ยอนิม

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 12 [100%]

ชื่อตอน : รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 12 [100%]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 160.3k

ความคิดเห็น : 733

ปรับปรุงล่าสุด : 20 เม.ย. 2560 19:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 12 [100%]
แบบอักษร

รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4  ตอนที่ 12

Author :   (ยอนิม)

เช้าตรู่

เดย์ตื่นขึ้นมาในช่วงหกโมงเช้า ทั้งๆที่เขาเพิ่งจะนอนเมื่อตอนตี 3 กว่าๆ เขามองคนรักที่หลับสนิทอยู่ข้างๆ ก่อนจะห่มผ้าให้อิฐดีๆ แล้วลุกไปล้างหน้าแปรงฟัน แต่ยังไม่ได้อาบน้ำ เพราะเดย์ตั้งใจจะไปเอาเอกสารในรถ เพื่อนั่งตรวจดูอีกหน่อย เดย์ลงจากห้องพักไปที่รถ เดย์ไม่รู้ว่าเมื่อคืน คนอื่นๆเข้านอนกันตอนไหน แต่ดูท่าเหมือนทุกคนจะนอนตื่นสายกันแน่ๆ นันนอนหลับอยู่ที่โซฟาตรงห้องโถงกลาง นันผงกหัวขึ้นมามองเล็กน้อย เมื่อได้ยินเสียงคนเปิดประตูบ้าน

“ไปไหนเฮีย” นันถามเสียงงัวเงีย

“เอาของที่รถ มึงนอนไปเถอะ” เดย์ตอบกลับ นันจึงหลับลงไปต่อ ตอนนี้พระอาทิตย์ขึ้นยังไม่เต็มดวงดี แต่เริ่มมีแสงสว่างบ้างแล้ว เดย์เดินไปเปิดรถ หยิบแฟ้มงานออกมา ตอนแรกเขาตั้งใจจะเอาขึ้นไปทำบนห้อง แต่ก็ไม่อยากเปิดไฟรบกวนอิฐ เดย์เลยนั่งอยู่ที่โต๊ะหน้าบ้าน เพราะยังมีไฟหน้าบ้านให้ความสว่างด้วย ลมจากทะเลก็พัดเข้ามาไม่แรงนัก เดย์นั่งดูเอกสารอยู่สักพักก็รู้สึกเหมือนมีคนเดินออกจากบ้าน แล้วเดินมาทางเขา เดย์หันไปมองเล็กน้อยก็เห็นว่าเป็นเก็ท เดย์หันมาสนใจเอกสารตรงหน้าต่อ

“ตื่นเช้าจังเลยนะครับพี่เดย์ แล้วนี่ทำอะไรอยู่ครับ” เก็ทถามขึ้น ก่อนจะนั่งที่ม้านั่งอีกตัว

“งาน” เดย์ตอบสั้นๆ

“พอดีผมเสียบน้ำร้อนไว้ว่าจะกินกาแฟ พี่เดย์จะเอาด้วยมั้ยครับ” เก็ทถามขึ้นมาอีก

“ก็ดี ขอกาแฟดำน้ำตาล 2” เดย์ตอบกลับ เก็ทยิ้มอ่อนๆ ก่อนจะลุกเดินเข้าไปในบ้าน สักพักก็ออกมาพร้อมกับแก้วกาแฟ 2 ใบ

“นี่ครับ” เก็ทวางแก้วกาแฟไว้ใกล้ๆ

“ขอบใจ” เดย์ตอบกลับ ก่อนจะยกแก้วกาแฟมาจิบเล็กน้อย

“มีอะไรให้ผมช่วยมั้ยครับ” เก็ทถามขึ้นมาอีก

“ไม่มี ว่าแต่นายเองก็ตื่นเช้าเหมือนกันนะ” เดย์ถามกลับด้วยน้ำเสียงปกติ เขามั่นใจว่าเมื่อคืนเก็ทเห็นบทรักของเขากับอิฐแน่นอน แต่เก็ทก็เหมือนจะเก็บอาการและแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องอะไรได้เก่งไม่น้อย

“เคยชินน่ะครับ ตอนทำงานที่ใต้ ผมต้องตื่นเช้าอยู่แล้ว เมื่อคืนก็ไม่ได้นอนดึกมากเท่าไร” เก็ทตอบกลับ แต่ก็หลบสายตาของเดย์ที่มองมา เดย์ยกยิ้มมุมปากนิดๆ แต่ก็ไม่พูดอะไร

“พี่เดย์กับอิฐจัดงานแต่งงานด้วยเหรอครับ เมื่อคืนเห็นนันมันพูดถึงอยู่” เก็ทถามขึ้น พร้อมกับมองมาที่แหวนที่เดย์สวมอยู่

“อืม จัดแบบกันเองน่ะ” เดย์ตอบกลับ

“น่าอิจฉาจังเลยนะครับ ผมเองก็อยากมีแฟนเหมือนกัน แต่มันหาไม่ได้” เก็ทพูดพร้อมกับหัวเราะในลำคอเบาๆ เดย์นั่งดูเอกสารไปเรื่อยๆ

“เวลาจะหาแฟนก็ดูดีๆหน่อยนะ ว่าจะเป็น ผัวเขา หรือ เมียใคร รึเปล่า เพราะมันอาจจะนำความเดือดร้อนมาให้” เดย์พูดโดยไม่มองหน้าเก็ท ทำให้เก็ทชะงักไปนิด

“คนสมัยนี้มันดูกันยาก รู้หน้าไม่รู้ใจ ปากบอกไม่มีอะไร แต่ใจแอบคิดเรื่องไม่ดีมีเยอะแยะ นายต้องศึกษาให้ดีๆ ว่าคนที่นายจะเข้าไปจีบหรือไปยุ่งเกี่ยวด้วย เขามีประวัติยังไง หรือมีใครอยู่แล้วรึเปล่าไม่งั้นนายอาจจะเดือดร้อนได้” เดย์พูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

“พี่เดย์หวงอิฐมากมั้ยครับ” เก็ทถามขึ้นมาต่อ เดย์หันมามองเก็ทพร้อมยกยิ้มมุมปากนิดๆ

“นายคิดว่าไงล่ะ” เดย์ถามกลับ เก็ทยิ้มแหยเล็กน้อย

“คิดว่าคงหวงมาก แล้วถ้ามีคนมาวุ่นวายกับอิฐล่ะครับ พี่เดย์จะทำยังไง” เก็ทถามต่อ เดย์วางมือจากเอกสาร แล้วหันมามองหน้าเก็ทด้วยสายตาเรียบนิ่ง

“เชื่อเถอะ นายไม่อยากรู้หรอก” เดย์บอกกลับ เก็ทกลืนน้ำลายลงคอเล็กน้อย

“แล้วถ้ามีคนมายุ่งเกี่ยวกับพี่เดย์ล่ะครับ อิฐมันทำยังไง” เก็ทถามกลับมาอีก

“อิฐมันไม่จำเป็นต้องยื่นมือมาทำอะไรหรอก เพราะชั้นจะเป็นคนจัดการทุกอย่างเอง ใครหรืออะไรก็ตามที่กล้ามาทำให้อิฐมันเสียใจหรือเข้าใจผิด ชั้นไม่ปล่อยไว้หรอก” เดย์พูดแค่นั้น เก็ทก็นิ่งไป ไม่กล้าถามต่อ จนกระทั่งมีคนเปิดประตูออกมา

“พี่เดย์ พี่เก็ท ตื่นแต่เช้าเลยนะครับ” เสียงของไนท์ดังขึ้น ก่อนจะเดินออกมาหาคนทั้งคู่ ไนท์เดินมายืนหลังเก้าอี้ที่เดย์นั่ง ก่อนจะโน้มตัวมากอดเดย์จากทางด้านหลัง เดย์ก็ยกมือกลับไปขยี้หัวน้องชายตัวเองเบาๆ

“พี่อิฐล่ะครับ” ไนท์ถามหาอิฐ

“ยังไม่ตื่นน่ะ เมื่อคืนมันนอนดึก ให้มันตื่นสายๆนั่นแหละ” เดย์ตอบกลับมา

“เมื่อคืนก็ขึ้นไปนอนก่อนพวกไนท์ไม่ใช่เหรอครับ ทำไมนอนดึกล่ะ อ่อ แล้วเมื่อคืนคุยกันรู้เรื่องแล้วใช่มั้ยครับ ไม่ได้ทะเลาะกันใช่มั้ย” ไนท์ถามขึ้นเมื่อนึกได้

“อืม ไม่ได้ทะเลาะกันหรอก อิฐมันงอแงนิดหน่อยเท่านั้นเอง” เดย์ตอบกลับ โดยไม่สนใจอะไรเก็ทเท่าไรนัก

“ดีแล้วล่ะครับ ไนท์ไม่อยากให้ทะเลาะกัน แล้วนี่อาหารเช้าจะให้ทำอะไรดีครับ” ไนท์ถามขึ้นมาอีก

“ทำข้าวต้มละกันง่ายดี แล้วก็ทอดไข่ดาว เบคอน ไส้กรอกเพิ่มอีกหน่อย เผื่อใครอยากจะกิน ซื้อติดมากันด้วยไม่ใช่เหรอ” เดย์บอกกับน้องชาย

“ครับ งั้นเดี๋ยวไนท์ไปเตรียมทำเลยละกันนะครับ” ไนท์ตอบกลับพร้อมกับยืนตรงๆ

“พี่ไปช่วยด้วยละกัน” เก็ทเสนอขึ้น ไนท์ก็พยักหน้ารับยิ้มๆ ก่อนที่เก็ทจะลุกเดินตามไนท์เข้าไปด้านใน เดย์หันไปมองด้วยสายตานิ่งๆ ก่อนจะหันกลับมาดูเอกสารต่อสักพักก็เก็บกลับเข้ารถเหมือนเดิม แล้วเดินขึ้นไปบนห้องเพื่อดูอิฐ อิฐยังคงนอนหลับอยู่บนเตียง ซึ่งเดย์ก็รู้ดีว่าคนรักคงเพลียไม่น้อย เขาขยับขึ้นไปนั่งข้างๆอิฐ ก่อนจะก้มลงไปหอมแก้มอิฐเบาๆ อิฐขยับตัวเล็กน้อยเมื่อถูกรบกวนการนอน อิฐปรือตาขึ้นมาอย่างงัวเงีย แล้วมองเดย์ที่นั่งอยู่

“ตื่น..แล้วเหรอ” อิฐถามเสียงยานคาง ตาก็ปรือๆเหมือนลืมไม่ขึ้น

“อืม มึงนอนต่อเถอะ เดี๋ยวประมาณ 8 โมงจะให้ไนท์ขึ้นมาปลุก” เดย์บอกให้คนรักรับรู้ พร้อมกับใช้มือลูบหัวของอิฐเบาๆเป็นเชิงกล่อมไปด้วย

“มึง..จะ..ไปไหน” อิฐถามออกมาต่อ มือของอิฐก็เอื้อมมาจับชายเสื้อของเดย์เอาไว้

“จะเข้าร้านไง คุยเรื่องงานเสร็จจะรีบกลับมาหา” เดย์พูดเสียงนุ่ม อิฐพยักหน้ารับทั้งๆที่ยังหลับตา

“กลับมา.เร็วๆ..นะ” อิฐพูดเสียงแผ่ว เหมือนกับใกล้จะหลับลงอีกครั้งเต็มที

“อืม” เดย์ตอบรับ ก่อนที่อิฐจะเงียบไป เพราะหลับลงไปอีกรอบ เดย์ยกยิ้มนิดๆ อิฐในมุมนี้ มีแค่เขาเท่านั้นที่จะเห็น และเขาจะเป็นคนเดียวที่อิฐอ้อน เดย์ค่อยๆจับมือของอิฐออกจากชายเสื้อตนเอง ก่อนจะลุกไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า เพื่อเตรียมตัวจะเข้าไปที่ร้าน เพื่อคุยเรื่องงานให้เรียบร้อย  เมื่ออาบน้ำแต่งตัวแล้ว เดย์ก็ลงไปกินไข่ดาว ไส้กรอกรองท้องอีกนิดหน่อย

“ถ้าจะไปเที่ยวที่ไหนก็ให้อิฐมันส่งข้อความบอกพี่หน่อยนะ แล้วก็ประมาณ 8 โมง ถ้าอิฐมันไม่ตื่น ไนท์ขึ้นไปปลุกมันด้วยละกัน” เดย์กำชับน้องชายที่เดินมาส่งที่รถ

“ครับ ขับรถดีๆนะครับพี่เดย์” ไนท์พูดขึ้นด้วยความเป็นห่วง เพราะไม่อยากให้พี่ชายประสบอุบัติเหตุเหมือนก่อนหน้านี้ เดย์ยิ้มอ่อนๆ ก่อนจะขึ้นรถ แล้วขับออกไปจากบ้านพักริมทะเล เพื่อไปยังร้านของตนเอง ร้านเปิดตอน 9 โมง แต่เดย์ออกไปแต่เช้า เพื่อจะไปอ่านเอกสารต่อ และจะเช็คเมลและสต็อกอีกนิดหน่อย

..

..

..

“อิฐ อิฐ ตื่นได้แล้วมึง” เสียงปลุกดังขึ้น ทำให้อิฐที่นอนหลับอยู่ค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาในช่วง 8 โมงเช้าพอดี แต่เมื่อลืมตาขึ้นมาก็ต้องสะดุ้งนิดๆ เมื่อเห็นเก็ทยืนอยู่ในห้อง อิฐรีบลุกขึ้นนั่งทันที แต่ก็ต้องเบ้หน้าเล็กน้อย เพราะอาการเสียดยอกที่บั้นท้าย

“มึงเข้ามาได้ไงวะไอ้เก็ท” อิฐถามเพื่อนตนเองทันที เก็ทยิ้มนิดๆ

“ก็ประตูไม่ได้ล็อค กูเลยเข้ามาปลุกมึงนี่ไง คนอื่นเค้าตื่นกันจะหมดแล้ว” เก็ทตอบกลับ อิฐมองไปรอบๆห้องอย่างมึนๆเล็กน้อย

“เดย์มันออกไปร้านแล้วเหรอ” อิฐถามขึ้นพร้อมกับยกมือลูบหน้าตัวเองเพื่อเรียกสติ

“ออกไปตั้งแต่เช้าตรู่แล้ว ไปมึง อาบน้ำ จะได้ลงไปกินข้าวกัน แล้วจะได้คุยกันว่าจะไปเที่ยวไหนกันต่อ” เก็ทบอกออกมาอีก

“เออๆ” อิฐตอบกลับ ก่อนจะขยับลงจากเตียงเพื่อไปหยิบผ้าขนหนู แล้วเดินเข้าห้องน้ำ โดยลืมบอกให้เก็ทออกไปรอข้างนอก เก็ทเองก็เดินออกไปที่ระเบียง แล้วมองไปยังจุดที่เดย์กับอิฐมีอะไรกัน เมื่อคืนเก็ทเห็นเหตุการณ์ทุกอย่าง เพราะมีข้อความจากอิฐส่งเข้าไลน์ของเขาว่าให้ออกมาที่ข้างบ้านใต้ต้นไม้คนละฝั่งกับโรงจอดรถ และเมื่อออกมาเก็ทก็ได้ยินเสียงจากระเบียงชั้นสอง เขาจึงเงยขึ้นมาดู ก่อนจะเห็นภาพเดย์กับอิฐกำลังเมคเลิฟกัน เก็ทยืนนิ่งอยู่อย่างนั้นสักพัก แล้วเดินกลับเข้าไปในห้องพักของอิฐอีกครั้ง

Tru….Tru…Tru

เสียงมือถือของอิฐดังขึ้น ทำให้เก็ทเดินไปหยิบมาดู

Day…

ชื่อของเดย์โชว์หราอยู่ที่หน้าจอ เก็ทลังเลเล็กน้อยว่าจะกดรับดีหรือไม่

..

..

..

ทางฝั่งของเดย์ หลังจากนั่งอ่านเอกสารมาจนถึง 8 โมงเช้า เขาก็เลยลองโทรไปหาคนรัก เพื่อเช็คดูว่าตื่นแล้วหรือยัง เดย์นั่งรอสายอยู่สักพัก ก็มีคนกดรับ

“ตื่นรึยัง” เดย์ถามขึ้นทันที เมื่อมีการกดรับสาย แต่ไม่มีเสียงตอบกลับมา ทั้งๆที่อีกฝ่ายกดรับแล้ว

(//กูนึกว่ามึงจะหลับในห้องน้ำต่อซะอีก//) เสียงที่ไม่ใช่เสียงของอิฐดังขึ้นแว่วๆ ซึ่งเดย์มั่นใจว่าอีกฝ่ายไม่ได้คุยกับเขาแน่ๆ

(//หลับบ้าอะไร แล้วนี่มึงไม่ออกไปรอข้างนอกวะ//) เสียงที่เดย์คุ้นเคยก็ดังขึ้น ทำให้เขารู้ว่ามีคนอยู่กับอิฐในห้องพัก ซึ่งเดย์พอจะเดาได้ว่าเป็นใคร

(//ก็รอลงไปพร้อมมึงนี่แหละ ว่าแต่ มึงอ้วนขึ้นนะ ฮ่าๆ//) เสียงแซวของอีกฝ่ายดังขึ้น ทำให้เดย์กัดฟันกรอด เพราะเขาเดาได้เลยว่าอิฐคงเดินออกจากห้องน้ำโดยนุ่งผ้าขนหนูพันช่วงล่างออกมาตัวเดียวแน่ๆ

(//สัด เดี๋ยวกูถีบตกเตียงเลยไอ้เก็ท ออกไปรอข้างนอกโน่น//) เสียงของอิฐไล่ออกมาอีก ทำให้เดย์มั่นใจแล้วว่าคนที่อยู่กับอิฐคือเก็ทจริงๆ

(//อายอะไรวะ ผู้ชายเหมือนกัน อ่า กูรู้ละว่ามึงอายอะไร ห่า ตัวมึงมีแต่รอยทั้งนั้นเลย เมื่อคืนนอนเปิดประตูระเบียงจนยุงเข้ามากัดรึไง//) เสียงของเก็ทถามขึ้น เดย์กำมือถือในมือแน่น ถ้าพุ่งทะลุผ่านมือถือได้เขาคงพุ่งไปถีบหน้าของเก็ทแล้ว

(//กวนตีนนะมึงน่ะ มึงจะออกไปดีๆหรือจะให้กูเตะมึงออกไป//) เสียงของอิฐดังขึ้นมาอีก

(//เออ ไปก็ได้วะ แต่งตัวเร็วๆนะมึง//) เสียงของเก็ทบอกส่งท้าย ก่อนที่เดย์จะได้ยินเสียงเปิดปิดประตู พร้อมกับเสียงบ่นของอิฐอีกเล็กน้อย เดย์ตัดสายของอิฐทิ้ง แล้วโทรไปหานันทันที

(“ครับ..เฮีย”) เสียงงัวเงียของนันดังขึ้น ทำให้เดย์รู้ว่านันคงเพิ่งตื่นแน่ๆ

“เพิ่งตื่นรึไง” เดย์ถามกลับไปเพื่อความแน่ใจ เพราะเขาคิดว่านันไม่น่าปล่อยให้เก็ทขึ้นไปบนห้องพักของเขากับอิฐคนเดียวได้

(“ครับ เฮียมีอะไรรึเปล่า”) นันถามกลับมา

“กลับไปค่อยคุย มึงลุกไปล้างหน้าล้างตาก่อนเถอะ แล้วกูฝากอิฐด้วย” เดย์กำชับ นันรับคำก่อนที่เดย์จะวางสายไป แล้วเดย์ก็ต่อสายไปหาไนท์ทันที

(“ครับพี่เดย์...อื้อ...เกียร์ ปล่อยสิ กูคุยกับพี่เดย์อยู่นะเว้ย”) เสียงไนท์รับสายและโวยวายคนรักไปพร้อมๆกัน

(//แม่ง โทรมาขัดจังหวะทำไมวะ//) เสียงโวยของเกียร์ดังเข้ามาในมือถือ

(“พี่เดย์มีอะไรเหรอครับ”) ไนท์ถามกลับมาต่อ

“ไม่ได้ขึ้นไปปลุกอิฐมันใช่มั้ย” เดย์ถามขึ้นมา

(“อ่า 8 โมงแล้วเหรอครับ ขอโทษครับพี่เดย์ พอดีว่าเกียร์มัน..เอ่อ..”) ไนท์ไม่กล้าพูดออกมา แต่เดย์ก็พอจะเดาได้

“ไม่เป็นไร แค่นี้แหละ” เดย์พูดแค่นั้น ก่อนจะตัดสายน้องชาย พร้อมกับนั่งกัดฟันกรอดๆ

..

..

..

..

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++50%+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

..

..

เมื่อแต่งตัวเสร็จแล้วอิฐก็เดินลงมาจากห้องพักเพื่อมากินข้าวเช้า นันที่เพิ่งล้างหน้าแปรงฟันในห้องน้ำเสร็จเดินออกมาเจออิฐเข้าพอดี

“เพิ่งตื่นเหรอวะ” อิฐทักขึ้น นันพยักหน้ารับ

“มึงล่ะ ตื่นนานรึยัง” นันถามกลับไปบ้าง

“ตื่นเสร็จก็อาบน้ำแต่งตัวลงมานี่แหละ” อิฐตอบกลับ ทั้งสองเดินเข้าไปในครัว ซึ่งมีโฟร์กับกัสกำลังนั่งกินข้าวอยู่  ส่วนเก็ทก็กำลังตักข้าวต้มใส่ชาม แล้วเดินมาส่งให้อิฐ

“ขอบใจว่ะ” อิฐตอบกลับ แล้วรับชามข้าวต้มมานั่งกินข้างโฟร์ เก็ทตักให้นันด้วยอีกคน นันก็รับมาโดยไม่พูดอะไร

“ไอ้เกียร์ไอ้นิคยังไม่ตื่นเหรอวะ” อิฐถามโฟร์ขึ้นมา

“ไนท์ไปปลุกพี่เกียร์นานละ แต่ยังไม่ออกมาสักที ส่วนพี่นีลกับพี่นิคยังไม่ตื่นครับ” กัสเป็นคนตอบกลับมา อิฐก็พยักหน้ารับ

“นี่ถ้าไอ้เก็ทไม่ขึ้นไปปลุกกู กูคงนอนยาวแน่ว่ะ” อิฐบอกออกมา ทำให้นันชะงักไปนิด แล้วหันไปมองเก็ทที่ยืนอยู่หน้าตู้เย็นเล็กน้อย

“แล้วตื่นมา มึงโทรหาเฮียยัง” นันถามขึ้น ทำให้อิฐนึกขึ้นมาได้

“เออว่ะ มือถืออยู่บนห้อง” อิฐพูดแล้วทำท่าจะลุกไปเอามือถือ แต่นันดึงเสื้อไว้ก่อน

“กินก่อน แล้วค่อยโทรก็ได้” นันพูดขึ้น เพราะคิดว่าถ้าอิฐโทรไปแล้วเดย์รู้ว่ายังไม่กินข้าวเช้า เดย์ก็คงไล่ให้กินข้าวก่อนแล้วค่อยโทรแน่นอน อิฐจึงนั่งลงกินข้าวต้มต่อ ไม่นานเกียร์กับไนท์ก็เดินเข้ามาในครัว

“พี่อิฐ ไนท์ขอโทษทีนะครับ ที่ไม่ได้ขึ้นไปปลุก พี่เดย์อุตส่าห์สั่งไนท์ไว้ให้ไปปลุกพี่อิฐ ป่านนี้คงโกรธไนท์แย่เลย” ไนท์พูดกับอิฐด้วยน้ำเสียงกังวล

“หืม เดย์ให้ไนท์ขึ้นไปปลุกพี่เหรอ” อิฐถามกลับ ไนท์ก็พยักหน้ารับ

“ก็เกียร์น่ะสิครับ แกล้งไนท์ ไนท์กะว่าจะไปปลุกเกียร์ก่อนแล้วค่อยขึ้นไปปลุกพี่อิฐ เกียร์มันก็กวนประสาทไนท์อยู่นั่นแหละ” ไนท์บ่นถึงคนรักที่ยืนอยู่ข้างๆ เกียร์ก็ยิ้มขำเล็กน้อย

“ไม่เป็นไร” อิฐตอบกลับยิ้มๆ แต่ในใจก็แอบสงสัยบางอย่าง เพียงแค่ไม่พูดออกมาเท่านั้น อิฐนั่งกินข้าวจนอิ่ม นีลกับนิคก็เพิ่งลงมา อิฐแยกขึ้นไปบนห้อง เพื่อเอามือถือโทรหาคนรัก อิฐหยิบมือถือที่วางอยู่บนเตียงมากดเพื่อจะโทรหาเดย์ แต่เขาก็ต้องขมวดคิ้วเข้าหากัน เมื่อเห็นเบอร์ของเดย์ที่โทรเข้ามาในช่วงที่อิฐอาบน้ำ และยังมีระยะเวลาในการคุยสายด้วย

“ใครรับสายเดย์วะ” อิฐพึมพำออกมา ก่อนจะกดโทรหาเดย์ทันที

(“ว่าไง”) เสียงนิ่งของเดย์ดังขึ้น

“เดย์ มึงโทรหากูช่วงแปดโมงนิดๆใช่มั้ย” อิฐถามคนรักทันที

(“อืม”) เดย์ตอบรับในลำคอสั้นๆ

“แล้วมีคนกดรับสายป่ะ” อิฐถามกลับไปอีก

(“เดี๋ยวค่อยคุย กูกำลังจะเรียกพนักงานมาคุยเรื่องงาน”) เดย์ตัดบท เพราะต้องการจะเคลียเรื่องงานก่อน

“อืม ก็ได้ มึงรีบกลับมานะ” อิฐบอกคนรักเสียงแผ่ว

(“อืม”) เดย์ตอบรับในลำคอ ก่อนจะวางสายไป อิฐก็นั่งมองมือถือตนเองอย่างสงสัย ว่าตอนนั้นใครกดรับสายของเขากันแน่ แล้วอิฐก็ฉุกคิดไปถึงเก็ท เพราะมีแค่เก็ทคนเดียวที่ขึ้นมาบนห้องของเขาในช่วงนั้น

“หรือเก็ทมันรับสายเดย์วะ แล้วทำไมมันไม่บอกเราว่าเดย์โทรมา” อิฐพูดคนเดียวอย่างแปลกใจ แล้วนึกถึงคำเตือนของเดย์ที่เคยพูดก่อนหน้านี้ ทำให้อิฐหน้าเครียดขึ้นมาทันที ก่อนที่เขาจะเดินออกจากห้องนอนทันที อิฐลงไปที่ชั้นล่างของบ้านแล้วตรงไปหาเก็ทที่กำลังนั่งคุยอยู่กับเกียร์ในครัว

“เก็ท กูขอคุยด้วยหน่อยสิ” อิฐพูดขึ้นเสียงจริงจัง ทำให้เก็ทเลิกคิ้วนิดๆ แต่ก็พยักหน้ารับก่อนจะลุกเดินตามอิฐที่เดินนำออกมาที่หน้าบ้าน เพราะต้องการคุยกับเก็ทเป็นการส่วนตัว

“มีอะไรวะ” เก็ทถามขึ้นด้วยน้ำเสียงปกติ อิฐมองหน้าเก็ทด้วยสีหน้าเครียดๆ

“เมื่อเช้า มึงรับสายเดย์รึเปล่า” อิฐถามในสิ่งที่ตนเองสงสัย เก็ทนิ่งไปนิดก่อนจะพยักหน้ารับ

“แล้วทำไมมึงไม่บอกกู แล้วอีกอย่างมึงมายุ่งกับมือถือของกูทำไมวะ” อิฐต่อว่าเพื่อนกลับไปทันที เพราะถ้าไม่ใช่เพื่อนในกลุ่ม เขาไม่ค่อยชอบให้มาวุ่นวายกับมือถือของเขาเท่าไรนัก ถึงแม้ว่าเก็ทจะเป็นเพื่อนที่ค่อนข้างสนิทกันอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้อยู่กลุ่มเดียวกับเขา เป็นแค่เพื่อนร่วมห้องเท่านั้น

“โทษทีว่ะ กูกดรับแล้ว แต่ไม่ได้ยินเสียงทางนั้น กูก็เลยวาง แล้วกูก็ลืมบอกมึง” เก็ทตอบกลับ อิฐจ้องหน้าเก็ทนิ่งๆ

“กูขอโทษที่วุ่นวายกับมือถือของมึง กูไม่ได้ตั้งใจ” เก็ทพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วลง อิฐมองหน้าเก็ทอย่างลังเลใจ ว่าเขาควรจะเชื่อที่เพื่อนพูดดีหรือไม่

“เก็ท กูไม่รู้นะว่ามึงคิดอะไร แต่ถ้ามึงจะเข้ามาทำให้กูกับเดย์มีปัญหากัน  กูขอร้องมึงในฐานะเพื่อน ว่าอย่าแม้แต่จะคิด มึงไม่รู้หรอกว่าเดย์เป็นคนยังไง กูไม่ใช่คนที่จะมาอวยผัวให้เพื่อนฟัง ว่าเดย์มันมีวิธีการจัดการกับคนที่เข้ามาวุ่นวายเรื่องของกูกับมันได้มากขนาดไหน มากจนมึงเองคาดไม่ถึงเลยล่ะ กูไม่ได้กลัวว่าเดย์มันจะเดือดร้อน แต่กูกลัวว่าชีวิตมึงจะไม่สงบสุขเหมือนเดิม นี่กูเตือนในฐานะเพื่อนนะเว้ย” อิฐตัดสินใจเตือนเก็ทไปตรงๆ แต่ก็ไม่ได้ยกตัวอย่างว่าวิธีการจัดการของเดย์เป็นแบบไหน เก็ทยืนมองหน้าอิฐนิ่งๆ

“แต่ถ้ากูคิดมากไปเอง เรื่องที่หาว่ามึงจะเข้ามาทำให้กูกับเดย์มีปัญหา กูก็ขอโทษด้วย” อิฐพูดออกมาอีก เผื่อว่าเขาเข้าใจผิด เขาก็ไม่อยากให้เพื่อนรู้สึกแย่กับเขา เก็ทยิ้มออกมาน้อยๆ ก่อนจะตบไหล่อของอิฐเบาๆ

“มึงคิดมากว่ะ กูไม่ได้คิดอะไร กูอาจจะวุ่นวายกับมึงมากเกินไปจริงๆนั่นแหละ กูต่างหากที่ต้องขอโทษ บางทีกูก็เผลอดูแลมึง เพราะกูเคยชอบมึงมาก่อนด้วยล่ะมั้ง เหมือนจิตใต้สำนึกกูอยากเอาใจ อยากดูแลมึงอ่ะนะ แต่กูก็พยายามจะตัดใจจากมึงให้ขาด  เอาเป็นว่ากูจะพยายามไม่วุ่นวายกับมึงมากเกินไปละกันนะ” เก็ทพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง และส่งยิ้มให้อิฐ

“แน่นะ บอกตรงๆ กูไม่อยากมีปัญหากับมึง ยังไงเราก็เพื่อนกัน แล้วที่สำคัญกูไม่อยากมีปัญหากับเดย์ด้วย” อิฐถามย้ำ เก็ทพยักหน้ารับ

“ขอโทษอีกครั้งว่ะ เดี๋ยวถ้าพี่เดย์กลับมา กูจะขอโทษเค้าอีกทีละกัน พี่เค้าจะได้ไม่เข้าใจผิดด้วย” เก็ทบอกออกมาด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด ทำให้อิฐเบาใจลงได้บ้าง แต่ก็ใช่ว่าจะสนิทใจร้อยเปอร์เซ็น

“อืม ขอบใจมึงนะ ที่เข้าใจกู” อิฐตอบกลับ ก่อนที่จะชวนกันเข้าไปในบ้าน เพื่อพูดคุยกับคนอื่นๆ ว่าจะไปเที่ยวที่ไหนกันต่อ

//มีอะไรกันวะ// นันกระซิบถาม อิฐส่ายหน้าไปมา เก็ทเดินไปนั่งที่เก้าอี้อีกตัวซึ่งห่างจากอิฐพอสมควร

//มีเรื่องอะไรให้บอกกูนะมึง เพราะถ้ามึงมีปัญหาอะไรแล้วเฮียรู้ทีหลัง กูนี่แหละที่จะเป็นคนซวย เพราะเฮียฝากมึงไว้กับกู// นันกระซิบบอกอิฐให้รับรู้ แต่ก็ไม่ได้จริงจังอะไร เขาพูดเพื่อให้อิฐไม่ปิดบัง ถ้ามีปัญหาจริงๆ

//รับจ้างเป็นบอดี้การ์ดตั้งแต่เมื่อไรวะ// อิฐถามกลับ ก่อนจะโดนนันเอาเท้าถีบขาอย่างหมั่นไส้ อิฐก็หัวเราะขำเบาๆ เขาไม่อยากทำให้บรรยากาศมันกร่อย

“ไนท์ว่าเราเก็บของขึ้นรถ แล้วก็ไปเที่ยวตลาดหนองมนกันดีมั้ยครับ จะได้หาซื้อของฝากกันเลย แล้วค่อยหาข้าวกลางวันกินข้างนอกทีเดียว” ไนท์เสนอขึ้น

“ใช่ๆ แล้วเราค่อยกลับมาบ้านพัก เล่นน้ำกันอีกรอบก่อนกลับกรุงเทพฯดีมั้ย” นิคพูดขึ้นมาบ้าง ทุกคนก็คุยปรึกษากันอีกนิด เป็นอันตกลง ก็เตรียมตัวกันออกจากบ้านพัก โดยที่เก็ทไปรถคันเดียวกับ เกียร์ไนท์ โฟร์กัส ส่วนอิฐกับนันก็ไปรถของ นีลนิค

“เดี๋ยวตอนจะหาร้านกินข้าวกลางวัน ค่อยโทรหาเฮียอีกทีละกัน ว่าเฮียจะมากินด้วยกันรึเปล่า” นันพูดกับอิฐ ขณะนั่งรถออกมาจากบ้านพัก อิฐพยักหน้ารับในหัวของเขาตอนนี้คิดสับสน สงสัย เรื่องของเก็ทอยู่

“พวกมึง กูถามอะไรหน่อยสิ เอาตามความรู้สึกพวกมึงเลยนะ” อิฐเกริ่นขึ้น ทำให้นิคกับนันหันมามองอิฐทันที นีลเองก็มองอิฐผ่านกระจกมองหลัง เพราะเขาขับรถอยู่

“ถามอะไรวะ” นิคถามกลับมา เพราะบนรถมีแค่ 4 คนเท่านั้น

“พวกมึงว่าไอ้เก็ทมันแปลกๆรึเปล่า หรือว่ามันเหมือนมีแผนอะไรมั้ย” อิฐถามอย่างคาใจ เขายอมรับว่าบางทีเขาก็มองคนไม่ออกเท่าไร

“อะไรทำให้มึงถามแบบนี้ล่ะ” นีลถามขึ้นมาบ้าง อิฐถอนหายใจเบาๆ

“ก็...ไม่รู้ว่ะ กูแค่รู้สึกแปลกๆ ตอนแรกก็พยายามไม่คิดอะไรหรอก แต่บางครั้งมันก็มีจุดให้สงสัย ยิ่งเดย์มันเตือนว่าไอ้เก็ทไม่ค่อยน่าไว้ใจ กูก็เลยสับสนว่าตกลงมันยังไงกันแน่” อิฐบอกออกมาตรงๆ เพราะเขาไม่ชอบบรรยากาศคลุมเครือแบบนี้สักเท่าไรนัก

“ถ้าเดย์มันเตือน กูว่ามึงก็ต้องระวังตัวไว้บ้าง เดย์มันทำงานกับคนมาเยอะ เจอมาทุกรูปแบบ สัณชาติญานมันเชื่อได้ร้อยเปอร์เซ็น” นีลบอกกลับเสียงนิ่ง ทำให้อิฐหน้าเครียดทันที

“อืม กูก็ว่างั้นว่ะ ปกติแล้ว ตอนเรียนพวกเรากับไอ้เก็ทก็อยู่คนละกลุ่มกันอยู่แล้ว ตอนที่ชวนมาเที่ยวกูก็แปลกใจเหมือนกัน ว่าทำไมมันไปชวนเพื่อนๆกลุ่มมันวะ ถึงแม้ว่าพวกเราจะสนิทกับมันด้วย แต่ถ้าถามกันจริงๆ เวลาพวกเราจะไปเที่ยวไหน เราก็ต้องชวนเพื่อนในกลุ่มเราก่อนไม่ใช่เหรอวะ” นิคพูดออกมาบ้าง ยิ่งทำให้อิฐหน้าเครียดกว่าเดิม เพราะที่นิคมามันก็จริง

“กูไม่ได้สนิทกับมัน กูคงบอกไม่ได้ว่ามันคิดอะไร แต่กูก็คิดเหมือนเฮียนีล ถ้าเฮียเดย์ไม่ไว้ใจมัน ก็แปลว่ามันไม่น่าไว้ใจจริงๆนั่นแหละ” นันบอกออกมาอีกคน ทั้งสามคนเห็นพ้องในทางเดียวกัน

“หรือว่ามันยังตัดใจจากมึงไม่ได้” นีลถามขึ้นมา

“ไม่รู้ว่ะ มันก็ขอโทษกูที่มันวุ่นวายมากไป แล้วมันก็บอกว่ามันจะพยายามตัดใจ แล้วบอกว่าจะไม่วุ่นวายกับกูมากเกินไปอีก” อิฐบอกให้ทุกคนบนรถฟังคร่าวๆ

“งั้นมึงก็ค่อยๆดูมันไปละกัน เมื่อมันรับปากแล้วก็รอดูว่ามันจะทำได้รึเปล่า” นันพูดขึ้น อิฐก็พยักหน้ารับ พร้อมกับถอนหายใจออกมาหนักๆอย่างเหนื่อยใจ

..

..

..

“ทำงานสะเพร่าแบบนี้ ถ้าผมไม่ลงโทษบ้าง ก็คงไม่ได้นะครับคุณศร” เสียงทุ้มห้าวของเดย์ดังขึ้นในห้องประชุมเล็ก ท่ามกลางบรรยากาศกดดัน พนักงานที่ถูกเรียกเข้ามาพูดคุยต่างนั่งหน้าเครียด หน้าซีดกันทุกคน

“ครับ” ศร หัวหน้าฝ่ายดูแลสต็อคสินค้าครอบคลุมไปถึงการจัดซื้อตอบรับเสียงแผ่ว

“ผมจะหักเงินเดือนเดือนนี้ 20% นี่ถือว่าเป็นการลงโทษแบบเบาๆแล้วนะครับ รวมไปถึงคุณนิดด้วย ที่คุณไม่ตรวจทานเอกสารก่อน เพราะมันทำให้ทางร้านเสียหาย” เดย์บอกออกมาเสียงนิ่ง สายตาคมจับจ้องไปที่หน้าของคนที่ตนเองคุยด้วย ซึ่งอีกฝ่ายไม่กล้าสบตาเดย์สักเท่าไรนัก

“ค่ะ คุณเดย์” นิดตอบรับเสียงแผ่วด้วยเช่นเดียวกัน

“ถ้าพวกคุณไม่ได้เริ่มทำงานมาพร้อมๆกับที่ผมสร้างร้านนี้ ผมก็คงจะคิดในแง่ลบไปแล้ว ว่าผมกำลังจะโดนยักยอกรึเปล่า หวังว่าพวกคุณคงไม่อยากให้ผมคิดแบบนั้น ใช่มั้ยครับ” เดย์พูดออกมาอีก

“ครับ....ค่ะ” ทั้งสองตอบรับออกมาพร้อมกัน

“คุณสองคนต้องคอยเป็นหูเป็นตาให้ผม อย่าให้ผมรู้สึกว่าผมกำลังหูหนวกตาบอด” เดย์พูดออกมาเรื่อยๆ ทุกคนก็นั่งฟังเงียบๆ

“ความไว้ใจมันไม่ได้ให้กันง่ายๆ แต่เมื่อให้ไปแล้วก็รักษามันไว้ดีๆ คงไม่ต้องให้ผมสาธยายว่าผมจะจัดการกับคนทำลายความไว้ใจของผมยังไงนะครับ.....โอเคครับ ขอจบการพูดคุยกันไว้แค่นี้ เชิญครับ” เดย์พูดเสียงเรียบ ก่อนจะปิดการประชุม ทุกคนรีบเก็บของแล้วเดินออกจากห้องประชุมเล็กอย่างรวดเร็ว เดย์เอนตัวพิงพนักเก้าอี้ พร้อมกับถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยใจ ใช่ว่าเขาจะไม่สงสัยถึงความผิดปกติที่เกิดขึ้นภายในร้าน แต่เขาต้องการหลักฐานให้มากกว่านี้เสียก่อน และที่เขาพูดออกไปเมื่อสักครู่ ก็แค่อยากจะเตือนให้คนที่กำลังคิดจะทำผิด ล้มเลิกความคิดนั้นซะ

//อุตส่าห์วางมือ ทำไมยังให้กลับมาวนเวียนบทบาทแบบนี้ตลอดนะ// เดย์พูดพึมพำออกมาเบาๆ

..

..

..

..

++++++++++++++++++++++++++++++++++++100%++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

..

..

..

2  Be  Con

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

อัพครบร้อยแล้วคร่า

เนื้อเรื่องก็เรื่อยๆอ่ะนะ

อาจจะไม่สนุกนักนะคะ ภาคสี่แล้ว ส่วนใหญ่ก็ชีวิตประจำวันล่ะค่ะ 


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น