•คิ้วปลิง•

เมื่อดวงใจมีรัก~ 👻. ทุกคอมเม้นและไลค์ทำให้ไรท์คนนี้!! มีพลังงงงงงงงงง~~~~😘 ありがとう

ชื่อตอน : ep.23

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.2k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 20 เม.ย. 2560 15:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ep.23
แบบอักษร

Ep.23 ภาพที่แท้จริง


•yato•


"อืม~"


เช้าอันสดใสที่ผมยังไม่ลืมตาแต่ผมก็รู้สึกถึงไออุ่นที่อยู่ข้างกายได้ชัดเจน จิฮารุนี่รุกผมแรงจังมาหาผมถึงห้องเลย><


"จิฮารุ~" ผมแกล้งไม่ลืมตาแต่มือก็พาดไปกอดเอวของคนข้างๆอย่างแนบแน่น


หือ!?


แต่เดี๋ยวนะทำไมจิฮารุมีสามหัว อีกสองหัวก็นิ่มๆด้วย?


"เห้ย!!" เมื่อผมลืมตาก็ต้องตกใจเมื่อคนตรงหน้าดันไม่ใช้คนที่ผมคิดไว้แถมยังเปลือยอีกตังหากจนผมต้องกระโดดลงจากเตียงด้วยความตกใจจนทำให้คนที่นอนอยู่รู้สึกตัว


"ยาโตะคะ..เสียงดังแต่เช้าเลย" เธอทำท่างัวเงีย


"รุ่นพี่เข้ามาในห้องผมได้ไงครับ ใส่เสื้อผ้าก่อนเถอะ" ผมโยนเสื้อผ้าของผมแถวนั้นให้เธอไปแบบไม่มอง โหยนั้นนมหรือหัวเด็กว่ะใหญ่ชิบหาย(นี่ไม่มองนะ-.-)


"ยาโตะก็ทำเป็นพูด เธอก็ล่อนจ้อนเหมือนกันนั้นแหละ" เธอบอกแล้วชี้นิ้วมาทางผม


เห้ย!!! ก็ว่าทำไมมันหวิวๆ ร่างผมไม่มีแม้แต่เศษผ้าชิ้นเดียวแปะอยู่ผมจึงต้องคว้าหมอนแถวนั้นมาปิดน้องผมทันที


"คิคิ อย่าอายเลยค่ะ เมื่อคืนลีลาร้อนแรงขนาดนั้น เห็นหมดแล้วล่ะค่ะ"


ห๊ะ!?


"อะ..อะไรนะครับ" เดี๋ยวนะเมื่อคืนเหรอ


"ก็เมื่อคืนเรามีอะไรกันไงคะ" เธอทำตาปริบๆ


"จำไม่ได้เหรอคะ ตอนทานข้าวกันจู่ๆน้องของยาโตะก็แข็งตัวขึ้นซะงั้นมันทิ้มหลังบันริอ่ะค่ะ พวกเราสองคนเลยมาช่วยกัน ดูสิรอยที่เราทำกัน" เธอชี้ไปตามตัวเห็นรอยการถูกดูดเป็นจ้ำๆ ตามแขนและลำคอ จนผมต้องเปิดดูน้องผมมันก็ผมน้ำสีขาวๆเป็นคราบเกาะอยู่


แอด~


"นี่ยาโตะข้าวเช้าเสร็จแล้วนะ...."


"เออ..ขอโทษที่มารบกวนนะ" จิฮารุที่เข้ามาก่อนจะมองพวกเราทั้งสองคนสลับไปมามองผมด้วยแววตาเจ็บปวดดวงตาดวงน้อยสั่นไปมา


"เดี๋ยวจิฮารุ" ผมรีบวิ่งไปคว้ามือจิฮารุไว้ที่กำลังจะเดินจากห้อง


"มันไม่ใช่อย่างที่นายคิดนะ" ผมรีบบอก


"ยาโตะ อึก..ทำบันริแบบนี้แล้วคิดจะทิ้งเหรอคะ ฮึก" จะร้องได้อาร๊ายยยย แล้วจิฮารุจะคิดกับผมยังไงเนี่ย


".." จิฮารุไม่ตอบผมแต่มือที่ผมจับมันก็ค่อยๆหลุดไปเพราะแรงดึงของอีกฝ่าย


"อึก..จำเรื่องเมื่อคืนบันริยังไม่ว่าแต่นี่จะฟันแล้วทิ้งเหรอคะ อึก..ฮืออ"


แอด~


ประตูถูกปิดช้าๆจากคนตรงหน้าผมตอนปิดประตูเขาไม่แม้แต่จะมองหน้าผม


หมับ!


"อย่าทิ้งบันรินะคะ" เธอเข้ามาสวมกอดผมจากข้างหลังด้วยกายที่คุมด้วยชุดเพียงตัวเดียว



•chiharu•


แอด


ผมปิดประตูห้องของยาโตะเบาๆ ก่อนจะเดินออกมาโดยไม่พูดอะไร


แหมะ แหมะ


เอ๋? ผมร้องไห้เหรอ ฮ่าๆ อะไรกันเรื่องแค่นี้ผมจะร้องทำไมกันเนอะ..


"อึก..ฮืออ อึ่ก" ผมพยายามปาดน้ำตาออกให้หมดแต่ปาดเท่าไรมันก็ไม่หมดซะที ผมจะร้องไห้ทำไมทั้งๆที่ผมกับเขาก็ไม่ได้เป็นอะไรกันซะหน่อย ที่เขาดูแลผมดีก็แค่รับผิดชอบผมที่เขาเผลอทำกับผมโดยไม่ได้ตั้งใจเท่านั้นเอง แปลกเนอะทำไมพูดเองแล้วมันเจ็บเอง


ผมเดินมาถึงห้องอาหารที่ถูดจัดเต็มโต๊ะด้วยฝีมือแม่บ้านประจำครัวอาหารทุกอย่างดูหน้ากิน แต่ผมกลับไม่มีความอยากอาหารเลยแม้แต่น้อย


"อ้าว! มาพอดีเลยค่ะ มาเรียจัดให้เรียบร้อย ทะด๊าาาา~" ผมยิ้มให้เธอที่พูดยิ้มๆให้ผม


"มาเรียคือผมจะไปทำงานที่โรงเรียนก่อนน่ะ เป็นงานเร่งด่วนเพราะงั้นผมไปก่อนนะ" ผมคงร่วมกินข้าวกับพวกเขาไม่ได้แน่ๆ


"ไม่ไปกับนายน้อยเหรอคะ"


"มันเป็นงานของผมคนเดียวน่ะครับ ผมไม่อยากเร่งเขา"


"อ่องั้นเดี๋ยวให้คนไปส่งนะคะ"


"ไม่เป็นไรครับโรงเรียนก็ไม่ได้ใกล้มากด้วย" ไกลสิครับ มันไกลมากด้วยแต่ผมยอมเดินดีกว่าที่จะนั่งกับเขา มาเรียคงไม่รู้ระยะทางมากนักผมเลยโกหกเธอไป


"ได้ค่ะ เดินทางปลอดภัยนะคะ" ผมผยักหน้าให้เธอก่อนจะหยิบกระเป๋านักเรียนแล้วเดินออกไป


ผมเงยหน้าขึ้นไปมองหน้าต่างห้องของยาโตะด้วยความเคยชินแต่มันก็ยิ่งทำให้หัวใจของผมแตกเป็นเสี่ยงๆ ร่างสองร่างกำลังกอดเกี่ยวกันอย่างรักใคร่ตรงหน้าต่างเขาดูเหมาะสมกันมากๆ ผมคงหวังสูงไปสินะก็ผมมันก็แค่คนอยู่อาศัยไม่ได้สำคัญอะไรกับเขา...


🎃🤢🤢🤢🤢🤢🎃





ความคิดเห็น