยอง”

          “…”

          “ผมอยากเจอแทฮยอง”

          “…”

          “ได้โปรด...”

          “…”

          “ให้ผมได้เจอแทฮยองสักครั้งก็ยังดี” จองกุกเอ่ยว่าพร้อมทำท่าจะเดินเข้าไปหานัมจุน แต่ทว่าพี่เขยตรงหน้ากับสะบัดตัวออกราวกับรังเกียจเขาเหลือเกิน

          “กล้าพูดได้ยังไงว่าอยากเจอน้องกู?”

          “…”

          “อย่าทำเหมือนน้องกูเป็นฝ่ายทิ้งมึงเลยจองกุก”

          “…”

          “คนที่ทิ้งไปก่อนนั่นมันมึงไม่ใช่หรือไง?”

          “…”

          “อย่าทำตัวเหมือนมึงเจ็บเจียนตายเลยวะ ลึก ๆ ในใจของมึงอาจจะแค่หวงแทฮยองก็ได้”

          “…”

          “ตอนที่มึงทิ้งน้องกูไปมึงยังไม่ได้นึกถึงความรู้สึกของแทฮยองเลย ทำไมน้องกูต้องออกมาเจอมึงเพื่อให้ตัวเองเจ็บไปมากกว่านี้ด้วย?”

          “…”

          “มึงมันเห็นแก่ตัวจองกุก”

          “…”

          “มึงมันเอาแต่ความสุขตัวเองเป็นหลักจนลืมนึกถึงใจคนอื่น มึงทำร้ายยุนกิ ทำร้ายจีมิน และที่สำคัญ...”

          “…”

          “มึงทำร้ายน้องกู” นัมจุนว่าอย่างเหลืออดพร้อมกับจ้องคนตรงหน้าด้วยความผิดหวัง

          ผิดหวัง...

          เขาผิดหวังในตัวจองกุกมากเลยละ...

          นี่น่ะเหรอคนที่เขาเคยไว้ใจฝากดวงใจของเขาให้มันดูแล

          นี่น่ะเหรอคนที่เขาเคยคิดปล่อยให้มันเขามาในชีวิตแทฮยอง...

          ถ้าย้อนเวลากลับไปได้เขาจะไม่ยอมให้สองคนนี้ได้รักกัน...

          ถ้ารู้ว่าจองกุกกับแทฮยองรักกันแล้วทำให้น้องเขาต้องเจ็บขนาดนี้เขาจะไม่ปล่อยให้คนอย่างจอน จองกุกได้เสนอหน้าเข้ามาในชีวิตแทฮยองแน่

          กี่ครั้งแล้ว...

          มันกี่ครั้งแล้วที่น้องชายเขาต้องเจ็บปวดเพราะคน ๆ นี้

          หลังจากนี้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น…

          นัมจุนจะไม่ทนอะไรอีกต่อไปแล้ว...



50%



          “มึงรู้ไหมอะไรไหมจองกุก...”

          “…”

          “รู้ไหมว่ากูผิดหวังอะไรในตัวมึงมากที่สุด?”

          “พี่...”

          “กูผิดหวังในคำพูดและการกระทำของมึงที่สุดเลยวะ”

          “…”

          “มึงจำได้ไหมวันแรกที่มึงเข้ามาหากู พร้อมกับขออนุญาตกูคบกับแทฮยองน่ะ”

          “ผมจำได้” จองกุกเอ่ยรับคำด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

          “ใช่กูก็จำได้ มึงเดินเข้ามาหากูพร้อมกับพูดขอกูอย่างลูกผู้ชาย”

          “…”

          “กูอนุญาตเพราะกูคิดว่ากูน่าจะฝากแทฮยองไว้กับมึงได้ เพราะกว่าที่มึงจะทำให้กูเชื่อใจได้มันยากพอสมควร”

          “…”

          “แต่พอมาถึงวันนี้มึงทำให้กูรู้สึกว่าตัวเองคิดผิดจริง ๆ นะจองกุก”

          “…”

          “กูไม่น่าฝากแทฮยองให้มึงดูแลเลยวะ” นัมจุนเอ่ยด้วยความผิดหวัง

          “ผมขอโทษ”

          “เลิกขอโทษเถอะวะ มึงมารู้สึกผิดในวันที่สายไปแล้ว คิดว่ากูจะให้อภัยมึงเหรอจองกุก?”

          “…”

          “การกระทำของมึงมันเลวร้ายเกิดกว่ากูจะให้อภัยได้แล้ววะ”

          “ผมรู้...”

          “…”

          “ทุกคนจะไม่ให้อภัยผมก็ได้ แต่ครั้งนี้ถือว่าผมขอจากพี่เป็นครั้งสุดท้ายเถอะนะครับ”

          “…”

          “ขอให้ผมได้เจอแทฮยองสักครั้งได้ไหม?”

          “…”

          “สักเสี้ยววินาทีก็ยังดี” เสียงทุ้มว่าด้วยน้ำเสียงร้าวราวพร้อมกับมองคนตรงหน้าด้วยสายตาอ้อนวอน

          เขายอมแล้ว...

          ยอมรับผิดทุกอย่าง....

          กว่าจะรู้ตัวมันก็สายไปแล้ว...

          แต่ขอสักครั้งได้ไหม ขอโอกาสให้เขาได้พูดกับแทฮยองได้ไหม...

          ถ้าแทฮยองพร้อมที่จะอยู่ จองกุกก็พร้อมที่จะแก้ไขตัวเอง...

          แต่ถ้าแทฮยองเลือกที่จะไป...

          เขาก็ไม่สามารถดึงรั้งอะไรอีกฝ่ายเอาไว้ได้หรอก...

          “มึงขอร้องอ้อนวอนกูก็เท่านั้น กูไม่ได้ห้ามให้แทฮยองออกมาเจอมึง แต่น้องกูเลือกที่จะไม่ออกมาเอง”

          “พี่...”

          “ทำไมวะจองกุก กูถามจริง ๆ เถอะ ทำไมวะ...”

          “…”

          “ทำไมมึงถึงมีแทฮยองแค่คนเดียวไม่ได้วะ?”

          “…”

          “น้องกูดีไม่พอที่จะทำให้มันรักเขาได้แค่คนเดียวเหรอวะ?” นัมจุนเอ่ยถามด้วยความรู้สึกเหลืออด

          “…”

          “น้องกูให้ความรักกับมึงไม่มากพอเหรอวะ?”

          “…”

          “แล้วทำไมวะจองกุก...”

          “…”

          “ทำไมไม่รักน้องกูให้ได้อย่างที่วันแรกที่มึงรัก”

          “…”

          “กูโคตรผิดหวังในตัวมึงเลยวะ”

          “ผมขอโทษ”

          “…”

          “พี่จะไม่ยกโทษให้ผมก็ไม่เป็นไรครับ แต่ผมอยากบอกให้ผมรู้เอาไว้ว่าผมรักแทฮยอง” จองกุกว่า

          “…”

          “ผมรักแทฮยอง ไม่เคยมีวันไหนที่ผมจะไม่รัก”

          “…”

          “ผมรักแทฮยองในวันแรกที่ตกหลุมรักเขายังไง ในวันนี้ผมก็ยังรักเขาอย่างนั้น”

          “…”

          “ไม่ใช่แทฮยองไม่ดี แต่เพราะเขาดีจนทำให้บางทีผมก็มองข้ามความรู้สึกของเขาเอง”

          “…”

          “คนผิดเป็นผมเอง” จองกุกว่าก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ

          “…”

          “แต่ผมรักแทฮยองจริง ๆ นะครับ”

          “เก็บคำว่ารักจอมปลอมของมึงเอาไว้เถอะ”

          !!

          “แทฮยอง...”

          “โอเคแล้วเหรอถึงออกมาน่ะ?” ซอกจินที่อยู่ใกล้กับแทฮยองสุดเอ่ยว่าขึ้นพร้อมกับค่อย ๆ ประคองร่างบอบบางที่ดูซีดเซียวให้เดินมาอยู่ตรงหน้าจองกุก

          “น้องโอเคแล้วครับ” แทฮยองว่าก่อนจะหันไปมองจ้องมองจองกุกด้วยสายตาวูบไหวก่อนจะแปลเปลี่ยนเป็นสายตานิ่งเรียบไร้ความรู้สึก

          “คือกู...”

          “มาทำไม?”

          “…”

          “ใครต้อนรับมึง?” เสียงหวานเอ่ยว่าด้วยน้ำเสียงไร้โทน

          “กูขอโทษ กะ กูก็แค่...”

          “แค่อะไร?”

          “กูแค่คิดถึง”

          “…”

          “คิดถึง”

          “…”

          “กูคิดถึงมึง”

          “เหรอ?”

          “…”

          “แต่กูโคตรไม่อยากเห็นหน้ามึงเลยวะ”


▽▽▽▽▽▽▽▽▽▽


Talk : 100% ใกล้แล้วววว ใกล้จบแล้ว55555555555555 // ยอมรับว่าการตลาดจริง นี่มาขายของ หมดมุกจะชวนมาซื้อละอะ555555555 มาซื้อฟิคเราเถอะ6555555555 // ทีมนกคอนทั้งสองวันยกมือขึ้น! มาเจอกันที่ทวิตไรท์ฯได้เด้อ จะช่วยฮีล555555555555


สกรีมฟิค #แทฮยองโอเค

อย่าลืมเม้นของเรานะเธออออ


ชื่อ
ความคิดเห็น