•คิ้วปลิง•

เมื่อดวงใจมีรัก~ 👻. ทุกคอมเม้นและไลค์ทำให้ไรท์คนนี้!! มีพลังงงงงงงงงง~~~~😘 ありがとう

ชื่อตอน : ep.21

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 19 เม.ย. 2560 00:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ep.21
แบบอักษร

Ep.21 รักสามเศร้า?


เหมือนตอนนี้ผมเป็นส่วนเกินของโต๊ะกินข้าวยังไงก็ไม่รู้ พวกเขาสองคนดูเหมาะสมกัน รุ่นพี่ก็ทั้งน่ารักทั้งสวยส่วนยาโตะก็รูปหล่อพ่อรวยดูแล้วก็เหมือนกิ่งทองใบหยก


ผมที่นั่งมองพวกเขาป้อนข้าวให้กันอย่างเงียบๆ ไม่รู้เหมือนว่าทำไมผมถึงมองภาพตรงนั้นอย่างยากลำบากก็แค่ภาพที่รุ่นพี่ไปนั่งบนตักของยาโตะเท่านั้นเอง



"ยาโตะคะ ทานนี่สิบันริว่าอร่อยม๊ากมาก"เธอเบียดเสียดร่างเข้าไปหายาโตะอีกจนหน้าอกเธอชิดกับแผ่นอกของยาโตะ


"อร่อยมั้ยคะ"


"ครับ" ยาโตะพูดไปเคี้ยวไป


"..." ผมได้แต่นิ่งเงียบตักข้าวเข้าปากช้าๆข้าวที่ถูกนำมาเรียงรายทุกอย่างมีแต่ของที่ผมชอบแต่ทำไมผมรู้สึกว่าข้าวมื้อนี้มันไม่อร่อยเลย


"แล้วคุณพ่อไปไหนเหรอคะ"


"ไปเจรจาต่อรองทางการเมืองที่ต่างประเทศน่ะครับ"


"งั้นเหรอคะ อดคุยกับคุณพ่อเลย นี่ค่ะอีกคำอ้ามมม~❤️" ยาโตะก็อ้าปากโดยง่ายแล้วกินข้าวในช้อนจนหมด


"ทำไมนายกินน้อยจัง ทุกทีตอนเย็นเห็นกินเยอะหนิ"ยาโตะพูดเหมือนเห็นผมดันจานข้าวออกห่างตัว


"ไม่ค่อยหิวอ่ะ" ผมยิ้มตอบแต่ก็ไม่มองไปทางพวกเขา


"อ่อ..งะ" เขาจะพูดแต่ก็ถูกช้อนข้าวเข้าปากก่อน


"งั้นฉันขอตัวก่อนนะ" ผมลุกจากโต๊ะกินข้าวทันทีเมื่อพูดเสร็จและเดินให้เร็วที่สุดไม่แม้แต่จะหันหลังกลับไปมอง


ผมคงเข้าข้างตัวเองเกินสินะที่คิดว่าเขาดูแลผมเป็นพิเศษแค่คนเดียวแต่มันกลับไปใช่แบบนั้นเขาดูแลทุกคนดีหมด


เฮือก!!


อีกแล้วอาการคลื่นไส้แบบนี้ไม่ชอบมันเลย ผมรีบวิ่งทันทีเมื่อรู้สึกว่าอาการคลื่นไส้นี้มันหนักขึ้นเรื่อยๆแล้วกำลังจะทำให้อาหารที่ผมกินไปมันจะออกมา


ปัง!


ผมปิดประตูทันทีเมื่อถึงห้องตัวเองแล้วเข้าไปก้มทักทายกับชักโครกในห้องน้ำอย่างสนิทแทบจะจูบปากโถแล้ว😭


แว๊กกกกกกกกกกก แหวะะะะ(มันคือเสียงอ้วกนะทุกคน~~)


"ฟูว~~" ผมหายใจเข้าออกให้เป็นจังหวะ เห้อ ผมอ้วกออกมาจนหมดไส้หมดพุงแบบนี้แล้วมื้อเย็นนี้ก็กินข้าวน้อยอ้วกออกมาหมดแบบนี้จะมีอะไรอยู่ในท้องมั้งเนี่ย TT


ผมกดชักโครกที่เต็มไปด้วยอาหารลานตาลงก่อนจะเดินออกมานอนบนเตียงเพื่อพัก


ก๊อก ก๊อก


"ใครครับ"


"มาเรียค่ะ"


"รอแปปนะครับ" ผมลุกจากเตียงแล้วไปเปิดประตูออกให้มาเรียที่ยืนอยู่หน้าประตูรอ


"มาเรีย มีอะไรเหรอ"


"เป็นไรรึเปล่าหื้อ? เห็นปิดประตูเสียงดังเชียว"นี่ผมปิดแรงขนาดนั้นเลยเหรอ


"ขอโทษนะครับพ่อดีคลื่นไส้นิดหน่อยเลยรีบวิ่งมาครับ กลัวทำพื้นเละ" ผมตอบแล้วหัวเราะแห้งๆ


"ตระเถร แล้วเป็นอะไรมั้ย อ้วกมีเลือดมั้ย" มาเรียถามด้วยสีหน้าที่เป็นห่วงผมมากๆขนาดผมยังไม่ห่วงตัวเองเท่านี้เลย- -


"ไม่เป็นไรครับคงเพราะกินเยอะไปหน่อยมันเลยจุก" ผมลูบท้องเบาๆ มาเรียเห็นก็หัวเราะกับท่าทางของผมซะงั้น


"ตายจริง สงสัยนายน้อยเลี้ยงดี ฮ่าๆ" มาเรียหัวเราะมาซะเสียงดังแต่ผมกลับเห็นภาพของเขาสองคนกำลังป้อนข้าวกันแทน


"ขอบคุณที่เป็นห่วงผมนะครับ"


"จ่ะ งั้นนอนเร็วๆเพื่อพักผ่อนนะ ฝันดีค่ะ" มาเรียพูดเสร็จก็เดินออกไปผมก็ปิดประตูช้าผมเลยเดินมานอนล้มตัวนอนที่เตียงเหมือนเดิม


ก๊อก ก๊อก


"มาเรียมีอะไรอีกรึเปล่า" ผมตะโกนออกไปแต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับ เลยตะโกนอีกรอบแต่ก็เหมือนเดิมผมเลยตัดสินใจลุกไปเปิดประตูอีกรอบแต่ก็ไม่เห็นใคร


"ใครมาเคาะกัน"ผมมองซ้ายขาวแต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของคนที่มาเคาะเลย


"อ๊ะ อะไรอ่ะ" จังหวะที่ผมกำลังจะปิดประตูสายตาก็เหลือบไปเห็นซองจดหมายสีขาวสลับสีแดง ผมหยิบมันขึ้นมาดู หน้าซองไม่มีอะไรมากหน้าหลังมีลายเหมือนๆกัน


แควก


ผมฉีกปากจดหมายออกแล้วจึงเอากระดาษอีกแผ่นออกมามีตัวหนังสือแค่ไม่กี่ประโยชน์เท่านั้นที่เขียนลงบนกระดาษ


ผมอ่านทุกตัวหนังสือบนกระดาษนั้นทุกตัว


'จะทรมานแกช้าๆเหมือนที่พวกแกเคยทำกับฉันเลือดต้องล้างด้วยเลือด ล้างคอรอได้เลย'


🎃🤢🤢🤢🤢🤢🤢🤢🤢🎃

สวัสดียามดึกค่าาา รีดเดอร์ที่ยังไม่นอนเหมือนไรท์ทุกคนนนนน~

ใครบังอาจมาแกล้งจี้ของพวกเราาาา!!😭😭


🐾

ความคิดเห็น