•คิ้วปลิง•

เมื่อดวงใจมีรัก~ 👻. ทุกคอมเม้นและไลค์ทำให้ไรท์คนนี้!! มีพลังงงงงงงงงง~~~~😘 ありがとう

ชื่อตอน : ep.19

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.6k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 17 เม.ย. 2560 13:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ep.19
แบบอักษร

Ep.19 พบเจอ


"จิฮารุ เอาของอันนี้ไว้ไหน" ยาโตะเข้ามาโดยที่ถือกล่องของเข้ามาในห้องใหม่ของผม


ห้องใหม่ ใช่ครับ ยาโตะขอให้ผมย้ายมาอยู่บ้านของเขาทั้งที่ตอนแรกผมก็ไม่ยอมหรอกนะ ก็เขาเล่นตามผมมาทุกที่ ผมอาบน้ำเขายังเข้ามากวน ตอนนอนก็ไม่เว้นมาดึงผ้าห่มผมออกขึ้นครอบจั๊กจี้ผม ผมเลยต้องยอมย้ายมาอยู่กับเขาแบบนี้ไง- -


อาาา มันน่าอายมากเลยเมื่อผมนึกถึงเรื่องเมื่อคืนก่อน


ก็...หลังจากที่เราจูบกันเสร็จก็พากันลงจากชิงช้า ยาโตะก็พาผมกลับบ้านแล้วเราก็นอนหลับด้วยกัน(นอนหลับจริงๆนะ ฮ่าๆ)


"เดี๋ยวฉันจัดเองก็ได้" ผมบอกเขาแล้วหันมาจัดของตัวเองต้องชั้นต่อ


จุ๊ฟ~


มือหนาเข้ามาโอบกอดผมจากด้านหลังก่อนจะเข้ามาหอมแก้มผมโดยไม่รู้ตัว จนผมต้องเบิกตาโตเลยทีเดียว


ครับมือของยาโตะมันเหมือนปลาหมึกชอบมาลวนลามผมตลอดเลยบางครั้งก็ชอบมาหอมแก้มผมหรือไม่ก็มือไม้ไล้ไปทั่วร่างผมแบบเนี่ย


เพี้ยะ!


ผมตีไปที่แขนยาโตะหนี่งทีแบบแรงๆจนเขาต้องทำหน้ามุ่ยเพราะความเจ็บแสบ


"เจ็บนะ ตีแรงอ่ะ"


"ปล่อยเลยนะ" ผมบอกด้วยสีหน้าจริงจังจ้องลึกไปดวงตาเขา


"จับนิดจับหน่อยเองทำเป็นหวง-3-" ยาโตะก็ปล่อยมือง่ายๆแต่ก็มีอิดออดนิดหน่อย ฮ่าๆ


"ไปๆ ช่วยกันจัดของต่อเลย" ผมบอกพลางชี้ไปทางข้าวของที่ยังไม่ได้ยกเข้าห้องมา


เราช่วยกันจัดของในห้องใหม่ไม่นานก็เสร็จอาจจะเป็นเพราะของของผมมันไม่เยอะเท่าไรน่ะสิแค่วางนู่นวางนี่ก็หมดละ


โครก ครากกกก~~~


เสียงคำรามของท้องผมดังขึ้นจนคนที่ยืนไม่ไกลจากผมต้องหันมามองพร้อมกับหัวเราะในลำคอจนผมได้ยินชัดเจน-.-


"หึหึ ใช้แรงแค่นี้หิวแล้วอ่อ" คนตรงหน้าเยาะเย้ยผม


"ก็..ก็ฉันหิวอ่ะทำไงได้"


"งั้นไปกินข้าวกัน"


ว่าแล้วเขาก็จูงมือผมเดินออกมาจากห้องแล้วเดินตรงไปที่ลานจอดรถอย่างรวดเร็วก่อนจะขับรถคันหรูออกไป


ยาโตะชวนผมมากินร้านอาหารญี่ปุ่นเจ้าประจำที่เขาบอกว่ามันเป็นร้านโปรดเขา ภายในร้านตกแต่งแบบแนวญี่ปุ่นย้อนยุคแถมเป็นแบบส่วนตัวอีกต่างหากเลือกห้องได้ตามต้องการ ยาโตะจึงเลือกห้องที่อยู่ข้างริมน้ำสบายๆมีลมโชยมาได้บรรยากาศของป่าเขา อ่ะ! ใช่ครับร้านนี้มันเล่นมาอยู่ในป่าดงพงไพรเลยนะครับ แต่ก็สบายไปอีกแบบ ^^


"ชอบมั้ย" เขาถามพลางเดินมาตามทางเดินเพื่อไปยังห้อง


"อื้มบรรยากาศดีมากเลย"ผมตอบแล้วยิ้มให้เขา


เดินมาไม่นานพวกเราก็มาถึงห้องอาหารส่วนตัวภายในห้องเป็นแบบนั่งกินมีวิวข้างนอกที่เห็นสายน้ำไหลไปตามทาง พวกเรานั่งลงคนละฝั่ง แล้วยาโตะก็เริ่มส่งอาหารแต่ละอย่างออกไป


"นายเอาอะไรมั้ย" เขาถามผม


"ไม่เอาอ่ะมันเยอะแล้ว" ก็เขาเล่นส่งไปซะอย่างกับสวดมนต์ เยอะมากไม่รู้ว่าสองคนจะกินหมดรึเปล่าเลย


ระหว่างรออาหารยาโตะก็ลุกมานั่งข้างผมมาแต๊ะอั้งผมตลอดเวลาที่รออาหาร เอานิ้วมาจิ้มเอวผมบ้าง บีบแก้มผมบ้าง เผลอๆบางทีลูบก้นของผมก็มีนะครับ-0- เห้ออออ


ไม่นานอาหารก็มาเสริฟผมจึงบอกให้ยาโตะกลับไปนั่งที่เดิม


จานแรกก็ประเดิมด้วยปูตัวใหญ่ในหม่อไฟร้อนๆ เห็นแล้วน้ำลายผมก็ไหลเป็นทางแล้ว น่ากินนนน


"น้ำลายไหลเป็นทางแล้ว ฮ่าๆ" เห็นเหรอ0.0


แต่ผมไม่สนใจคำของเขาแล้วล่ะตอนนี้ หยิบขาปูมากินอย่างอร่อย ซดน้ำขาปูดังๆ แล้วอาหารต่างๆก็ค่อยทยอยออกมา พวกเราค่อยๆละเลงอาหารที่มาทีละอย่างจนหมด


"อ่า~~อิ่มไปหมดเลย" ยาโตะพูดขึ้นพร้อมกับจัดการซุชิชิ้นสุดท้ายเข้าปาก


"ก็สั่งมาเยอะเองหนิ"


"ก็ฉันเห็นนายหิวอ่ะ"


"แต่ก็ขอบคุณนะ เท่าไรอ่อ"


"เห้ยๆ ฉันเลี้ยงเอง"


"แต่นายเลี้ยงฉันมาหลายครั้งแล้วนะ" ยาโตะเขาเลี้ยงผมทุกครั้งที่เราไปกินข้าวด้วยกันผมจะช้วยจ่ายแต่เขาก็แอบไปจ่ายเองตลอด


"เอาน่า เลี้ยงๆ" เขาบอกก่อนจะลุกไปจ่ายบิลผมเลยลุกตาม


"15,000 เยนค่ะ" พยักงานบอกราคาอาหารมื้อนี้มาจนผมแทบอ้าปากค้าง


"นี่ฉันช่วยจ่ายนะ" ผมบอกเขา แต่เขากลับไปฟังควักบัตรเครดิตออกมาอย่างชิวๆก่อนจะเสร็จอะไรนิดหน่อยแล้วเดินออกมา


"นี่นายเปย์ฉันมากไปแล้วนะ" ผมบ่นตามหลังเขา


"เอาน่านายจ่ายให้ฉันแล้ว"


หือ? จ่ายแล้วตอนไหน


"ตอนไหน"


"ก็ตอนนายกินไง หน้านายตอนกินอ่ะมันดูอร่อยมาก ฮ่าๆ" เขาหันมาบอกผมแล้วมาขยี้หัวผมเบาๆ นี่หน้าผมตอนกินมีความสุขขนาดนั้นเลยเหรอ


"นายอ่ะ"


"อย่าทำหน้ามู่ทู่แบบนั้นสิ ฮ่าๆ คราวหลังนายก็เลี้ยงฉันแล้วกันนะ" เขาบอกผมด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้ม


ทำไมเขาต้องดูแลผมถึงขนาดนี้ด้วยนะบางครั้งมันก็ทำให้ใจผมเต้นแปลกๆกับเขา เห้ออ


พวกเราเดินมาจนเกือบจะถึงรถแล้วแต่ก็มีเสียงใสเรียกใครบางคนขึ้น


"นั้นยาโตะใช่มั้ย" ผมจึงหันไปหาเสียงที่เรียกนั้นก็พบกับผู้หญิงคนหนึ่งหน้าตาจัดว่าสวยเลยทีเดียววิ่งปรีเข้ามาหายาโตะอย่าคุ้นเคย


"เอ๋? มาได้ไงครับรุ่นพี่" ยาโตะทักทายผู้หญิงคนนั้นด้วยท่าทางที่เป็นมิตร


"ยาโตะจริงด้วย" เธอพอรู้ว่าเป็นยาโตะก็ปรีเข้ามาเกาะแขนอย่างรวดเร็ว


"นายย้ายออกไปกลางคันแบบนี้รู้มั้ยฉันแทบขาดใจเลยนะ"


"ครับ"


ผมที่ดูเป็นเหมือนส่วนเกินอยู่ตรงนานก็ไม่ดีแน่เลยค่อยๆเดินออกมาเพื่อที่จะไปรอยาโตะที่รถ


"จะไปไหนน่ะจิฉารุ" ยาโตะหันมาหาผมพอดีเลยทักผมซะก่อน


"ไปรอที่รถน่ะ"


"ไปพร้อมกันสิ" ยาโตะบอกพลางจะแกะมือของผู้หญิงคนนั้นออก


"นั้นใครเหรอ"เธอเกาะแขนนั้นแน่นกว่าเดิม


"อ่อ นั้นทาคาโอะ จิฮารุครับเขาอยู่กับผม" ยาโตะแนะนำผมให้ผู้หญิงคนนั้น ผมเลยต้องก้มเพื่อแสดงทำความรู้จัก แต่ไม่รู้ว่าผมคิดไปเองรึเปล่าที่ผมเห็นสายตานั้นจ้องผมแปลกๆ?


"อ่อค่ะ"



อากาศตอนนี้เย็นสบายยยยย~

ตอนนี้ก็จะเข้าสู่ช่วงดราม่าสุดท้ายละค่ะ 555 สั้นเนอะ -..- แต่จะเป็นดราม่าที่ค่อนข้างรุนแรงนะคะ เตรียมใจดีๆ 5555😂😂

ทุกคอมเม้นทำให้ไรท์มีพลังงงงงง🔥🔥🔥







ความคิดเห็น