Lazysheep

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 1 อรอมลคนแมน

ชื่อตอน : ตอนที่ 1 อรอมลคนแมน

คำค้น : อรอมลคนแมว รัก ขำๆ

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 791

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 17 เม.ย. 2560 17:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 600
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1 อรอมลคนแมน
แบบอักษร

​​

เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานพร้อมปล่อยไอเย็นออกมาชวนให้คนในห้องหนาวสั่น  ห้องพักโรงแรมตกแต่งสวยงามบอกให้รู้ว่าราคาต่อคืนคงไม่ใช่น้อย

ร่างสูงใหญ่ไร้เสื้อผ้าปกคลุมนอนหน้าซุกหมอนนิ่ง มีเพียงผ้าห่มผืนหนาหนักพาดเอาไว้ถึงเอว ในขณะที่หญิงสาวนั่งตั้งสติอยู่เงียบๆ

โอเค..สมัยนี้ผู้หญิงผู้ชายมีอะไรกันมันก็ไม่ผิดหรอก...มั้ง

แต่ว่า

...

อรอมลไม่โอเคค่ะ!!!

หญิงสาวนั่งหน้าซีดอยู่บนเตียง หล่อนเปิดผ้าห่มดูร่างเปล่าเปลือยของตัวเองแล้วหันไปมองผู้ชายที่หลับสนิทอยู่เคียงข้าง ใบหน้าคมคาย จมูกโด่งเป็นสันแถมคิ้วเข้มนั่นอีก หล่อขนาดนี้..

แมร่ง  มองมุมไหนก็พี่จิณณะ คณะบริหารปี4นี่หว่า !!

โฮ อิอ๊อนนนนน กินเลี้ยงแค่นี้หล่อนถึงกับไปลากพี่เขามาขึ้นเตียงเลยเหรอวะ! หมด หมดกัน เวอร์จิ้นที่รักษามาเนิ่นนาน มาตกม้าตายเพราะเหล้าเนี่ยนะ  ริมฝีปากบางเม้มแน่นอย่างเคร่งเครียด เท่าที่จำได้ลางๆ เธอกินเหล้าไปสองสามแก้ว ตอนนั้นพวกพี่ๆก็กินไปเป็นขวดแล้ว แต่ละคนหน้าแดงคุยอ้อแอ้ ถ้าจำไม่ผิดตอนจะแยกย้ายกันกลับบ้านเธอเหมือนจะอ้วกแล้วมีใครบางคนมาช่วยพยุง ...ใช่ๆ พี่จิณณะนี่แหละแล้วพี่เขาก็เรียกแท็กซี่..

แล้วก็จำไม่ได้ง่า....ไม่รู้มาโรงแรมได้ไง เลือนรางว่ากอดกันแต่นึกไม่ออก โว๊ะ ช่างมันก่อน

หญิงสาวมองไปรอบๆ แล้วค่อยๆย่องไปหยิบเสื้อผ้ามาใส่ เธอถอนใจเฮือกเมื่อเห็นเศษซากอารยะธรรมที่พื้น

โอเค ไม่ท้องแล้วกรู

ก่อนปิดประตูห้อง หล่อนยกมือไหว้สวยงามหนึ่งครั้งให้คนที่ไม่ได้รู้เรื่องอะไรด้วย ขอโทษนะพี่จิณที่หนูฟันแล้วทิ้ง พวกเราก็เมาด้วยกันทั้งคู่ พี่คงจำหนูไม่ได้ หนูกลัวตายอ่ะพี่ แฟนคลับพี่ที่มหาลัยยังมีอยู่เพียบไม่รวมเพจในเฟสบุ๊คและกลุ่มไลน์อีกนะ ขืนคนอื่นรู้ว่าหนูคาบพี่ไปกินคงโดนรุมแน่ๆเลย ถ้าโชคดีมีจริงเราคงไม่ได้เจอกันอีกนะคะพี่ อรยกมือไหว้ท่วมหัวแล้วเปิดแน่บปล่อยให้ชายผู้ไม่รู้อิโหน่อิเหน่นอนแบบนั้นต่อไป

 


****************



“อร อร..อิอร!!”

อรอมลสะดุ้งโหยงหันซ้ายหันขวาแล้วเธอก็พบว่าห้องเล็คเชอร์กำลังจะไม่เหลือใครแล้วนอกจากเธอและเพื่อนสนิทอีกสองคน

“อ้าว เลิกเรียนแล้วเหรอ” หญิงสาวเสยผมสีน้ำตาลที่ยาวเคลียบ่าหน้าตางัวเงีย ดวงตากลมโตล้อมกรอบด้วยแพขนตาหนากระพริบปริบ ต้องขอบคุณที่แม่เธอมีเชื้อสายแขกทำให้ได้เครื่องหน้าเข้มๆมาด้วย

“หลับตั้งแต่ต้นคาบยันท้ายคาบเลย ไปทำอะไรมายะไม่ได้หลับได้นอน” วนิษาเพื่อนสนิทดีดหน้าผากเธอดังเพี๊ยะ อรหลับตาปี๋ครางอู้

หึ จะให้บอกเหรอว่าไปทำอะไรมา เนี่ย พอใจเริ่มสงบไอ้ภาพเมื่อคืนก็ขึ้นเป็นฉากๆ ชัดขนาดที่ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันไม่ได้เกิดขึ้น ซิกส์แพ็คพี่จิณมัน..แค่ก เช็ดน้ำลายก่อน

“โธ่เอ้ย จะอะไรล่ะษา ท่าทางแบบนี้นั่งดูอนิเมคู่โปรดมันแหงๆ” ลลิตาเพื่อนอีกคนโผล่หน้ามาแซวในมือถือการ์ตูนวายเล่มล่าสุด

“เหย ตา!นั่นเรื่องใหม่ใช่ป่ะ หนุกไหมแก” ษาทำตาวาว

ใช่แล้วค่ะทุกท่าน อรอมล วนิษาและลลิตาเป็นเพื่อนร่วมก๊วนวายและเป็นเแอดมินเพจ Y love You ที่มีสมาชิกร่วมพันคน การจิ้นวายคืองานหลัก ติ่งดาราคืองานรอง พวกเราเป็นเพื่อนกันตั้งแต่ม.ปลายตอนนี้เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยคณะอักษรเอกภาษาญี่ปุ่นปี1 เกาะเป็นกลุ่มสาวโสดสามคนจนถึงทุกวันนี้ เห็นแบบนี้ลลิตาเป็นท็อปคณะได้คะแนนสูงสุดพูดญี่ปุ่นน้ำไหลไฟดับ ส่วนวนิษาเป็นเดือนคณะอักษร สวยจนมีผู้ชายมาจีบเยอะยิ่งกว่าปลาดุกแย่งกินอาหารปลาที่เขาโปรยให้ในวัด ส่วนฉันอรอมลหน้าตาคิดว่าดูได้เพราะเจ้าษาพยายามเหลือเกินให้ไปคอสเพลย์เป็นเพื่อนมัน คะแนนเรียนก็ไม่ขี้เหร่ เป็นผู้หญิงธรรมดาที่มีความวายในหัวใจ

จริงๆพวกเราสามคนเคยปฏิญาณกันว่าจะรักษาความวายและความซิงไว้ด้วยกัน...ฮือ ขอโทษนะเพื่อนเราไม่ซิงแล้ว

“แอร๊ย พี่จิณณะกับพี่บดินทร์ อกอิษาจะแตกคู่นี้ต้องได้ต้องโดน” ษามือสั่นระริกรีบยื่นมาให้พวกเราดู

ภาพสแน๊ปช็อตของพี่จิณณะและพี่บดินทร์คณะเดียวกันกำลังนั่งกินข้าวด้วยกันมุ้งมิ้ง...เอ่อ นั่นแหละ มุ้งมิ้งในสายตาของพวกเรา โดนแอบถ่ายมาลงเพจ Y love You จริงๆคู่นี้ก็ฮ็อตฮิตมานานแล้วนะ โดนจิ้นจนออกโดของตัวเองแล้วด้วย

“แหม มันต้องจิณณะxบดินทร์จริงๆ” ตายิ้มเจ้าเล่ห์

“บ้าแก ต้องบดินทร์ x จิณณะดิยะ” ษาไม่ยอมแพ้

“แกว่าใครเมะใครเคะวะอร” ทั้งสองคนหันมาหาเอาจริงเอาจัง

“เอ่อ มันใครก็ได้ป่ะ ตัวก็เท่าๆกัน หน้าก็หล่อเหมือนๆกัน” ชักยากแล้วเฮ้ยงานนี้

“เลือกดิมรึง เลือกกกก” ษาไม่ยอม แถมมากดดันอีก สุดท้ายเลยต้องตอบไปอย่างจำยอม

“เราชอบดนัย x จิณณะอ่ะ”

พี่ดนัยคือเพื่อนในแก๊งค์พี่จิณณะนั่นเอง จริงๆแก๊งค์นี้มีทั้งหมด4คน เป็นกลุ่มสภานักศึกษาโดยมีพี่จิณณะเป็นประธาน พี่บดินทร์เป็นรอง พี่ดนัยเป็นเหฯ และพี่มัชเฌเป็นเลขา

“กรี๊ดได้ไง ต้องดนัย x มัชเฌสิยะ!!” คราวนี้สองสาวกรี๊ดใส่จนหูแทบแตก อุวะก็ชอบแบบนี้นี่น่า พี่มัชเฌแกดูนิ่มไปจิ้นไม่มันส์ เคะถึกๆสิถึงจะใช่ เห็นแบบนี้พี่จิณโคตรแซ่บนะเว้ย โอ้ยยยไม่อยากจะเม้าท์ โฮววว

ครืดดดด

เสียงประตูห้องเปิดหยุดอาการคลั่งของสามสาวเอาไว้ได้ชะงัด แถมร่างที่โผล่มาทำเอาพวกหล่อนแทบวิ่งหนี4x100

“อ้าว น้องษาเดือนอักษรนี่นา ชั่วโมงถัดไปห้องนี้ไม่ใช่วิชาของคณะอักษรนี่” พี่บดินทร์มองไปรอบๆ ห้อง ใบหน้าสะอาดคิ้วเข้มผมตัดสั้นชวนให้มองเคลิ้ม พอมองไปด้านหลังสาวๆก็แทบละลาย

อรอมลหลบหลังเพื่อนหน้าแดงจัด โอ๊ยยยยยยยยยยยยยยยย อิพี่จิณณะ!!หล่อสัสรัสเซียนิวเคลียร์ถล่มมาก โฮววว ว่าแล้วก็คว้ามือไอ้ตาเขย่าแรงๆ

“ใจเย็นมึง คิดไปไหนแล้ว” ลลิตาเตือนเพื่อนที่ทำเสียงหอบหื่นอยู่ด้านหลัง ใช่ว่าเธอไม่จิ้นแต่แค่จิ้นเงียบหน้าตายเท่านั้นเอง

“อะ อ๋อ ขอโทษค่ะพี่ พอดีวิชาคณะหนูเพิ่งเรียนเสร็จแล้วเผลอนั่งคุยกันยาว เดี๋ยวหนูไปแล้วค่ะ” ษารีบรวบของแล้วชวนเพื่อนเดินไปที่ประตู แต่ยังไม่ทันพ้นข้อมือของอรอมลก็โดนรั้งเอาไว้จนเกือบหน้าหงาย

“น้องอรนี่” เสียงทุ้มนุ่มและสัมผัสจากมือใหญ่ทำเอาอรสะดุ้งโหยง

“พะ พะ พี่จิณณะ” อย่าบอกนะว่าพี่เขาจำได้!!

“นายรู้จักน้องเขาด้วยเหรอ” ดนัยโอบไหล่จิณณะชะเง้อมองสาวน้อยที่แดงไปทั้งตัว ก็ไม่ได้แปลกอะไรเพราะส่วนมากสาวๆที่เจอไอ้จิณเป็นแบบนี้กันเกือบหมด

“เออ วันก่อนไปกินเลี้ยงรหัส พอดีลูกพี่ลูกน้องของน้องอรเป็นน้องรหัสเราน่ะแล้วหิ้วน้องเขาติดไปด้วยเลยได้เจอกัน” ปล่อยมือหญิงสาวแล้วยิ้มให้ “เจอกันทักบ้างก็ได้ ไม่กัดหรอกน่า” ลูบหัวทุยเอ็นดู

หญิงสาวถอนใจน้ำตาแทบไหล พี่เขาคงจำไม่ได้ ก่อนที่อรอมลจะขาดใจ เสียงคนมากมายเริ่มเดินมาที่ห้องเรียนพร้อมอาจารย์ทำให้ต้องแยกย้ายกันโดยด่วน ษาลากแขนเพื่อนทั้งสองมาทีโต๊ะหินริมสนาม หากยังไม่ทันได้ถามอะไรก็รีบควักทิชชู่อุดจมูกคุณเพื่อนแทบไม่ทัน

“อิอ๊อน เจอพี่เขาจับมือถือแขนแค่นี้เลือดกำเดาพุ่งเลยเรอะ” ษาหัวเราะกร๊ากอย่างหยุดไม่อยู่

“เจอระยะประชิดก็แบบนี้แหละ” ตาดึงเพื่อนให้นอนหงายหนุนตัก

อรตาลอย “เปล่าแก...คือว่า.......พอเห็นพี่จิณณะกับพี่ดนัยยืนข้างกันเราก็จิ้นไปไกลแล้วอ่ะ”

เพื่อนสาวทำตาโตก่อนจะหัวเราะลั่น “โอ้ย นับถือจินตนาการแกว่ะ ฮ่าๆๆๆ” ษาตบโต๊ะโครมๆ

อรค้อนขวับ..

ลองเป็นกรูดูซี่! หุ่นล่ำๆมันลอยอยู่ตรงหน้าเลยนะเว้ย

“พอๆ หมดเวลาเวิ่นเว้อ เดี๋ยวตอนบ่ายมีสอบเก็บคะแนนคันจิ” ลลิตาหยิบชีทขึ้นมาปึกนึงดับจินตนาการเพื่อนได้ชะงัด หล่อนแจกจ่ายให้เพื่อนทดลองทำพร้อมๆกับตัวเองไปด้วย

อรมองตัวอักษรขยุกขยุยแล้วเขียนไปแกนๆ เพราะหล่อนไม่ได้อ่านมาแม้แต่ตัวเดียว เก็บคะแนนครั้งนี้ไม่คาดหวังอะไรมากนอกจากผ่านครึ่งก็พอ

“แกสร้างคันจิใหม่เหรอ” ตาชะเง้อหน้ามองตัวอักษรแปลกๆในชีทเพื่อน “เส้นเกินมาสองเส้นนะแก” เอาปากกาแดงแก้ให้ “ยังพอมีเวลารีบๆจำดีกว่า พวกนี้ฉันเก็งมาให้หมดแล้ว”

ษาและอรยกมือท่วมหัวเพื่อนผู้แสนดี ลลิตาเรียนเก่งแต่ไม่เคยหวงวิชา หล่อนมีน้ำใจให้เพื่อนเสมอ ถ้าไม่ได้ตามีหวังคะแนนของพวกเธอคงอนาถน่าดู

ห้าโมงเย็น..อรมองนาฬิกาข้อมือพลางเดินเพื่อไปขึ้นรถเมล์หน้ามหาวิทยาลัย วันนี้ษาและตาติดธุระทำให้เธอต้องกลับบ้านคนเดียว ก็ดีเหมือนกันนานๆทีจะได้ไปแวะช้อปปิ้งสักหน่อย

เสียงบีบแตรจากด้านหลังทำให้หญิงสาวสะดุ้งโหยง ดวงตากลมโตเหลือบมองไม่เข้าใจว่าเธอไปขวางเส้นทางเดินรถใครเข้าก่อนจะเบิกโพลงเมื่อเห็นเบนซ์สีเงินและคนขับ

เชรด พี่จิณณะ

“อรจะกลับแล้วเหรอ” พี่จิณชะโงกหน้าออกมาจากหน้าต่างรถ

หญิงสาวพยักหน้ารัวๆ สองมือกอดหนังสือเรียนแน่น

“พี่ไปส่งขึ้นรถสิ” เสียงทุ้มต่ำดังวนซ้ำในสมองจนอรยืนเอ๋อ

ไปส่ง..ไปส่งเนี่ยนะ พี่จิณณะเนี่ยนะ!?

“เอ้า ยืนงงอะไร” เขาหัวเราะชอบใจ “เร็วเข้าขวางทางคนอื่นเขา”

พอโดนเร่งร่างบอบบางก็รีบขึ้นไปนั่งข้างคนขับทันที กลิ่นน้ำหอมปรับอากาศเบาบางพร้อมแอร์เย็นสดชื่นทำให้เธอคลี่ยิ้ม อากาศกรุงเทพฯมันร้อนเกินไปจริงๆแหละ

“บ้านอรอยู่ไหน” คนจะไปส่งเอ่ยถามพลางออกรถไปตามทาง อรอมลรีบบอกทางให้รุ่นพี่อย่างว่าง่าย “อรรีบกลับบ้านไหมครับ”

“ไม่รีบค่ะพี่ จริงๆกะว่าจะแวะช้อปปิ้งสักหน่อย” ยิ้มแหะๆ พลางเหลือบตามองใบหน้าคมคาย มือเรียวแทบจะจิกขาตัวเองด้วยความฟิน หล่ออ่ะ!! โอยย ถ้าพี่ดนัยอยู่ด้วยต้องโคตรฟิน!

“งั้นไปกินขนมกันไหมพี่เลี้ยง”

“ค่า...ห๊ะ!?” คราวนี้อรเป็นอันหันไปมองทั้งตัว

จังหวะเหมาะที่รถจอดติดไฟแดงพอดี พี่จิณณะหันกลับมายิ้มให้เธอทั้งปากทั้งตา ฮือออ ผู้ชายอะไรก็ไม่รู้น่ารักกก

“ถือเสียว่าเลี้ยงน้องรหัสแล้วกัน”

จ้ะ กินจ้ะ

แก้มใสๆไร้เครื่องสำอางระเรื่อขึ้น อรพยักหน้าลืมสิ้นทุกสิ่งอัน ได้อยู่ใกล้รุ่นพี่สุดหล่อขนาดนี้ไม่คว้าโอกาสไว้ก็เกินไปหน่อยแล้ว

 



ขนมเค้กหน้าตาน่ากินถูกนำมาเสิร์ฟ มูสราสเบอร์รี่รูปโดมสีแดงสดฐานเป็นช็อคโกแลตเข้มข้น65%ยั่วยวนให้เธอหยิบมือถือมาถ่ายรัวๆ อีกชิ้นเป็นทิรามิสุอยู่ในถ้วยแก้วหรูหรามีทองโปรยอีกต่างหาก ในที่สุดพี่จิณณะก็พาเธอมากินขนมในห้างแถวบ้านจนได้

“เอาของพี่ไปถ่ายด้วยไหม” พี่จิณณะหัวเราะพลางเลื่อนถ้วยขนมให้

อรยิ้มแหะๆ รีบจัดขนมให้ได้มุมสวยงามแล้วลงมือถ่าย...ถ่ายให้ได้หน้าคนเลี้ยงด้วย แอร๊ยยย เมื่อถ่ายเสร็จหล่อนก็จัดการอัพลงเฟสกับอินสตาแกรมเป็นอันเสร็จพิธี

หญิงสาวเลื่อนถ้วยขนมคืนแล้วเริ่มต้นทำลายความสวยงามของโดมสีแดงสด อา สัมผัสนุ่มหยุ่นพอเข้าปากความเปรี้ยวและหวานปนขมมันช่างลงตัว...งื้อออ

“อุ๊บ..”

เสียงหัวเราะเบาๆ ทำให้อรชะงัก แงงง ลืมตัว “พะ พี่กินร้านนี้บ่อยเหรอคะ” รีบชวนคุยแก้เก้อ

พี่จิณณะพยักหน้า “อืม แต่สาขาอื่นนะ น้องสาวพี่ชอบร้านนี้น่ะ โดนลากไปกินบ่อยๆ” เขาตักทิรามิสุเข้าปากบ้าง

เฟดเฟ่!! ท่ากินยังโมเอ้

“พี่มีน้องสาวด้วย?”

“อืม ชื่อจีน่าอยู่ม.4”

เห ความรู้ใหม่ พี่ชายหล่อขนาดนี้น้องสาวต้องงามแท้แหงๆ อยากเห็นจัง

“ไว้พามาให้รู้จัก”

อรทำตาปริบๆ เอ..แบบนี้แสดงว่าเราจะได้เจอกันอีกใช่ไหมคะ

“อ้าว ไอ้จิณมาทำไรแถวนี้” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้น และนั่นเรียกรอยยิ้มให้ผู้ชายคนนี้ทันที

“นัย พอดีพาน้องมาเลี้ยงขนมน่ะ แกล่ะ”

“มารับเค้กวันเกิดแม่น่ะสิ”

...พี่ดนัย!!!!!!!!! อั๊ยยะ หล่อล่ำดำเข้มของหนู!!

ดนัยเอียงคอมองเธอแล้วยิ้มจางๆ “อาฮะ มาเสียไกลเชียวนะ คนละฟากกับบ้านนายเลย”

“เออน่า” พี่จิณรีบตัดบท

“อ้าว..บ้านพี่จิณอยู่ไหนคะ” อรอมลทำหน้างุนงง เห็นพี่เขาออกปากมาส่งง่ายๆ เธอเลยนึกว่าบ้านอยู่ใกล้กัน

“โอย น้อง บ้านจิณอยู่ฝั่งธนโน่น นี่กินไรอยู่” ดนัยเริ่มสนใจจานขนมบนโต๊ะ ส่วนอรนั้นอ้าปากค้าง..ฝั่งธนโคตรไกลอ่ะ!

“ทิรามิสุ” จิณณะตักแล้วยื่นให้ ซึ่งดนัยก็ไม่ขัดศรัทธา ก้มลงมางับช้อนทันที

เหยดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

ป้อนอ่ะ!!!!!!!!!!!!!

ป้อนกันด้วยยยยย แอร๊กกกกกกกกกกกกกก!!

“อร่อยดี” พี่ดนัยเลียปาก

ครืด

อรอมลจะไม่ทนค่ะ...

“อ้าว น้องอร?” จิณณะเลิกคิ้วงุนงงเมื่อสาวน้อยลุกขึ้นหน้านิ่งสนิท

“ไปห้องน้ำแป๊บนะคะพี่” เธอยิ้มบางๆ แล้วเดินกึ่งวิ่งดิ่งไปห้องน้ำ



ทันทีที่ประตูห้องน้ำปิด ใบหน้าหวานก็แดงก่ำปากก็ยิ้มแทบฉีกถึงใบหู หล่อนรีบหยิบมือถือขึ้นมาส่งไลน์รัวๆ 

OrnOrn: กรี๊ดดดดดดดดดดดดฟหหกวสดาสวเหก

Tatang: แกเป็นอะไรอ่ะ

ษาแซ่บ: แกไปเจออะไรห๊ะ

อรหายใจลึกๆฟืดฟาด แล้วเริ่มเล่าว่าเกิดอะไรขึ้น เธอไม่ลืมที่จะส่งรูปแอบถ่ายของคุณพี่จิณณะให้เพื่อนๆดู

OrnOrn: โอ๊ยยย แก มือไม้สั่นไปหมดแล้วววว

ษาแซ่บ: เย้ย อิชชี่ว่ะ อยากเห็นภาพป้อนขนมกันด้วยง่า

Tatang: นั่นดิ อรแม่งไม่ใจเลย

OrnOrn: มรึงอย่า......

You send a photo

Tatang: !!!!!!!!!!!

ษาแซ่บ: ฟหสากสวหเว่ดาเ!!!!!!!!! //พร้อมสติกเกอร์เลือดกำเดารัวๆ

อรอมลฉีกยิ้มผู้มีชัยชนะ เรื่องวายๆขอให้บอกเจ๊พร้อมถ่ายเสมอ เธอหัวเราะคิกคักเมื่อเพื่อนสองคนกรี๊ดเป็นวรรคเป็นเวร ก่อนจะรีบปฏิเสธเมื่อวนิษาขอเอารูปนี้ไปลงในเพจ Y love You

ขืนเอาไปลงพี่จิณก็รู้ดิว่าใครถ่าย..

 




เมื่ออรอมลกลับมาที่โต๊ะก็เหลือแค่พี่จิณณะคนเดียวเสียแล้ว

“พี่ดนัยละคะ” เธอมองไปรอบๆ

“กลับไปแล้วแหละ อะไรกันอยากเจอไอ้นัยมากกว่าเหรอ” จิณณะแกล้งล้อ

อรส่ายหัวทันที ถ้าให้เลือกเธอชอบมองหน้าพี่จิณมากกว่าแฮะ หญิงสาวอมยิ้มเธอกินเค้กต่ออย่างอารมณ์ดี เฮ้อ วันนี้มีความสุขสุดๆ ขนมอร่อย ผู้ชายอร่อย วิวก็อร่อย

“น้องอรชอบกินเค้กเหรอ”

“ชอบค่ะ ชอบของหวานทุกชนิดเลย” ง่ำเค้กเข้าไปคำโต

“แล้วไม่ชอบอะไรบ้าง”

“งืม ของดิบค่ะ กาแฟดำก็ไม่ชอบ ไม่ชอบถั่วงอกด้วย เหม็น” ทำจมูกย่นๆให้คนฟังหัวเราะ

“มิน่า ตอนงานเลี้ยงรุ่นวันก่อน เห็นอรนั่งเขี่ยผักในจาน” จิณณะจิบน้ำชาล้างปากหลังจากจัดการทิรามิสุจนหมด

“หุย เขินนะคะ” กัดส้อม “ปกติหนูไม่ค่อยได้ไปงานเลี้ยงพวกนี้หรอกค่ะ หนูมันพวกฮิคิ”

“ฮิคิ?” คนหน้าหล่อเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม

“อา..เป็นพวกชอบเก็บตัวอยู่บ้านน่ะค่ะ” อุย แหม เผลอตัว

“งั้นแสดงว่าไม่ค่อยไปสังสรรค์ กินเหล้าอะไรพวกนี้ล่ะสิ”

ดวงตากลมโตทอดมองมือสวยๆ ของรุ่นพี่ที่กำลังรินน้ำชาให้เธอ มือใหญ่กว่าที่คิดแฮะ

“ไม่เลยค่ะ ยิ่งเหล้านี่แบบคออ่อนมาก กินแค่สองแก้วหนูก็เดินเป๋แล้ว”

พี่จิณณะพยักหน้าแล้วเอ่ยเตือนเสียงเข้ม “งั้นต้องระวังตัวรู้ไหม”

อั๊ยยะ มาดพี่ชายนี่นา อยากลองเรียกโอนี่ซังสักครั้งจัง

“แล้วพี่ละคะ วันงานหนูเห็นดื่มกันไปตั้งเยอะ” จิ้มมูสชิ้นสุดท้ายเข้าปากแล้วตบท้ายด้วยชาร้อนๆ แหม..ฟิน

จิณณะเท้าคางพลางคลี่ยิ้มจางๆ ดวงตาคมเข้มฉายแววอะไรสักอย่างให้คนมองใจเต้นรัว

“ตั้งแต่กินเหล้าเป็น...พี่ไม่เคยเมา”

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}